II SA/Bk 218/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. i H. P. na uchwałę Rady Powiatu W. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność dyrektora zarządu dróg publicznych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę , W dniu [...] grudnia 2019r. do Starostwa Powiatowego w W. wpłynęła skarga T. P. na działalność Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w W. polegającą na zaniedbaniu i nienależytym wykonaniu modernizacji drogi w miejscowości J., skutkującej w przypadku opadów atmosferycznych zbieraniem się wody na działce skarżącego. Rada Powiatu W. uchwałą z dnia [...] lutego 2020r. nr [...], wydaną na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym w zw. art. 229 pkt 4 k.p.a., uznała powyższą skargę za bezzasadną. W uzasadnieniu tejże uchwały Rada stwierdziła, że Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w W. nadzorując opisaną w skardze inwestycję drogową dopełnił wszelkich wymogów i obowiązków nałożonych na niego zarówno przez ustawą Prawo budowlane jak i ustawę Prawo wodne. Sama inwestycja została wykonana prawidłowo, z uwzględnieniem warunków technicznych oraz środowiskowych. Na tej podstawie Komisja Skarg, Wniosków i Petycji Powiatu W. stwierdziła bezzasadność wniesionej skargi, a postępowanie Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w W. oceniła jako prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami. T. P. i H. P. nie zgodzili się z powyższą uchwałą i w piśmie z dnia [...] lutego 2020r. przekazanym do tutejszego sądu, opisując szczegółowo obawy związane z modernizacją drogi w miejscowości J., wnieśli o przywrócenie stanu poprzedniego sprzed modernizacji drogi bądź wskazanie osób odpowiedzialnych za podjęcie decyzji o likwidacji rowu i przepustów. W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale. W ocenie organu Dyrektor ZDP dopełnił wszystkich swoich obowiązków, a sam projekt jak i wykonanie inwestycji były prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, sąd w pierwszej kolejności zobowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz.2325 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem wniesionej skargi jest uchwała wyrażająca stanowisko Rady Powiatu W. rozpatrujące skargę T. P. na działalność Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w W. Skargę tę, zdaniem sądu, należy zakwalifikować jako skargę obywatelską złożoną w trybie postępowania uregulowanego przepisami zawartymi w dziale VIII k.p.a. – "Skargi i wnioski". W tym też trybie, tj. w oparciu o art. 229 pkt 3 k.p.a., została podjęta kwestionowana uchwała. Postępowanie w sprawie tego typu skarg ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego, w którym nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, a tylko zawiadamia się o działaniach podjętych w celu załatwienia skargi. Postępowanie takie kończy się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi, na którą nie służy skarga do sądu administracyjnego. Nie jest to także inny, niż decyzja i postanowienie, akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarga obywatelska, a z taką mamy do czynienie niewątpliwie w przedmiotowej sprawie, jest środkiem obrony interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych, kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest zaś pogląd, iż w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1961/11; postanowienia NSA: z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 478/09, z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 241/09 oraz z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 26/07, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej w skrócie "CBOSA"). Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII K.p.a., nie mają bowiem formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym, skarga złożona do sądu powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego. Wprawdzie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony został pogląd, że uchwała rady gminy jako organu właściwego do oceny kwestionowanego postępowania organu wykonawczego gminy (art. 229 pkt 3 k.p.a.), jest podejmowana w sprawie z zakresu administracji publicznej i podlega zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (vide: wyrok NSA z 28 lutego 2002 r., II SA 2481/01, Lex nr 81766). Tym niemniej pogląd ten odosobniony i skład orzekający w niniejszej sprawie go nie podziela. Podkreślenia wymaga bowiem, że organy jednostek samorządu terytorialnego podejmują co prawda uchwały we wszystkich sprawach należących do ich właściwości (co sugerowałoby możliwość zaskarżenia ich do sądu administracyjnego), jednakże uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. (a z taką uchwałą mamy do czynienia w niniejszej sprawie), są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 k.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako prawna forma działania. Uznanie zatem, że w sytuacji, gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 k.p.a., nastąpiło w formie uchwały, na którą służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nieuzasadnioną nierówność prawną podmiotów, bowiem tym podmiotom, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia skargi nie służyłaby (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1870/14, z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 2783/13, z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt I OSK 2480/13, z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt I OSK 2373/13, z dnia 16 maja 2012r. sygn. akt I OSK 1026/12, CBOSA). Konkludując sąd doszedł do przekonania, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na uchwałę Rady Powiatu W. w przedmiocie rozpatrzenia skargi T. P. na działalność Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w W. jest niedopuszczalna i z tego względu podlegała odrzuceniu podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia. Końcowo należy poinformować Skarżących, że organem właściwym dla rozpatrzenia opisanych w skardze kwestii związanych z ewentualną zmianą stosunków wodnych jest Burmistrz Miasta W.