II OSK 807/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Wojciech Jakimowicz /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 3 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 986/12 w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu brojlerów kurzych oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt: III SA/Bd 986/12, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi K. W. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Bydgoszczy z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu brojlerów kurzych, w punkcie pierwszym uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Inowrocławiu z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], w punkcie drugim stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, w punkcie trzecim zasądził od Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Bydgoszczy na rzecz skarżącego kwotę 457 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach fatycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w Inowrocławiu, na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz.U. z 2006 r. Nr 144, poz. 1045 ze zm.), art. 54 ust. 1, ust. 2 lit. a i b rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.Urz.UE.L. 165 z 30 kwietnia 2004, str. 1, dalej powoływanego jako rozporządzenie nr 882/2004), § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii (Dz.U. z 2007 r. Nr 2, poz. 20) oraz art. 104 i 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), nałożył na K. W. zakaz wprowadzania do obrotu brojlerów kurzych znajdujących się w kurniku nr 2 (K2-hala górna) rasy Ross 308, wiek 8 tygodni w ilości 16 933 sztuk w celu zapobieżenia przeprowadzenia ich uboju z przeznaczeniem pozyskanego mięsa do spożycia przez ludzi, oraz nakazał mu wykonać i udokumentować czynności czyszczenia, mycia i dezynfekcji wszystkich urządzeń oraz pomieszczeń, które miały kontakt z niedozwolonymi białkami pochodzenia zwierzęcego. Powyższej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji wskazał, że w związku z czynnościami kontrolnymi w zakresie żywienia brojlerów kurzych w gospodarstwie strony w ramach urzędowego nadzoru Powiatowego Lekarza Weterynarii w Inowrocławiu, w dniu 3 lipca 2012 r. pobrano w obecności właściciela bezpośrednio z karmideł, z których żywione były kurczęta brojlery, próbkę mieszanki paszowej pełnoporcjowej typu grower dla brojlerów kurzych, z kurnika K2 (hala górna), do badania w kierunku wykrycia przetworzonego białka zwierzęcego w paszy (protokół nr 61/2012 r. pobrania próbek pasz do badań). Próbkę paszy pobrano z partii w ilości 1750 kg przedmiotowej mieszanki paszowej (deklarowana data produkcji 3 lipca 2012 r.), którą w dniu 5 lipca 2012 r. przekazano do badania laboratoryjnego do Zakładu Higieny Weterynaryjnej w Bydgoszczy. W dniu 6 lipca 2012 r. otrzymano zaś wynik badania, z którego wynikało, że w poddanej badaniu laboratoryjnemu próbce mieszanki paszowej stwierdzone zostały składniki pochodzące ze zwierząt lądowych (sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r.). Z uwagi na okoliczność, jak wskazał organ, że obecność składników pochodzących ze zwierząt lądowych świadczy bezspornie o tym, że do produkcji zbadanej paszy i żywienia brojlerów kurzych użyto przetworzonego białka zwierzęcego, w dniu 6 lipca 2012 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Inowrocławiu wydał postanowienie nr [...] o zakazie wprowadzania do obrotu brojlerów kurzych rasy Ross 308 w ilości 17 566 sztuk (stan na dzień 3 lipca 2012 r.), znajdujących się w kurniku K2 - hala górna, w celu zapobieżenia przeprowadzenia ich uboju i przeznaczenia pozyskanego mięsa do spożycia przez ludzi. Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii (Dz.Urz.UE.L 147, rok 2001 poz. 1, dalej powoływanego jako rozporządzenie nr 999/2001), obowiązuje zakaz karmienia zwierząt hodowlanych, z wyjątkiem mięsożernych zwierząt futerkowych, przetworzonym białkiem zwierzęcym i paszami zawierającymi takie białka. Wskazał, że w myśl art. 11 ust. 1 lit. a sekcji 1 rozdziału II rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego), zabrania się skarmiania zwierząt lądowych danego gatunku przetworzonym białkiem zwierzęcym pochodzącym z całych zwierząt lub z części zwierząt tego samego gatunku. Podkreślił także, że przepis art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r., Nr 17, poz. 127 ze zm.) stanowi, że na rynek mogą być wprowadzane zwierzęta, które były karmione paszami spełniającymi wymagania określone w przepisach o paszach. W świetle treści przytoczonych przepisów organ stwierdził, że w związku z naruszeniem zakazu stosowania przetworzonych białek pochodzenia zwierzęcego w żywieniu zwierząt gospodarskich (używanie do karmienia brojlerów kurzych niedozwolonych białek pochodzenia zwierzęcego), nałożenie na stronę środka w postaci zakazu wprowadzenia do obrotu drobiu jest uzasadnione. Argumentując natomiast nadany decyzji rygor natychmiastowej wykonalności wskazano, że zastosowanie do produkcji kwestionowanej mieszanki paszowej pełnoporcjowej typu grower dla brojlerów kurzych - mączki zwierzęcej, jako komponentu nieznanego pochodzenia i nieznanej jakości zdrowotnej, stwarza realne zagrożenie dla zdrowia człowieka w przypadku spożycia mięsa lub produktów mięsnych pochodzących od zwierząt karmionych paszą niespełniającą wymogów bezpieczeństwa (istnieje ryzyko, że zakwestionowana pasza mogła być zakażona mikrobiologicznie chorobotwórczymi patogenami lub skażona chemicznie substancjami szkodliwymi np. metalami ciężkimi, dioksynami itp.). Zdaniem organu zastosowany rygor miał na celu ochronę zdrowia ludzi i konieczność wyeliminowania zagrożenia dla ich zdrowia. Od powyższej decyzji K. W. wniósł odwołanie, w którym zaskarżając rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w zakresie, w jakim zakazuje ono wprowadzania do obrotu brojlerów kurzych i nadaje decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w wskazanym zakresie. Odwołujący się zarzucił organowi błędne ustalenie, że do skarmiania kurcząt użyto paszy niespełniającej wymogów bezpieczeństwa, oraz wydanie decyzji na podstawie niewystarczającego materiału dowodowego. Podkreślił, w uzasadnieniu odwołania, że nigdy nie przygotowywał paszy ze składnikami, które są niedozwolone, że pasza jest przygotowywana dla wszystkich zwierząt jednocześnie w jednym mieszalniku, i że w takiej sytuacji niedozwolone białko zwierzęce w paszy powinno wystąpić we wszystkich kurnikach, co nie zostało przez organ stwierdzone. Po rozpatrzeniu odwołania, Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że nałożony zakaz wprowadzania do obrotu brojlerów kurzych wynika z zastosowania przez hodowcę w ich żywieniu niedozwolonych białek pochodzenia zwierzęcego w mieszance paszowej wytworzonej przez hodowcę, pobranej do badania bezpośrednio z karmideł (wynik badania paszy z dnia 6 lipca 2012 r.) oraz że takich niedozwolonych składników nie stwierdzono w badaniu próbek poszczególnych komponentów służących do produkcji paszy. Podkreślił, że zakaz stosowania w żywieniu zwierząt białka pochodzącego z ssaków wynika z art. 7 rozporządzenia nr 999/2001 i że zakaz ten został podtrzymany w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1292/2005 z dnia 5 sierpnia 2005 r. zmieniającym załącznik IV do rozporządzenia nr 999/2001. Przytoczył również treść art. 9 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 18 marca 2010 r. (Dz.U. z 2010 r., Nr 81, poz. 528) o zmianie ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2010 r., Nr 81, poz. 528), z której wynika, że produkty pochodzenia zwierzęcego mogą być wprowadzane na rynek, jeżeli zostały pozyskane od zwierząt lub ze zwierząt lub są zwierzętami, które: 1) spełniają wymagania weterynaryjne określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, 2) były karmione paszami spełniającymi wymagania określone w przepisach o paszach. W kontekście przytoczonego artykułu zaznaczył, że brojlery kurze w gospodarstwie K. W. były żywione niezgodnie z prawem paszowym. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa oraz że organ pierwszej instancji wydając ją działał zgodnie z prawem w celu ochrony zdrowia i życia ludzi. Pomijając nawet fakt zastosowania w żywieniu kurcząt zabronionej substancji, w sprawie należało wziąć pod uwagę nieznane pochodzenie zastosowanych mączek mięsno-kostnych oraz okoliczność, że taki materiał mógł zawierać substancje szkodliwe, które dostając się w cykl przemian biochemicznych kurcząt może w efekcie stanowić zagrożenie dla zdrowia człowieka. Taka sytuacja zaś zdaniem organu odwoławczego całkowicie uprawniała organ pierwszej instancji do nadania własnej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W skardze na powyższą decyzję K.W. wniósł o stwierdzenie jej nieważności, z uwagi na: - rażące naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 9, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pobieżne przeprowadzenie postępowania dowodowego, łamanie procedur podczas kontroli, zaniechanie przeprowadzenia koniecznych badań, nieustalenie prawidłowego stanu faktycznego, niewyjaśnienie istoty sprawy oraz dowolną ocenę zebranych dowodów, co skutkowało wyciągnięciem błędnych wniosków, zastosowaniem niewłaściwych podstaw prawnych, wydaniem merytorycznie błędnej decyzji, a także wadliwością uzasadnienia, które nie zawiera wyczerpującego wyjaśnienia w zakresie podstaw faktycznych i prawnych, a jedynie przywołuje w oderwaniu od meritum przepisy prawa europejskiego; - naruszenie przepisów art. 127 § 1 k.p.a. w związku z art. 140, 107 § 3, 80, art. 77 § 1 i 2, art. 75 § 1 i art. 7 k.p.a. poprzez brak należytej kontroli odwoławczej, nieprzeprowadzenie niezbędnych czynności weryfikujących prawidłowość decyzji organu pierwszej instancji oraz brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co skutkowało utrzymaniem w mocy wadliwej merytorycznie decyzji organu pierwszej instancji; - wydanie decyzji na podstawie przerobionego niezgodnie z prawem protokołu z dnia 3 lipca 2012 r. nr 61/2012 pobrania próbek pasz do badań, sporządzonego przez kontrolera weterynaryjnego A. L. i naruszenie przy tym przepisów art. 68 § 1 w związku z art. 71, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a.; - utrzymanie w mocy wydanego przez organ pierwszej instancji zakazu wprowadzania do obrotu brojlerów bez uzasadnionej podstawy faktycznej i prawnej. W uzasadnieniu skargi K. W. ponownie zaznaczył, że pasza dla wszystkich kurników (H1, H2, K1 i K2) pochodzi z jednego mieszalnika, z którego jest ona następnie dystrybuowana w sposób uniemożliwiający ingerencję w jej skład, że wszystkie kurniki zatem korzystają z tej samej mieszanki paszowej i że w takiej sytuacji niedozwolone białko zwierzęce w paszy powinno wystąpić we wszystkich kurnikach, tymczasem w przedmiotowej sprawie Powiatowy Lekarz Weterynarii uchylił wydane wcześniej postanowienia zakazujące wprowadzania brojlerów do obrotu, które dotyczyły kurników H1, H2 i K1, jako że w ich przypadku badania paszy z nich pochodzącej nie wykazały żadnych zanieczyszczeń czy odchyleń od normy, natomiast takiego rozstrzygnięcia nie podjął w stosunku do kurnika K2, gdyż w przypadku tego kurnika, w wyniku kontroli pobranych z niego prób składników do produkcji pasz oraz mieszanki paszowej typu grover, stwierdzono w mieszance obecność nieokreślonej ilości i nieokreślonego bliżej rodzaju materiału zwierzęcego - włosy (sprawozdania z badania pobranych prób nr [...]). Zdaniem skarżącego stwierdzenie materiału zwierzęcego jedynie w kurniku K2, i nie dokonanie takiego ustalenia w przypadku pozostałych kurników - H1, H2 i K1, podważa wynik przeprowadzonej kontroli w stosunku do kurnika K2, albowiem karma dla wszystkich kurników i kurczaków znajdujących się w kurnikach H1, H2, K1 i K2 wytwarzana była w tym samym miejscu - w jednym mieszalniku, z którego pasza transportowana jest systemem zadawania paszy do kurników i nie ma możliwości, aby na tym etapie były dodawane niedozwolone składniki. Wskazując, że włos czy też włosy mogą stanowić naturalne zanieczyszczenie powstałe w wyniku przypadkowego przedostania się ich do paszy na etapie produkcji czy transportu, oraz że podczas przeprowadzonej kontroli nie stwierdzono obecności istnienia innych tkanek odzwierzęcych takich jak tkanki kostne, wysuszone tkanki mięśniowe itp., skarżący pokreślił, że stwierdzenie w badanej próbce włosa (włosów) nie jest wystarczające dla formułowania kategorycznych wniosków co do stosowania do karmienia kurcząt przetworzonego białka zwierzęcego. Gdyby bowiem faktycznie było ono używane w toku produkcji paszy to śladów jego byłoby więcej, byłyby to różne rodzaje tkanek, i musiałyby być one ujawnione w toku badań paszy z pozostałych kurników. Zdaniem skarżącego powyższe wskazuje, że stwierdzone ślady zwierząt lądowych w postaci włosów, znalazły się w badanej próbce w sposób całkowicie przypadkowy. Poza tym skarżący zarzucił, że porównanie protokołu pobrania próbek pasz do badań z dnia 3 lipca 2012 r. nr [...] znajdującego się w aktach sprawy z kopią tego protokołu będącą w posiadaniu skarżącego, wskazuje że protokół znajdujący się w aktach sprawy został sfałszowany, gdyż po podpisaniu go przez skarżącego, przerobiono w nim zapis K1 na K2, stanowiący informację o kurniku z którego zostały pobrane do badania próby paszy. Zakwestionował on również sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego, a w szczególności niezweryfikowanie w oparciu o dalsze dowody przyjętej przez organ pierwszej instancji - na podstawie wyniku jednorazowego badania jednej próbki paszy wskazującego na istnienie w niej włosów - tezy o obecności białka zwierzęcego w paszy i o zagrożeniu, jakie niesie dla zdrowia ludzi spożycie mięsa spornych kurcząt. W ocenie skarżącego olbrzymie skutki kwestionowanej decyzji dla 17 000 sztuk zwierząt (jego utylizacja) oraz dla działalności rolniczej i majątku skarżącego, obligowały organ do podjęcia przed wydaniem decyzji czynności weryfikujących ww. tezę, a w szczególności do pobrania próbek tkanek od kurcząt pochodzących ze spornego stada i zlecenie badań tychże tkanek na ewentualną obecność szkodliwych substancji. Stwierdzenie bowiem obecności włosów w jednej próbce paszy stanowić mogło jedynie podstawę do dalszych czynności dowodowych, a nie stanowić samoistną przesłankę do wydania decyzji, której skutki były tak daleko idące. Pomimo tych rażących nieprawidłowości postępowania wyjaśniającego organ drugiej instancji, jak podkreślił skarżący, nie dopatrzył się żadnych jego wad i utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uzasadniając przy tym swoje rozstrzygnięcie w sposób bardzo lakoniczny, ogólnikowy, pozbawiony merytorycznego odniesienia się do przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania dowodowego, a także dowolny. O tym ostatnim świadczy, zdaniem strony, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, iż okoliczność używania przez K[...] W. do karmienia zwierząt niedozwolonych białek pochodzenia zwierzęcego organ ustalił na podstawie dokumentów, a w szczególności faktur VAT. Skarżący zaznaczył, że w aktach sprawy nie ma żądnych dokumentów, w tym i faktur, potwierdzających tę okoliczność. Ponadto zarzucił on organowi drugiej instancji nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, pomimo istnienia podstaw ku temu w świetle zarzutów zawartych w odwołaniu do decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na zawarty w skardze wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, lub ewentualnie o oddalenie skargi ze względu na bezzasadność zarzutów skargi. Organ podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada swobodnej oceny dowodów i że ocena materiału dowodowego przedmiotowej sprawy oraz zakres jego zgromadzenia, zostały dokonane w granicach tej zasady. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu organy administracyjne obu instancji orzekały w przedmiotowej sprawie z naruszeniem przepisów postępowania i to w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Spowodowało to, że w kontrolowanej sprawie wypełniona została przesłanka uchylenia decyzji określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), obligująca Sąd do uwzględnienia skargi. Wskazano, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w Inowrocławiu, wykonując swoje kompetencje wynikające z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii (Dz.U. z 2007 r. Nr 2, poz. 20 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz.U. z 2006 r. Nr 144, poz. 1045 ze zm.), w celu realizacji zadań wynikających z przepisów rozporządzenia nr 882/2004, zastosował w stosunku do skarżącego, kwestionowany przez niego środek w postaci zakazu wprowadzania do obrotu brojlerów kurzych znajdujących się w kurniku nr 2 w ilości 16 933 sztuk, nadając temu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Nałożony zakaz organ uzasadnił okolicznością wykrycia w próbce mieszanki paszowej, pobranej w dniu 3 lipca 2012 r. z karmideł znajdujących się w kurniku K2, materiału pochodzenia zwierzęcego – włosy (przetworzone białko zwierzęce) i w związku z tym naruszeniem wynikającego z obwiązujących przepisów prawa zakazu stosowania w karmieniu zwierząt przetworzonego białka pochodzenia zwierzęcego, oraz stworzeniem na skutek naruszenia tego zakazu zagrożenia dla zdrowia człowieka. Wskazane rozstrzygnięcie Powiatowego Lekarz Weterynarii w Inowrocławiu podtrzymał Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii, podzielając w całości stanowisko organu pierwszej instancji. Skarżący natomiast zakwestionował decyzje organów obu instancji, zarzucając im szereg uchybień proceduralnych, a w szczególności nieprawidłowe i niewystarczające przeprowadzenie postępowania dowodowego. Sąd pierwszej instancji podniósł, że odnosząc się do przedmiotu sprawy należało przede wszystkim ocenić czy orzekające organy wykazały w sposób zgodny z prawem, niebudzący wątpliwości i przekonywujący, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy, w szczególności dowodowe, do nałożenia na skarżącego środka w postaci zakazu wprowadzania do obrotu brojlerów kurzych znajdujących się w kurniku nr 2 i nadania temu nakazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Podkreślono, że niezbędnym i koniecznym elementem możliwości prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego (w tym i tych uprawniających do zastosowania kwestionowanego zakazu) oraz stwierdzenia wystąpienia przesłanek w nich określonych, jest poczynienie przez orzekające organy jasnych, wyczerpujących i niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych, co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu podjętych decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 ust. 3 k.p.a. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organy obu instancji nie spełniły jednak tych wymogów. Sąd podkreślił, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy wynika z obwiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady prawdy obiektywnej - art. 7 k.p.a. Obowiązek ten jest realizowany dzięki wynikającemu z art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego. Jako dowolne należy traktować więc ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 i 11 k.p.a.). Obowiązek organu administracyjnego zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, znajduje odzwierciedlenie w powinności organu podjęcia stosownych działań, m.in. przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy czy zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń. Z powyższego wynika, że ustawodawca zobligował organy administracyjne do podjęcia wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zatem do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i rozpatrzenia w jego całokształcie czy dana okoliczność została udowodniona czy też nie. Przytoczone przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie wykluczają zdaniem Sądu możliwości stwierdzenia zastania danej okoliczności w oparciu o jeden środek dowodowy. Niemniej jednak w takich sytuacji szczególnie koniecznym i niezbędnym jest wyjaśnienie i zweryfikowanie wszystkich okoliczności mogących podważać tak poczynione ustalenie. W ocenie Sądu pierwszej instancji w sytuacji, gdy Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii powziął na skutek zarzutów skarżącego (zawartych już w odwołaniu) informację o okolicznościach, mogącą podważać lub poddawać w wątpliwość poczynione w oparciu o jeden środek dowodowy (badanie jednej próbki paszy) ustalenie organu pierwszej instancji o stosowaniu przetworzonych białek pochodzenia zwierzęcego w karmieniu brojlerów kurzych, powinien był on podjąć, jak słusznie wskazał to skarżący, działania czy czynności, które pozwoliłyby na zweryfikowanie przyjętego przez organ pierwszej instancji ustalenia, np. przeprowadzić z urzędu inny dowód, chociażby ten wskazany przez skarżącego, tj. zbadać próbki tkanek pochodzące ze spornego stada. W niniejszej sprawie takiej aktywności organu zabrakło, pomimo że skarżący wskazywał, że pasza dla wszystkich kurników (H1, H2, K1 i K2) była przygotowywana w jednym mieszalniku, że dystrybucja jej prowadzana była w sposób uniemożliwiający ingerencję w jej skład, że w związku z tym wszystkie kurniki korzystały z tej samej mieszanki paszowej i że w takiej sytuacji niedozwolone białko zwierzęce w paszy w postaci włosa/włosów powinno wystąpić we wszystkich kurnikach, tymczasem zostało ono stwierdzone jedynie w próbce paszy pochodzącej z kurnika K2. W ocenie Sądu w świetle wskazanej argumentacji skarżącego nie można wykluczyć podnoszonej przez niego tezy, że wykryte w próbce paszy włosy/włos mogły stanowić naturalne zanieczyszczenie paszy i znaleźć się w niej w sposób całkowicie przypadkowy. Także okoliczność, że podczas przeprowadzonej kontroli nie stwierdzono obecności istnienia innych tkanek odzwierzęcych, stanowiła dodatkowe uzasadnienie stanowiska skarżącego. Wobec zatem powyższych zarzutów i argumentacji skarżącego, cechujących się zdaniem Sądu pierwszej instancji racjonalnym i logicznym wnioskowaniem, które poddało w wątpliwość dokonane przez organ pierwszej instancji ustalenie o stosowaniu do karmienia kurcząt przetworzonego białka zwierzęcego, organ odwoławczy powinien był przed podjęciem zaskarżonej decyzji zweryfikować to ustalenie, przeprowadzając dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecając przeprowadzenie tego postępowania organowi I instancji, a więc postąpić zgodnie z normą wyrażoną w art. 136 k.p.a. Sąd pierwszej instancji wyraził stanowisko, że dla przyjęcia tezy o stosowaniu do karmienia kurcząt przetworzonego białka zwierzęcego, należało wykluczyć możliwość przypadkowego wystąpienia w paszy niedozwolonego materiału, w szczególnie w sytuacji, gdy stanowił go włos/włosy. Zauważono, że z decyzji organów obu intonacji nie wynika nawet ilość stwierdzonego zanieczyszczenia. Tym samym Sąd w pełni podzielił stanowisko skarżącego, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy, stwierdzenie obecności włosów w jednej próbce paszy stanowić powinno było jedynie asumpt do dalszych czynności dowodowych, a nie stanowić wyłącznej podstawy do wydania decyzji o tak istotnych skutkach nie tylko dla skarżącego, ale również dla niemal 17 000 sztuk kurcząt. Poczyniony wniosek należało w pełnym zakresie odnieść do dokonanego przez organy ustalenia o stworzeniu, na skutek zastosowania do produkcji mieszanki paszowej przetworzonego białka zwierzęcego, zagrożenia dla zdrowia człowieka. Biorąc zatem pod uwagę powyższe Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie orzekające organy nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nie zebrały w sposób wyczerpujący i wystarczający dla możliwości zastosowania spornego zakazu materiału dowodowego, przez co w sposób istotny naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Wskazano, że niewątpliwie organy administracyjne mają prawo do swobodnej oceny dowodów, niemniej jednak ocena ta nie może być dowolna. W przedmiotowej sprawie natomiast przybrała ona taki właśnie dowolny charakter, z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W związku z powyższym Sąd uznał za konieczne uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji podnosząc, że wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z poczynionych w uzasadnieniu wyroku uwag. Sąd zobowiązał organy przy ponownym rozpoznawaniu sprawy do wyjaśnienia kwestii ewentualnego sfałszowania znajdującego się w aktach sprawy protokołu pobrania próbek pasz do badań z dnia 3 lipca 2012 r. nr [...] poprzez przerobienie znajdującego się w nim zapisu K1 na zapis K2, a ponadto do poczynienia w sposób jednoznaczny i oparty na materiale dowodowym ustaleń czy okoliczność używania przez skarżącego do karmienia zwierząt niedozwolonych białek pochodzenia zwierzęcego potwierdzają faktury VAT. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt: III SA/Bd 986/12 wywiódł Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii. Zaskarżając powyższy wyrok w całości organ wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, względnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie skargi K. W. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: - błędne zastosowanie i błędną wykładnię art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 999/2001 z dnia 22 maja 2001 roku, a w szczególności jego ustępu 1 i 2 oraz punktu 1 załącznika nr 4 do tego rozporządzenia poprzez niewłaściwe przyjęcie, że ilość włosów i innych substancji, jakie znalazły się w paszy żywieniowej, a także okoliczności skąd te włosy i substancje pochodzą, mają znaczenie dla nałożenia zakazu wprowadzania stada do obrotu, - art. 9 ust 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego, poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że WSA w Bydgoszczy w ogóle nie zwrócił uwagi na problematykę materialnoprawnych podstaw działania organów, zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji. Jego wywody koncentrują się w zasadzie na zagadnieniach związanych z ciężarem dowodu, wartością pozyskanych przez organ dowodów oraz kwestionowaniu ocen zebranego materiału dowodowego. Rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy są całkowicie oderwane od materialnoprawnych podstaw działania organu, a to właśnie prawo materialne określa, co powinno być przedmiotem dowodu i kto powinien dowód przeprowadzić. Dopiero wnikliwa analiza prawa materialnego pozwoliłaby Sądowi pierwszej instancji na ustalenie, jakie okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy są istotne oraz kto powinien te okoliczności wykazać. Tymczasem stanowisko Sądu ograniczyło się jedynie do oceny przeprowadzonego postępowania dowodowego i pozyskanych dowodów. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji w ogóle nie zastosował art. 7 rozporządzenia, gdyż w swoim wywodzie nie odnosił się do niego, choć błędnie przyjmował, że ilość i pochodzenie włosów oraz innych substancji, ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Podano, że z art. 7 rozporządzenia wynika, że zabronione jest karmienie zwierząt przeżuwających białkiem pochodzącym z ssaków, a także, że reguła ta odnosi się także do produktów pochodzenia zwierzęcego. Natomiast art. 9 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego jednoznacznie wskazuje, że produkty pochodzenia zwierzęcego mogą być wprowadzane na rynek tylko wtedy, gdy spełniają wymagania weterynaryjne, wynikające z odrębnych przepisów oraz gdy zwierzęta były karmione paszami, które spełniają wymogi także określone w odrębnych przepisach. Z całą stanowczością zaznaczono, że ani z przepisów rozporządzenia, ani z przepisów ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego nie wynika, jakoby stosowanie tych przepisów było uzależnione od ilości niedopuszczalnych substancji, oraz sposobów w jakich one się znalazły w paszy. Tymczasem Sąd pierwszej instancji skupił się właściwie na tych dwóch okolicznościach, a wywód skarżącego uznał za logiczny i spójny, pomimo że nie był on uzasadniony jakimikolwiek dowodami. Polegał jedynie na negacji i odmiennym sposobie rozumowania skarżącego. Zarówno z art. 7 rozporządzenia, jak i z art. 9 ustawy nie wynika, że organ ma prawo, a nawet obowiązek miarkowania ilości substancji niedozwolonych, które znalazły się w paszy. Zgodnie z regułą wykładni lege non disitinguente nieuprawnione jest stanowisko, z którego wynika, że śladowa ilość włosów i innych substancji, nie może skutkować wprowadzeniem zakazu zbycia stada. Ilość niedozwolonych substancji pozostaje bez znaczenia, natomiast sam fakt, że takie substancje się znalazły jest bezsporny, gdyż skarżący tej okoliczności nie kwestionuje. Podobnie bez znaczenia z punktu widzenia przepisów i ustawy i rozporządzenia pozostaje kwestia źródła pochodzenia. Zupełnie chybione były argumenty Sądu, że być może substancje dostały się do pasz przypadkowo. Z punktu widzenia norm prawa materialnego nie ma żadnego znaczenia to, w jaki sposób doszło do pojawienia się substancji niedozwolonych i w paszach. Niezastosowanie, względnie błędne zastosowanie norm prawa materialnego, doprowadziło Sąd pierwszej instancji do błędnej oceny ciężaru dowodów. Przeprowadzone i niekwestionowane przez K. W. badania wykazały istnienie niedopuszczalnych substancji w paszach. Błędnie Sąd uznał, że okoliczność ta powinna być potwierdzona dalszymi badaniami. Skarżący kasacyjnie podniósł, że wbrew stanowisku skarżącego, który domagał się przeprowadzenia badań, poprzez pobranie próbek tkanek od kurcząt i zlecenie badań tychże tkanek na ewentualną obecność szkodliwych substancji, po pierwsze nie istnieje taka procedura badania tkanek od kurcząt, na ewentualną obecność szkodliwych substancji, a po drugie ten dowód jest całkowicie zbędny. Podniesiono, że zarówno legislator unijny, jak i prawodawca polski, wyraźnie wskazują, że sytuacją niedozwoloną jest istnienie szkodliwych substancji w paszach. Nie ma zatem żadnego znaczenia dla oceny zgodności sytuacji z prawem, czy te szkodliwe substancje wystąpiły u poszczególnych zwierząt. W konsekwencji w ocenie strony skarżącej kasacyjnie przeprowadzanie dowodu w kierunku wskazanym przez WSA w Bydgoszczy jest niecelowe i zbędne. Organ nabrał pewności co do zaistnienia przesłanek odpowiedzialności wyłącznie po przeprowadzeniu dowodu na okoliczność istnienia szkodliwych substancji w paszach. W konsekwencji uznać należy, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, kompletny i nie wymaga uzupełnienia w kierunku wskazywanym przez Sąd pierwszej instancji. Ponadto ocena tego materiału dowodowego nie nastąpiła z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów. Wreszcie, organ na podstawie tego jednego dowodu mógł wyrobić sobie pewność, że doszło do naruszenia prawa. Organ wyjaśnił wszechstronnie stan faktyczny i rozważył wszystkie aspekty przedmiotowej sprawy, a konsekwencji nie doszło do uchybień natury procesowej, podnoszonych przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego. Skarżący kasacyjnie zarzuca błędne zastosowanie i błędną wykładnię art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 999/2001 z dnia 22 maja 2001 roku, a w szczególności jego ustępu 1 i 2 oraz punktu 1 załącznika nr 4 do tego rozporządzenia poprzez niewłaściwe przyjęcie, że ilość włosów i innych substancji, jakie znalazły się w paszy żywieniowej, a także okoliczności skąd te włosy i substancje pochodzą, mają znaczenie dla nałożenia zakazu wprowadzania stada do obrotu, a także podnosi zarzut niezastosowania w sprawie art. 9 ust 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że prawidłowa wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że ich stosowanie nie jest uzależnione od ilości niedopuszczalnych substancji oraz sposobów w jakich one się znalazły w paszy, a organy nie mają podstaw do tego, aby miarkować ilość substancji niedozwolonych, które znalazły się w paszy. Istotna jest obecność niedozwolonych substancji w paszy, a nie ich ilość lub źródło pochodzenia. Zarzuty powyższe nie są uzasadnione. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii (Dz.Urz UE z 2001 r. Nr 147, poz. 1) zabrania się karmienia przeżuwaczy białkami pochodzenia zwierzęcego, a zakaz ten rozszerza się na zwierzęta inne niż przeżuwacze oraz ogranicza się, w zakresie karmienia tych zwierząt produktami pochodzenia zwierzęcego, zgodnie z załącznikiem IV. Z kolei z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127) wynika, że produkty pochodzenia zwierzęcego mogą być wprowadzane na rynek, jeżeli zostały pozyskane od zwierząt lub ze zwierząt lub są zwierzętami, które: 1) spełniają wymagania weterynaryjne określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt; 2) były karmione paszami spełniającymi wymagania określone w przepisach o paszach. Niewątpliwie z powyższych przepisów wynika zakaz karmienia zwierząt białkami pochodzenia zwierzęcego, co oznacza, że białka takie nie mogą znajdować się w paszy, jaką karmione są zwierzęta. Sąd pierwszej instancji rozważając prawidłowość zastosowania w sprawie przez organy administracyjne m.in. art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 lipca 2006 r. o paszach (Dz.U. z 2006 r. Nr 144, poz. 1045 z późn. zm.), zgodnie z którym powiatowy lekarz weterynarii, w zakresie zadań określonych w przepisach rozporządzenia nr 882/2004, rozporządzenia nr 183/2005, rozporządzenia nr 999/2001, rozporządzenia nr 767/2009 oraz w przepisach wydanych w trybie tych rozporządzeń, wydaje decyzje administracyjne i wykonuje inne czynności związane z urzędową kontrolą pasz i innymi zadaniami określonymi w rozporządzeniu nr 882/2004 oraz w przepisach wydanych w trybie tego rozporządzenia, w tym stosowaniem środków, o których mowa w art. 54 tego rozporządzenia, nie zakwestionował wskazanego wyżej rozumienia art. 7 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 999/2001 z dnia 22 maja 2001 r. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na stronie 9 jednoznacznie wskazano jako uchybienie organów nieustalenie w realiach niniejszej sprawy, że skarżący w podawanej zwierzętom paszy stosował przetworzone białka pochodzenia zwierzęcego i nimi karmił brojlery kurze. Sąd pierwszej instancji nie zakwestionował zakazu karmienia zwierząt białkami pochodzenia zwierzęcego, a zatem wykładnia powyższego przepisu była prawidłowa i nie była sprzeczna z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego. Skoro zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja dotyczyła zakazu wprowadzania przez skarżącego do obrotu brojlerów kurzych znajdujących się w kurniku nr 2 (K2-hala główna), to jest rzeczą oczywistą, że w sprawie niezbędne było wcześniejsze ustalenie, że w paszy, jaką były karmione brojlery z tego kurnika znajdowały się białka pochodzenia zwierzęcego. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie jest w realiach niniejszej sprawy bezsporne, że w paszy, jaką były karmione brojlery z kurnika nr 2 (K2-hala główna), znajdowały się białka pochodzenia zwierzęcego, skoro budzi wątpliwości zasadnicza kwestia, czy badana próbka paszy, w której stwierdzono te białka, pochodziła z karmidła, z którego karmione były brojlery z kurnika nr 2 (K2-hala główna). Okoliczność zmiany w ten sposób treści protokołu nr [...]r. sygnalizowana w toku postępowania przez skarżącego nie została przez organy wyjaśniona, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko w ramach podstawy skargi kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczalne byłoby kwestionowanie ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji oraz prawidłowości wskazań co do dalszego postępowania, będących w zasadniczej mierze następstwem oceny przez Sąd stanowiska organu w ramach ustaleń w zakresie stanu faktycznego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślono, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa okoliczności faktycznych sprawy, zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Istotne jest przy tym również, że ustalenia faktyczne sprawy nie mogą być zwalczane zarzutem naruszenia prawa materialnego i dotyczy to zarówno błędnej wykładni, jak i niewłaściwego zastosowania przepisów materialnoprawnych (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). W ramach podstaw kasacyjnych skarżący kasacyjnie nie podważył okoliczności faktycznych sprawy, a z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że okoliczności te kwestionuje w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego. W konsekwencji podniesione zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to podlega ona oddaleniu na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.