II SA/Bk 522/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R.R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 23 stycznia 2025 r. Nr SKO.412/4/2025 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do uboju zwierząt p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu R.R. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. , R. R. (dalej: "Inwestor" lub "Skarżący") wnioskiem z 27 lutego 2024 r. zwrócił się do Starosty Łomżyńskiego (dalej: "Starosta") o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do uboju zwierząt o zdolności produkcyjne ponad 50 ton tusz na dobę na działkach położonych w P. oznaczonych numerami geodezyjnymi: [...]. Starosta pismem z 27 marca 2024 r. wezwał Inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie: 1) dowodu uiszczenia opłaty rejestracyjnej, 2) operatu przeciwpożarowego, 3) postanowienia, o którym mowa w art. 42 ust. 4c ustawy o odpadach, 4) zaświadczenia o niekaralności prowadzącego instalację za przestępstwa przeciwko środowisku oraz za przestępstwa, o których mowa w art. 163, art. 164 lub art. 168 w związku z art. 163 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, 5) ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, 6) sprecyzowanie treści wniosku w zakresie wygaszenia dotychczasowego pozwolenia zintegrowanego poprzez określenie dokładnego zakresu i przedmiotu zrzeczenia się pozwolenia zintegrowanego związanego z obowiązującą decyzją Starosty Łomżyńskiego z dnia 26 lipca 2017 r., nr [...] oraz wskazanie terminu zrzeczenia się przedmiotowego pozwolenia, które zgodnie z art. 193 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska stanowić będzie podstawę do wygaszenia pozwolenia zintegrowanego, w terminie 14 dni od daty doręczenia niniejszego wezwania. Inwestor przy piśmie z 11 kwietnia 2024 r. złożył uzupełnienie braków formalnych wskazanych w wezwaniu z dnia 27 marca 2024 r., natomiast nie przedłożył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W piśmie tym dodatkowo wniósł o wyjaśnienie przyczyny żądania ww. decyzji środowiskowej. Organ udzielił odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 25 kwietnia 20024 r. Inwestor zaś dodatkowe wyjaśnienia w tej kwestii wniósł pismem z dnia 8 maja 2024 r. Zawiadomieniem z 10 maja 2024 r. organ pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Jako przyczynę wydania swojej decyzji wskazał, że inwestor pomimo prawidłowego wezwania nie uzupełnił braków formalnych wniosku z dnia 27 lutego 2024 r., tj. nie przedstawił decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniającej wszystkie warunki pracy instalacji objętej wnioskiem zgodnie z wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2022 r. [...]. W związku z powyższym skarżący pismem z 28 maja 2024 r. złożył ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży (dalej: "Kolegium" lub "SKO") za pośrednictwem Starosty, wnosząc o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego postępowania oraz domagając się zobowiązania organu do rozpatrzenia sprawy, tj. wydania pozwolenia zintegrowanego oraz zarządzenia wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a także podjęcie środków zapobiegawczych na przyszłość. Pismem z 26 czerwca 2024 r. nr [...] Kolegium zwróciło ponaglenie Staroście jako skierowane do organu niewłaściwego. W konsekwencji Starosta pismem z 2 lipca 2024 r. pozostawił ponaglenie bez rozpatrzenia z uwagi na fakt, że stosownie do art. 209 ust. 2 P.o.ś., który jest przepisem szczególnym do przepisów k.p.a., wydanie pozwolenia powinno nastąpić w ciągu 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku, a termin ten jeszcze nie upłynął. Z takim załatwieniem sprawy nie zgodził się Inwestor i wywiódł skargę do WSA w Białymstoku na bezczynność i przewlekłość Starosty. WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 6 listopada 2024 r., sygn. akt [...] skargę oddalił. Równolegle Wójt Gminy Łomża na wniosek Inwestora postanowieniem z 5 lipca 2024 r. wyjaśnił treść decyzji środowiskowej z 14 listopada 2024 r. i opisał zakres tej decyzji. W reakcji na ww. wyjaśnienie Inwestor pismem z 15 lipca 2024 r. wniósł o rozpatrzenie wniosku i niezwłoczne wydanie pozwolenia zintegrowanego przy uwzględnieniu nowej okoliczności – wydania ww. postanowienia Wójta z 5 lipca 2024 r. oraz uwzględnieniu argumentów zawartych w skardze do WSA w Białymstoku na bezczynność i przewlekłość postępowania. Do wniosku dołączono dokumentację przedłożoną do pierwotnego wniosku z 27 lutego 2024 r. wraz z uzupełnionymi dokumentami. Pismem z 13 sierpnia 2024 r. Starosta zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego. W piśmie z 30 listopada 2024 r. Inwestor zwrócił się z pytaniem o stan sprawy oraz podanie przewidywanych dalszych czynności, a także podanie przyczyny nie rozpoznania wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Pismem z 9 grudnia 2024 r. organ odpowiedział na pismo Inwestora. Następnie pismem z 9 grudnia 2024 r. Inwestor wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., a alternatywnie na podstawie art. 97 § 1 k.p.a. – do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym w sprawie skargi na bezczynność i przewlekłe postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia zintegrowanego. Postanowieniem z 19 grudnia 2024 r., nr [...], Starosta Łomżyński odmówił zawieszenia postępowania. W ocenie organu I instancji w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek obligujących do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 k.p.a. Odnosząc się do podstawy zawieszenia z art. 98 k.p.a. Starosta wskazał, że zgodnie z powołanym przepisem zawieszenie postępowania jest działaniem fakultatywnym. Stanowi o tym zwrot "może zawiesić postępowanie". Zgodnie z jedną z zasad postępowania administracyjnego jest prowadzenie postępowania w sposób szybki i wnikliwy. W tej sytuacji brak jest podstaw do zawieszenia postępowania, ponieważ wydłuży to tylko prowadzone od 16 lipca 2024 r. postępowanie. Organ podkreślił, że w interesie społecznym jest, aby rozstrzygnięcie organu zostało wydane z zachowaniem zasady szybkości postępowania określonych w przepisach szczegółowych. Natomiast w żadnym razie w interesie społecznym nie leży przedłużanie ponad rozsądny czas wszczętego postępowaniu przy wykorzystywaniu do tego instytucji zawieszenia postępowania na wniosek strony. Ponadto Starosta uznał, że nie ma zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jako zagadnienie wstępne przez sąd. Odwołanie się od wyroku WSA z dnia 6 listopada 2024 r., sygn. akt II SAB/Bk 76/24, który oddalił skargę, nie wpływa na prowadzone postępowanie, gdyż wydane orzeczenie jest nieprawomocne, a literalne brzmienie treści wniosku nie wpływa bezpośrednio na ww. wyrok. Dlatego też zdaniem organu przyczyną uzasadniającą zawieszenie nie może być prawomocne zakończenie wniesionej skargi. Rozstrzygnięcie musi być niezbędne do wydania decyzji w toczącym się postępowaniu, aby postępowanie to mogło być zawieszone na ww. podstawie. Nie ma podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ wskazał również, że wnioskodawca nie przedstawił zarówno w treści żądań jak i w uzasadnieniu wniosku argumentów faktycznych oraz mających podstawę prawną, które przemawiałoby za jego uwzględnieniem. Z postanowieniem tym nie zgodził się Inwestor i wywiódł zażalenie do Kolegium. Postanowieniem z 23 stycznia 2025 r., nr [...] Kolegium uchyliło postanowienie Starosty z 19 grudnia 2024 r. odmawiające zawieszenia postępowania, choć z innych przyczyn niż wskazane w zażaleniu. SKO podkreśliło, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 k.p.a. uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: a) postępowanie administracyjne jest w toku; b) rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; c) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Jeśli chodzi o drugą przesłankę, to organ musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. Natomiast przepis z art. 98 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że skoro wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego pozostawiono bez rozpatrzenia, a skargę na takie zachowanie się organu WSA oddalił, to Starosta nie był uprawniony już do podejmowania jakichkolwiek działań z tego wniosku, a tym bardziej wydawać postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania, które de facto się nie toczy. Od powyższego postanowienia Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wydanie rozstrzygnięcia nieprzewidzianego tym przepisem prawa, albowiem nie istnieje podstawa prawna w tym przepisie jedynie do "uchylenia zaskarżonego postanowienia" bez orzeczenia co do istoty sprawy bądź umorzenia postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części; 2) art 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez zaniechanie jakiegokolwiek wyjaśnienia sprawy i bezzasadne przyjęcie, że to właśnie w przedmiotowej sprawie "wniosek o wydanie pozwolenia zintegrowanego pozostawiono bez rozpatrzenia a skargę na takie zachowanie się organu WSA oddalił", podczas, gdy Starosta prowadzi kolejne postępowanie w sprawie (o czym świadczy zawiadomienie Starosty Łomżyńskiego z dnia 13 sierpnia 2024 r. o wszczęciu postępowania) i to właśnie w tej prowadzonej przez Starostę sprawie Skarżący złożył wniosek o jej zawieszenie; 3) art. 98 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, a zamiast tego błędne uznanie (prawdopodobnie poprzez pomyłkę w identyfikacji podobnych spraw, których stroną jest Skarżący), iż postępowanie pozostawiono bez rozpoznania, gdy w rzeczywistości postępowanie się toczy, a w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie Starosty Łomżyńskiego z dnia 13 sierpnia 2024 r. o wszczęciu (cały czas będącym w toku) postępowania w sprawie: 1) wygaszenia pozwolenia zintegrowanego udzielonego decyzją Starosty Łomżyńskiego z dnia 26 lipca 2017 r. znak: ROSB.6222.1.2017, zmienioną decyzjami z dnia 14 września 2017 r., 11 lutego 2019 r. oraz 20 lipca 2021 r. Inwestorowi prowadzącemu gospodarczą pn.: "U." z siedzibą w [...] (ul. [...]) na prowadzenie instalacji do uboju zwierząt o zdolności produkcyjnej ponad 50 ton tusz na dobę eksploatowanej na działkach o nr .. w miejscowości P., gm. Łomża, pow. Łomżyński oraz 2) wydania pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do uboju zwierząt o zdolności produkcyjnej ponad 50 ton tusz na dobę, zlokalizowanej pod adresem: ul. [...], na działkach o numerach geodezyjnych [...] obręb wsi P., gm. Łomża, pow. Łomżyński; 4) art 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez w istocie dwuzdaniowe wyjaśnienie stronie powodów rozstrzygnięcia i takie sformułowanie uzasadnienia skarżonego postanowienia, że polega ono na opisie stanu faktycznego (częściowo w innej sprawie) i analizie przepisów prawa, bez odniesienia się do przesłanek zawieszenia oraz argumentów Strony podniesionych w zażaleniu na postanowienie Starosty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. SKO powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśliło, że niedopuszczalne jest uchylenie przez organ administracji wadliwego postanowienia i umorzenie postępowania w I instancji jako bezprzedmiotowego przy okazji rozpoznania zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania w postępowaniu odwoławczym. Kolegium zaznaczyło, że Starosta niezasadnie prowadził postępowanie w sprawie, w której strona nie złożyła nowego wniosku, lecz pismo w sprawie rozpoznania wniosku uprzednio złożonego. Dlatego też Starosta decyzją z 20 lutego 2025 r., nr RIOŚB.6222.1.2024 umorzył postępowanie w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do uboju zwierząt o zdolności produkcyjnej ponad 50 ton tusz na dobę, zlokalizowanej w P. SKO zaznaczyło, że treść pisma Skarżącego z 15 lipca 2024 r. jednoznacznie wskazuje, że jest to pismo w sprawie, a nie nowy wniosek, dlatego też Kolegium w postępowaniu odwoławczym decyzję tę utrzymało w mocy decyzją z 21 marca 2025 r., nr SKO.412/16/2025. W piśmie z 30 kwietnia 2025 r. pełnomocnik Skarżącego odniósł się do twierdzeń organu przedstawionych w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, że merytoryczne rozpatrzenie skargi, każdorazowo poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres kognicji sądów administracyjnych określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Z regulacji tych wynika, że kontrola sądu administracyjnego obejmuje m.in. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, przy czym art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. ogranicza kognicję sądu w tym zakresie jedynie do postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, zatem skarga wniesiona na postanowienie organu administracji publicznej wydane w postępowaniu administracyjnym, lecz wykraczające poza ten zakres przedmiotowy, jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym miejscu wyjaśnić należy, że przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne w drodze odrębnej skargi jest wyłączona w sprawach, które w toku postępowania administracyjnego są załatwiane postanowieniem, na które nie służy zażalenie. Oznacza to, że jeżeli określona kwestia w postępowaniu administracyjnym jest załatwiona w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie, to rozstrzygnięcie dotyczące tej kwestii nie jest poddane kontroli sądów administracyjnych i to także wtedy, gdy strona wniesie niedopuszczalne zażalenie i organ wyższego stopnia wyda w tym przedmiocie postanowienie. Taka sytuacja zachodzi w szczególności w przypadku postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania lub postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, na które nie służy zażalenie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2015 r., II OSK 1874/13 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl) nie można zakładać, że ustawodawca z jednej strony wyłączył dopuszczalność zażalenia na takie postanowienia, a tym samym wyłączył dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego, ale z drugiej strony dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu wyższego stopnia, wydane na skutek niedopuszczalnego zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania lub postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Możliwość i dopuszczalność wniesienia skargi w takich przypadkach niweczyłaby cel zmiany przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, którym było przyśpieszenie postępowania administracyjnego i wyłączenie kognicji sądu w tych sprawach. Z tych też względów przyjmuje się, że przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. odnosi się nie tyle do postanowienia, na które nie służy zażalenie, ponieważ co do zasady nie jest dopuszczalne zaskarżanie postanowienia organu pierwszej instancji bez wyczerpania środków zaskarżenia, ale co do przedmiotu takiego postanowienia, którym jest kwestia wpadkowa w toku postępowania rozstrzygana postanowieniem, na które nie służy zażalenie. Skoro zaś kwestią tą jest odmowa zawieszenia postępowania lub podjęcia zawieszonego postępowania, to na postanowienie w tej kwestii, wydane przez organ wyższego stopnia, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (tak: wyrok NSA z 26 czerwca 2018 r. II OSK 3035/17). Stanowisko, to jest już ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych i Sąd w składzie obecnym w pełni je aprobuje (por. np. w postanowienia: NSA z 26 czerwca 2018 r. II OSK 3035/17, z 25 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 172/13, z 23 maja 2013 r., II OSK 1617/12, z 22 maja 2015 r., II OSK 1272/15 oraz postanowienia WSA: w Rzeszowie z 30 kwietnia 2018 r. II SA/Ke 193/18 i z 8 kwietnia 2021 r. II SA/Rz 142/21, w Poznaniu z 2 grudnia 2021 r, II SA/Po 529/21, w Lublinie z 2 kwietnia 2025 r. II SA/Lu 148/25, w Warszawie z 16 października 2024 r. IV 1250/24 - dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi do sądu administracyjnego uczyniono postanowienie organu zażaleniowego uchylające postanowienie organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania. Organ zażaleniowy, orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. rozstrzygnął sprawę merytorycznie stwierdzając w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, że w okolicznościach tej sprawy brak jest podstaw do rozpoznania podania o zwieszenie postępowania. W tym miejscu przypomnieć należy, że w myśl art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Stosownie zaś do treści art. 101 § 3 k.p.a. stronie służy zażalenie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Zgodnie z ugruntowaną i jednolitą już linia orzeczniczą, ten ostatni przepis należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania"). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że skoro w analizowanym przepisie posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania. Za taką interpretacją art. 101 § 3 k.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było bowiem pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA z 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 987/17; 5 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 1501/17; 28 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 2705/20 oraz 26 sierpnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3827/18). W obowiązującym zatem aktualnie stanie prawnym na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje Stanowiska tego nie może zmienić okoliczność, że skarżący został wadliwie pouczony o możliwości złożenia zażalenia od postanowienia organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania. Fakt ten nie może bowiem uzasadniać działania organu odwoławczego wbrew wyraźnemu rozwiązaniu prawnemu, o którym była wyżej mowa. Skoro na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, które przecież nie tamuje postępowania, nie przysługuje zażalenie przewidziane w przepisach prawa, to nie można uznać, że w takiej sytuacji dochodzi do naruszenia art. 112 k.p.a. Zastosowanie przepisu art. 112 k.p.a. nie może powodować, że błędnie pouczona strona podlegać będzie innym niż pozostali uczestnicy obrotu prawnego rygorom związanym z możliwością wnoszenia jak w tej sprawie zażaleń od określonych aktów prawnych. Nadto należy wyraźnie zaakcentować, że błędne pouczenie nie może kreować nowych praw dla strony postępowania, nieprzewidzianych w obowiązujących przepisach. Należy przedstawić w tym miejscu stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 7 października 2020 r. II OSK 1640/18, które jest w pełni podzielane przez skład orzekający w tej sprawie, że błędna informacja co do prawa, trybu, terminu i sposobu złożenia przysługujących środków prawnych nie może wprawdzie powodować dla strony negatywnych konsekwencji, ale też nie może dawać stronie żadnych specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu samo wadliwe pouczenie o możliwości złożenia zażalenia nie powoduje dla strony negatywnych skutków. Podkreślić bowiem należy, że strona niezadowolona ze wskazanych rozstrzygnięć nie zostaje pozbawiona jednak możliwości ich kontroli, gdyż - na podstawie art. 142 k.p.a. – może je kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji Uznając zatem niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, w konsekwencji przyjąć należało niedopuszczalność skargi na postanowienie organu wyższego stopnia rozpoznające niedopuszczalne zażalenie na takie postanowienie. Wskazać również należy, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do jej istoty. Postanowienie takie – jak wynika a contrario z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. - nie podlega zatem zaskarżeniu w drodze skargi do sądu administracyjnego (może być kwestionowane jedynie w postępowaniu ze skargi na decyzję kończącą postępowanie administracyjne). Pomimo zatem proceduralnej wadliwości postanowienia organu II instancji w rozpatrywanej sprawie (organ II instancji powinien był stwierdzić niedopuszczalność wniesionego zażalenia) wskazać należy, że wykluczając określoną kategorię postanowień spod kontroli sądu administracyjnego ustawodawca kierował się ich incydentalnym charakterem i możliwością oceny ich prawidłowości w ramach kontroli ostatecznego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym wniesiona skarga – ze względu na jej przedmiot, który dotyczy postanowienia nienależącego do katalogu aktów administracji publicznej, które samoistnie mogą podlegać kontroli sądu administracyjnego – jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a.), po rozważeniu w składzie trzech sędziów zagadnienia formalnej dopuszczalności wniesienia skargi na postanowienie organu zażaleniowego uchylające postanowienie organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania.