II SA/Bk 108/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi K. S. i L. S. na uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza w sprawie prawidłowości nadania numeru porządkowego budynku p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym K. S. i L. S. solidarnie wpis sądowy w kwocie 300 (trzysta) złotych. , Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] stycznia 2015 r. Rada Miejska w C., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, ze zm.) w związku z art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, uznała za bezzasadną skargę K. S. i L. S. na działalność Burmistrza C., dotyczącą prawidłowości nadania numeru porządkowego budynku. K. S. i L. S. złożyli skargę na tę uchwałę do sądu administracyjnego. Na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2016 r. skarżący wyjaśnił, że kwestionują działalność i Burmistrza i Rady. Złożona skarga jest na działalność Burmistrza i na uchwałę Rady. Przede wszystkim jest to skarga na uchwałę Rady, która ocenia działalność Burmistrza. Zdaniem skarżącego kwestionowana uchwała, została podjęta na podstawie fałszywego oświadczenia co do nadania numeru porządkowego działce – [...]. Skarżący wniósł o wydanie wyroku w którym Sąd się wypowie, że Burmistrz i jego urzędnicy kłamali co do nadania numeru działce [...]. Podał, że dom na jego działce ma numer [...]. Skarżący chciałby żeby dom na działce [...] miał numer [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w C. uznająca za bezzasadną skargę K. S. i L. S., na działalność Burmistrza C., dotyczącą prawidłowości nadania numeru porządkowego budynku. Skargę tę, zdaniem Sądu, należy zakwalifikować jako skargę obywatelską złożoną w trybie postępowania uregulowanego przepisami zawartymi w dziale VIII K.p.a.: "Skargi i wnioski". W tym też trybie, w oparciu o art. 229 pkt 3 K.p.a., podjęta została kwestionowana uchwała. Postępowanie ze skargi powszechnej ma charakter postępowania administracyjnego uproszczonego, w którym nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, a tylko zawiadamia o działaniach podjętych w celu załatwienia skargi. Postępowanie takie kończy się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z 24 listopada 2011 r., II OSK 1961/11; postanowienia NSA: z 1 marca 2010 r., II OSK 478/09, z 25 lutego 2009 r., II OSK 241/09 oraz z 26 stycznia 2006 r., I OSK 26/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://cbois.nsa.gov.pl). Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela powyższy pogląd. Tym samym, skoro złożona skarga, nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, stwierdzić należy, że jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. Marginalnie podać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony został odosobniony pogląd, że uchwała rady gminy jako organu właściwego do oceny kwestionowanego postępowania organu wykonawczego gminy (art. 229 pkt 3 k.p.a.), jest podejmowana w sprawie z zakresu administracji publicznej i podlega zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (vide: wyrok NSA z 28 lutego 2002 r., II SA 2481/01, publ. LEX nr 81766). Sąd orzekający w sprawie niniejszej nie podziela tego stanowiska. Podkreślenia wymaga bowiem, że organy jednostek samorządu terytorialnego podejmują co prawda uchwały we wszystkich sprawach należących do ich właściwości (co sugerowałoby możliwość zaskarżenia ich do sądu administracyjnego), jednakże uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. (a z taką uchwałą mamy do czynienia w niniejszej sprawie), są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 k.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako prawna forma działania. Uznanie zatem, że w sytuacji, gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 k.p.a., nastąpiło w formie uchwały, na którą służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nieuzasadnioną nierówność prawną podmiotów, bowiem tym podmiotom, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia skargi nie służyłaby (vide: postanowienia NSA: z 20 listopada 2013 r., II OSK 2783/13, LEX nr 1440514; z 12 kwietnia 2001 r., I SA 2668/00, LEX nr 54426, z 7 lipca 2009 r., I OSK 803/09; z 3 września 2009 r., I OSK 1064/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).