II FSK 3705/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 30 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1692/16 w sprawie ze skargi E. H. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 8 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od E. H. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1.Wyrokiem z dnia 24 maja 2017 r., sygn. III SA/Wa 1692/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. H. (dalej "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby w Warszawie z dnia 8 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej "CBOSA". 2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Skarżący zaskarżając ten wyrok w całości. Sformułował także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej "p.p.s.a.") naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j: 1/ art. 252 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 roku, Nr 137, poz. 926 z późn. zm., dalej "O.p.") i w zw. z art. 247 § 1 pkt 3) oraz art. 248 § 1 O.p., co polegało na niezweryfikowaniu przez Sąd tego, czy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo, czy też nie prawidłowo uznał, iż Skarżący nie uprawdopodobnił podstaw nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w W. z dnia 15 Iipca 2015 roku, nr: [...]. 2/ art. 2 Konstytucji RP, co skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia w oparciu o jeden argument prawny, a mianowicie to - że postanowienie. Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w sprawie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w W. i decyzja w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w W. zostały wydane tego samego dnia (16 grudnia 2015 roku). Ponadto Skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. 3/ w art. 183 § 2 pkt 4 oraz art. 17 p.p.s.a. w zw. z art. 23 § 1 i § 2 pkt 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 153, poz. 1269 ze zm., dalej "u.s.p.") w zw. z § 23 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 169, poz. 1646), poprzez niewłaściwe obsadzenie składu Sądu; 4/ art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wszechstronnego odniesienia się do zarzutów i argumentacji zawartej w tej skardze. 2.2.Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Z uwagi na datę wszczęcia w rozpatrywanej sprawie postępowania sądowoadministracyjnego (tj. datę wniesienia skargi) znajduje on zastosowanie w tej sprawie. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny może sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. 3.2. Najdalej idącym zarzutem skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 4 oraz art. 17 p.p.s.a. w zw. z art. 23 § 1 i § 2 pkt 4 u.s.p. w zw. z § 23 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych poprzez niewłaściwe obsadzenie składu Sądu. W uzasadnieniu do ww. zarzutu Skarżący podniósł, że Zarządzeniem z dnia 20 marca 2017 roku sędzią sprawozdawcą w sprawie została wyznaczona sędzia B. S. Posiedzenie niejawne w niniejszej sprawie w trybie uproszczonym zostało wyznaczone na dzień 18 maja 2017 roku. W dniu 18 maja 2017 roku sprawa została zdjęta z wokandy. Następnie sprawę skierowano na posiedzenie niejawne na dzień 24 maja 2017 roku, jednak zmieniono sędziego sprawozdawcę, którym został sędzia R. T. O cenie Skarżącego w niniejszej sprawie zostały naruszone zasady przydziału spraw sędziom. Przede wszystkim, sprawa została zdjęta z wokandy bez żadnego uzasadnienia. Sędzia R. T. miał jedynie dzień lub dwa na zapoznanie się z aktami sprawy, w przeciwieństwie do sędzi B. S., która z aktami sprawy zapoznawała się dwa miesiące. Brak zapewnienia sędziemu T. wystarczającego czasu na zapoznanie się z aktami sprawy, skutkowało bezpodstawnym oddaleniem skargi, co zresztą potwierdza skrótowe i lakoniczne uzasadnienie wyroku. Skoro zatem w niniejszej sprawie doszło do nieprawidłowego wyznaczenia sędziego, to zachodzi nieważność postępowania. W sytuacji bowiem nieprawidłowego wyznaczenia sędziego cały skład rozpoznający sprawę jest sprzeczny z przepisami prawa. Jeżeli zaś skład rozpoznający sprawę jest sprzeczny z przepisami prawa, to wówczas postępowanie prowadzone przez taki skład jest dotknięte nieważnością. 3.3. Ww. zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.183 §1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi, jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział Sędzia wyłączony z mocy ustawy. Celem instytucji wyłączenia sędziego jest realizacja konstytucyjnego prawa obywateli do rozpatrzenia sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). W myśl art. 16 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów, chyba że ustawa stanowi inaczej. Powinni to być sędziowie tego sądu, do którego wniesiono skargę (wniosek). W skład sądu mogą również wchodzić sędziowie delegowani, jednakże zgodnie z art. 46 § 1 u.s.p., nie więcej niż jeden sędzia innego sądu. W przedmiotowej sprawie wyrok zapadł w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów WSA w Warszawie, zatem nie doszło do naruszenia art.16 § 1 p.p.s.a. jak również art.46 §1 u.s.p. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia ww. przepisu. W ocenie Naczelnego Sądu administracyjnego nie doszło także do naruszenia art.23 §1 i §2 u.p.s. w zw. z §23 Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych. Stosownie do art.23 §1 u.p.s. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej ustala, w drodze rozporządzenia, regulamin określający szczegółowo tryb wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych. W regulaminie, o którym mowa w § 1, określa się w szczególności: 1) wewnętrzną organizację sądów; 2) porządek funkcjonowania sądów; 3) tryb czynności sądowych zapewniających sprawne i szybkie ich wykonywanie; 4) tryb wyznaczania składów orzekających w dostosowaniu do specjalizacji orzeczniczej sędziów i wpływu spraw; 5) przypadki wyznaczania składów orzekających w drodze losowania z ustaleniem zasad losowania. Przepis §23 wydanego na podstawie ww. ustawy Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych stanowi, że Przewodniczący wydziału orzeczniczego, z zastrzeżeniem § 28, przydziela sprawy sędziom tego wydziału, wyznaczając sędziego sprawozdawcę w sprawie zgodnie ze szczegółowymi zasadami przydziału spraw sędziom określonymi przez kolegium sądu. §27 ust.1 stanowi natomiast, że jeżeli z powodu przyczyn losowych lub przeszkód prawnych konieczna jest zmiana składu orzekającego, przewodniczący wydziału orzeczniczego wyznacza innego sędziego według kolejności z alfabetycznej listy sędziów tego wydziału. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy zarządzeniem z dnia 25 maja 2016 r. Przewodniczący Wydziału III wyznaczył jako sędziego sprawozdawcę B. S. W dniu 28 kwietnia 2017r. zarządzeniem wydanym na podstawie §27 ust.1 Regulaminu wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych Przewodniczący Wydziału III zmienił sędziego sprawozdawcę na R. T. Jako powód wskazano chorobę sędzi B. S. Okoliczność, że doszło w przedmiotowej sprawie do zmiany sędziego sprawozdawcy nie jest zatem przesłanką, która wywoływałaby skutek w postaci niewłaściwego obsadzenia składu, bowiem nie doszło do naruszenia obowiązujących w tym zakresie przepisów. Natomiast ocena okoliczności czy sędzia sprawozdawca dysponował wystarczającym czasem na przygotowanie się do rozpoznania sprawy nie może być dokonywana w oparciu o art.183 §2 p.p.s.a. 3.4. W kolejnym zarzut naruszenia prawa procesowego Skarżący wskazuje, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wszechstronnego odniesienia się do zarzutów i argumentacji zawartej w skardze. W świetle art.3 §1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 1 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy, ogólny, o charakterze tylko kompetencyjnym i nie zawiera samodzielnej treści normatywnej. O jego naruszeniu można mówić jedynie w sytuacji wykroczenia poza kompetencje sądu, zastosowania środka nieprzewidzianego w ustawie, względnie w sytuacji, gdy Sąd uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której w przepisie mowa. Przepis nie określa wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Tak więc okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej nie oznacza naruszenia ww. uregulowania. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie orzeczenia. Jest więc przepisem o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić wówczas, gdy brak jest jednego z ustawowych wymogów (opis stanu sprawy, zarzutów skargi, stanowiska strony przeciwnej, podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie). Na gruncie uchwały 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 9/09 - ONSAiWSA 2010/3/39NSA przyjmuje się, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. też wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 672/09 - Lex nr 597768). Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę zarzutu skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 13 października 2010 r., sygn. akt IIFSK 1479/09, Lex nr 745670), a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. tezę 1 wyroku NSA z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09 - Lex nr 745098). Oznacza to, że orzeczenie sądu I instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli NSA nie tylko w kontekście braku wymaganych prawem części (np. przedstawienia stanu sprawy, czy też podstawy prawnej rozstrzygnięcia), ale także i wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób lakoniczny, niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (wyrok NSA z 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 986/09, wyrok NSA z 5 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1713/10, CBOSA). Kontrola kasacyjna uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi natomiast do wniosku, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a., co jednoznacznie umożliwia jego kontrolę kasacyjną, czyniąc powołany zarzut nieskutecznym. Sąd pierwszej instancji uznał, że wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności spowodowało, że w sprawie nie istniało już prawdopodobieństwo wystąpienia wady rażącego naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym zastosowanie środka tymczasowej ochrony przed ewentualnymi niekorzystnymi skutkami wynikającymi z pozostawiania w obrocie prawnym decyzji nieważnej, w postaci wstrzymania jej wykonania, o którym mowa w art. 252 § 1 O.p. Co więcej, uznanie w ramach instytucji wstrzymania wykonania decyzji, na tym etapie procedowania, że istnieje prawdopodobieństwo istnienia wady z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. w sytuacji, gdy wydano już decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności, byłoby sprzeczne z treścią tej decyzji (por. wyrok z dnia 25 maja 2016r., sygn. akt II FSK 1016/14). Przyjęcie takiej wykładni art.252 §1 O.p. powodowało, że Sąd pierwszej instancji uznał, że jest zwolniony z rozpoznawania zarzutów skargi wskazujących na prawdopodobieństwo wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji zarzucać błędnego rozstrzygnięcia sprawy. 3.5. W kolejnym zarzucie kasacyjnym Skarżący zarzucił naruszenie art. 252 § 1 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3) oraz art. 248 § 1 O.p., co polegało "na niezweryfikowaniu przez Sąd tego, czy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo, czy też nie prawidłowo uznał, iż Skarżący nie uprawdopodobnił podstaw nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w W. z dnia 15 Iipca 2015 roku, nr: [...]". W ocenie Skarżącego Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku nie zrealizował swojej funkcji kontrolnej. Sąd nie zbadał żadnego z argumentów, które Skarżący powołał w skardze a które wskazywały na wysokie prawdopodobieństwo zaistnienia podstaw nieważność, zaskarżonego postanowienia z dnia 8 marca 2016 roku. W konsekwencji Sąd naruszył art. 252, art. 247 i art. 248 O.p. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacyjne, a zatem wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który, zdaniem wnoszącego skargę, został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Nie wystarczy przy tym ograniczenie się do przytoczenia przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej, konieczne jest także sprecyzowanie: do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym ono polegało. Powyższy obowiązek nałożony na wnoszącego skargę kasacyjną jest konsekwencją wynikającego z art. 183 § 1 p.p.s.a. związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Przepis ten bowiem stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Zatem w skardze kasacyjnej należy nie tylko wskazać konkretne przepisy, które zostały naruszone (razem z odpowiednimi jednostkami redakcyjnymi), ale także sformułować w sposób jednoznaczny podstawy kasacyjne. Koniecznym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest także uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest bowiem zarzutami skargi kasacyjnej, nie może zastępować strony i precyzować, czy konkretyzować zarzutów, bądź też ich uzasadnienia (por. np. wyroki NSA: z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 97/08; z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 306/08; z dnia 10 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 241/08; z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1951/07; z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 1663/09; z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1667/09 oraz z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1387/09 i II FSK 1389/09; opublik. CBOSA). Prawidłowo formułując zarzuty, skarżący kasacyjnie powinien jasno wskazać, na której podstawie kasacyjnej opiera zarzuty. Jeżeli zarzuty są postawione w oparciu o pierwszą podstawę kasacyjną naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), powinien również precyzyjnie określić, czy naruszenie nastąpiło poprzez błędną wykładnię przepisu czy jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku winien wykazać, jaką interpretację (rozumienie) przepisu przyjął sąd w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka jest, zdaniem skarżącego kasacyjnie, prawidłowa. Z kolei naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. gdy stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w obowiązującej normie prawnej. 3.6. W przedmiotowej sprawie Skarżący kasacyjnie nie wskazał natomiast czy w Jego ocenie Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 252 § 1 w zw. z art. 247 § 1 pkt 3) oraz art. 248 § 1 O.p. poprzez ich błędną wykładnię, a jeżeli tak to jaka powinna być prawidłowa i dlaczego, czy też poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, a jeżeli tak to dlaczego. Również uzasadnienie ww. zarzutów nie pozwala na odkodowanie o jaki rodzaj naruszenia Skarżącemu chodziło. Przypomnieć należy, że Sąd pierwszej instancji uznał, że wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności spowodowało, że w sprawie nie istniało już prawdopodobieństwo wystąpienia wady rażącego naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym zastosowanie środka tymczasowej ochrony przed ewentualnymi niekorzystnymi skutkami wynikającymi z pozostawiania w obrocie prawnym decyzji nieważnej, w postaci wstrzymania jej wykonania, o którym mowa w art. 252 § 1 O.p. dlatego zwolniony jest z obowiązku badania tych okoliczności. Skarżący natomiast całkowicie abstrahując od wykładni art.252 §1 O.p. dokonanej przez Sąd pierwszej w uzasadnieniu ponownie wskazuje na okoliczności, które w Jego ocenie mają świadczyć o prawdopodobieństwie wydania decyzji z 15 lipca 2015 r. z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podstawy kasacyjne powinny być uzasadnione. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być skonstruowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone. Winno ono też być na tyle precyzyjne, aby pozwalało na sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem. W tych okolicznościach ww. zarzut kasacyjny nie może zostać uwzględniony. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 2 Konstytucji RP zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej bowiem jak wskazano powyżej Skarżący nie zakwestionował skutecznie wykładni art.252 §1 O.p. dokonanej przez Sąd pierwszej. 4. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.204 pkt 1 w zw. z art.207 §2 p.p.s.a.