II GSK 813/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2020 r. sygn. akt VI SAB/Wa 60/19 w sprawie ze skargi A. S.A. w K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komisję Nadzoru Finansowego w przedmiocie zezwolenia na przywrócenie akcjom formy papierowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. S.A. w K. na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2020 r., sygn. akt VI SAB/Wa 60/19, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę A. S.A. w K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komisję Nadzoru Finansowego w przedmiocie zezwolenia na przywrócenie akcjom formy papierowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła A. S.A., zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi na przewlekłe prowadzenie sprawy przez Komisję Nadzoru Finansowego, a w związku z tym o stwierdzenie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że Komisja Nadzoru Finansowego dopuściła się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie zezwolenia na dematerializację akcji Emitenta wszczętego wnioskiem z dnia [...] stycznia 2019 r. Ewentualnie, z ostrożności procesowej - na wypadek uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota sprawy nie została jeszcze dostatecznie wyjaśniona - wniesiono o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto skarżąca kasacyjnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych, w tym wynagrodzenia radcy prawnego. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. prawa materialnego, a to z art. 37 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 730 § 1 k.p.c. oraz art. 422 k.s.h. i art. 423 k.s.h. w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię przesłanek zawieszenia postępowania administracyjnego polegającą na przyjęciu, że wniesienie pozwu o uchylenie uchwały walnego zgromadzenia spółki publicznej w sprawie zniesienia dematerializacji jej akcji stanowi samodzielną przesłankę zawieszenia postępowania administracyjnego przed Komisją Nadzoru Finansowego w sprawie zezwolenia na zniesienie dematerializacji akcji tej spółki (Zarzut nr 1); 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 35 § 2 i 3 k.p.a. i art. 36 § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię przesłanki przewlekłości postępowania polegającą na przyjęciu, że przewlekłość postępowania nie zachodzi w sytuacji, gdy organ nie wydaje w sprawie zniesienia dematerializacji akcji niezwłocznie pomimo, że dysponuje wszystkimi niezbędnymi dokumentami (Zarzut nr 2); 3. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i 6 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku bez odniesienia się do argumentów przedstawionych przez Emitenta w skardze oraz zaaprobowanie naruszania przez organ najbardziej podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym stosowania przez organ środków nieproporcjonalnych do celu postępowania (Zarzut nr 3); - przy czym wymienione w petitum naruszenia skutkowały naruszeniem art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku sprawowania kontroli działalności administracji publicznej i niezasadne oddalenie skargi w sytuacji gdy doszło do przewlekłości postępowania. Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. Pismem z dnia 15 czerwca 2020 r. A. S.A. wniosła o odroczenie rozpoznania niniejszej sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i przedstawienie składowi siedmiu sędziów NSA do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, o treści: "Czy wniesienie powództwa cywilnego o uchylenie lub stwierdzenie nieważności uchwały walnego zgromadzenia spółki publicznej w sprawie zniesienia dematerializacji akcji (wycofania akcji z obrotu zorganizowanego) stanowi samodzielną przesłankę zawieszenia przez Komisję Nadzoru Finansowego postępowania administracyjnego w sprawie zezwolenia na zniesienie dematerializacji akcji (wycofanie akcji z obrotu zorganizowanego), a w szczególności, czy zachodzą przesłanki do zawieszenia takiego postępowania administracyjnego w przypadku gdy w procesie o uchylenie uchwały lub stwierdzenie nieważności takiej uchwały sąd cywilny prawomocnie oddalił wniosek o ustanowienie zabezpieczenia poprzez zawieszenie postępowania administracyjnego przed Komisją Nadzoru Finansowego w przedmiocie zniesienia dematerializacji akcji?". W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie jako niemającej usprawiedliwionych podstaw oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia prawa materialnego – tj. art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 730 § 1 k.p.c. oraz art. 422 k.s.h. i art. 423 k.s.h. w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię przesłanek zawieszenia postępowania administracyjnego polegającą na przyjęciu, że wniesienie pozwu o uchylenie uchwały walnego zgromadzenia spółki publicznej w sprawie zniesienia dematerializacji jej akcji stanowi samodzielną przesłankę zawieszenia postępowania administracyjnego przed Komisją Nadzoru Finansowego w sprawie zezwolenia na zniesienie dematerializacji akcji tej spółki. Badanie zgodności z przepisami prawa zawieszenia postępowania ze względu na wniesienie pozwu o uchylenie uchwały walnego zgromadzenia spółki publicznej w sprawie zniesienia dematerializacji jej akcji było przedmiotem odrębnej sprawy ze skargi postanowienie o zawieszeniu postępowania zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2020 r. W omawianym orzeczeniu WSA podzielił prawidłowość wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania. W uzasadnieniu wyroku z dnia 10 stycznia 2020 r., WSA zaznaczył wyraźnie, że rozstrzygnięcie przez sąd powszechny kwestii ewentualnego uchylenia uchwały walnego zgromadzenia, stanowi niewątpliwie zagadnienie wstępne w postępowaniu dotyczącym zniesienia dematerializacji akcji skarżącej spółki i stanowi podstawę do zawieszenie postępowania zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wyrażone w skardze kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie, niezadowolenie pełnomocnika skarżącego, iż "WSA w uzasadnieniu wydanego w tamtej sprawie wyroku nie odniósł się do zarzutów Emitenta" nie może być podstawą zarzutów i oceny NSA w ramach rozpoznawania skargi na przewlekłość postępowania. W myśl art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże zarówno strony i sąd, który je wydał, oraz inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych również inne osoby. Moc wiążąca wyroku oznacza, że dana kwestia prawna w konkretnej sprawie kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, co sprawia, że w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana konkretna kwestia związana z tą właśnie sprawą, nie może być już ona ponownie badana. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Stosując owo związanie w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że prawidłowość zawieszenia postępowania według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie tej czynności, nie może być ponownie badana w tej sprawie (podobnie np. wyrok NSA z 5 marca 2020 r., II OSK 1131/18 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że w niniejszym postępowaniu w sprawie skargi przewlekłości postępowania administracyjnego, w którym organ stosował zawieszenie postępowania, sądowa kontrola przesłanek przewlekłości może się odnosić do oceny takiego zawieszenia, jednak tylko z punktu widzenie działania mającego wpływ na przewlekłość podejmowanych przez organ czynności procesowych, a nie jego merytorycznej trafności (por. wyrok NSA z 12 maja 2016 r. II GSK 3/15). Innymi słowy w postępowaniu dotyczącym bezczynności czy przewlekłości postępowania – dopuszczalna jest ocena tego aspektu przesłankowo - np. czy przewlekłość wyraża się w nieterminowym zawieszeniu lub podjęciu zawieszonego postępowania (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., I OSK 2288/16; wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r., II GSK 679/17). Z takim przypadkiem nie mamy jednak do czynienia na gruncie niniejszej sprawy. W świetle powyższych uwag jako bezzasadny należało ocenić, także zawarty w punkcie drugim petitum skargi zarzut naruszenia art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a w zw. z art. 35 § 2 i 3 k.p.a. i 36 § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię przesłanki przewlekłości postępowania polegającą na przyjęciu, że przewlekłość postępowania nie zachodzi w sytuacji gdy organ nie wydaje decyzji w sprawie zniesienia dematerializacji akcji niezwłocznie pomimo, że dysponuje wszystkimi niezbędnymi dokumentami. Analiza uzasadniania zaskarżonego wyroku jednoznacznie wskazuje, że Sąd I instancji w ogóle takiego poglądu nie formułował, ale podzielił jedynie stanowisko organu, z którego wynikało, że istniała konieczności zawieszenia postępowania, a działania organu zmierzały do uzupełnienia potrzebnej dokumentacji, dokładnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy (w związku postępowaniem przed Sądem Okręgowym w K.). Aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskał również zarzut naruszenia art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i 6 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym w zw. z art. 8 § 1 k.p.a., 9 k.p.a., 1 1 k.p.a., 12 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 KPA i 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego Wyroku bez odniesienia się do argumentów przedstawionych przez Emitenta w skardze oraz zaaprobowanie naruszania przez organ najbardziej podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym stosowania przez organ środków nieproporcjonalnych do celu postępowania. Podobnie jak wcześniej przy zarzucie nr 1 Skarżący kasacyjnie także w uzasadnieniu obu wskazanych wyżej zarzutów (nr 2 i 3) kwestionuje zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2020 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1992/19) odnosząc swoje główne uwagi do kwestii prawidłowości zawieszenia postępowania administracyjnego. Do tego też w istocie sprowadza się argumentacja uzasadnienia skargi kasacyjnej, mająca na celu podważenie prawidłowości ww. postanowienia o zawieszeniu postępowania i wskazująca na nieuprawnione tamowanie w ten sposób załatwienia sprawy. Ze wskazanych powyżej względów argumentacja ta nie mogła odnieść oczekiwanych przez stronę skutków. Zarzuty i wywody skargi kasacyjnej w części podważającej stanowisko przyjęte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2020 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1992/19) nie mogły zostać z natury rzeczy uwzględnione, jako że są w sposób oczywisty sprzeczne z zasadą związania wynikającą z art. 170 p.p.s.a. Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadzone było bez zbędnej zwłoki bowiem organ musiał dokonać analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Jak prawidłowo wskazał WSA skarżąca kasacyjnie spółka otrzymała pismo zawierające informację o przedłużeniu postępowania, a przyczyną takiego stanu rzeczy, o czym Skarżąca była informowana w ww. piśmie, była konieczność analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Oznacza to, że za całkowicie chybiony uznać należy zarzuty naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Z art. 8 § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu administracji publicznej prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności oraz równego traktowania, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny w tym, także w odniesieniu do okoliczności podnoszonych przez strony mające sporne interesy. Zasada ta wiąże się z zasadą z zasadą informowania (art. 9 k.p.a.) oraz przekonywania sformułowaną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. W odniesieniu do tej zasady, jak również zasady wynikającej z art. 8 k.p.a., doniosłą rolę pełni uzasadnienie postanowienia albo decyzji, które winno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organ w sposób zrozumiały i czytelny przedstawił skarżącej spółce zasadność przesłanek, którymi kierowano się w sprawie. W tej sytuacji, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem autora skargi kasacyjnej, jakoby w niniejszej sprawie miało dojść do naruszenia wyrażonej w art. 12 k.p.a. zasady szybkości postępowania. Szybkość działania organów administracji nie może być bowiem celem samym w sobie, ponieważ każda sprawa musi być dokładnie rozpatrzona pod względem faktycznym i prawnym, gdyż tego wymaga zasada praworządności i prawdy obiektywnej. Odnosząc się zatem do wskazanych wyżej zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane postępowanie, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącej kasacyjnie Spółki sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. Nieusprawiedliwione są zatem procesowe zarzuty kasacyjne. WSA w Warszawie, oddalając rozpatrywaną skargę, nie złamał zatem wytykanych mu przepisów postępowania. W ocenie NSA nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sąd I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania art. 37 k.p.a. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dodatkowo NSA w niniejszym składzie podziela stanowisko judykatury, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wypełniając przesłanki wynikające z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów podniesionych w skardze oraz innych pismach procesowych sprawy i do każdego z argumentów na ich poparcie, może je oceniać całościowo. Najistotniejsze jest to aby z wywodów Sądu wynikało dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 702/15; wyrok NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 2336/16; wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 2671/16; wyrok NSA z 4 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2983/16 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze nie można Sądowi I instancji zarzucić, iż naruszył art. 151 p.p.s.a. oddalając skargę. Nie zasługuje także na uwzględnienie wniosek o przedstawienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego. Zgodnie z art. 187 § 1 p.p.s.a. skład orzekający NSA przedstawia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu. Skład przedstawiający takie zagadnienie ma obowiązek wykazania, że w sprawie wystąpiło "zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości" w rozumieniu art. 187 § 1 p.p.s.a. oraz że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty i wnioski uzasadniały jego sformułowanie. W orzecznictwie przyjmuje się, że "zagadnienia prawne budzące poważne wątpliwości" to takie kwestie prawne, których wyjaśnienie nastręcza znaczne trudności, głównie z powodu możliwości różnego rozumienia przepisów prawnych. Podstawą do przyjęcia, że wystąpiła przesłanka, określona w art. 187 § 1 p.p.s.a., będzie przede wszystkim pojawienie się w danej kwestii prawnej rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych (uchwała NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt FPS 2/04). Jak wynika z art. 15 § 1 pkt 3 i art. 187 § 1 p.p.s.a. przedstawione do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne powinno pozostawać w bezpośrednim związku merytorycznym i logicznym z rozpatrywaną sprawą sądowoadministracyjną. Tym samym skład orzekający NSA, przedstawiający do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, które wyłoniło się na tle konkretnego stanu faktycznego, powinien powiązać je z okolicznościami faktycznymi sprawy oraz z przepisami prawa, które w kontekście tych okoliczności stanowią źródło wątpliwości prawnych. Wątpliwości te muszą być "poważne", a za takie uważa się wątpliwości obiektywne, dotyczące kwestii prawnych o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, w której powstały. Należy dodatkowo podkreślić, że skład orzekający powinien kierować pytanie prawne tylko wtedy, gdy sam nie potrafi usunąć wątpliwości prawnych w inny sposób niż przez skierowanie zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia przez skład poszerzony (por. A. Skoczylas, Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2004, s. 108 oraz powoływane tam orzecznictwo, a także A. Skoczylas, Glosa do uchwały Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., FPS 2/04, Orzecznictwo Sądów Polskich 2005 r., Zeszyt 6, poz. 72a, s. 303 – 305). W przedmiotowej sprawie przywołane w motywach skargi kasacyjnej okoliczności nie wskazują, aby na tle istniejącego stanu faktycznego wystąpiły rozbieżności w orzecznictwie co do wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów, również skład rozpoznający niniejszą sprawę nie doszedł do wniosku, aby wyłoniły się takie wątpliwości, które uzasadniałyby, w myśl art. 187 § 1 p.p.s.a. przedstawienie budzącego wątpliwości zagadnienia prawnego składowi siedmiu sędziów NSA. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu należny jest z tytułu złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną w przewidzianym do tego terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej.