I SA/Bd 111/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2022 r. sprawy ze skargi A. B. T. P. Sp. z o. o. w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości określone w lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.4, lp. 5.5, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.8, lp. 5.9, lp. 5.10, lp. 5.11, lp. 9.1, lp. 6.1.5, lp. 6.1.6, lp. 6.3.15, lp. 6.3.8, lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.; dalej: u.t.d.) oraz umorzył postępowanie w części. Rozpatrując wniesione odwołanie, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej: k.p.a.), na mocy art. 189a § 2 pkt 1, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Odnosząc się do naruszenia lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał na treść art. 4 lit. k) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, art. 32, art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.2014, s. 1, dalej: rozporządzenie (WE) nr 561/2006) oraz art. 6 ust. 1 ww. rozporządzenia dotyczące dziennego czasu prowadzenia pojazdu. Organ podał, że konsekwencją rozwiązań dotyczących dziennego czasu prowadzenia pojazdu jest treść lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin, w sytuacji gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin, sankcjonuje karą w wysokości 50 złotych, za czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny, o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin sankcjonuje karą w wysokości 150 złotych, za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin sankcjonuje karą w wysokości 200 złotych, za każdą rozpoczętą godzinę od 13 godzin i 30 minut, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut, sankcjonuje karą w wysokości 550 złotych. Organ w tym zakresie wskazał na 8 stwierdzonych naruszeń, które skutkowały karą pieniężną w łącznej wysokości [...] zł. W zakresie naruszenia z lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. organ przytoczył treść art. 4 lit. k oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 07.06.201 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące obliczania dziennego okresu prowadzenia pojazdu. Organ ponadto wskazał na treść art. 31a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2019 r., poz. 1412 ze zm.; dalej też: u.c.p.k.) regulujący kwestię dziennego czasu prowadzenia pojazdu. Organ podał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.2.1 oraz lp. 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: o czas do mniej niż 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100 złotych, o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200 złotych, za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin karą w wysokości 250 złotych, za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut, karą w wysokości 550 złotych. Wskazując na 28 przypadków naruszeń organ stwierdził, że kara pieniężna w łącznej wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał na treść art. 4 lit. i) i j) oraz art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dotyczące łącznego tygodniowego czasu pracy kierowcy. Organ podał, że konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.4.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas do mniej niż 10 godzin sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 250 złotych. Wskazując na stwierdzone 8 przypadków naruszeń organ uznał, że kara pieniężna za opisany stan faktyczny w łącznej wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. W kwestii naruszenia lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. organ przytoczył treść art. 4 lit. f, art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz art. 14 i art. 31c u.c.p.k. dotyczące dziennego okresu odpoczynku kierowców. Organ podał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku: o czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 100 zł, oraz o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut karą pieniężną w wysokości 200 zł, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut karą w wysokości 350 zł. Organ w tym zakresie wskazał, że w przeprowadzonym postępowaniu stwierdzono 83 przypadki naruszeń. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna w łącznej wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia z lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał na treść art. 4 lit. f) oraz art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Podał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d., który niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 100 zł, natomiast skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin sankcjonuje karą w wysokości 200 zł, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin sankcjonuje karą w wysokości 350 zł. Wskazując na 5 przypadków naruszeń organ stwierdził, że kara pieniężna w łącznej wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. W zakresie naruszenia lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazał także na treść art. 4 lit. f) oraz art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Podał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku: o czas do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 150 zł; o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350 zł, oraz za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 550 zł. Wskazując na 37 przypadków naruszeń organ stwierdził, że kara pieniężna w łącznej wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia z lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. organ przytoczył treść art. 4 lit. h) i i), art. 8 ust. 1, 6 i 7-9 rozporządzenia (WE) 561/2006 dotyczące tygodniowego okresu odpoczynku kierowców oraz art. 14 i art. 31c u.c.p.k. Podał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d., który skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone, o czas do 3 godzin sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 150 zł, oraz o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 300 zł, oraz za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin karą w wysokości 400 zł. Wskazując na 51 przypadków naruszeń organ stwierdził, że kara pieniężna w łącznej wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. W zakresie naruszenia lp. 5.9 załącznika nr 3 do u.t.d. organ przytoczył ponownie treść art. 4 lit. i), art. 4 lit. h), art. 8 ust. 1 i 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dotyczące dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. Organ wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.9.1, lp. 5.9.2 oraz lp. 5.9.3 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego: o czas do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200 zł; o czas powyżej 2 godzin do 4 godzin karą pieniężną w wysokości 350 zł; o czas powyżej 4 godzin karą pieniężną w wysokości 450 zł. Wskazując na 4 przypadki naruszeń organ stwierdził, że kara pieniężna w łącznej wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia z lp. 5.10 załącznika nr 3 do u.t.d. organ przytoczył treść art. 4 lit. i), art. 4 lit. h), art. 8 ust. 1 i 6-9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz art. 14 i art. 31c u.c.p.k. dotyczące odpoczynku dziennego i tygodniowego. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.10.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie 6 kolejnych okresów 24 godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku: czas do mniej niż 3 godzin karą pieniężną w wysokości 350 zł; o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin karą pieniężną w wysokości 450 zł; o czas od 12 godzin karą pieniężną w wysokości 550 zł. Wskazując na 20 przypadków naruszeń organ stwierdził, że kara pieniężna wynosi łącznie [...] zł. W kwestii naruszenia lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał na treść art. 4 lit. d), art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 regulujące kwestię przerwy po okresie prowadzenia pojazdu. Organ podał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut karą pieniężną w wysokości 100 zł; o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny 30 minut karą pieniężną w wysokości 250 zł; za każde następne rozpoczęte 30 minut od 1 godziny 30 minut karą pieniężną w wysokości 350 zł. Wskazując na 46 przypadków naruszeń organ stwierdził, że kara pieniężna wynosi łącznie [...] zł. Odnośnie naruszenia lp. 6.1.6 załącznika nr 3 do u.t.d. organ przytoczył treść art. 32 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1, dalej: rozporządzenie nr 165/2014) regulujące kwestię użytkowania tachografów i kart kierowcy. Organ podał, że konsekwencją powyższych przepisów jest treść lp. 6.1.6 załącznika nr 3 do u.t.d., który wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w nieprawidłowo działający tachograf, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w lp. 6.1.1-6.1.5., sankcjonuje karą w wysokości 1.000 zł. Organ wskazał, że bezspornym jest, co wykazała ponowna analiza wykresówek kierowcy J. L. z pojazdu o nr rej. [...], że ww. kierowca wykonywał przewozy drogowe osób na trasach powyżej 50 km, z nieprawidłowo działającym tachografem, tzn. w wymienionych w decyzji poszczególnych dniach tachograf nie rejestrował wymaganych okresów aktywności kierowcy. Biorąc pod uwagę powyższe, organ stwierdził, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi łącznie [...] zł. W zakresie naruszenia lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. organ powołał się na treść art. 34 ust. 1-7 rozporządzenia nr 165/2014 dotyczący wykresówek i kart kierowcy. Podał, że konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., który niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 50 zł - za każdy wpis. Opisując brak 58 wpisów na wykresówkach u kierowcy M. M. oraz brak 24 wpisów na wykresówkach u kierowcy T. M. organ stwierdził, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w łącznej wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnosząc się do naruszenia z lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. organ przytoczył treść art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.U.UE.L.2010.168.16) dotyczące maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy. Organ podał, że konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.17 załącznika do u.t.d., który naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 500 zł. Na podstawie materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych z kart kierowców, po dokonaniu ponownej ich analizy z uwzględnieniem błędów lub zdarzeń w postaci braku napięcia, oraz ewidencji czasu pracy, organ odwoławczy stwierdził, iż strona nie dochowała wyznaczonego przepisami prawa, maksymalnego okresu na wczytywanie danych z karty 2 kierowców. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w łącznej wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. W kwestii naruszenia lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ przytoczył treść art. 81 ust. 1, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm., dalej: u.p.r.d.) regulujące kwestię badań technicznych pojazdu. Według lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł. Organ wskazał, że podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa dokonano sprawdzenia wszystkich autobusów, którymi spółka A. [...] na co dzień świadczyła usługi przewozowe, pod kątem posiadania przez nie aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających ich zdatność do ruchu drogowego, w całym okresie objętym kontrolą, tj. w okresie od [...] r. do [...] r. Ponowna analiza dokonana została w oparciu o kilka źródeł. Jako pierwsze: Centralną Ewidencję Pojazdów oraz stronę internetową www.historiapojazdu.gov.pl. Następnie organ odwoławczy przeanalizował dokumenty przedstawione w toku kontroli przez stronę, w szczególności karty drogowe kierowców wykonujących na rzecz spółki przewozy drogowe. W przypadku wystąpienia braku badania technicznego w autobusach, w których zainstalowane są cyfrowe urządzenia rejestrujące, wykonywanie bądź nie wykonywanie przewozów drogowych w okresach luk, zweryfikowano analizując dane znajdujące się w pamięci tachografów. Dokonana analiza pozwala stwierdzić, że w okresie objętym kontrolą spółka [...] [...] wykonywała przewozy drogowe 10 autobusami, pomimo że nie posiadały one aktualnych okresowych badań technicznych. Organ szczegółowo podał jakie autobusy, w jakim okresie i na jakim dystansie wykonywały przewozy bez aktualnych okresowych badań technicznych. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w łącznej wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał na treść art. 3 ust. 1, art. 22 ust. 2, art. 23 ust. 1 i 2, art. 2 pkt 2 lit. ,,s)" oraz art. 46 rozporządzenia nr 165/2014 i treść załącznika IB, dział VI, ust. 4 powyższego rozporządzenia regulujące kwestię przeglądu technicznego tachografów. Organ podał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą w wysokości 1.000 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. Organ odwoławczy wskazał, że w toku kontroli prawidłowo stwierdzono, iż w okresie objętym kontrolą spółka [...] [...] wykonywała przewozy drogowe 5 autobusami, które nie posiadały aktualnych sprawdzeń okresowych, w zakresie znajdujących się w pamięci urządzeń rejestrujących prawidłowych danych dotyczących numerów rejestracyjnych autobusów. Biorąc pod uwagę powyższe, organ stwierdził, że kara pieniężna w wyżej opisanym stanie faktycznym w łącznej wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa. Odnosząc się do naruszenia lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał na treść art. 33 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 165/2014, który reguluje kwestię przechowania wykresówek i wydruków oraz na treść art. 55 ust. 1 u.t.d., w którym uregulowano kwestię uprawnień inspektora. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d., który naruszenie nieprzechowywania przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 500 zł. Opisując szczegółowo 8 przypadków naruszeń organ stwierdził, że kara pieniężna wynosi łącznie [...] zł. Podsumowując stwierdzone naruszenia organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie przedsiębiorca nie może powoływać się na brak wpływu na powstanie naruszeń, bowiem wielokrotność naruszeń popełnionych przez kierowców winna być dostrzeżona przez pracodawcę podczas terminowego sczytywania danych z kart kierowców. Przedsiębiorca nie kontrolował w sposób prawidłowy pracy swoich kierowców, skoro w kontrolowanym okresie ujawniono tak liczne naruszenia. Wskazując na treść art. 10 rozporządzenia 561/2006 organ stwierdził, że stosunek podporządkowania pozwala na bezpośredni wpływ na działania kierowcy, a przedsiębiorca posiada możliwość zapobieżenia nieprawidłowościom w pracy kierowcy. Z tych względów nie może w rozpatrywanej sprawie znaleźć zastosowania przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Organ stwierdził, że organizacja pracy u przedsiębiorcy, a szczególnie nadzór nie działały w sposób prawidłowy, gdyż do wskazanych powyżej uchybień dochodziło. Co więcej, uchybienia te trwały od kilku dni do nawet kilkunastu tygodni. Przedsiębiorca prowadzi działalność transportową polegającą na regularnym przewozie osób. Do jej wykonywania codziennie, przez cały rok wykorzystuje setki autobusów, którymi dysponuje. Autobusy te, każdego dnia pokonują wiele kilometrów poruszając się po różnego rodzaju nawierzchniach dróg. Dbałość więc o terminowe wykonywanie badań okresowych weryfikujących ich stan techniczny, który wskutek codziennej i regularnej eksploatacji szybciej ulega pogorszeniu, winien być dla strony priorytetem i żadne uchybienia w tym zakresie, które są wynikiem działania (w tym konkretnym przypadku zaniechania) czynnika ludzkiego, nie mogą stanowić okoliczności wyłączających odpowiedzialność spółki. Tłumaczenie, że w spółce istnieje kilkustopniowa kontrola weryfikacji terminowości badań nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialność skarżącej spółki. Odnosząc się do wysokości nałożonej kary pieniężnej organ zaznaczył, że łączna suma kar po rozpoznaniu przez organ odwoławczy wynosi [...] zł, jednakże w decyzji wskazano kwotę 30.000 zł z uwagi na treść art. 92a ust. 3 pkt 4 u.t.d., który stanowi, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć [...] zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (w kontrolowanym przedsiębiorstwie liczba ta wynosiła 918,14). W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 11, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na sprzeczności uzasadnienia z sentencją decyzji, przejawiające się w tym, że z sentencji decyzji wynika, iż utrzymuje ona w całości w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, mocą której na skarżącą spółkę została nałożona kara pieniężna w kwocie 30.000 zł, zaś z treści uzasadnienia decyzji wynika, iż (1) łączna suma kar po rozpoznaniu przez organ odwoławczy wynosi [...] zł oraz (2) z treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że za stwierdzone w toku kontroli naruszenia, normy sankcjonujące przewidują karę w wymiarze łącznym [...] zł, co skutkuje niepewnością odnośnie sytuacji prawnej skarżącej; 2) art. 8 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na całkowicie niewiarygodnych zapisach protokołu zmienianych jednostronnie przez organ pierwszej instancji już w toku postępowania administracyjnego i po jego przedłożeniu kontrolowanej spółce, co na obecnym etapie sprawy skutkuje niemożnością jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego podlegającego sankcjonowaniu; 3) art. 92a ust. 5 u.t.d. przez nałożenie kary za naruszenia niestwierdzone podczas kontroli i przejawiające się na gruncie niniejszej sprawy sankcjonowaniem stanów faktycznych ustalonych już po zakończeniu kontroli; 4) Ip. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. przez jego błędne zastosowanie, wynikające z nieprawidłowo przeprowadzonej wykładni, przejawiające się nałożeniem kary za stany faktyczne nieobjęte jego dyspozycją; 5) art. 92b ust. 1 u.t.d. przez niezastosowanie w sprawie, przejawiające się zaniechaniem umorzenia postępowania administracyjnego w oparciu o wskazaną tu normę prawną w sytuacji wystąpienia określnych w niej przesłanek, uchylających odpowiedzialność strony za delikty w zakresie norm regulujących minimalny wymiar przerw i odpoczynków oraz maksymalny wymiar czasu jazdy kierowców; 6) Ip. 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. przez jego niewłaściwe zastosowanie, wynikające z błędnie przeprowadzonej wykładni, przejawiające się uznaniem wskazanej tu normy za podstawę nałożenia kary w sytuacji, w której doszło do skrócenia odpoczynku tygodniowego przez kierowców wykonujących wyłącznie przejazdy na trasach regularnych o przebiegu do 50 km, a zatem wyłączonych spod przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006; 7) art. 2, art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm., dalej: Konstytucja), jak również towarzyszące mu naruszenia art. 7, art. 8 § 1 k.p.a. przez błędne zastosowanie wynikające z niewłaściwie przeprowadzonej wykładni przepisów sankcjonujących zapisanych pod liczbą porządkową 5 załącznika nr 3 do u.t.d., które doprowadziło do nałożenia na stronę zbyt wysokiej kary, w wymiarze niewynikającym z obowiązujących powszechnie norm prawnych, której wysokość została bezpodstawnie zawyżona o [...] zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia [...] r. skarżąca podtrzymała zarzuty i stanowisko wyrażone w skardze. Podniosła, że w dalszym ciągu nie jest w stanie ustalić czy ukaraniu podlegały wszystkie naruszenia stwierdzone podczas kontroli, czy też jedynie wybrane stany faktyczne stanowiące delikty administracyjne. Spółka zarzuciła, że nie jest prawdziwe stwierdzenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że łączna suma kar pieniężnych za naruszenia jakich dopuściła się strona wyniosła [...] zł, z uwagi jednak na treść art. 92a ust. 3 pkt 4 u.t.d. kara pieniężna została zmniejszona do kwoty 30.000 zł. Skarżąca podniosła, że zastosowana kara nie została zmniejszona do wysokości [...] zł, co sugeruje w oderwaniu od treści decyzji organu pierwszej instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego. Stałoby się tak w sytuacji, w której [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożyłby karę w wysokości [...] zł, a następnie w jakikolwiek sposób umniejszył ją lub ograniczył do kwoty 30.000 zł. Tak jednak organ I instancji nie postąpił. Spółka w tych okolicznościach nie jest w stanie odtworzyć tych naruszeń, które poddane zostały sankcjonowaniu karą oznaczoną jako [...] zł, jak również ustalić innych, które nie zostały ukarane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: I. Na wstępie należy podać, że skarga została rozpoznana na rozprawie odmiejscowionej (zdalnej) w rozumieniu art. 15zzs(4) ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. II. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] r. w przedmiocie nałożenia na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w kwocie 30.000 zł za naruszenia wymienione w decyzji, wskazane w załączniku nr 3 ustawy o transporcie drogowym oraz umorzenia postępowania w części. Kontrolując wyżej wskazane decyzje Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego w stopniu powodującym konieczność uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która w art. 92a ust. 1 przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Przy czym należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 92a ust. 5 pkt 4 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 30.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Na podstawie art. 4 pkt 22 u.t.d. przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 ustawy dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 - zwanego dalej rozporządzeniem nr 561/2006, a także z przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz.UE.L 60 z 28 lutego 2014 r.), zwanego rozporządzeniem nr 165/2014. Niesporne jest, że skarżąca zatrudniała w rozumieniu art. 92a ust. 5 pkt 4 u.t.d. powyżej 250 kierowców. Organ podał, że Spółka zatrudniała średnio 918 kierowców, a skarżąca tego nie kwestionuje. Postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. Na podstawie art. 93 ust. 7 u.t.d., w postępowaniu tym nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Zastosowanie zatem znajdują przepisy k.p.a. Obowiązkiem organu administracji publicznej rozstrzygającego władczo o prawach i obowiązkach jednostki jest zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, przy czym czynności te muszą mieć charakter wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Nakaz ten posiada rangę zasady postępowania administracyjnego (zasada zupełności postępowania dowodowego) i stanowi logiczną konsekwencję unormowanej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej (materialnej). Materiał dowodowy sprawy stanowi nieodłączny element procesu administracyjnego, powstaje w wyniku czynności dowodowych i jest utrwalany celem poddania go wszechstronnej analizie i ocenie. Organ może uznać daną okoliczność za udowodnioną tylko w oparciu o ocenę dokonaną na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). W proces ustalania rzeczywistego stanu faktycznego angażowana jest strona postępowania. W myśl bowiem art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Zdaniem Sądu, organy nie naruszyły ww. przepisów postępowania w stopniu, który nakazywałby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zebrany materiał dowodowy jest wyczerpujący, zupełny i został rozważony w granicach swobodnej oceny dowodów, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji stosownie do wymogów z art. 107 § 1 k.p.a. Okoliczność, że Spółka nie zgadza się decyzją w przedmiocie nałożenia kary, nie oznacza, że jest ona wadliwa w stopniu zobowiązującym Sąd do uwzględnienia skargi. W skardze skarżąca postawiła zarzut naruszenia art. 11, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na to, że w decyzji I instancji (s. 173) podano, że suma kar wynosi [...] zł, natomiast w decyzji organu odwoławczego wskazano kwotę [...]zł (s. 102). W związku z tym skarżąca podnosi, że skutkuje to niepewnością jej sytuacji prawnej. Odnosząc się do tego zauważyć należy, że istotne jest, iż organy podały dla każdego naruszenia wysokość kary, która wynika z przepisów prawa. Uzasadnienia decyzji zawierają szczegółową analizę poszczególnych kar w związku z konkretnym naruszeniem przepisów prawa. W związku z tym błąd matematyczny w dodawaniu, zsumowaniu nie mógł stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przy czym organ odwoławczy podał sumę kar niższą niż organ I instancji. Należy mieć na uwadze, że wskazana różnica nie ma wpływu na finalną kwotę kary pieniężnej nałożonej przez organ I instancji, która bez względu na tę różnicę wynosi [...] zł. Zastosowanie i tak ma bowiem art. 92a ust. 5 pkt 4 u.t.d., czyli kara wynosi [...] zł. Niesporna też jest okoliczność, że skarżąca zatrudniała powyżej 250 kierowców w rozumieniu art. 92a ust. 5 pkt 4 u.t.d. Jednocześnie nie można podzielić stanowiska, że organ nie podał jakie "delikty" zostały objęte karami. Podkreślić należy, że poszczególne naruszenia zostały wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w decyzji organu I instancji. Okoliczność natomiast, że ustawodawca określił górną granicę kar w kwocie 30.000 zł, nie oznacza, że organ obowiązany był ustalać np. proporcje z poszczególnych kar wymienionych w uzasadnieniu decyzji, tak aby łączna kwota wyniosła [...] zł. Przepis art. 92a ust. 5 pkt 4 u.t.d. nie nakłada obowiązku ustalenia proporcjonalnych kar. Istotne jest, że ustalona suma wszystkich kar przekroczyła [...] zł. Wymierzenie kary w wysokości [...] zł oznacza ustalenia jej za wszystkie naruszenia wyszczególnione w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Nie ma zatem żadnych wątpliwości, że wymierzona kara odnosi się do wszystkich stwierdzonych naruszeń wymienionych i opisanych szczegółowo w uzasadnieniach decyzji, a nie tylko np. wybranych, jak zdaje się wskazywać skarżąca. Sytuacja skarżącej nie nosi z tego tytułu znamion niepewności prawa, skoro kara w wysokości [...] zł odnosi się do wszystkich naruszeń. III. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut niewiarygodności całego protokołu kontroli z tej przyczyny, że zawierał on błędy co do liczby naruszeń. Skarżąca podnosi, że wskazywał on bowiem 445 "deliktów administracyjnych". Następnie został jednostronnie skorygowany pismem z dnia [...] r. w odniesieniu do 39 z nich, a następnie w decyzji I instancji o kolejne 69 przypadków, które nie wymagają sankcjonowania. W związku z tym strona uważa, że skoro protokół kontroli zawiera błędy w odniesieniu do 108 przypadków, a zatem 1/4, to decyzje wydane na podstawie takiego dokumentu powinny zostać uchylone. Odnosząc się do tego podnieść należy, że prawdą jest, iż w stosunku do pierwotnych ustaleń w protokole, wydana decyzja I instancji wskazuje na mniejszą liczbę naruszeń, które podlegają karze. Protokół kontroli jest dowodem w sprawie, sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego, z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez kontrolowanego własnej wersji zdarzeń stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół kontroli ma na celu utrwalenie stanu faktycznego zaistniałego w dniu kontroli i w oparciu o ten stan faktyczny organ prowadzący postępowanie stwierdza czy naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym miało miejsce. Zdaniem Sądu, jeżeli w jakimś zakresie protokół wymaga korekty, to wydając decyzję organ ma prawo, ale i obowiązek ocenić ten dowód ponownie. Jeżeli zawiera on omyłki, błędy, to w decyzji nie można ich powielać, lecz należy dokonać ponownej oceny stanu faktycznego w kontekście stosowanych przepisów prawa. Stwierdzenie naruszeń prawa następuje dopiero w decyzji administracyjnej na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, w tym protokołu kontroli. Protokół kontroli stanowi jedynie punkt wyjścia dla toczącego się postępowania wyjaśniającego i stwierdzenia naruszeń, które istniały w dniu kontroli (por. wyrok WSA w Krakowie z 16 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1362/15). Sąd zauważa, że pismo z dnia [...] r. (k. 4560-4575, t. I akt organu odwoławczego) odnosi się do konkretnych naruszeń zawartych w protokole kontroli. Zatem pismo to nie rozszerza o inne jeszcze naruszenia/zdarzenia poza te, które są wymienione w tym protokole. Co więcej decyzja organu I instancji wymienia mniejszą ilość naruszeń niż protokół, co prawidłowo znalazło wyraz w częściowym umorzeniu postępowania przez organ I instancji. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie II GSK 156/13 protokół kontroli ma wysoki walor dowodowy. Jego treść, zgodnie z art. 75 u.t.d. wykorzystywana jest do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania. Natomiast same ustalenia z protokołu kontroli wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego (...). Sąd w obecnym składzie ww. pogląd podziela i stwierdza, że wskazanie w decyzji mniejszej liczby naruszeń prawa niż podane w protokole kontroli nie stanowi wady, lecz jest wyrazem ponownej oceny treści protokołu przed wydaniem rozstrzygnięcia. Podobnie dokonanie innej oceny prawnej danego zdarzenia w decyzji niż wcześniej w protokole, który to protokół przede wszystkim opisuje zdarzenie, nie stanowi podstawy do uznania, że w całości protokół kontroli należy odrzucić i ponownie przeprowadzić kontrolę od początku, jak zdaje się rozumieć to skarżąca. Z tych przyczyn tut. Sąd nie stwierdził naruszenia art. 76 § 1 k.p.a. Okoliczność, że decyzja wskazuje po weryfikacji mniejszą liczbę naruszeń niż protokół lub dokonuje innej oceny opisanego w nim zdarzenia, nie narusza zasady pogłębiania zaufania do organów (art. 8 k.p.a.) oraz art. 107 § 3 k.p.a. Nie ma też racji strona, że doszło do naruszenia art. 74 k.p.a., zgodnie z którym: 1.Inspektor przeprowadzający czynności kontrolne wprowadza dane o przeprowadzonej kontroli do centralnej ewidencji naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzanych kontroli, o której mowa w art. 80 ust. 1. W przypadku stwierdzenia naruszeń uzasadniających nałożenie kary pieniężnej lub stwierdzenia wykroczeń uzasadniających nałożenie grzywny inspektor sporządza protokół kontroli. 2.Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę. 3.Oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a kopię doręcza się kontrolowanemu kierowcy, przedsiębiorcy lub podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy. 4.Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia. Podkreślić należy, że pismo z dnia [...] r. nie nakłada żadnych obowiązków, lecz dopiero decyzja z dnia [...] r. i nie rozszerza ona odpowiedzialności na inne przypadki naruszeń niż wskazywane w protokole. Potwierdza to także okoliczność, że na rozprawie Pełnomocnik Spółki na pytanie, które naruszenia nie były objęte w ogóle protokołem kontroli, podała, że chodzi o dokonanie innej oceny prawnej stwierdzonych uchybień. IV. Kolejne zagadnienie wymagające skontrolowania dotyczy braku aktualnych badań technicznych autobusów. Skarżąca podnosi, że obowiązkowe i okresowe badanie techniczne odzwierciedlone w dowodzie rejestracyjnym nie przesądza o zdatności pojazdu do ruchu. W konsekwencji uważa, że w przypadku nieaktualnych badań okresowych, nie może zostać zastosowana kara zapisana pod Ip. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Wskazany przepis nie obejmuje bowiem stanu faktycznego, w którym danym pojazdem wykonywany jest przewóz drogowy bez aktualnego badania okresowego. Sprawdzenie to - choć bez wątpienia obowiązkowe - nie przesądza bowiem o zdatności pojazdu do ruchu drogowego. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że stanowisko skarżącej jest nieuprawnione. Podać należy, że na podstawie art. 92a ust. 7 u.t.d.: "Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy." Z kolei zgodnie z lp. 9.1. załącznika nr 3 wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł. Zasadnie organ odwołał się także do przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, która w art. 81 określa rodzaje badań technicznych, zakres obowiązku i terminy przeprowadzenia badań. I tak na podstawie art. 81: - ust. 1. "Właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego", - ust. 2. "Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi", - ust. 3. "Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej", - ust. 4. "Badaniu, o którym mowa w ust. 3, nie podlega: 1) nowy pojazd, dla którego wydano świadectwo zgodności WE, świadectwo zgodności, dopuszczenie jednostkowe pojazdu, decyzję o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu; 2) zarejestrowany pojazd: a) na którego typ wydano świadectwo homologacji typu WE pojazdu - w okresie od dnia pierwszej rejestracji za granicą do dnia terminu okresowego badania technicznego, ustalonego na podstawie ust. 5, lub b) w którego dowodzie rejestracyjnym lub innym dokumencie wydanym przez właściwy organ państwa członkowskiego przedstawionym do rejestracji, zawarta jest informacja o wykonanym badaniu technicznym i jego terminie ważności - z wyjątkiem taksówki, pojazdu uprzywilejowanego lub pojazdu odpowiednio przystosowanego lub wyposażonego zgodnie z przepisami o przewozie towarów niebezpiecznych, pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu oraz pojazdu przystosowanego konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego; - ust. 5. Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10. Z powyższego wynika, że według przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym istnieje wymóg przedstawienia aktualnego badania technicznego. Oczywistym jest, że badanie techniczne służy sprawdzeniu czy pojazd jest zdatny do ruchu drogowego, czy nie. Nie można przyjąć, że skoro brak jest dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie aktualnego badania technicznego, to można przyjąć, że pojazd i tak jest zdatny do ruchu. Przeciwnie brak aktualnego badania technicznego jest skorelowany z brakiem zdatności pojazdu do ruchu drogowego. Taki brak jest sankcjonowany przepisami ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 1 i lp. 9.1. załącznika nr 3 do tej ustawy). Odrębna natomiast jest kwestia warunków rejestracji pojazdów (art. 71 ustawy Prawo o ruchu drogowym), czy zatrzymania dowodu rejestracyjnego (art. 132 ust. 2 tej ustawy). Z punktu widzenia zastosowania kary w niniejszej sprawie istotne są przepisy art. 81 u.p.r.d. i przywołana treść lp. załącznika nr 3 do u.t.d. Podkreślić należy, że z załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (lp. 9.1.) jednoznacznie wynika, że aktualne okresowe badanie techniczne ma potwierdzać zdatność do ruchu drogowego. Strona miałaby rację, gdyby ustawodawca stwierdził, że karze podlega wykonywanie przewozu drogowego nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego i niemającego potwierdzenia jego zdatności do ruchu drogowego. Jednakże treść lp.9.1. załącznika nr 3 do u.t.d. nie została tak sformułowana. Ustawodawca bowiem – jak już wyżej podano – wymaga okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Stąd brak aktualnego badania technicznego wiąże się automatycznie z brakiem potwierdzenia jego zdatności do ruchu drogowego. W skardze strona podnosi, że skoro pojazdy zaliczono do kategorii M(3) stosownie do zapisu 1.3 załącznika nr 2 do ustawy Prawo o ruchu drogowym, to przegląd powinien być przeprowadzony rok po dacie pierwszej rejestracji, a zatem co do czterech pojazdów wymienionych w decyzji warunek ten został spełniony. Odnosząc się do tego zauważyć należy, że organ przywołał na s. 80-81 treść art. 81 ust. 5 ustawy p.r.d. i wynikający z niego termin coroczny. Jednocześnie wskazał na regulację art. 81 ust. 4 tej ustawy stanowiącego jakie pojazdy nie podlegają badaniu. Organ nie kwestionował zatem obowiązku corocznego przeprowadzania badań technicznych. Podał jednak okresy, w których 10 autobusów nie posiadało aktualnych badań technicznych. Są to konkretne daty w odniesieniu do każdego pojazdu (na s.16-21 decyzji organu I instancji i na s. 81-86 decyzji organu II instancji). Przy czym organ zarówno w decyzji jak i w protokole kontroli podniósł, że ustaleń dokonał w systemach Centralna Ewidencja Pojazdów oraz na stronie [...] Ponadto pismami z dnia [...] r., [...] r. i [...] r. wezwał kontrolowaną spółkę do wskazania powodów braku niezbędnych badań, oraz czy w tych okresach były wykonywane przewozy drogowe. Jeżeli zatem strona w podanych okresach dysponowałaby aktualnymi badaniami technicznymi, to powinna się nimi wylegitymować. Z akt nie wynika, aby skarżąca przedstawiła takie dokumenty, które podważyłyby zapisy w ewidencjach, na które powołał się organ. W związku z tym stanowisko organów co do podstaw nałożenia kar z tytułu braku ww. aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających zdatność pojazdów do ruchu drogowego zasługuje na akceptację. V. Następne zagadnienie obejmuje naruszenia dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i odpoczynku. Organy szczegółowo podały przypadki, w których doszło do naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców. Wskazano konkretnego kierowcę i opisano na czym nieprawidłowość polegała ze wskazaniem dat i godzin prowadzenia pojazdu, przerw i odpoczynku. Strona podnosi, że we wskazanych na s. 14-15 skargi 18 przypadkach kierowcy wykonywali wyłącznie przewozy regularne na trasach do 50 km, a zatem byli wyłączeni spod przepisów rozporządzenia (WE) nr [...]. W związku z tym nie doszło do skrócenia regularnego okresu odpoczynku tygodniowego. Pomimo tego organy zakwalifikowały te przypadki pod pozycję 5.8 załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie rację należy przyznać organowi. Otóż organ zasadnie wskazał, że ustawa o czasie pracy kierowców nie zawiera definicji tygodniowego okresu odpoczynku, a tym bardziej regularnego oraz skróconego. Takie definicje są w przepisach unijnych – rozporządzenie nr 561/2006. Polski ustawodawca w art. 14 ust. 2 i 3 ustawy o czasie pracy kierowców stanowi: 1. W każdej dobie kierowcy przysługuje prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Dobowy odpoczynek, z wyłączeniem odpoczynku kierowców o których mowa w rozdziale 4a, może być wykorzystany w pojeździe jeżeli pojazd znajduje się na postoju i jest wyposażony w miejsce do spania. 2. W każdym tygodniu kierowcy przysługuje prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Tygodniowy nieprzerwany odpoczynek obejmuje odpoczynek dobowy, o którym mowa w ust. 1, przypadający w dniu, w którym kierowca rozpoczął odpoczynek tygodniowy. 3. W przypadkach, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz w przypadku zmiany pory wykonywania pracy przez kierowcę w związku z jego przejściem na inną zmianę zgodnie z ustalonym rozkładem czasu pracy, nieprzerwany tygodniowy okres odpoczynku może obejmować mniejszą liczbę godzin, nie może być jednak krótszy niż 24 godziny. Zgodzić się należy, że przepisy rozporządzenia (WE) nr [...] nie mają zastosowania do przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km. Nie oznacza to jednak braku podstaw do stosowania do nich przepisów ustawy o czasie pracy kierowców, w tym art. 14 regulującego prawo do nieprzerwanego odpoczynku. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 stycznia 2019 r. sygn. akt II GSK 5081/16: "Owszem, w myśl art. 3 lit. a) rozporządzenia 561/2006 nie ma ono zastosowania do przewozu drogowego pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km. Z drugiej zaś strony w tym samym rozporządzeniu w jego art. 15 wprowadzono obowiązek dla Państw Członkowskich, aby zapewniły objęcie kierowców pojazdów, o których mowa w art. 3 lit. a) przepisami krajowymi zapewniającymi odpowiednią ochronę w zakresie dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu oraz obowiązkowych przerw i okresów odpoczynku. O obowiązku tym wspomina też motyw 24 Preambuły do rozporządzenia 561/2006, mówiący, że Państwa Członkowskie powinny ustanowić przepisy dla pojazdów używanych do regularnych przewozów osób, których trasa nie przekracza 50 km. Przepisy te powinny zapewniać odpowiednią ochronę w zakresie dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu oraz obowiązkowych okresów odpoczynku i przerw. Zatem Sąd nie znajduje podstaw, aby ochrona kierowców wykonujących regularne przewozy na trasach nie przekraczających 50 km była niższa od ochrony nawet tych samych kierowców, jeżeli wykonują regularne przewozy na trasach przekraczających 50 km i dla tego samego przewoźnika." Tut. Sąd podziela ww. pogląd i przyjmuje jako własny. Ponadto zauważyć należy, że również w orzecznictwie Sądu Najwyższego pojęcie regularnego tygodniowego okresu odpoczynku odnoszone jest do 35 godzin wypoczynku stosownie do art. 14 ust. 2 ustawy z 2004 r. o czasie pracy kierowców - wyrok z dnia 27 kwietnia 2017 r., I PK 90/16 oraz wyrok z dnia 9 marca 2017 r. I PK 309/15 (LEX nr 2273875 i LEX nr 2282387). W konsekwencji powyższego zarzuty skargi w podanym zakresie są nieuprawnione. VI. Kolejne zagadnienie wymagające oceny dotyczy sumowania kar przez organ przy wyliczaniu kar z załącznika nr 3 u.t.d. W tym kontekście strona podnosi, że w niektórych przypadkach organy nałożyły zbyt wysoką karę. Na s. 22-29 skarżąca w tabelach podała zawyżenie poszczególnych kar na łączną kwotę 38.850 zł. Podnieść należy, że w załączniku Nr 3 w brzemieniu mającym zastosowanie w sprawie, w tabeli kolumna Nr [...] ustawodawca wymienił te obowiązki i te wymogi przewozu, których naruszenie jest karane. Dotyczy to między innymi przypadku opisanego w lp.5.8., polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone. W wykazie naruszeń obowiązków lub warunków przewozu ustawodawca zróżnicował wysokość kary w zależności od rozmiarów naruszenia. Kara jest zatem zawsze jedna za czyn, tj. za naruszenie konkretnego obowiązku lub warunku przewozu, ale jej wysokość, w zależności od rozmiarów naruszenia obowiązku i wymogu, może wzrastać. I tak, zgodnie z treścią Ip. 5.8 załącznika Nr 3 do u.t.d. w przypadku skrócenia regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone 1) o czas do 3 godzin - [...] zł 2) o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin - 300 zł 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin - [...] zł. W realiach badanej sprawy podczas kontroli stwierdzono, że jeżeli doszło np. do skrócenia odpoczynku o 7 godzin i 30 minut, to organ sumował kary (150 zł plus 300 zł), co dało karę w wysokości [...] zł (przykład omawiany w skardze i w decyzji na s. 52, poz. 23). W ocenie Sądu, rację ma skarżąca Spółka, że takie wyliczenie jest jednak błędne. W świetle brzmienia załącznika Nr 3 nie powinien budzić wątpliwości fakt, że ponieważ wystąpiło jedno naruszenie, a wysokość kary administracyjnej jest uzależniona od rozmiarów wyliczonego naruszenia, to przekroczenie kolejnego progu czasowego oznacza zwiększenie rozmiarów stwierdzonego naruszenia i konieczność podniesienia wysokości kary pieniężnej. Szczegółowy mechanizm jej ustalania wynika wprost z powołanych przepisów, nie pozwalając organowi na swobodę w jej kształtowaniu. W szczególności w razie skrócenia czasu odpoczynku o więcej niż 3 godziny nie ma podstaw do sumowania kar za czas do 3 godziny - [...] zł (pkt 1) i czas powyżej 3 godzin do 9 godzin - 300 zł (pkt 2). Brzmienie punktu I.p 5.8.2 i 3 załącznika Nr 3 do u.t.d. nie pozwala na przyjęcie, że przewidziana w nim kara jest poprzedzona sankcją z I.p. 5.8.1. W każdym przypadku zatem przekroczenie progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń powoduje uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji, ale nie każde przekroczenie progów powoduje sumowanie kwot kar od najniższej do najwyższej - to bowiem zależy od regulacji wprowadzonej przez ustawodawcę (por. wyrok WSA: w Olsztynie z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 1106/19, w Rzeszowie z 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1386/19, w Opolu z 3 września 2020 r. sygn. akt II SA/Op 170/20, w Łodzi z 25 września 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 227/20, w Szczecinie z 22 grudnia 2020 r. sygn. akt. II SA/Sz 216/20 - dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść naruszeń w znowelizowanym brzmieniu istotnie różni się od brzmienia obowiązującego przed dokonaniem nowelizacji na mocy ustawy z dnia [...] r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), która weszła w życie w dniu [...] r. Wskazana nowelizacja ustawy o transporcie drogowym w załączniku nr 3 zmodyfikowała sposób opisu poszczególnych naruszeń i wysokość kar za poszczególne naruszenia, a ponadto wysokość kar powiązano bezpośrednio (w większości przypadków) z wagą danego naruszenia. W ocenie Sądu, wykładnia omawianej regulacji sprzed nowelizacji, wedle której dopuszczalne było sumowanie kar za poszczególne naruszenia jest obecnie nieprawidłowa. Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 listopada 2021 r. sygn. II GSK 1863/21 wskazał, że treść lp. 5.7. załącznika nr 3 do u.t.d., w brzmieniu obowiązującym od 3 września 2018 r., jest odmienna od poprzednio obowiązującego uregulowania. Wykładnia omawianej regulacji sprzed nowelizacji, według której dopuszczalne jest sumowanie kar za poszczególne naruszenia, dotyczące skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego kierowców, jest obecnie nieprawidłowa. NSA podniósł, że w przypadku sumowania kar, o których mowa, dochodzi zatem do nieuprawnionego, kilkukrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do rozporządzenia nr 561/2006, nakazującego, aby kary stosowane przez państwa członkowskie w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (por. wyroki NSA: z 24 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1753/21 oraz z 26 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1738/21). Tut. Sąd podziela powyższe stanowisko i stwierdza, że wykładnia omawianej regulacji sprzed nowelizacji, wedle której dopuszczalne było sumowanie kar za poszczególne naruszenia jest obecnie nieprawidłowa. W związku z powyższym Sąd uznał nałożenie kary w wyższej wysokości za nieuprawnione. Niedopuszczalna jest praktyka sumowania kar w stosunku do jednego naruszenia. Przekroczenie progów przewidzianych dla poszczególnych naruszeń powoduje bowiem uruchomienie kolejnej, wyższej sankcji, a nie sumowanie sankcji od najniższej do najwyższej. W przypadku omawianych naruszeń doszło więc do nieuprawnionego, więcej niż jednokrotnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt 26 wprowadzenia do rozporządzenia nr [...], nakazującego, aby kary stosowane w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (por. wyrok WSA w Poznaniu z 29 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Po 791/16). W związku z tym rację ma Spółka, że doszło do zawyżenia kar o kwotę podaną na s. 29 skargi, czyli o kwotę 38.850 zł. Z uwagi jednak na to, że suma wszystkich kar wyliczona przez organ II instancji wynosi [...] zł (mniejsza niż wg wyliczenia organu I instancji, a zatem korzystniejsza), to po odjęciu nawet kwoty [...] zł, suma kar wynosi [...] zł. Nie budzi też wątpliwości, że skoro Spółka zatrudniała kierowców w średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli, to suma kar wynosi [...] zł. W wyniku zatem sumowania kar doszło do naruszenia prawa – lp. 9.1. załącznika nr 3 w zw. z art. 92a u.t.d., jednak nie ma to wpływu na wynik sprawy, tj. na zasadność i wysokość kary nałożonej finalnie na Spółkę. Nie ma to także wpływu na sam fakt poszczególnych naruszeń, lecz na wysokość niektórych kar. VII. Nie narusza także prawa decyzja w zakresie w jakim stwierdzono nieprawidłowości z: 1) lp. 6.3.8 - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, sankcjonowane karą w wysokości [...] złotych; 2) lp. 6.3.17 - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, sankcjonowane karą w wysokości [...] złotych; 3) lp. 6.3.15 - nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonowane karą w wysokości [...] złotych; 4) lp. 6.1.5 - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości [...] złotych; 5) lp. 6.1.6 - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w nieprawidłowo działający tachograf, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w lp. 61.1-6.1.5 - sankcjonowane karą w wysokości [...] złotych. Organy szczegółowo opisały naruszenia i wskazały dowody będące podstawą ustaleń. W tym zakresie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Nie doszło także – wbrew zarzutom skargi - do naruszenia art. 92b ust. 1 u.t.d. Wyjaśnić należy, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 tej ustawy nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku Nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż podana w załączniku. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i ust. 5 ustawy. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c ustawy. Odnosząc się zatem do wskazanych zarzutów naruszenia art. 92b ust. 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, podać należy, że na podstawie tego przepisu: 1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. 2. Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. W tym kontekście skarżąca podnosi, że naruszenie prawa zdarzało się jeden raz na ok. 159 skontrolowanych dni, a więc niezwykle rzadko. Ponadto żaden z zatrudnionych kierowców nie otrzymuje wynagrodzenia uzależnionego od liczby przejechanych kilometrów, masy przewożonego ładunku czy też innych podobnych kryteriów. Ponadto ciężar gatunkowy stwierdzonych naruszeń także przemawia za zastosowaniem art. 92b ust. 1 u.t.d. Odnosząc się do powyższej argumentacji wskazać należy, że ustawa o transporcie drogowym w art. 92a ust. 1 przewiduje odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Jak podkreśla się zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie, zasadą jest, że odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi przedsiębiorca i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i to niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (por. T. Porczyński, Wyłączenie odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym przez osoby wykonujące ten przewóz na rzecz i w imieniu przedsiębiorcy (w:) A. Kisielewicz (red.), J. P. Tarno (red.), Sądowa kontrola administracji w sprawach gospodarczych, LEX 2013 r.). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 17 czerwca 2021 r. sygn. akt II GSK 1143/18, a który to pogląd tut. Sąd podziela, odpowiedzialność administracyjna przedsiębiorcy za naruszenia ma charakter obiektywny, nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego, a zatem określona w art. 92a u.t.d. kara jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. np. wyroki NSA z: 23 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 3554/16; 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 2096/17). Celem tej kary jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Z tego punktu widzenia system sankcji przewidzianych przez przepisy u.t.d. stanowi przejaw interwencjonizmu państwowego w sferę, która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną. Nałożona zaskarżoną decyzją sankcja administracyjna ma przede wszystkim znaczenie prewencyjne, a istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów (zob. np. wyrok NSA z 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 3116/17). Z powyższego jasno wynika, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Powyższy przepis ustanawia domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Z tego powodu, co do zasady, bez znaczenia pozostają okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przewoźnika. Podnieść należy, że dla zastosowania art. 92a ust. 1 u.t.d. i nałożenia na przedsiębiorcę kary bez znaczenia pozostawałoby ewentualne stwierdzenie popełnienia wykroczenia przez osobę zarządzającą lub przez jej pracownika w zakresie zarzucanych mu czynów i nieprzestrzeganie poleceń służbowych. Należy zauważyć, że konfrontacja akt sprawy z ustaleniami faktycznymi organu w tym zakresie potwierdza, że organ wykazał wystąpienie szeregu powtarzających się naruszeń. Przy czym Sąd podkreśla, że nie wystarczy wprowadzić dany system wynagradzania, czy organizacji pracy, ale konieczne jest bieżące kontrolowanie ich wypełniania, nadzór nad kierowcami. Nawet najbardziej poprawne formalnie systemy wynagradzania czy organizacji pracy nie zwalniają od sprawowania właściwego nadzoru nad konkretnymi osobami wykonującymi przewóz w imieniu przedsiębiorstwa. Wielość i powtarzalność naruszeń może wskazywać na brak właściwego nadzoru i tym samym podstaw do odstąpienia od wymierzenia kar. Uchybienia te trwały od kilku dni do nawet kilkunastu tygodni. W tej sytuacji niezastosowanie przez organ art. 92b ust. 1 u.t.d. - w ustalonym stanie sprawy - było zasadne. Prawidłowo też organ ocenił brak podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Wobec takiego brzmienia tego przepisu trafna jest wykładnia, że chodzi tu o sytuacje, których przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć przy najdalej idących staraniach, a więc sytuacje nadzwyczajne i niespodziewane. Oczywiście miarę staranności należy oceniać biorąc pod uwagę specyfikę działalności transportowej, wysokie wymagania stawiane przedsiębiorcy transportowemu. Strona nie przedłożyła żadnych dowodów mogących wskazywać, że na powstałe naruszenia i to w takiej liczbie nie miała wpływu, bądź nastąpiły one w skutek zdarzeń czy okoliczności niemożliwych do przewidzenia dla skarżącej (zob.: wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 882/18; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 czerwca 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 312/21). W rozpoznawanej sprawie stwierdzone naruszenia nie były wynikiem okoliczności, którym skarżąca nie mogła zapobiec. Skarżąca nie wykazała, że wystąpiły okoliczności uzasadniające zwolnienie od odpowiedzialności z art. 92a ust. 1 u.t.d. VIII. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, na co wyżej już wskazano. Postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organy wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, nawet jeżeli protokół kontroli wymagał wprowadzenia korekty, co znalazło wyraz w decyzji organu I instancji, który w części umorzył postępowanie. Zatem w tej części, w której umorzono postępowanie nieprawidłowości nie stwierdzono. Organ zatem dążył do należytego ustalenia zdarzeń stanowiących naruszenie prawa. Podkreślić trzeba, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ dowodów mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. W niniejszej sprawie skarżąca, nie zgadzając się z twierdzeniami organów, dowodów takich nie przedstawiła. Wyrazem należytej oceny dowodowej są uzasadnienia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji organu I instancji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w których organy prawidłowo umotywowały wydane rozstrzygnięcia, przedstawiły stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśniły na podstawie jakich dowodów zdecydowały o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Organ II instancji odniósł się również do zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu. Organ wykazał naruszenia nie tylko w zakresie stosowania przepisów regulujących czas prowadzenia pojazdu, przerw i odpoczynku, ale również braku aktualnych badań technicznych pojazdów, niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy, naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy, nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w nieprawidłowo działający tachograf. Skarżąca zdaje się nie dostrzegać wielości i wagi naruszeń, braku usprawiedliwienia ich wystąpienia i tym samym zasadności wymierzonej kary. IX. Uznawszy zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.