I SA/Bd 689/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie ze skargi L. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2018r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie Skarżący wniósł na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, którego miesięczny dochód wynosi ok. 1.670 zł. Wnioskodawca oświadczył, że nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych oraz przedmiotów wartościowych. Posiada wierzytelność z tytułu wynagrodzenia za pracę. W rubryce zobowiązania i stałe wydatki skarżący wskazał: czynsz najmu 600 zł miesięcznie; ubezpieczenie grupowe 65 zł miesięcznie; telefon 70 zł miesięcznie; lekarstwa 100 miesięcznie; wyżywienie i ubiór 700 zł miesięcznie. Do wniosku dołączono: umowę rozdzielności majątkowej; umowę najmu lokalu; zarządzenie Sądu Rejonowego w T.; postanowienie Sądu Okręgowego w T.; postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego w wobec spółki M. ; kserokopię zeznania podatkowego za 2017r.; zaświadczenie o kwocie zadłużenia M. F. Z. S. O. i R. Sp. z o.o.; postanowienie NSA; upomnienie; zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę oraz zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego; zaświadczenie M. F. Z. S. O. i R. Sp. z o.o., z którego wynika, że we wrześniu 2018r, wypłacono skarżącemu wynagrodzenie w kwocie [...]zł (z opłatą za PZU), średnie wypłacone skarżącemu wynagrodzenie miesięczne w 2018r. w formie tygodniówek wyniosło z dokonaną kompensatą zakupową [...] zł /netto/, średnie wypłacone wynagrodzenie bez kompensaty wynosiło [...] zł netto, kompensata zakupowa z VIII łącznie wyniosła [...] zł. Ponadto skarżący oświadczył, że: nie otrzymuje i nie otrzymywał świadczeń z pomocy społecznej; nie posiada oszczędności; utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z umowy o pracę; nie posiada samochodu; nie prowadzi działalności gospodarczej; nie posiada udziałów w spółkach prawa handlowego; nie pobiera wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu, likwidatora i członka Rady Nadzorczej. W odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego skarżący przedłożył: zarządzenie Sądu Rejonowego w T.; wyciąg z rachunku bankowego oraz postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia [...] października 2018r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 653/18 i [...] listopada 2018r. Sygn. akt I SA/Bd 709/18 ze skargi M. Fabryki Zintegrowanych Systemów Opomiarowania i Rozliczeń Sp. z o.o. w T.. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. P. z dnia [...] stycznia 2019r. skarżący złożył sprzeciw, w którym wydanemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 255 i art. 246 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez odmowę przyznania prawa pomocy skarżącemu z uwagi na niewykazanie braku możliwości poniesienia kosztów postępowania wynikające z nieprzedłożenia informacji na temat żony skarżącego podczas gdy jest to okoliczność niezależna od skarżącego i nie może ona wpływać na jego uprawnienia, 2) art. 246 § 1 p.p.s.a. poprzez odmowę przyznania prawa pomocy skarżącemu z uwagi na rzekomą wysokość wypłaconego skarżącemu w okresie od lipca 2016r. do czerwca 2018r. wynagrodzenia, podczas gdy skarżący aktualnie otrzymuje wyłącznie kwotę wynagrodzenia wolną od zajęcia, a przez to skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, 3) art. 246 § 1 p.p.s.a. poprzez odmowę przyznania prawa pomocy skarżącemu z uwagi na brak konieczności korzystania z pomocy prawnej na obecnym etapie, pomimo faktu, że Sąd nie ma prawa decydować kiedy strona może korzystać z pomocy prawnej a kiedy nie, zwłaszcza, że nie orzeczono jeszcze prawomocnie o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z o.o., NSA wstrzymał w jednej ze spraw wykonalność decyzji orzekającej tego rodzaju odpowiedzialność, 4) brak uwzględnienia faktu umorzenia grzywny w postępowaniu cywilnym wobec skarżącego, której przesłanki są zbliżone do zwolnienia od kosztów sądowych, zwłaszcza, że tutejszy sąd bierze pod uwagę fakt kiedy dłużna spółka jest także zwalniana od kosztów sądowych w postępowaniu cywilnym, 5) brak podstaw do "wypominania" skarżącemu poniesienia wydatków na inne nieruchomości w kwocie poniżej [...] zł ponad rok temu, co ma uzasadniać brak podstaw do zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie. Strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów oraz o zmianę przedmiotowego postanowienia poprzez przyznanie skarżącemu prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.", m.in. od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W takiej sytuacji, tj. rozpatrując sprzeciw od takiego postanowienia sąd – jak stanowi art. 260 § 1 p.p.s.a. – wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z § 2 tego przepisu wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Wobec powyższego art. 260 § 2 p.p.s.a. stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 167a p.p.s.a., że sąd rozpoznający sprzeciw działa jako sąd pierwszej instancji. Generalną zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi jest konieczność ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych z udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Wyjątek od powyższej zasady wprowadza instytucja prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazać należy, że prawo pomocy wywodzi swoją genezę z tzw. prawa ubogich, określanego też prawem ubóstwa lub nawet prawem o wspieraniu ubogich. Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Burzy bowiem konstytucyjny obowiązek wynikający z art. 84 Konstytucji RP ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, do których zalicza się daniny publiczne w postaci kosztów sądowych na zasadzie równości i powszechności. Koszty procesu przerzucane są bowiem na innych i z tego tytułu instytucja prawa pomocy winna być traktowana jako wyjątek od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a. (vide: postanowienie NSA z dnia [...] listopada 2013r., sygn. akt I FZ 385/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie [...]) Celem instytucji prawa pomocy jest zagwarantowanie prawa do sądu osobom najuboższym (w tym również osobom prawnym oraz innym jednostkom organizacyjnym), znajdującym się w wyjątkowo złej sytuacji materialnej, które całkowicie nie są w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów związanych z dochodzeniem swych praw przed sądem. Stosując prawo pomocy nie można chronić czy też wzbogacać majątku osób prywatnych, gdyż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak środków finansowych ten dostęp uniemożliwia. Zapobiegliwości i przezorności w tym zakresie należy szczególnie wymagać od osób toczących spory sądowe w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (vide postanowienia: NSA z dnia [...] listopada 2013r., sygn. akt II FZ 773/13; WSA w Poznaniu z dnia [...] października 2008r., sygn. akt I SA/Po 1433/07, NSA z dnia [...] kwietnia 2008r., sygn. akt I OZ 208/08). Dodatkowo podkreślenia wymaga fakt, że w relacji do art. 246 § 1 i 2 p.p.s.a. ciężar dowodu spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. Z użycia w tych przepisach określenia "gdy wykaże" wynika niezbicie, że to na stronie wnioskującej spoczywa obowiązek przekonania sądu, iż w jej przypadku zachodzą ustawowe przesłanki warunkujące przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że to strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jeżeli fakty, które podaje we wniosku, nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami o stanie majątkowym strony, istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy (vide: postanowienia NSA z dnia [...] września 2004r., sygn. akt FZ 360/04, niepubl., z dnia [...] marca 2006r., sygn. akt OZ 211/06, niebubl.). To zatem strona ma przekonać rozpoznającego wniosek o przyznanie prawa pomocy, że nie jest w stanie ponieść określonych kosztów postępowania. S. formularz wniosku, powinna tym samym skrupulatnie go wypełnić, a w sytuacji, gdy zawarte w nim oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.), ma przedłożyć dodatkowe oświadczenia i dokumenty źródłowe pozwalające na zweryfikowanie złożonego przez nią oświadczenia i dokonanie oceny jej rzeczywistej sytuacji materialnej. Wybór żądanych dokumentów źródłowych uzależniony jest od indywidualnych okoliczności rozpoznawanej sprawy i pozostawiony został uznaniu rozpoznającego wniosek o przyznanie prawa pomocy. Podkreślić również należy, że art. 255 p.p.s.a. stanowi podstawę do wezwania strony, a nie organów państwowych, czy też jakichkolwiek instytucji, do złożenia w zakreślonym terminie dodatkowych oświadczeń, czy też dokumentów źródłowych. Zwrócić należy także uwagę, że przepis art. 255 p.p.s.a. jest nie tylko podstawą prawną dla działań Sądu umożliwiających prawidłową ocenę sytuacji materialnej wnioskodawcy, ale regulacja ta pozwala także ubiegającemu się o przyznanie prawa pomocy na uzupełnienie wniosku w przypadku, kiedy okoliczności wskazane we wniosku nie okażą się wystarczające do stwierdzenia przesłanek z art. 246 § 1 p.p.s.a. O ile zatem nieprzeprowadzenie postępowania uzupełniającego co do rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych strony, w przypadku, gdy okoliczności przedstawione we wniosku budzą jakiekolwiek wątpliwości, jest istotną wadą postanowienia skutkującą jego uchyleniem, o tyle uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku takiego postępowania należy uznać za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku informacji o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie (vide: postanowienie NSA z [...] stycznia 2008 r., sygn. II FZ 540/07, niepubl.). Mając na uwadze powyższe Sąd podziela stanowisko Referendarza sądowego, że składający wniosek o przyznanie prawa pomocy, z naruszeniem spoczywającego na stronie obowiązku, nie wykazał zasadności udzielenia mu prawa pomocy. Przede wszystkim rację ma Referendarz, że z przedłożonych w trakcie postępowania dokumentów oraz oświadczeń nie można jednoznacznie ustalić, jaki jest rzeczywisty stan finansów jego gospodarstwa domowego. Zdaniem Sądu oceny tej nie zmienia również argumentacja przedstawiona w sprzeciwie. Nadal skarżący nie przedstawił bowiem sytuacji finansowej żony. W przypadku, gdy zachodzą wątpliwości co do wiarygodności złożonych oświadczeń dotyczących sytuacji finansowej, to wnioskującemu o prawo pomocy powinno zależeć na ich obaleniu. Sąd nie jest obowiązany do prowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego. Zdaniem Sądu oświadczenia zawarte we wniosku skarżącego złożonym na urzędowym formularzu PPF, przedłożone na wezwanie Referendarza oraz argumentacja przedstawiona w sprzeciwie są niewystarczające do oceny, czy strona rzeczywiście nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazać trzeba, że w przedmiotowej sprawie koszty sprowadzają się obecnie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...]zł. Odnosząc się do sformułowanych w sprzeciwie zarzutów należy zauważyć, że okoliczność braku możliwości przedłożenia dokumentów przedstawiających sytuację majątkową żony skarżącego nie była główną przyczyną nieprzyznania prawa pomocy, stąd trudno zgodzić się z twierdzeniami zawartymi w sprzeciwie, że sam ten fakt uzasadnił odmowę przyznania pomocy skarżącemu. Ponownie wskazać jednak trzeba na orzecznictwo, zgodnie z którym stosownie do treści art. 23 ustawy z dnia [...] lutego 1964r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.) małżonkowie zobowiązani są do wzajemnej pomocy i alimentacji również w zakresie ponoszenia kosztów postępowania sądowego, a na istnienie takiego obowiązku nie ma wpływu ustanowiona rozdzielność majątkowa małżonków. Rozdzielność majątkowa małżeńska w świetle przepisów prawa rodzinnego odnosi się, jak sama nazwa wskazuje, do majątków małżonków, a nie do ich wzajemnych obowiązków. Rozdzielność majątkowa dotyczy kwestii zobowiązań każdego z małżonków wobec osób trzecich, a także kwestii samodzielnego dysponowania i zarządzania swoimi majątkami. Skarżący błędnie przyjmuje natomiast, że rozdzielność majątkowa małżeńska zwalnia jego żonę z obowiązku pomocy, w tym pomocy finansowej ( skarżący niezasadnie upatruje w tym odpowiedzialności małżonka członka zarządu spółki za jej zobowiązania podatkowe), a ponadto uniemożliwia uzyskanie i podanie informacji o sytuacji majątkowej żony. Zaprezentowany w tym względzie pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia NSA: z dnia [...] grudnia 2012r., sygn. akt II FZ 1020/12; z dnia [...] września 2011r., sygn. akt I FZ 196/11; z dnia [...] lutego 2010r., sygn. akt II FZ 21/10). Pozostawanie w ustroju rozdzielności majątkowej nie jest przy tym tożsame z prowadzeniem odrębnych gospodarstw domowych przez małżonków. Skarżący nie może zatem uchylać się od przedstawienia informacji na ten temat. Jednocześnie Sąd podkreśla, że – wbrew zarzutom sprzeciwu – nie był to wyłączny powód, ze względu na który odmówiono mu udzielenia prawa pomocy. Podkreślić bowiem należy, że ze znajdujących się w aktach sprawy I SA/Bd 300/18 zaświadczeń wynika, że Skarżący w okresie od lipca 2016r. do czerwca 2018r. otrzymał łączne wynagrodzenie od spółki M. w kwocie [...]zł oraz od spółki Capital-Investment – Systemy Opomiarowania sp. z o.o. wynagrodzenie w kwocie [...]zł. Zgodzić się należy z wnioskiem Referendarza, że wnioskodawca miał możliwość zgromadzenia odpowiednich środków finansowych na poczet przyszłych kosztów postępowania sądowego, z poniesieniem których mógł się liczyć z uwagi na toczące się postępowania podatkowe. Tym bardziej powinien mieć to na uwadze, gdy uruchamia wiele postępowań sądowych. Duża ilość postępowań nie stanowi jeszcze o automatycznym obowiązku udzielenia prawa pomocy. Jak słusznie, (tytułem przykładu) zauważył Referendarz, skarżący w dniu [...] grudnia 2017r. wydatkował kwotę [...]zł tytułem opłat eksploatacyjnych za lokal położony w T. przy ul. [...]/40 oraz w dniu [...] stycznia 2018r. wydatkował kwotę [...]zł tytułem ubezpieczenia budynku i ruchomości położonej w T. ul. [...] (d: k. 46 i 44 akt sądowych w sprawie I SA/Bd 1038/17), a do żadnego z tych lokali nie posiadał tytułów prawnych, na co zwrócono już uwagę w postanowieniu z dnia [...] maja 2018r. (k. 153-156 akt sądowych w sprawie I SA/Bd 1038/17). Skarżący podnosi okoliczność samodzielnego prowadzenia gospodarstwa domowego oraz szczególnie trudnej sytuacji materialnej, a jednocześnie – pomimo wnoszenia wielu skarg do tut. Sądu – ponosił wydatki na lokale nienależące do niego i to w okresie po wniesieniu niektórych skarg w sprawach zawisłych przed tut. Sądem. Jednocześnie wyjaśnienie poniesienia tych wydatków zawarte w sprzeciwie jest nader ogólne i nie poparte żadnymi dowodami. Oczywiście prawem skarżącego jest wybór kierunku wydatków, pomimo składania skarg, lecz powstają wówczas uzasadnione wątpliwości, dlaczego skarżący inicjując postępowanie sądowe i licząc się z wydatkami z tym związanymi (zarówno przez sądem I instancji, jak i kasacyjnym) doprowadza do sytuacji, w której finansuje wydatki związane z mieszkaniami niebędącymi jego własnością, nie mając do nich prawa, wyzbywając się środków finansowych i tym samym licząc na ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów postępowań sądowych. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności stwierdzić zatem należy, że złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy zawiera braki, które uniemożliwiają dokonanie rzetelnej oceny stanu majątkowego i finansowego wnioskodawcy, a tym samym czynią niemożliwym obiektywne stwierdzenie, że wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki przyznania jemu prawa pomocy. Podkreślenia wymaga, że fakt uchylenia się strony od obowiązków nałożonych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy, czy też niepełne lub nierzetelne ich wykonanie, jest przeszkodą wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a w konsekwencji wyłącza możliwość przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie (por. postanowienie NSA z dnia [...] września 2005r., sygn. akt II FZ 414/05). Powyższe postępowanie wnioskodawcy, polegające na niepełnym podawaniu informacji i nie przedkładaniu dokumentów, które mogły mieć istotny wpływ na przyznanie skarżącemu wnioskowanej pomocy, w wyniku wyżej wskazanych uchybień, skutkowało niewyjaśnieniem istotnych wątpliwości dotyczących jego rzeczywistych możliwości płatniczych. Reasumując, Sąd w przedstawionej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego nie dopatrzył się przesłanek, które uzasadniałyby stwierdzenie, że wyłożenie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Sąd stwierdza, że Referendarz prawidłowo uznał, że nie została spełniona przesłanka z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd zauważa, że nie jest związany zarządzeniem o umorzeniu grzywny przez Sąd Rejonowy w T.. Nadto zarządzenie to zostało wydane dla skarżącego, jednak na innej podstawie prawnej (ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych) i nie dotyczy w ogóle instytucji zwolnienia od kosztów sądowych. Okoliczność natomiast zwolnienia od kosztów spółki M. F. Z. S. O. i R. sp. z o.o. nie determinuje zwolnienia od kosztów skarżącego, bowiem podmioty te niezależnie występują w postępowaniach sądowych. Wpływu na rozstrzygnięcie sprawy nie ma załączone do sprzeciwu zaświadczenie z dnia [...] grudnia 2018r. wydane przez M. Fabrykę Zintegrowanych Systemów Opomiarowania i Rozliczeń Sp. z o.o. w T. w którym podano, że skarżący jest zatrudniony w tej firmie od [...] września 1997r. i nadal do [...] grudnia 2018r. oraz, że umowa o pracę zostanie rozwiązana na skutek jej wypowiedzenia w związku z likwidacją spółki. Podkreślenia wymaga bowiem, że skarżący w momencie wydania zaświadczenia nadal był zatrudniony w spółce. Podnoszona okoliczność, iż prawdopodobne jest, że w przyszłości może wystąpić sytuacja, w której spółka M. nie wypłaci w ogóle wynagrodzenia skarżącemu, dotyczy zdarzenia przyszłego. To, że strona nie zgadza się z oceną stanu faktycznego i prawnego dokonaną przez Referendarza nie zmienia prawidłowości wydanego postanowienia i nie jest przesłanką stwierdzenia jego wadliwości. Nie jest również miarodajne dla sprawy o przyznanie prawa pomocy, wstrzymanie wykonania decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy podkreślić, że nie tylko różne są przesłanki stosowania obu instytucji, ale odmienny jest również cel jaki realizują. Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu argumentacja skarżącego przedstawiona we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz w kolejnych pismach i sprzeciwie nie prowadzi do konstatacji, że skarżący w ogóle nie jest w stanie partycypować w kosztach wszczętego postępowania, zwłaszcza gdy uwzględni się okoliczność, iż w innych sprawach z jego skarg uiszczał wpisy sądowe na zbliżonym poziomie. I tak w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 643/17 w sierpniu 2017r. uiścił wpis w kwocie [...]zł, w sprawie I SA/Bd 1038/17w maju 2018r. uiścił wpis w wysokości [...] zł, w sprawie I SA/Bd 75/18 w kwietniu 2018r. uiścił wpis w kwocie [...]zł a w październiku 2018r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 300/18 kwotę [...]zł. Zważywszy, że jak wynika z analizy sytuacji majątkowej, którą przedstawił skarżący ubiegając się o prawo pomocy w tamtych sprawach nie odbiega ona od tej którą zaprezentował w niniejszym postępowaniu, należy podzielić stanowisko referendarza, w myśl którego uiszczenie przez skarżącego wpisu od skargi na poziomie [...] zł nie przekracza jego możliwości finansowych. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.