I SA/Bk 811/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I dniu 4 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: 1. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. prowadził postępowania egzekucyjne wobec J. B. (dalej jako: "skarżąca") na podstawie tytułu wykonawczego z [...] października 2019 r., nr [...], wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Pocztę Polską S.A. 2. Dnia 31 października 2019 r. doręczono skarżącej ww. tytuł wykonawczy w trybie art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z [...] października 2019 r., nr [...], w Banku Millenium. 3. Pismem z 6 listopada 2019 r. skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm., dalej jako: "u.p.e.a."), w brzmieniu przepisu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego: pkt 1 - przedawnienie oraz nieistnienie należności, pkt 2 - brak wymagalności obowiązku, pkt 6 - niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, pkt 8 - zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, pkt 10 - niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. 4. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. pismem z [...] listopada 2019 r., nr [...], wystąpił do wierzyciela z prośbą o stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów. 5. Postanowieniem z [...] lutego 2020 r., znak [...], wierzyciel uznał zarzuty skarżącej za niezasadne. 6. Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca złożyła zażalenie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej postanowieniem z [...] maja 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. 7. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z [...] czerwca 2020 r., nr [...], uznał wniesione przez skarżącą zarzuty za niezasadne. 8. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ wskazał, że w piśmie z 6 listopada 2019 r. zawierającym zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego z [...] października 2019 r., nr [...], skarżąca podniosła m.in. zarzut braku wymagalności obowiązku. Wierzyciel, odnosząc się tego zarzutu, wskazał, że w wyniku oceny przedstawionych argumentów jego uzasadniających, zarzut został zakwalifikowany jako zarzut nieistnienia obowiązku, bowiem o braku wymagalności obowiązku decyduje inna kategoria zdarzeń. W związku z powyższym, organ egzekucyjny zaskarżonym rozstrzygnięciem uznał za niezasadny zarzut: nieistnienia obowiązku, przedawnienia obowiązku, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. DIAS dodał, że wierzyciel w wyrażonym stanowisku, odnosząc się do wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku ujętego w tytule wykonawczym o numerze [...], stwierdził, że rejestracja odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego używanych pod adresem: ul. S., [...] B. zgłoszona została 20 grudnia 2005 r. w Urzędzie Pocztowym B. na imię i nazwisko skarżącej, na dowód czego została dołączona kserokopia wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego z 20 grudnia 2005 r. Niezasadnie skarżąca twierdzi więc, że wierzyciel nie przedstawił dowodu zarejestrowania odbiornika. Po zgłoszeniu rejestracji została skarżącej wydana imienna książeczka RTV o numerze [...] stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowego odbiornika i służąca do dokonywania opłat abonamentowych. W momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych został skarżącej nadany jako użytkownikowi odbiorników numer identyfikacyjny abonenta [...]. Wierzyciel podkreślił, iż na mocy ww. rozporządzenia nie utraciły ważności dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych dokonane na podstawie przepisów poprzedzających ustawę abonamentową. Wierzyciel wskazał także, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest postanowieniem, ani też nie jest decyzją wierzyciela, od których przysługują środki odwoławcze. Wierzyciel wyjaśnił jednocześnie, że w kwestii błędu w nazwisku oraz części kodu pocztowego w zawiadomieniu wystąpił błąd pisarski w systemie. W kwestii doręczenia zawiadomienia z 21 sierpnia 2008 r. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wierzyciel w postanowieniu z 11 maja 2020 r. wskazał, że Poczta Polska S.A. nie jest zobowiązana do legitymowania się potwierdzeniem jego doręczenia, gdyż prawodawca nakazał operatorowi jedynie przesłanie ww. zawiadomienia. Organ zauważył, że wyłącznie okazanie przez skarżącą dowodu na okoliczność wyrejestrowania odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego miałoby wpływ na stanowisko wierzyciela. W odniesieniu do kwestii stosowania faksymile na zawiadomieniach o nadaniu indywidualnych numerów identyfikacyjnych wierzyciel wskazał, iż przesłane skarżącej zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego zawierało odtworzony mechanicznie podpis p. I. F. Kierownika Wydziału Abonamentu RTV, upoważnionej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej do "podpisywania zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych." I. F. w niniejszej sprawie działała w ramach posiadanego upoważnienia, a jej podpis choć odtworzony mechanicznie mieści się w granicach tego upoważnienia.. Wierzyciel wskazał, że dla konieczności regulowania opłat abonamentowych bez znaczenia pozostaje fakt, czy osoba ją uiszczająca korzysta lub zamierza korzystać z odbioru programów nadawanych przez Telewizję Polską S.A. DIAS podał, że skoro wierzyciel uznał za niezasadne zarzuty zgłoszone w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (nieistnienie obowiązku, przedawnienie obowiązku), to w świetle powołanych przepisów DIAS nie może kwestionować takiego rozstrzygnięcia. Organ wskazał, że Poczta Polska S.A. uprawniona jest do żądania wykonania w drodze egzekucji : administracyjnej obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej oraz opłaty pobieranej w przypadku stwierdzenia niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego, przy zastosowaniu wprost przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym. Skierowany do skarżącej tytuł wykonawczy zawierał wszelkie niezbędne elementy. Odnosząc się do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, organ wskazał, że skarżąca nie wskazała praw majątkowych lub rzeczy, z których możliwa byłaby egzekucja a w konsekwencji zaspokojenie wierzyciela, toteż organ zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. 9. Skarżąca nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając postanowienie w całości, zarzuciła naruszenie: - art. 33 §1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez uznanie za prawidłowe stanowiska organu pierwszej instancji w zakresie stwierdzenia niezasadności zarzutu nieistnienia obowiązku zapłaty abonamentu telewizyjnego, podczas gdy brak jest dowodu zarejestrowania odbiornika, dowodu nadania przez wierzyciela zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, brak jest zawiadomienia o nadaniu mi indywidualnego numeru identyfikacyjnego, brak jest dowodu na to, że skarżąca posiadała oraz używała odbiornik telewizyjny, co niewątpliwie świadczy o tym, że obowiązek we wskazanym tytule wykonawczym nie istnieje; - art. 2 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1801, dalej jako: "u.o.a."), poprzez błędne i niewłaściwe uznanie, iż dla konieczności regulowania opłat abonamentowych bez znaczenia pozostaje fakt czy osoba ją uiszczająca korzysta lub zamierza korzystać z programów nadawanych przez Telewizję Polską S.A., podczas gdy przesłanką konieczną do uiszczania opłat abonamentowych jest używanie odbiornika telewizyjnego, zaś w trakcie całego postępowania kwestionowane przez skarżąca było zarówno posiadanie. jak i używanie odbiornika telewizyjnego, a organ nie wykazał posiadania i używania przez nią odbiornika telewizyjnego, - art. 2 ust. 1 u.o.a, poprzez uznanie, iż obowiązek zapłaty abonamentu istnieje, podczas gdy odbiornik został przez skarżącą wyrejestrowany, nie posiada ona oraz nie używa odbiornika telewizyjnego, co wielokrotnie było przez nią wskazywane, zaś organ nie udowodnił, że posiadała oraz używała odbiornik telewizyjny w okresie wskazanym w tytule egzekucyjnym, a także pominął to, iż wierzyciel nie podał żadnych informacji jak ustalił to, że nie doszło do wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego, - art. 5 ust. 1 u.o.a., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej istnieje, podczas gdy fakt wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego został przez skarżącą zgłaszany, brak jest dokumentu stanowiącego dowód zarejestrowania odbiornika, tj. zawiadomienia o nadaniu jej indywidualnego numeru Identyfikacyjnego, brak jest dowodu nadania takiego zawiadomienia, brak jest dowodu na posiadanie i używanie przez skarżącą odbiornika telewizyjnego; - art. 5 ust. 5 u.o.a., poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przez organ, iż skarżąca zgłaszała brak posiadania oraz używania odbiornika telewizyjnego co najmniej 3 razy, ostatnio w piśmie z 25 września 2018 r., stanowiącego załącznik do zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego z 6 listopada 2019r., jednakże wierzyciel pomimo tego zgłoszenia nadal naliczał nienależne mu opłaty, uznając że skarżąca nie przedstawiła dowodów na wyrejestrowanie odbiornika, podczas gdy nie ma obowiązku przechowywać takiego dowodu, zaś wierzyciel nie wykazał w jaki sposób ustalił że do wyrejestrowania nie doszło; - § 5 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (Dz. U. z 2007 r. Nr 187 poz. 1342, dalej jako: "Rozporządzenie"), poprzez błędne i niewłaściwe uznanie, iż wierzyciel przedstawił dowód zarejestrowania odbiornika, podczas gdy imienna książeczka RTV, stanowiąca dowód zarejestrowania odbiornika, utraciła moc i nie stanowi dowodu zarejestrowania odbiornika, zaś wierzyciel nie przedstawił dowodu nadania oraz przesłania, a tym bardziej doręczenia, skarżącej zawiadomienia o nadaniu jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego, zaś zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przedstawione przez wierzyciela zostało wystawione na inną osobę, co doprowadziło do nieprawidłowego uznania, iż istnieje obowiązek zapłaty przez skarżącą abonamentu; - § 5 ust. 2 Rozporządzenia, poprzez niedostrzeżenie przez organ, że wierzyciel, to jest Poczta Polska S.A., nie przedstawiła dowodu przesłania skarżącej zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, zaś ustawodawca zobowiązał ten podmiot do przesłania takiego zawiadomienia, co świadczy o tym, że Poczta Polska nie przesłała zawiadomienie, nie doręczono go, a zatem obowiązek zapłaty nie istnieje; - § 5 ust. 2 Rozporządzenia, poprzez błędne i niewłaściwe uznanie, iż Poczta Polska S.A. nadała skarżącej indywidualny numer identyfikacyjny, podczas gdy z zawiadomieniu o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, przedstawianego przez wierzyciela, wynika, iż indywidualny numer identyfikacyjny został nadany zupełnie innej osobie, a nie skarżącej, zaś sam numer książeczki abonamentowej nie świadczy o tym, że numer ten został nadany skarżącej, zwłaszcza, że organ nie udowodnił, iż posiadała ona książeczkę abonamentową o nr [...]; - art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), poprzez naruszenie przez organ egzekucyjny zasad postępowania, tj. prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, poprzez bezprawne zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanej przed rozpatrzeniem wniesionych zarzutów; - art. 7, 77 § 1 k.p.a., poprzez błędne i nieprawidłowe uznanie, iż organ pierwszej instancji podjął wszystkie czynności w celu rozpatrzenia sprawy oraz zebrał materiał dowodowy, podczas gdy organ pierwszej instancji całkowicie pominął dowody przez skarżącą przedstawione, a mianowicie oświadczenia o nieposiadaniu przez nią odbiornika telewizyjnego, a także pisma z 25 września 2018 r.; - art. 7, 77 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób dostateczny i należyty zaistniałego stanu faktycznego, a mianowicie zaniechał wezwania wierzyciela do przedstawienia dowodu potwierdzającego nadanie do skarżącej zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, czy też wezwania do przedstawienia w jaki sposób, na jakiej podstawie, w oparciu o jakie dokumenty wierzyciel ustalił, że nie zgłosiła mu faktu zaprzestania używania odbiornika telewizyjnego; - art. 7, 77 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie, iż organ pierwszej instancji zaniechał wnikliwego przeanalizowania okoliczności faktycznych tej sprawy i nie uwzględnił zasady prawdy obiektywnej i słuszności poprzez nieuwzględnienie faktu, że co najmniej od 14 lat skarżąca nie posiada i nie używa żadnego odbiornika, o czym poinformowała wierzyciela, dokonując wyrejestrowania odbiornika, zatem nie ma obowiązku płacić abonamentu, niezwrócenie uwagi na to, że w 2013 r. w odpowiedzi na wezwanie wierzyciela zgłaszała fakt nieposiadania odbiornika telewizyjnego i w związku z tak długim okresem zasadność nieprzechowywania przez nią zarówno dowodu wyrejestrowania, jaki i pisma z 2013 r.; - art. 7, 77 § 1, art. 85 § 1 k.p.a., poprzez błędne i nieprawidłowe uznanie, iż organ pierwszej instancji podjął wszystkie czynności w celu rozpatrzenia sprawy oraz zebrał materiał dowodowy, podczas gdy organ pierwszej instancji zaniechał podjęcia czynności polegającej na dokonaniu oględzin mieszkania skarżącej w celu ustalenia czy posiada i używa odbiornik telewizyjny, a tym samym czy jest zobowiązana do uiszczania obowiązku abonamentu telewizyjnego; - art. 7a §1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie orzeczenia na korzyść skarżącej, podczas gdy w sprawie istnieje szereg nieudowodnionych przez wierzyciela oraz organ okoliczności, zaś organ zobowiązany jest do rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść skarżącej; - art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasady równości stron w postępowaniu administracyjnym poprzez wskazanie, iż jedynie okazanie przez skarżącą dowodu na okoliczność wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego miałoby wpływ na stanowisko wierzyciela, podczas gdy wierzyciel nie przedstawił dowodu nadania jej zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, jak również nie przedstawił żadnych wyjaśnień w jaki sposób ustalił i na jakiej podstawie, iż nie zgłosiła mu faktu zaprzestania używania odbiornika telewizyjnego, zaś organ pierwszej instancji nie wezwał wierzyciela do udzielenia wyjaśnień w tym przedmiocie, czego organ drugiej instancji nie zauważył; - art. 35 § 1 u.p.e.a., poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego oraz ściągnięcie dochodzonej przez Pocztę Polską S.A. należności jeszcze przed wniesieniem przez skarżącą zarzutów, podczas gdy organ egzekucyjny nie jest uprawniony do ściągnięcia należności przed upływem terminu na wniesienie zarzutów, zaś ich wniesienie z mocy prawa zawiesza postępowanie egzekucyjne, - art. 54b §1 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie uchylenia z urzędu całości czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego skarżącej i wkładu oszczędnościowego oraz przekazanie jej wierzycielowi, podczas gdy organ egzekucyjny tj. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. zobowiązany jest do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na skutek wniesionych zarzutów, zaś wcześniejsze wyegzekwowanie dochodzonej przez wierzyciela kwoty, przed upływem terminu na wniesienie zarzutów, narusza prawo skarżącej do obrony swoich praw i kwestionowania nałożonego obowiązku; - art. 138 §1 pkt 1) k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, podczas gdy postanowienie to jest wadliwe, zaś Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. naruszył szereg przepisów obowiązującego prawa. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o: uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], a także poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z [...] czerwca 2020 r., nr [...]; uchylenie postanowienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z [...] maja 2020 r., nr [...], a także poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z [...] lutego 2020r., nr [...]; orzeczenie o kosztach postępowania. 10. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 1. Podstawą skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym był art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. ustawy antykryzysowej oraz § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 Zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym. Z § 3 Zarządzenia Prezesa NSA nr 39 wynika, że wynikające z § 1 pkt 2 skierowanie do załatwienia na posiedzeniu niejawnym spraw wyznaczonych do rozpatrzenia na rozprawie, znajduje odpowiednie zastosowanie do wojewódzkich sądów administracyjnych, których siedziby znajdują się na terenie objętym obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758 ze zmianą wynikającą z Rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 1829). Powołanym wyżej rozporządzeniem zmieniającym Rada Ministrów objęła obszarem czerwonym z dniem 17 października 2020 r. również miasto na prawach powiatu Białystok, będące siedzibą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. 2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu. 4. Przedmiotem kontroli jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z [...] sierpnia 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z [...] czerwca 2020 r. uznające za nieuzasadnione zgłoszone przez skarżącą zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji na podstawie tytułu wykonawczego z 7 października 2019 r. wystawionego przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. 5. Gwoli przypomnienia wskazać należy, że w myśl art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) m.in. niespełnienie w tytule wykonawczyni wymogów określonych w art. 27. Stosownie natomiast do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. 6. Na etapie postępowania zażaleniowego skarżąca podniosła zarzuty: przedawnienia oraz nieistnienia należności, braku wymagalności obowiązku, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Na etapie skargi, mimo jej obszerności, kwestionowała ona jednak w głównej mierze istnienie spoczywającego na niej obowiązku. Wobec tego, skład orzekający zastosuje własną systematykę i do części podniesionych zarzutów odniesie się w sposób zbiorczy. 7. W ocenie sądu, rozpoznając pierwotnie podnoszone zarzuty, wierzyciel nie naruszył przepisów prawa, zarówno procesowego, jak i materialnego, które mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia. 8. Ustawą z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych uregulowany został obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. obowiązek ten wynika wprost z przepisu prawa, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Ustawa abonamentowa reguluje zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. 9. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że rejestracja odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego używanych pod adresem: ul. S. [...],[...] B. zgłoszona została 20 grudnia 2005 r. w Urzędzie Pocztowym Białystok 18 na imię i nazwisko skarżącej, na dowód czego została dołączona kserokopia wniosku o rejestrację odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego z 20 grudnia 2005 r. Po zgłoszeniu rejestracji skarżącej została wydana imienna książeczka RTV o numerze [...], stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowego odbiornika, służąca do dokonywania opłat abonamentowych. W momencie wejścia w życie Rozporządzenia, został skarżącej, jako użytkownikowi odbiorników, nadany numer identyfikacyjny abonenta [...]. Niewątpliwie wpisanie w ww. zawiadomieniu "B." zamiast "B.", jako nazwiska skarżącej, oraz wskazanie częściowo nieprawidłowego kodu pocztowego, przy prawidłowej treści pozostałych danych - w stosunku do treści wniosku, należy traktować jako oczywistą omyłkę – błąd pisarski w adresie - niemający wpływu na istnienie obowiązku. Analiza tych dokumentów pozwala jednoznacznie stwierdzić, że jest to ta sama osoba, tj. J. B. Powyższe zostało potwierdzone przez organ. Co więcej, z zawiadomienia z 21 sierpnia 2008 r. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego - [...] - wynika, że został on nadany dla użytkownika odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych legitymującemu się książeczką nr [...]. Ww. informacja umożliwia identyfikację osoby skarżącej, bowiem nr imiennej książeczki abonamentowej widnieje na wniosku o rejestrację odbiornika RTV. Nie budzi zatem wątpliwości, że organ wykazał, że fakt zarejestrowania odbiornika RTV miał miejsce na nazwisko skarżącej i wskazany wyżej adres. Nie jest zatem prawdą, że brak dokumentów potwierdzających zarejestrowanie na skarżącą radioodbiornika. Jednocześnie skarżącą nie przedstawiła żadnego dowodu, który podważyłby fakt rejestracji RTV na jej nazwisko, poza negowaniem tego faktu. Dla uznania racji skarżącej niewystarczające jest bowiem kwestionowanie ustaleń organu. 10. Choć skarżąca powołuje się na wyrejestrowanie odbiornika, to jednak nie przedstawiła dowodu jego wyrejestrowania, niejako przerzucając obowiązek udowodnienia wyrejestrowania przez nią odbiornika na organ. W opinii sądu taka postawa nie może zostać uznana za prawidłową. W posiadanej przez wierzyciela dokumentacji nie odnotowano dopełnienia przez skarżącą formalności dotyczących wyrejestrowania odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego czy dokonania stosownych formalności związanych ze zmianą danych adresowych. Ponadto zauważyć należy, że obowiązywały pisemne formy w jakich winno być - według obowiązujących przepisów prawa w poszczególnych okresach - złożone oświadczenie o wyrejestrowaniu odbiornika, a którego nie złożono. 11. Sąd podkreśla, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że to na zobowiązanym ciąży obowiązek przechowywania dowodu wyrejestrowania odbiornika, a więc dowodu ustania obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych, a także obowiązek wykazania w postępowaniu, że obowiązek ten ustał poprzez przedstawienie dowodu wyrejestrowania odbiornika. Rację zatem ma organ, że dopóki posiadacz odbiornika telewizyjnego nie wyrejestruje tego odbiornika, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych (zob. wyroki: NSA z 8 marca 2019 r., I GSK 837/18; WSA w Gliwicach z 10 stycznia 2018 r., I SA/GL 1020/17; WSA w Olsztynie z 16 listopada 2016 r., I SA/Ol 593/16 wszystkie przytaczane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 12. Wobec wątpliwości skarżącej podkreślić należy, że w myśl § 5 ust. 2 zd. drugie Rozporządzenia, Poczta była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. Przywołany przepis stanowi bowiem o "powiadomieniu" użytkowników, a zatem przesłaniu zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na adres abonenta, pod którym rejestracja nastąpiła. W sytuacji braku zawiadomienia przez użytkownika o zmianie adresu, przesłanie powiadomienia na adres wskazany przy rejestracji czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia. Nadanie indywidualnego numeru indentyfikacyjnego nie było tożsame z anulowaniem zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ale stanowiło wyłącznie element przejścia do innego systemu rozliczania abonamentu, gdzie zastąpiono imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Nadanie tego numeru miało przede wszystkim walor techniczny w zakresie zmiany sposobu obsługi należności i kontaktów z abonentem i temu miało też służyć przesłanie dotychczasowym użytkownikom odbiorników RTV zawiadomienia o indywidualnym numerze abonenta. W związku z tym zarejestrowanie odbiornika pod rządami którejkolwiek z ustaw "abonamentowych", bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Regulacja dotycząca opłat abonamentowych, która obowiązek ich wnoszenia wiąże wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika nakazuje przechowywać dokument potwierdzający wyrejestrowanie, gdyż wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat za okresy nieprzedawnione. Wyrejestrowanie odbiornika jest zatem okolicznością kluczową dla bytu prawnego zaległych opłat abonamentowych i w interesie zobowiązanej było zabezpieczenie dowodu umożliwiającego wykazanie tej okoliczności. 13. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego dopełnienie formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiornika telewizyjnego, zaś w dokumentacji wierzyciela brak dowodu świadczącego o wyrejestrowaniu przez nią odbiornika. Podkreślić zatem należy, że żadna ze stron nie dysponuje jakimkolwiek dowodem świadczącym o wyrejestrowaniu odbiornika. Nie ma zatem żadnego dowodu potwierdzającego niezbędną okoliczność do uwolnienia się od obowiązku płacenia abonamentu, tj. wyrejestrowanie odbiornika. Jednocześnie organ przedłożył wystarczające dowody i przedstawił argumentację potwierdzające fakt zarejestrowania radioodbiornika na imię i nazwisko skarżącej. 14. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 20 marca 2019 r., I GSK 928/18, zgodnie z którym zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Ponadto, w jednym z najnowszych wyroków z 11 marca 2020 r., I GSK 1518/19, NSA stwierdził, co następuje: "Z treści przywołanych przepisów nie wynika natomiast, aby doręczenia powiadomienia dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności Poczty Polskiej będącej operatorem wyznaczonym (wcześniej publicznym), który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego nie wprowadził wymogu doręczenia zawiadomienia o jego przesłaniu. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu a wierzyciel nie jest zobowiązany do posiadania dokumentu potwierdzenia jego odbioru przez zobowiązanego (wyrok NSA z 13 grudnia 2016 r., II GSK 1297/15). Dla skuteczności czynności nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne również legitymowanie się operatora wyznaczonego (publicznego) dowodem nadania takiej przesyłki (wyrok NSA z 22 czerwca 2017r., II GSK 2262/15, wyrok NSA z 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15)." Skład orzekający ww. pogląd podziela i uznaje za adekwatny także w niniejszej sprawie. Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do dnia miesiąca, w którym dopełniono formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych (zob.: wyroki NSA z 26 kwietnia 2018 r., II FSK 2731/17; z 30 stycznia 2018 r., II GSK 3012/17; z 22 marca 2018 r., II GSK 1343/16; z 7 czerwca 2018 r., I GSK 801/18). 15. Mając na uwadze powyższe wywody, sąd nie uznał za uzasadnioną argumentację skarżącej, dotyczącą wyrejestrowania przez nią odbiornika RTV, nieposiadania go i nie korzystania z niego. Stanowisko skarżącej stanowiło bowiem polemikę z dowodami zgromadzonymi w postępowaniu oraz stanowiskiem organu, mającym oparcie w przepisach prawa. Strona skoncentrowała się na negowaniu poszczególnych elementów ustalonego stanu faktycznego, podnosząc m.in., że organ nie dokonał w jej mieszkaniu oględzin na okoliczność posiadania przez nią odbiornika, powoływała się także na składane w tym zakresie oświadczenia osób trzecich czy próbowała połączyć obowiązek płacenia abonamentu z faktycznym "oglądaniem" programów telewizyjnych. Przy tym wszystkim jednak nie przedstawiła kluczowego dla sprawy dowodu wyrejestrowania odbiornika, który to rozwiałby wszelkie wątpliwości co do obowiązku płacenia przez skarżącą opłaty abonamentowej. Nie mogły ostać się również twierdzenia skarżącej, jakoby to doręczenie jej zawiadomienia stanowiło warunek przesądzający o skuteczności nadania jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego na potrzeby abonamentu. 16. W odniesieniu do zarzutu stosowania faksymile na zawiadomieniach o nadaniu indywidualnych numerów identyfikacyjnych wskazać trzeba, że przesłane skarżącej zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego zawierało odtworzony mechanicznie podpis I. F. Kierownika Wydziału Abonamentu RTV, upoważnionej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej do "podpisywania zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych." I. F. w niniejszej sprawie działała w ramach posiadanego upoważnienia, a jej podpis, choć odtworzony mechanicznie, mieści się w granicach tego upoważnienia. Nie było przy tym konieczności, by w aktach sprawy dodatkowo znajdowało się upoważnienie udzielone I. F. Za wierzycielem wskazać należy, że nadanie indywidualnych numerów identyfikacyjnych i wygenerowanie zawiadomień informujących o tym fakcie następowało przy pomocy programów informatycznych zawierających bazę zarejestrowanych przez Pocztę Polską abonentów. 17. W związku z powyższym za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przepisów dotyczących opłat abonamentowych tj.: art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 5 u.o.a. oraz § 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia. 18. W opinii sądu za bezpodstawny należało także uznać zarzut naruszenia art. 35 § 1 u.p.e.a., poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego oraz ściągnięcie dochodzonej należności jeszcze przed wniesieniem zarzutów. Wbrew stanowisku skarżącej, organ egzekucyjny po otrzymaniu tytułu wykonawczego od wierzyciela (moment wszczęcia postępowania egzekucyjnego) jest zobowiązany do sprawnego podejmowania czynności egzekucyjnych w celu wyegzekwowania należności nim objętych. Przepisy u.p.e.a. nie nakazują zaś powstrzymania się z egzekwowaniem należności do czasu upływu terminu na złożenie zarzutów. W zaskarżonym postanowieniu organ prawidłowo wyjaśnił, że w wyniku zastosowanego 24 października 2019 r. środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego 6 listopada 2019 r. wierzyciel otrzymał dochodzone należności wynikające z tytułu wykonawczego z [...] października 2019 r., natomiast zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji do organu egzekucyjnego wpłynęły 12 listopada 2019 r., czyli już po zakończeniu egzekucji. Wobec tego wyegzekwowanie obowiązku objętego tytułem wykonawczym wyeliminowało możliwość zawieszenia postępowania egzekucyjnego. 19. Jak słusznie zauważył organ, w skardze nie powtórzono wyrażonych w zażaleniu zarzutów przedawnienia obowiązku, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów z art. 27 oraz zastosowania przez organ zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Mimo to, sąd zbadał sprawę także pod tym kątem, zgadzając się ze stanowiskiem organu. 20. Należności z tytułu opłat abonamentowych są należnościami publicznoprawnymi, analogicznymi do obciążeń podatkowych. Zgodnie z art. 7 u.o.a., do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym (ust. 3); w przypadku opóźnienia w uiszczaniu opłaty abonamentowej naliczane są odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej jako: "o.p.") (ust. 4). Zgodnie więc z art. 70 § 1 o.p., zaległości z tego tytułu przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast art. 70 § 4 o.p. stanowi, iż bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Organ egzekucyjny 24 października 2019 r. skutecznie zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, zatem należności obejmujące okres od stycznia 2014 r. do kwietnia 2019 r. nie uległy przedawnieniu. 21. Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej określonego w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. w zaskarżonym postanowieniu słusznie wskazano, że zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 u.o.a. Poczta Polska S.A. jest uprawniona do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej oraz opłaty pobieranej w przypadku stwierdzenia niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego, przy zastosowaniu wprost przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w zakresie obowiązków o charakterze pieniężnym. Przepis ten stanowi podstawę do stosowania egzekucji administracyjnej w myśl art. 2 § 1 pkt 5 oraz art. 3 § 1 u.p.e.a. Wierzyciel powołał się tu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010 r., K 24/08, który stwierdził, że mimo że obowiązek uiszczenia opłat abonamentowych nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. Zatem zasadnie stwierdzono, że zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej jest nieuzasadniony. 22. Odpowiadając na zarzut zastosowania przez organ zbyt uciążliwego środka, określonego w art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., DIAS wskazał na treść art. 7 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które. prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Przytoczony przepis zawiera dwie zasady: zasadę celowości, czyli stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku oraz zasadę stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego. Wybór środka każdorazowo powinien określać cel postępowania egzekucyjnego, którym jest zagwarantowanie spełnienia warunków niezbędnych do skutecznego prowadzenia egzekucji, a poprzez to zapewnienie także odpowiedniej ochrony interesów wierzyciela. Warto przy tym zaznaczyć, że zawsze czynności egzekucyjne będą w jakimś stopniu dolegliwe dla zobowiązanego. Jeśli środek był zbyt uciążliwy to zobowiązany winien wskazać inny składnik majątkowy. Tymczasem skarżąca nie przedstawiła praw majątkowych lub rzeczy, z których możliwa byłaby egzekucja a w konsekwencji zaspokojenie wierzyciela. Działanie organu należało więc ocenić jako zgodne z celami prowadzonego postępowania, bowiem w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny, mając na uwadze ww. zasady, zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. 23. W opinii sądu niezasadny również był zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów z art. 27, gdyż tytuł wykonawczy zawiera wszystkie niezbędne elementy wynikające z art. 27 u.p.e.a. 24. Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 54b u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie uchylenia z urzędu całości czynności egzekucyjnej. W wyniku zastosowanego 24 października 2019 r. środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, 6 listopada 2019 r. wierzyciel otrzymał dochodzone należności wynikające z tytułu wykonawczego z [...] października 2019 r. Stwierdzić zatem należy, że już w listopadzie 2019 r. zakończyło się postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Co więcej, przepis art. 54b u.p.e.a. wszedł w życie 30 lipca 2020 r. 25. Skład orzekający nie uwzględnił także zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. m.in. art. 7, 8 i 77 k.p.a. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest pełny i wystarczający do ustalenia stanu faktycznego. W sprawie nie miała zastosowania zasada rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony (art. 7a § 1 k.p.a.), nie można bowiem mówić o niejasności przepisów powołanych w sprawie. Organ egzekucyjny, wbrew zarzutom skarżącej, nie mógł przeprowadzić oględzin w celu ustalenia posiadania odbiornika telewizyjnego, gdyż zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. nie jest on uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Ponadto wnioskowany dowód z oględzin byłby niecelowy, gdyż nie prowadziłby do ustalenia stanu faktycznego za okres objęty tytułem wykonawczym, a jedynie z dnia dokonania oględzin. Tym samym nie został naruszony art. 85 § 1 k.p.a. 26. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 151 p.p.s.a.