I SA/Bd 1298/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi R. H. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. nadał rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2008 r. w kwocie [...] oraz w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Dyrektor Izby Skarbowej w B. w dniu [...] umorzył postępowanie zażaleniowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. W wyroku z dnia 28 maja 2014 r., I SA/Bd 368/14 Sąd stwierdził, że mimo wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej ostatecznej decyzji rozstrzygającej w sprawie rozliczania podatku od towarów i usług, obowiązkiem organu było merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez przeprowadzenie oceny podniesionego przez strony zarzutu, co do braku zaistnienia przesłanek z art. 239 b § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej: "O.p."), dających podstawę do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie naruszało prawo, bowiem wydanie ostatecznej decyzji podatkowej nie czyni bezprzedmiotową, sprawę nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pierwszoinstancyjnej. Ponownie rozpatrując sprawę postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zauważył, że organ podatkowy pierwszej instancji powołał się na art. 239b § 1 pkt 4 i art. 239b § 2 O.p. wskazując zaistnienie przesłanek, o których mowa w ww. przepisach, tj. krótszy niż 3 miesiące termin do przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz, że istnieje uzasadniona obawa, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Organ stwierdzając zasadność zastosowania art. 239b § 1 pkt 4 O.p. wskazał na art. 70 § 1 O.p. zgodnie, z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie zobowiązanie określone przedmiotową decyzją, z uwagi na okoliczność niewystąpienia zdarzeń skutkujących przerwaniem lub zawieszeniem biegu terminu jego przedawnienia, uległoby przedawnieniu z dniem [...] Organ odwoławczy podniósł, że niezastosowanie przez organ pierwszej instancji środka zapobiegawczego, jakim było nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, spowodowałoby przedawnienie się wynikających z niniejszej decyzji zobowiązań oraz narażenie Skarbu Państwa na straty. Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, iż istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie przez skarżącego wykonane.Uzasadniając powyższe stwierdzenie organ wskazał, iż przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane, a w konsekwencji wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. Organ przytoczył okoliczności, które uprawdopodobniają możliwość niewykonania zobowiązania przez skarżącego. Organ stwierdził, że skarżący nie zadeklarował ani nie uiścił zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług w należnej wysokości za lipiec 2008 r. w kwocie [...] oraz, że wystawiał w sierpniu i październiku 2008 r. faktury VAT dokumentujące czynności, które nie zostały wykonane na łączna kwotę podatku należnego w wysokości [...]. Ponadto organ wskazał, iż przedmiotowe zaległości podatkowe są wynikiem uchybień w zakresie rozliczenia podatkowego prowadzonej działalności gospodarczej. Zaległości te nie powstały z przyczyn niezależnych, w wyniku zdarzenia nagłego, losowego, czy też innego zdarzenia posiadającego nadzwyczajny charakter, lecz na skutek świadomego uczestnictwa w procederze wprowadzania przez skarżącego do obrotu nierzetelnych faktur. W związku z powyższym organ uznał, że miał prawo zakładać, iż zobowiązanie nie zostanie zapłacone w okresie trzech miesięcy pozostających do upływu terminu jego przedawnienia, skoro w ciągu ponad 4 lat od rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia zobowiązanie podatkowe nie zostało przez skarżącego zadeklarowane i zapłacone w prawidłowej wysokości. W opinii organu o braku gwarancji wykonania zobowiązania podatkowego przed upływem terminu jego przedawnienia świadczy również fakt, iż mimo przeprowadzonej kontroli podatkowej skarżący nie złożył prawidłowych korekt deklaracji i nie uiścił podatku od towarów i usług w należnej wysokości. Organ podatkowy wskazał, iż nie był zobowiązany do badania sytuacji majątkowej skarżącego, bądź wyszukiwania innych przesłanek o charakterze finansowymi uzasadniających nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji. Organ wyjaśnił, iż nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności może uprawdopodobnić, że zobowiązanie nie zostanie wykonane nie tylko przez dokonanie kompleksowej oceny sytuacji majątkowej strony. Uprawdopodobnienie może polegać także na wskazaniu innych okoliczności, które uniemożliwiają organom podatkowym dochodzenie należności. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż okolicznością taką będzie rychły upływ terminu przedawnienia. W przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym organ ustalił, że w 2013 r. z tytułu prowadzonej działalności skarżący osiągnął dochód w wysokości [...] (PIT-36L). Ponadto uzyskano informację, że w dniu [...] skarżący wykupił z leasingu, a następnie tego samego dnia dokonał sprzedaży samochodu marki "L“, rok produkcji 2010, za kwotę [...] Należność z tytułu sprzedaży samochodu została przelana przez nabywcę na wskazane przez skarżącego konto w dniu [...]. W związku z powyższymi ustaleniami organ odwoławczy wskazał, że pomimo uzyskania środków finansowych ze sprzedaży ww. samochodu skarżący nie dokonał wpłaty na poczet przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Uwzględniono również, że w okresie od [...] 2007 r. do [...] 2012 r. na rzecz P.H. skarżący dokonał darowizn pieniężnych na łączną kwotę [...] Ponadto w dniu [...] również na rzecz P.H. skarżący dokonał darowizny 2/5 udziału w nieruchomości o powierzchni [...] zabudowanej domem mieszkalnym o powierzchni [...] położonej w G. przy ul. [...], wartość darowizny skarżący określił na kwotę [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji zarzucając naruszenie: art. 121 § 1 oraz 124 w zw. 239b § 1 pkt 4, § 2 O.p., poprzez zastosowanie ich w sprawie, której w sposób oczywisty nie mają zastosowania. Zdaniem skarżącego postanowienie organu pierwszej instancji naruszało w sposób rażący art. 239b § 1 oraz § 2 O.p., bowiem z uzasadnienia organu wynika, iż jedyną podstawą jego wydania był art. 239b § 1 O.p., pominięto zaś w sposób oczywisty § 2 tego przepisu. W opinii skarżącego możliwość przymusowego wykonania decyzji została ograniczona do ściśle określonych w art. 239b O.p. przypadków, wyjątków, których nie wolno interpretować rozszerzająco. Przyjęte przez ustawodawcę rozwiązanie realizuje również zasadę, iż podatnik nie ma obowiązku dążenia do ukształtowania zobowiązania podatkowego w najwyższej możliwej wysokości. W związku z powyższym skarżący stwierdził, że fakt, iż zbliża się termin przedawnienia, nie obliguje podatnika do wykonania nieostatecznej decyzji. Skoro ma on prawo do nie wykonania takiej decyzji, nie może być to okoliczność, która skarżącego obciąża. Ponadto w opinii skarżącego dla wydania przedmiotowego postanowienia konieczne jest kumulatywne spełnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 pkt 1 - 4 O.p. oraz uprawdopodobnienie, iż decyzja nie zostanie wykonana. Skarżący wyjaśnił, że nie wystarczy samo wskazanie w uzasadnieniu, że zbliża się upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, konieczne jest również wskazanie okoliczności, które uprawdopodabniają, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Przenosząc powyższe stwierdzenia na grunt przedmiotowej sprawy skarżący wskazał, że organ pierwszej instancji kierował się jedynie zbliżającym się upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, nie mając podstaw, aby przypuszczać, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. W opinii skarżącego nie można uznać za uprawdopodobniające ryzyko niewykonania decyzji okoliczności zmniejszenia obrotów skarżącego, ponieważ obroty za poprzednie lata były wielokrotnie wyższe i skarżący mógł zgromadzić majątek pozwalający na uiszczenie wymaganej kwoty. Ponadto zmiana osiąganych obrotów jest związana z czynnikami gospodarczymi, niezależnymi od samego przedsiębiorcy. Odnosząc się do dokonanych darowizn skarżący wskazał, że organ w żaden sposób nie przyporządkowuje tego twierdzenia do jakiejkolwiek przesłanki z art. 239b § 2 O.p. W opinii skarżącego fakt dokonywania darowizn w okresie poprzedzającym samo powstanie zaległości podatkowych jak i poprzedzających samo wszczęcie jakiegokolwiek postępowania kontrolnego w tym zakresie nie może być w żaden sposób traktowany jako przesłanka uprawdopodabniająca fakt niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. W związku z powyższym skarżący wyjaśnił, że nie ma w tym zakresie żadnej analizy organu podatkowego co do wysokości majątku, który nadal pozostawał do dyspozycji skarżącego, a sam fakt rozporządzania swoim majątkiem nie jest w żaden sposób przesłanką do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżący stwierdził, że organy podatkowe nie mogą wymagać od podatnika, żeby nie dokonywał w ogóle jakichkolwiek rozporządzeń swoich majątkiem w okresie, w którym wobec niego nie toczy się żadne postępowanie. Odnosząc się do sprzedaży samochodu "L“ skarżący podkreślił, iż samochód ten (po jego wykupie z leasingu) stał się towarem handlowym firmy i w ramach jej działalności został sprzedany, a środki z tego tytułu zasiliły środki obrotowe firmy, tak więc w żaden sposób ten fakt nie wpłynął negatywnie na wypłacalność skarżącego (wprost przeciwnie — poprawił płynność przedsiębiorstwa). W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Spór w przedmiotowej sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. zasadnie nadał rygor natychmiastowej decyzji wykonalności wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] określającej skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2008 r. w kwocie [...] oraz określającej wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 108 ust. 1 u.p.t.u. w kwocie [...] z tytułu czynności, które w sierpniu i październiku 2008 r. nie zostały dokonane. Zdaniem organów podatkowych rygor natychmiastowej wykonalności mógł być nadany, ponieważ została spełniona przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 O.p. Termin przedawnienia zobowiązań był krótszy niż 3 miesiące, zaś krótki okres pomiędzy wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji a upływem terminu przedawnienia zobowiązań uzasadniał obawę, iż zobowiązanie te nie zostanie wykonane. W skardze strona podnosi, że organ nie uprawdopodobnił, w myśl art. 239b § 2 O.p., że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Sam fakt, że zbliża się termin przedawnienia, nie obliguje podatnika do wykonania nieostatecznej decyzji. Podkreślenia wymaga, że sprawa ta była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez tut. Sąd, który wyrokiem z dnia 28 maja 2014 r, I SA/Bd 368/14 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] umarzające postępowanie zażaleniowe. Zdaniem Sądu, fakt wydania decyzji ostatecznej nie czynił bezprzedmiotową sprawę nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji pierwszoinstancyjnej. Zatem obowiązkiem organu było merytoryczne rozpoznanie sprawy co do zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 O.p. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Zgodnie natomiast z § 2 tego artykułu, przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Na tle uregulowania art. 239b § 1 pkt 4 O.p. i § 2 w judykaturze wykształciły się dwie linie orzecznicze. Według pierwszej w razie zaistnienia przewidzianej w art. 239b § 1 pkt 4 O.p. przesłanki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, tj. gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż trzy miesiące, spełnienie przesłanki z § 2 tego przepisu polega na uprawdopodobnieniu, że zachodzą takie okoliczności faktyczne, które potwierdzają, że z tego właśnie powodu zobowiązanie podatkowe z decyzji nie zostanie wykonane. Nie mają natomiast istotnego znaczenia okoliczności odnoszące się do sytuacji majątkowej podatnika W art. 239b § 2 O.p. jest bowiem mowa o "uprawdopodobnieniu, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane" i nie ma podstaw aby "uprawdopodobnienie" ograniczało się do zbadania sytuacji majątkowej podatnika lub ustalenia w jaki sposób reguluje swoje zobowiązania podatkowe, czy też działań podatnika w stosunku do jego majątku. W rezultacie, w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych. Nawet przy bardzo dużym majątku, przekraczającym wielokrotnie wartość zobowiązań podatkowych określonych w decyzji organu pierwszej instancji, zobowiązanie to nie zostanie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem wygaśnie na skutek przedawnienia (por. wyroki NSA z dnia: 3 lipca 2014 r., I FSK 1272/13; 7 lutego 2012 r., I GSK 911/10; 19 kwietnia 2013 r., I GSK 1034 - 1037/11; 9 maja 2013 r., I GSK 1041/11; 3 lipca 2013r., I FSK 1307/12; 13 grudnia 2013 r., I FSK 1807/12; 12 marca 2014 r., I FSK 523/13). Natomiast zgodnie z drugą linią orzeczniczą okoliczność upływu terminu przedawnienia nie może sama w sobie uzasadniać obawy niewykonania zobowiązania podatkowego. Krótki okres pozostały do zakończenia biegu terminu przedawnienia nie oznacza, że zobowiązany na pewno nie wykonana dobrowolnie zobowiązania podatkowego Oparcie postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wyłącznie na tej okoliczności faktycznej, iż okres przedawnienia tego zobowiązania jest krótszy niż trzy miesiące, czyniłoby zbędnym drugą przesłankę zastosowania tego rygoru, jaką jest uprawdopodobnienie niebezpieczeństwa niewykonania zobowiązania. W konsekwencji, okoliczność zbliżającego się upływu terminu przedawnienia może uprawdopodobnić obawę niewykonania zobowiązania dopiero łącznie z innymi okolicznościami faktycznymi danej sprawy, na podstawie których można wnioskować, że zobowiązanie nie zostanie jednak wykonane. Dotyczy to przede wszystkim okoliczności związanych z sytuacją majątkową i finansową zobowiązanego, działaniami podjętymi przez podatnika w stosunku do jego majątku itd. (por. wyroki NSA z dnia: 10 sierpnia 2011 r., I FSK 1210/10; 30 maja 2012 r., II FSK 2333/10; 10 lipca 2012 r., II FSK 2659/10; 29 czerwca 2012 r., I FSK 1382/11; 12 lutego 2014 r., II FSK 1281/13). Sąd w niniejszym składzie przychyla się do stanowiska prezentowanego przez drugą linię orzeczniczą. W rozpatrywanej sprawie postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności zostało wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w dniu [...]., natomiast termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za lipiec 2008 r. mijał z dniem [...]. Niewątpliwie zatem do końca upływu terminu przedawnienia pozostało mniej niż 3 miesiące. Jednak mimo, że organ stwierdził, iż rychły upływ terminu przedawnienia uprawdopodabnia niewykonanie zobowiązania bez względu na sytuację majątkową podatnika, to wskazał na okoliczności świadczące o tej sytuacji. W tym względzie organ wskazał na spadek dochodu brutto skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, który w 2010 r. wyniósł [...], w 2011 r. – [...], a w 2012 r. – [...]. Natomiast w 2013 r. z tytułu prowadzonej działalności skarżący osiągnął dochód w wysokości [...] (PIT-36L). Organ zwrócił również uwagę na wysokość obrotów za okres od stycznia do sierpnia lat 2011 - 2013, które uległy zmniejszeniu z kwoty [...] za 8 miesięcy 2011 r. do kwoty [...] za 8 miesięcy 2013 r. Ponadto uzyskano informację, że w dniu [...] podatnik wykupił z leasingu, a następnie tego samego dnia dokonał sprzedaży samochodu marki "L" za kwotę [...] (faktura Nr [...] z dnia [...]). Należność z tytułu sprzedaży samochodu została przelana przez nabywcę na wskazane przez skarżącego konto w dniu [...]. Pomimo uzyskania środków finansowych ze sprzedaży ww. samochodu skarżący nie dokonał wpłaty na poczet przedmiotowego zobowiązania podatkowego. W kontekście sytuacji majątkowej skarżącej organ podniósł także, że w okresie od [...] 2007 r. do [...] 2012 r. skarżący dokonał na rzecz żony - P.H. darowizn pieniężnych na łączną kwotę [...]. Ostatnia darowizna w kwocie [...] miała miejsce w dniu [...]. (k. [...]). Ponadto w dniu [...] również na rzecz P.H. dokonał darowizny 2/5 udziału w nieruchomości o powierzchni [...] zabudowanej domem mieszkalnym o powierzchni [...] położonej w G. przy ul. [...], po uprzednim ustanowieniu rozdzielności majątkowej. Wartość darowizny podatnik określił na kwotę [...]. Jednocześnie pismem z dnia [...] (k.[...]). Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wystąpił do Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa o zastępstwo procesowe w sprawie o uznanie za bezskuteczne czynności sześciu darowizn środków pieniężnych oraz darowizny udziału w nieruchomości w dniu [...]. W ocenie Sądu sytuacja majątkową skarżącego uprawdopodobniała niewykonanie zobowiązań podatkowych. Dochody, jak i obroty firmy skarżącego z roku na rok spadały. W 2013 roku z tytułu prowadzonej działalności skarżący osiągnął dochód w wysokości tylko [...]. Ponadto skarżący systematycznie wyzbywał się posiadanego przez siebie majątku, przekazując go żonie. Obawę niewykonania zobowiązania uprawdopodobniały także inne okoliczności, niezwiązane z sytuacją majątkową skarżącego. Organ pierwszej instancji zwrócił w tym zakresie uwagę, że skarżący wziął udział w procederze obrotu "pustymi" fakturami. Potwierdził to tut. Sąd w wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r., I SA/Bd 386/14 w przedmiocie podatku od towarów za lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2008 r. Choć w wyroku tym Sąd zakwestionował ocenę dowodów dotyczącą transakcji wynikających z faktur, w których kwota podatku wynosi [...], to nie miał wątpliwości, że transakcje udokumentowane fakturami z wykazaną kwotą podatku – [...] nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W powyższym wyroku Sąd stwierdził, że skoro skarżący nie mógł samodzielnie wykonać usług i robót budowlanych, ani ich nie nabył od podwykonawców, jak również od jakiekolwiek innego podmiotu, to nie mógł także dokonać ich sprzedaży. Skarżący działał zatem w celach nieuczciwych, co – jak trafnie zauważył organ pierwszej instancji – nie dawało gwarancji dobrowolnego wykonania zobowiązań podatkowych. Skarżący zresztą nie uregulował dobrowolnie należnych zobowiązań. Na dzień [...] jego zaległość w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i październik 2008 r. wynosiła [...], a odsetki – [...] (k. [...]). Podejmowane czynności egzekucyjne okazały się nieskuteczne, co wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...]. (k. [...]). W konsekwencji, organ zasadnie nadał wskazanej wyżej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] rygor natychmiastowej wykonalności. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w skardze, że spadek obrotów firmy skarżącego świadczył tylko o ich fluktuacji i był rzeczą naturalną. Spadek na przestrzeni kilku lat obrotów w powiązaniu ze spadkiem dochodów skarżącego, wskazuje na trwałe pogorszenie sytuacji finansowej podatnika. Nie można także zgodzić się z zaprezentowaną w skardze oceną dokonywanych przez podatnika darowizn na rzecz żony. Darowizny te, poza jedną, były dokonywane po 2008 r. (k. [...]), a zatem w czasie gdy zaległość podatkowa już powstała. Oczywiście nie można wymagać od podatnika, aby nie dokonywał żadnych darowizn, lecz skarżący przekazał żonie majątek wart łącznie [...].. Trudno się także uznać za przekonujące wyjaśnienie, że sprzedaż samochodu "L" w dniu [...] miała służyć poprawie płynność przedsiębiorstwa skarżącego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. L. Kleczkowski I. Najda – Ossowska E. Kruppik – Świetlicka