I OSK 737/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk (spr.) Sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant: starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 586/20, w sprawie ze skargi J. S., na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...], z dnia 16 czerwca 2020 r. nr 10/2020 znak WIW-Zdr.913.16.14.2020, w przedmiocie nakazów i zakazów z zakresu nadzoru weterynaryjnego dotyczących fermy drobiu, 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Józefa Suflidy na rzecz Łódzkiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 586/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "Sąd I Instancji") oddalił skargę J. S. (dalej: Skarżący) na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] z 16 czerwca 2020 r. nr 10/2020 znak WIW-Zdr.913.16.14.2020 w przedmiocie nakazów i zakazów z zakresu nadzoru weterynaryjnego dotyczących fermy drobiu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 40 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") przez jego niezastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy decyzja organu z 16 czerwca 2020 r. nie została skutecznie doręczona i nie weszła do obrotu prawnego; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art., 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz ust. 4.1. załącznika do Rozporządzenia Komisji (UE) nr 517/2011 z dnia 25 maja 2011 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do unijnego celu ograniczenia częstości występowania niektórych serotypów salmonelli w stadach kur niosek gatunku Gallus gallus oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 i rozporządzenie Komisji (UE) nr 200/2010 (Dz. U. UE. L. z 2011, nr 138, poz. 45) przez ich niezastosowanie i bezpodstawnie przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w niniejszej sprawie, podczas gdy Organ ograniczył zebranie materiału dowodowego wyłącznie do wyniku badania urzędowego przeprowadzonego w ramach krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach niosek gatunku kura (Gallus gallus) jako wystarczającego do wydania decyzji, w sytuacji gdy tego rodzaju postępowanie nie odpowiada wymogowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona kwestionuje wynik badania urzędowego przeprowadzonego w ramach krajowego programu zwalczania niektórych serotypów Salmonella w stadach niosek gatunku kura (Gallus gallus), przedstawia ujemny wynik z kontrpróby, składa sprawozdania z wyników innych badań potwierdzających swoje stanowisko (wykluczające stanowisko Organu), a Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 668/18, wydanym w niniejszej sprawie, uznaje tego rodzaju postępowanie Organu za niezgodne z art. 7, 8, 77 § 1, 78 § 1 i 80 k.p.a., co stanowi również naruszenie przez Organ art. 153 p.p.s.a., albowiem Organ, pomimo wyraźnych wskazań NSA w tym zakresie, procesowe nie zweryfikował należycie stanu faktycznego sprawy i nie wyjaśnił rozbieżności pomiędzy otrzymanymi wynikami badań, co Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi bezzasadnie pominął; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., 78 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. przez ich niezastosowanie i bezpodstawne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ zapewnił Skarżącemu kasacyjnie na etapie postępowania odwoławczego możliwości wypowiedzenia się co do "zarzutów" organu względem wniesionych przez stronę na etapie postępowania odwoławczego wraz z pismem z 26 lipca 2017 r. dokumentów (dotyczących przeprowadzenia badań z pominięciem akredytowanej normy PN-EN ISO 6579:2003+A21: 2007 wykrywania Salmonella spp. w kale zwierząt i próbkach środowiskowych z etapu produkcji pierwotnej, czy też braku posiadania logo akredytacji w sprawozdaniu z tych badań lub sposobu poboru i transportu próbek do badań), tj. do okoliczności mających wpływ na wiarygodność przedstawionych przez stronę sprawozdań, w sytuacji gdy organ nie ustosunkował się dokumentów załączonych do pisma z dnia 26 lipca 2017 r. (stanowiącego uzupełnienie odwołania) na etapie postępowania odwoławczego, lecz dopiero w uzasadnieniu ostatecznej decyzji, bez możliwości zajęcia stanowiska przez skarżącego, przez co doszło do naruszenia zasady praworządności, zasady informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, zasady czynnego udziału strony w postępowaniu a także zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej; a w konsekwencji powyższych zarzutów także: 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. przez jego niezastosowanie i bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy zgromadzony przed organami administracyjnymi materiał dowodowy nie dawał podstaw do wydania decyzji nakazującej Skarżącemu kasacyjnie niezwłoczny ubój wszystkich sztuk drobiu ze stada zakażonego kur niosek z kurnika [...] i innych obowiązków i zakazów, a postępowania administracyjne winno zostać umorzone. Wobec powyższego Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz o uchylenie poprzedzających ten wyrok decyzji organów pierwszej i drugiej instancji. Nadto, wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 193 zd. drugie p.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji. W skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Na wstępie należy zaznaczyć, że zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. zawarty w petitum skargi kasacyjnej został wadliwie skonstruowany. Przepis ten dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne. Skarżąca kasacyjnie strona nie wskazała konkretnego przepisu, z podaniem numeru właściwej jednostki redakcyjnej aktu prawnego, który, w jej ocenie, naruszył Sąd I instancji. Zatem nie sprecyzowała zarzutu, nie przytoczyła właściwie podstaw kasacyjnych, a tym samym uniemożliwiła ustalenie granic zaskarżenia. Skoro zatem art. 8 k.p.a. dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, to Skarżąca kasacyjnie strona musi wskazać chociażby konkretny paragraf, który - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - został naruszony przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Pogląd ten jest obecnie powszechnie akceptowalny w orzecznictwie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997 nr 6-7, poz. 96; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 2034/06; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 2520/10; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2360/19; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2362/19, wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http:/orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako "CBOSA"). Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na dyspozycję art. 183 § 1 p.p.s.a., nie może, we własnym zakresie korygować, konkretyzować czy też uściślać zarzutów skargi kasacyjnej. Natomiast to autor skargi kasacyjnej winien przywołać podstawy kasacyjne (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie wskazać konkretne przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jego zdaniem naruszył Sąd I instancji. Stanowi to jego powinność, gdyż jest on profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FSK 557/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1669/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1977/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1151/21, źródło CBOSA). Zauważyć należy, że istotnym w sprawie jest to, że w przedmiotowej sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 668/18 uchylił wcześniejszy wyrok Sądu I instancji z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 805/17 oraz decyzję organu odwoławczego. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 i 170 p.p.s.a. oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy zaistniałych po wydaniu wyroku, a także w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego przedmiotową ocenę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1531/21, źródło CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przywoływane wyżej prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego ma istotne znaczenie dla rozpoznawanej sprawy z uwagi treść art. 153 p.p.s.a., tj.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1372/17. W uzasadnieniu wyroku NSA podniósł, że uzyskanie ujemnego wyniku z kontrpróby, powinno skłaniać oba organy do uznania konieczności zweryfikowania stanu faktycznego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że organ odwoławczy lakonicznie stwierdził, na str. 17 uzasadnienia decyzji nr [...] z 31 lipca 2017 r., że bez znaczenia dla sprawy są wyniki badań właścicielskich dołączonych przez stronę do akt sprawy wraz z pismem z 26 lipca 2017 r. NSA stanął jednak na stanowisku, że w uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Lekarz Weterynarii, poza stwierdzeniem na str. 17, w żaden inny sposób nie odniósł się do treści pisma Skarżącego z 26 lipca 2017 r., które w istocie stanowiło uzupełnienie odwołania. Organ odwoławczy na str. 15-16 uzasadnienia decyzji nr [...] z 31 lipca 2017 r. wymienił cztery badania przeprowadzone na zlecenie strony w innych laboratoriach, z których wynika, że kury z kurnika [...] zakażone są pałeczkami salmonella enteritidis. W uzasadnieniu decyzji z 31 lipca 2017 r. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii brak jest oceny stanowiska procesowego skarżącego przedstawionego w piśmie z 26 lipca 2017 r. oraz załączonych do niego wyników badań wykazujących brak obecności pałeczek salmonelli enteritidis. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niedokonanie ustaleń we wskazanym powyżej zakresie świadczy o naruszeniu przez organy art. 7, art. 8. art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. Do obowiązków organu odwoławczego należało wyjaśnienie powodów, dla których nie dano wiary twierdzeniom stron. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, iż niedopuszczalna jest odmowa dopuszczenia dowodów tylko z tego względu, że z innych przeprowadzonych w sprawie dowodów wynikają odmienne fakty, decydujące o ostatecznym wyniku. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Mając powyższe na uwadze w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd I instancji uznał, że [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w [...] prawidłowo wykonał wskazania co do dalszego postępowania zawarte w Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1372/17. Istotą tych wskazań było ustalenie, czy skoro w niniejszej sprawie pobrano do badań określoną ilość próbek, to czy organ ocenił wszystkie te próbki. Ocena wszystkich próbek pobranych do badań, w których w części z nich wykryto obecność serotypów salmonelli jest elementem dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w toku ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego (w wyniku którego wydano decyzję objętą niniejszą skargą) organ II instancji ocenił - zgodnie ze wskazaniami NSA - także dokumenty złożone przez stroną przy piśmie z 26 lipca 2017 roku (strona 19 decyzji II instancji). Dokonując analizy przedstawionych dowodów organ administracji wyraźnie umotywował z jakich powodów odmówił tymże sprawozdaniom wiarygodności powołując się na zastosowanie nieakredytowanej metody badań lub brak informacji o zastosowaniu prawidłowej metody pobrania i transportu próbek. Sąd I instancji dostrzegł również, że obecność salmonelli w kurniku [...] potwierdzona była nie tylko sprawozdaniem z badań urzędowych z 16 maja 2017 r. o numerze [...], ale również sprawozdaniami z badań przeprowadzonych na zlecenie Skarżącego w innych laboratoriach, z których wynika, że kury z kurnika [...] zakażone są pałeczkami Salmonella Enteritidi. Tym samym należy odmówić słuszności zarzutowi naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art., 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku art. 9 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. czy w związku z ust. 4.1. załącznika do Rozporządzenia Komisji (UE) nr 517/2011 z dnia 25 maja 2011 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do unijnego celu ograniczenia częstości występowania niektórych serotypów salmonelli w stadach kur niosek gatunku Gallus gallus oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 i rozporządzenie Komisji (UE) nr 200/2010. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zajęte przez Sąd I instancji co do zgodności z prawem zaskarżonej, ostatecznej decyzji administracyjnej. Pomijając kolejny raz fakt, że Sąd nie mógł art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszyć bowiem go nie stosował, stwierdzić należy, że przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan faktyczny sprawy oraz wyrażona na jego tle ocena prawna są prawidłowe. Wbrew twierdzeniu Skarżącego kasacyjnie organ wyjaśnił sprawę dostatecznie i poprawnie ją rozważył, a uczynił to w sposób nie uchybiający zasadom procedury, nadto swe rozstrzygnięcie właściwie umotywował. Toteż Sąd I instancji nie miał podstaw do jej wzruszenia. Ustalony stan faktyczny w sprawie znajduje odzwierciedlenie w zebranych dowodach, które zostały wskazane i omówione w uzasadnieniu tejże decyzji. Należy podkreślić, że ustalenie stanu faktycznego obejmuje tylko te fakty, które są istotne z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy, zwłaszcza przesłanek przepisu materialnoprawnego mającego w niej zastosowanie. Tym samym bezpodstawny okazał się zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie i niezapewnienie stronie możliwości wypowiedzenia się co do zarzutów organu względem wniesionych przez stronę na etapie postępowania odwoławczego wraz z pismem z 26 lipca 2017 r. dokumentów, bowiem z akt wynika, że pełnomocnik Skarżącego - wbrew twierdzeniom skargi - został zawiadomiony w trybie art. 10 k.p.a. pismem z 28 maja 2020 r. Strona zatem miała ponownie możliwość wypowiedzenia się i nie skorzystała z tego uprawnienia. Wobec powyżej wskazanego zawiadomienia pełnomocnika strony w trybie art. 10 k.p.a. okoliczność doręczenia zaskarżonej decyzji wyłącznie stronie z pominięciem ustanowionego przez nią pełnomocnika - choć niewątpliwie naganna - nie miała już wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy decyzja organu z 16 czerwca 2020 r. nie została skutecznie doręczona i nie weszła do obrotu prawnego. Celem unormowania zawartego w art. 40 § 2 k.p.a. jest zwolnienie mocodawcy z obowiązku osobistego działania. Ocena skutków pominięcia pełnomocnika, w każdym przypadku zależy jednak od okoliczności konkretnej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. Stąd każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji. Jeżeli wadliwość doręczenia nie powoduje ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawia jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z tego powodu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I GSK 2145/15;wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II OSK 125/18; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2425/16; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 18/21; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1117/21; źródło CBOSA). Analiza akt sprawy nie wskazuje, aby podnoszone przez stronę Skarżącą kasacyjnie uchybienie miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie decyzja została doręczona bezpośrednio stronie Skarżącej kasacyjnie, jednak podkreślenia wymaga, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego, poza teoretycznymi rozważaniami dotyczącymi skutków doręczenia decyzji z pominięciem pełnomocnika strony, nie przedstawiła jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że wskutek doręczenia postanowienia z pominięciem pełnomocnika, nie mogła podnieć istotnych dla sprawy argumentów mogących zmienić kierunek rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym nie został naruszony art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. W tym miejscu zaznaczyć należy, że art. 138 § 1 k.p.a. składa się z 4 punktów a art. 105 k.p.a. składa się z 2 paragrafów, o różnej treści normatywnej. Autor skargi kasacyjnej ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, nie wskazał punktów czy paragrafów, których naruszenia się dopatruje. Brak wyraźnego określenia w skardze kasacyjnej przepisu, którego naruszenie zarzuca się Sądowi I instancji, a nadto brak uzasadnienia stawianego zarzutu, pozwalającego na odczytanie intencji profesjonalnego pełnomocnika sporządzającego wysoce sformalizowany środek zaskarżenia (uchwała I OPS 10/09), skutkuje niemożnością rozpoznania nieprecyzyjnego zarzutu naruszenia w części powołującej "art. 138 § 1 k.p.a. i art. 105 k.p.a.". Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.