I GSK 801/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 792/15 w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. K. na rzecz Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016r., sygn. akt I SA/Gl 792/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. K. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] maja 2015r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Przedstawiając przyjęty za podstawę wyroku stan sprawy – Sąd I instancji wskazał, że zobowiązany złożył zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, zarzucając naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 1619 ze zm.), zwanej u.p.e.a., poprzez prowadzenie egzekucji pomimo nieistnienia obowiązku oraz art. 33 § 1 pkt 4 (błędnie wskazanego jako pkt 1) u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji pomimo błędu co do osoby zobowiązanego. W uzasadnieniu podniósł, że prowadzona egzekucja dotyczy opłat za abonament RTV za okres od stycznia 2009r. do marca 2014r. podczas gdy zobowiązany od maja 2008r. nie posiadał odbiornika radiofonicznego ani telewizyjnego. Wskazał, że posiadany przez niego odbiornik telewizyjny popsuł się. Uznając te zarzuty za bezzasadne postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015r. wierzyciel – Poczta Polska SA wskazał, że zobowiązany w dniu [...] grudnia 1982r. zgłosił rejestrację odbiorników TV na swoje imię i nazwisko, wskazując oraz podając adres zamieszkania. W oparciu o to zgłoszenie zostały wydane zobowiązanemu kolejne książeczki opłat TV. Wierzyciel stwierdził, że rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007r. nr 187, poz. 1342), zwanym rozporządzeniem z 2007r., Poczta Polska została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych (w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia) indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia użytkowników o wprowadzonej zmianie, przy czym prawodawca nie posłużył się pojęciem "doręczenia" a jedynie "zawiadomienia". Tym samym poprzez przesłanie zawiadomień przez Pocztę Polską obowiązek ten należało uznać za wypełniony. Wierzyciel podniósł, że zawiadomienie o nadaniu zobowiązanemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta o nr [...] wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat zostało wysłane w dniu [...] września 2008r. i nie odnotowano zwrotu wysłanej korespondencji. Wierzyciel nie dysponuje dokumentem, który stanowiłby o zgłoszeniu przez zobowiązanego w urzędzie pocztowym wyrejestrowania odbiorników TV, co oznacza, że zobowiązany nie dokonał skutecznego prawnie ich wyrejestrowania i jest zobowiązany do uiszczenia opłat abonamentowych, a wystawione na niego tytuły wykonawcze są prawidłowe. Ponadto wskazał, że osoby, które dokonały rejestracji odbiorników pozostali abonamentami zobowiązanymi do uiszczania opłat, o ile nie wyrejestrowali oni odbiorników lub są osobami zwolnionymi. Jednocześnie na podstawie obowiązujących przepisów nie anulowano wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienne książeczki opłat zastąpiono indywidualnymi numerami identyfikacyjnymi. Utrzymując w mocy to postanowienie - Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach stwierdził, że w dokumentacji Poczty Polskiej brak jest potwierdzenia zgłoszenia przez zobowiązanego zaprzestania użytkowania odbiorników RTV, jak i potwierdzenia zgłoszenia uprawnienia do zwolnienia z opłat RTV. Zobowiązany został powiadomiony o nadaniu numeru identyfikacyjnego, bowiem zawiadomienie zostało do niego wysłane w dniu [...] września 2008r. Przesyłka zawierająca to zawiadomienie nie została zwrócona Poczcie Polskiej jako niedoręczona, a tym samym należało uznać zawiadomienie za skutecznie przesłane. Dyrektor podniósł, że to na zobowiązanym spoczywa ciężar dowodu wyrejestrowania odbiornika, co wynika z rozporządzenia z 2007r. Wskazał, że zobowiązany zaprzestał płacenia opłat abonamentowych już w 2003r., a tym samym zarzuty dotyczące ewentualnego nieotrzymania zawiadomienia, zdaniem tego organu, pozostają bez związku przyczynowego. W ocenie organu, dowodem (jedynym i wyłącznym) zarejestrowania odbiornika przez zobowiązanego jest zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, którego nadanie następowało przy pomocy programów informatycznych, tj. w sposób zautomatyzowany, wyłącznie techniczny, oparty o wcześniejsze rejestracje odbiorników RTV. Wierzyciel posiada zarchiwizowane w systemie informatycznym kopie wszystkich wygenerowanych zawiadomień abonentów o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, w tym również dotyczące zobowiązanego. Ostatecznie organ nadzoru podniósł, że zgodnie z obowiązującą w chwili nadania zawiadomienia ustawą z dnia 12 czerwca 2003r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008r. nr 189, poz. 1159 ze zm.) jedynie w przypadku gdyby nie można było przesyłki doręczyć zarówno adresatowi, jak i nadawcy ze względu np. na brak adresu, taką przesyłkę w rozumieniu tej ustawy traktowano jako "przesyłkę niedoręczalną", która podlegała szczególnej procedurze uregulowanej w art. 27 ust. 1 tej ustawy. W tej sprawie Poczta Polska była zarówno operatorem doręczającym przesyłkę, jak i jej nadawcą, a zatem nie ma możliwości, by nie można było dokonać zwrotu tej przesyłki. Oddalając skargę J. K. na to postanowienie – Sąd I instancji wyjaśnił, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa - z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonentowych (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 1204), zwanej ustawą abonamentową, i powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Z ustawy tej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Sąd I instancji wskazał, że kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 16 marca 2010r., sygn. akt K 24/08 (LEX nr 564548) orzekł o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy abonamentowej. Przepis art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej). Sąd I instancji podkreślił, że Poczta Polska, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ani też nie dokonała z urzędu ponownej rejestracji posiadanych przez użytkowników odbiorników RTV, a jedynie, zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia z 2007r. zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Wskazał również, iż zgodnie z § 5 ust. 2 zdanie drugie tego rozporządzenia Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym w tym przepisie. Skarżący, będąc użytkownikiem zarejestrowanych odbiorników RTV, został powiadomiony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego pismem z dnia [...] września 2008r. Poczta Polska nie odnotowała zwrotu przesyłki listowej zawierającej zawiadomienie, co pozwoliło na przyjęcie, że zostało ono skutecznie przesłane skarżącemu. Wskazał, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia. Skarżący nie wyrejestrował także odbiorników RTV. Ciążył zatem na nim ex lege obowiązek uiszczania opłat abonamentowych. Obowiązek ten wynika zatem z faktu zarejestrowania odbiorników RTV i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Bezzasadny okazał się zatem zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt. 1 u.p.e.a.). Natomiast z art. 2 ust. 2 ustawy abonamentowej wynika domniemanie, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym odbiór programów, używa tego odbiornika. Do obowiązków wierzyciela nie należy sprawdzanie sprawności urządzeń RTV. Sąd I instancji wskazał na niesporną okoliczność, że skarżący nie przedstawił dowodu potwierdzającego fakt wyrejestrowania odbiornika a wierzyciel pismem z dnia [...] listopada 2010r. poinformował skarżącego o istniejących zaległościach. Skarżący na tę informację nie zareagował, co może dziwić, skoro było to wezwanie do dobrowolnego uregulowania należności. Ponownym pismem z dnia [...] października 2013r. wierzyciel wysłał upomnienie. Co prawda skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2013r., podniósł, że nie posiada od 2008r. żadnego odbiornika, jednakże nie udowodnił faktu jego wyrejestrowania. Na etapie skargi zobowiązany również nie przedłożył jakiegokolwiek dowodu, który potwierdzałyby jego twierdzenie, że dokonał wyrejestrowania odbiorników. W dokumentacji prowadzonej przez wierzyciela brak jest potwierdzenia zgłoszenia przedmiotowej zmiany, a strona – na której w tym zakresie spoczywał ciężar dowodu - nie przedstawiła żadnych dowodów na tę okoliczność. Poczta Polska załączyła natomiast do akt potwierdzony notarialnie za zgodność z oryginałem wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 1982r. o zezwolenie na używanie odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. W ocenie Sądu zobowiązany, wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje. Wymagałoby to przedłożenia dowodu zgłoszenia ustnie lub na piśmie w urzędzie pocztowym oświadczenia o zwolnieniu od opłat i dokumentu potwierdzającego tę okoliczność, czego zobowiązany nie uczynił. W takiej sytuacji brak było podstaw do kwestionowania istnienia obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych następuje po miesiącu rejestracji odbiorników, ich wysokość wynika wprost z przepisów prawa, a egzekucja tych należności następuje na podstawie przepisów prawa, bez konieczności "dyscyplinowania" zobowiązanego w jakiejkolwiek formie. Sąd I instancji zgodził się z Pocztą Polską, że jako operator, doręczający własną korespondencję, fakt niedoręczenia przesyłki miałaby odnotowany. Przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2 rozporządzenia z 2007r. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł J. K., zaskarżając ten wyrok w całości. Wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. § 5 pkt. 1 i 2 rozporządzenia z 2007r., przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż Poczta Polska wypełniła i udowodniła obowiązek zawiadomienia skarżącego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego rzekomo wysyłając taką przesyłkę listem zwykłym i nie odnotowując zwrotu, a do wypełnienia wymogu zawiadomienia jest to wystarczające oraz że wniosek o zarejestrowanie odbiornika z dnia [...] grudnia 1982r. jest dowodem zarejestrowania i posiadania odbiornika RTV, w tym wykazania tych okoliczności przez organ administracyjny. Mając powyższe na uwadze, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskami skargi do WSA oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Poczta Polska wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do poszukiwania czy też modyfikowania, niejako w zastępstwie skarżącego kasacyjnie, podstaw kasacyjnych. Zatem każdy zarzut przedstawiony w skardze kasacyjnej powinien być uzasadniony w taki sposób, aby z treści uzasadnienia podstaw kasacyjnych w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, z jakich przyczyn skarżący zarzuca sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego lub materialnego. Skarżący powinien w szczególności dokonać wykładni przepisów prawa, których naruszenie zarzuca sądowi oraz powinien porównać wyniki dokonanej przez siebie wykładni z interpretacją przyjętą w zaskarżonym wyroku. Zważywszy na sposób sformułowania zarzutu kasacyjnego naruszenia przepisu § 5 pkt. 1 i 2 rozporządzenia z 2007r. oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga ta nie spełnia powyższych wymogów. W pierwszej kolejności podnieść należy, że określenie podstawy kasacyjnej ma podstawowe znaczenie, gdyż Sąd II instancji jest związany stanowiskiem strony i nie może we własnym zakresie dokonywać w tej materii żadnych ustaleń. Postawienie zarzutów w niewłaściwej podstawie czyni skargę kasacyjną nieskuteczną, bo Sąd kasacyjny nie może rozpoznawać skargi kasacyjnej, która wadliwie kwalifikuje naruszenia prawa, a sam nie może w tym zakresie dokonywać zmian. Jedynym odstępstwem od tak rozumianego wymogu jest sytuacja, gdy w rubrum skargi nie powołano podstawy kasacyjnej, ale wprost została ona określona w jej uzasadnieniu (tak wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018r., II GSK 4338/17, LEX nr 2454557). Wobec tego stwierdzić należy, że oparcie skargi kasacyjnej – jak to ma miejsce w tej sprawie – na zarzucie błędnej wykładni prawa materialnego wymagało przede wszystkim wykazania, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa (wyrok NSA z dnia 27 października 2017r., I OSK 514/17, LEX nr 2398000), tj. niewłaściwie zrekonstruował treść normy prawnej wynikającej tego przepisu (wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017r., I OSK 1055/17, LEX nr 2417915, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017r., I OSK 1074/17, LEX nr 2458497). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa również, że nie można w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego zwalczać dokonanych w sprawie ustaleń stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2017r., II OSK 646/16, LEX nr 2435593). Zarzucenie naruszenia przepisów poprzez błędną ocenę Sądu ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji nie spełnia ustawowego kryterium sformułowania zarzutu kasacyjnego błędnej wykładni prawa materialnego lub jego niewłaściwego zastosowania (wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2017r., I OSK 1245/17, LEX nr 2426245). Niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Co do zasady nie można też skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego (również w wyniku jego błędnej wykładni), o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2017r., I OSK 936/17, LEX nr 2432844, wyrok NSA z dnia 20 października 2017r., I FSK 364/16, LEX nr 2402157). W tej sprawie skarżący kasacyjnie – formułując zarzut błędnej wykładni przepisu § 5 pkt. 1 i 2 rozporządzenia z 2007r. – nie wskazał na czym polega błąd Sądu I instancji w interpretacji tego przepisu oraz jaka powinna być – zdaniem skarżącego kasacyjnie – prawidłowa jego interpretacja. Sposób sformułowania treści zarzutu, jak i jego uzasadnienie wskazują natomiast na to, iż skarga kasacyjna w istocie zarzuca błędne ustalenia faktyczne, poczynione w sprawie przez organ a zaaprobowane przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej – polemizując z tymi ustaleniami – skarżący kasacyjnie podnosi, że nie miał obowiązku uiszczania opłaty abonentowej od maja 2008r., kiedy popsuł mu się odbiornik RTV, w stosunku do niego nie został nadany indywidualny numer identyfikacyjny, a w każdym razie nie został on o tym powiadomiony, zaś ustalenia przeciwne są zdaniem skarżącego kasacyjnie gołosłowne. Ponadto podnosi on, że Poczta Polska powinna legitymować się przynajmniej potwierdzeniem nadania przesyłki. Wyraża też własne przekonanie o tym, że dowód zarejestrowania odbiornika RTV stracił moc i nie był obowiązany uiszczać abonamentu, a wierzyciel nie wykazał istnienia jego obowiązku. Zdaniem skarżącego kasacyjnie powiadomienie powinno mu zostać doręczone. Powyższa argumentacja nie spełnia wymogu uzasadnienia zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego, gdyż nie odnosi się ona do treści przepisu prawa materialnego, lecz do okoliczności faktycznych sprawy, których skarżący kasacyjnie nie akceptuje. W skardze kasacyjnej nie został jednakże sformułowany zarzut naruszenia prawa procesowego, zarzutem błędnej wykładni prawa materialnego nie można zaś zwalczać tych ustaleń. Wobec tego niezakwestionowane w sprawie ustalenia faktyczne są wiążące dla oceny zastosowania normy prawa materialnego. Gdyby zatem uznać zarzut skargi kasacyjnej jako zarzut wadliwego jego zastosowania w okolicznościach sprawy, to z uwagi na niepodważenie ustaleń faktycznych nie mógłby on również odnieść skutku w postaci uwzględnienia skargi kasacyjnej. Podnieść bowiem trzeba, że w przypadku niezakwestionowania w skardze kasacyjnej stanu faktycznego sprawy, ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego możliwa jest wyłącznie na gruncie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku (tak wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017r., I OSK 3403/15, LEX nr 2441439). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że co prawda skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi również, że dotychczasowe książeczki opłaty abonentowej stanowiły dowód zarejestrowania odbiornika jedynie przez 12 miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia z 2007r., zaś powiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego należy rozumieć jako jego doręczenie w taki sposób by miał on możliwość zapoznania się z jego treścią. Niemniej jednak w żaden sposób nie uzasadnia tego stanowiska, tj. nie przedstawia żadnej argumentacji mającej rozwijać te ogólnikowe twierdzenia. Nie dokonuje w tym zakresie żadnej własnej wykładni przepisu § 5 pkt. 1 i 2 rozporządzenia z 2007r. Zarzucenie błędnej wykładni przepisu prawa wymagało natomiast wskazania argumentacji prawnej, uzasadniającej odmienną od przyjętej przez Sąd I instancji ich interpretację. Samo stwierdzenie, że owe książeczki nie stanowią dowodu zarejestrowania odbiornika RTV, a powiadomienie jest tożsame z doręczeniem nie jest wystarczające do uznania, że w tym zakresie skarga kasacyjna została uzasadniona. Wbrew temu stanowisku użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia z 2007r. sformułowanie "powiadomienie" oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w tym przepisie. Przepis ten nie przewiduje obowiązku doręczenia stronie powiadomienia, a jedynie jego przesłanie. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest zatem niezbędne dysponowanie przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 października 2017r., I SA/Gd 925/17, LEX nr 2391617, wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2017r., I SA/Kr 44/17, LEX nr 2330192, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 grudnia 2017r., I SA/Gd 1650/17, Lex nr 2443894). Podnieść też trzeba, że z przepisu art. 2 ust. 2 ustawy abonamentowej wynika, że posiadanie odbiornika stanowi domniemanie faktu jego używania, z kolei z posiadaniem i używaniem odbiornika ustawa wiąże obowiązek jego rejestracji (art. 5 ust. 1) oraz uiszczania opłat abonamentowych (art. 2 ust. 1), a dla nakazania rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych wystarczające jest domniemanie posiadania radioodbiorników (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017r., II GSK 2138/15, LEX nr 2316099). Zatem zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania oraz wobec nadania użytkownikowi indywidualnego numeru identyfikacyjnego stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekucji w trybie u.p.e.a. (wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017r., II GSK 5276/16, Lex nr 2299091, wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 października 2017r., I SA/Kr 672/17, LEX nr 2401528, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 grudnia 2017r., I SA/Gl 851/17, LEX nr 2431820, wyrok WSA w Lubinie z dnia 8 grudnia 2017r., I SA/Lu 875/17, LEX nr 2435596). Niedokonanie skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiornika RTV i nieuregulowanie zaległości z tytułu nieopłaconego abonamentu uzasadnia podjęcie czynności egzekucyjnych zmierzających do przymusowego ich ściągnięcia (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 grudnia 2017r., I SA/Bk 1056/17, LEX nr 2431780). Jeśli zatem fakt zarejestrowania odbiornika został w sprawie ustalony, to aby skutecznie podważyć ciążący obowiązek uiszczania abonamentu, należy wykazać wyrejestrowanie tegoż odbiornika (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2017r., I SA/Gd 1367/17, LEX nr 2434088), przy czym to na zobowiązanym ciąży obowiązek wykazania okoliczności znoszących powstały uprzednio obowiązek w zakresie uiszczenia opłat abonamentowych. Konstrukcja powołanych wyżej regulacji prawnych, nakładających na abonenta obowiązek powiadomienia o zaprzestaniu używania odbiornika, przesądza bowiem o obowiązku wykazania dokonania tegoż powiadomienia przez skarżącego (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 stycznia 2018r., I SA/Gl 1020/17, LEX nr 2441336). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika organu za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną w kwocie 360 zł, orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r. poz. 1804).