II SA/Gd 79/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) Protokolant Specjalista Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 15 listopada 2024 r. nr SKO.450.4.2024 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z 23 listopada 2022 r. "P." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: "Inwestor", "Spółka") wystąpiła do Burmistrza Bytowa (dalej: "Burmistrz", "organ pierwszej instancji") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu zagospodarowania terenu i budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 21 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na terenie części działek nr [...]-[...] obręb Z., gmina B. Pismem z 11 stycznia 2023 r. B. P. (dalej: "Skarżąca") i M. L. zgłosiły liczne zastrzeżenia wobec planowanej inwestycji. W ich ocenie nieuzasadniona jest realizacja zabudowy produkcyjnej na terenach predysponowanych pod rozwój zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy siedliskowej. Wskazano, że w obszarze analizowanym występują tereny upraw rolnych oraz zabudowy zagrodowej, w ramach których wybudowano budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki gospodarcze, garażowe, stodoły i budynki inwentarskie. Na działkach sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej brak jest zabudowy produkcyjnej, przemysłowej, w tym wytwarzającej energię, zaś tworzenie zabudowy produkcyjnej w formie systemów fotowoltaicznych w sąsiedztwie istniejących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, zrealizowanych w zabudowie zagrodowej, w niedalekim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, otuliny parku krajobrazowego, stoi w kolizji z enklawą urbanistyczną. Decyzją z 16 marca 2023 r. Burmistrz, na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.) - dalej: "u.p.z.p.", odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że w skład projektowanej przez Spółkę instalacji wchodzą m.in. konstrukcje wsporcze i elementy montażowe wraz z panelami fotowoltaicznymi w ilości do 52.500 sztuk i inwerterami, do 21 kontenerowych stacji transformatorowych, linie kablowe oraz pozostałe oprzyrządowanie, a także infrastruktura i urządzenia budowlane towarzyszące (ogrodzenie, system monitoringu, instalacja odgromowa, droga dojazdowa, miejsca postojowe). We wniosku Inwestor wskazał, że planuje zlokalizować inwestycję na określonych częściach działek nr: [...]-[...]. Działka nr [...] o powierzchni 5,85 ha obejmuje grunty orne (RIVb, RV), łąki trwałe (ŁIV, ŁV) oraz pastwiska trwałe (PsV), działka nr [...] o powierzchni 1,62 ha stanowi grunty orne (RIVb, RV, RVI) i łąki trwałe (ŁIV, ŁV), natomiast działka nr [...] o powierzchni 5,98 ha obejmuje grunty orne (RIVb, RV, RVI) i pastwiska trwałe (PsV). Łączna powierzchnia ww. działek wynosi 13,45 ha, zaś łączna powierzchnia zabudowy obejmuje do 10,75 ha na gruntach stanowiących rolę (RIVb, RV, RVI), łąki trwałe (ŁIV,ŁV) oraz pastwiska trwałe (PsV). Burmistrz wskazał, że inwestycję zakwalifikowano jako zabudowę przemysłową, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) - dalej: "Rozporządzenie", z uwagi na zajętą powierzchnię zabudowy powyżej 0,5 ha oraz lokalizację w otulinie Parku Krajobrazowego [...]. Organ pierwszej instancji podał następnie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy czym ustawodawca w art. 61 ust. 3 tej ustawy wprowadził wyjątek od stosowania zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w odniesieniu m.in. do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii (dalej: "OZE"). Burmistrz dokonał następnie analizy, czy w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zaznaczając, że stosowania tej regulacji powinno się dokonywać z uwzględnieniem pozostałych przepisów tej ustawy normujących kwestie lokalizacji mikroinstalacji oraz urządzeń wytwarzających energie z OZE o mocy przekraczającej 500 kW, tj. art. 10 ust. 2a pkt 1 i 2 oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Odwołując się do treści tych przepisów organ pierwszej instancji stwierdził, że ustawodawca dokonał rozróżnienia urządzeń wytwarzających energię z OZE o mocy do 0,5 MW i powyżej, wprowadzając odrębne unormowanie dla urządzeń przekraczających 0,5 MW. Oznacza to, że realizacja urządzeń wytwarzających energię z OZE o mocy przekraczającej 500 kW, a w przypadku instalacji lokalizowanych na gruntach rolnych klas V, VI, VIz i nieużytkach o mocy przekraczającej 1.000 kW na obszarze gminy, zarówno na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "m.p.z.p."), jak też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może się odbyć tylko na obszarach wskazanych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (dalej: "studium"). Burmistrz wskazał, że Inwestor przewidział lokalizację farmy na gruntach rolnych klasy RIVb, RV, RVI, łąkach trwałych, pastwiskach PsV, łąkach ŁV oraz gruntach rolnych zabudowanych Br-RV, o planowanej łącznej mocy do 21 MW. Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w obowiązującym studium gminy Bytów, przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Bytowie nr IX/77/2019 z dnia 26 czerwca 2019 r., teren inwestycji jest położony w strefie rolniczej przestrzeni produkcyjnej oraz w strefie szczególnych walorów krajobrazowych. Zgodnie z przyjętymi w studium kierunkami i zasadami zagospodarowania terenów oraz kształtowania przestrzeni w granicach stref szczególnych walorów krajobrazowych nie wskazuje się możliwości lokalizacji instalacji do wytwarzania OZE, a w strefie rolniczej przestrzeni produkcyjnej przewidziano możliwość lokalizacji instalacji OZE (w tym o mocy powyżej 100 kW) do celów związanych z obsługą funkcji podstawowej. Wobec powyższych ustaleń Burmistrz uznał, że planowana inwestycja nie spełnia przesłanek wyjątku zawartego w art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p. Ponadto analiza zapisów studium prowadzi do wniosku, że teren objęty wnioskiem Inwestora stanowi obszar, na którym zgodnie z zapisami studium wykluczono możliwość lokalizacji instalacji OZE, z uwagi na to, że leży w strefie rolniczej przestrzeni produkcyjnej oraz w strefie szczególnych walorów krajobrazowych. W konsekwencji organ pierwszej instancji odstąpił od dalszej analizy spełnienia warunków wynikających z art. 61 u.p.z.p., z uwagi na brak ujęcia w studium lokalizacji inwestycji przekraczającej próg 500 kW na terenie działek nr [...]-[...]. Ponadto, zdaniem Burmistrza, nie jest dopuszczalne ustalenie warunków zabudowy dla fragmentu działki inwestycyjnej, wydzielonego przez inwestora pod inwestycję. W wyniku odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez Inwestora Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z 17 maja 2023 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.) - dalej: "k.p.a.", uchyliło ją w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na tle interpretacji art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zarysował się spór w orzecznictwie sądowym. Zgodnie z pierwszym stanowiskiem przepis ten należy wykładać w powiązaniu z unormowaniami zawartymi w art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a tej ustawy, w których ustawodawca wprowadził odrębne zasady dotyczące urządzeń wytwarzających energię z OZE o mocy przekraczającej 500 kW oraz przy uwzględnieniu zapisów studium przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie natomiast z drugim stanowiskiem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. należy odczytywać literalnie, bez odnoszenia się do zapisów studium. Skutkuje to w konsekwencji brakiem konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. niezależnie od mocy instalacji OZE. Kolegium zwróciło uwagę, że ostatnie wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") wpłynęły na zmianę linii orzeczniczej sądów administracyjnych w skali całego kraju, w tym także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (dalej: "WSA w Gdańsku"), który odstąpił od swojego dotychczasowego poglądu wyrażanego w poprzednich wyrokach, przyjmując tym samym, że lokalizacja farmy fotowoltaicznej dokonywana na podstawie przepisów u.p.z.p., niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 tej ustawy nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Jest to wynikiem przyjęcia, że aktualne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (obowiązujące od 29 sierpnia 2019 r.) nie wydaje się budzić większych semantycznych wątpliwości, ponieważ w przypadku OZE przepis wprost odsyła do ich definicji zawartej w odrębnej ustawie. Z gramatycznego punktu widzenia treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest jasna i czytelna, w sposób klarowny i jednoznaczny przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy nie stosuje się m.in. do instalacji OZE w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2023 r., poz. 1436) - dalej: "ustawa o OZE". Mając powyższe na uwadze Kolegium odstąpiło od dotychczas zajmowanego stanowiska i przyjęło, że przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinien być wykładany wprost, bez uwzględniania przepisów art. 10 ust. 2a tej ustawy. Zdaniem organu odwoławczego uzasadniało to wydanie decyzji kasacyjnej, bowiem zapisy studium nie mogą stanowić podstawy prawnej do rozstrzygania w przedmiocie warunków zabudowy dla instalacji OZE. W toku ponownie prowadzonego postępowania Kolegium zobowiązało Burmistrza do dokonania oceny spełnienia przez planowaną inwestycję wymogów z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy uwzględnieniu, że dla tego typu inwestycji o charakterze produkcyjnym nie ma potrzeby spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa. Za konieczne w tym względzie uznano poczynienie ustaleń w zakresie spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p., co zostało pominięte w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że Inwestor nie załączył do wniosku żadnego dokumentu potwierdzającego zapewnienie dostępu inwestycji do infrastruktury technicznej, w tym przede wszystkim w zakresie dostaw i odbioru energii elektrycznej. Brak jest również informacji, czy w sąsiedztwie terenu, na którym planowana jest inwestycja, istnieje sieć elektroenergetyczna. Dodatkowo w zakresie inwestycji objętej wnioskiem Inwestor nie przewidział, aby farma fotowoltaiczna była zaopatrzona w magazyn (bądź magazyny) energii. Zachodzi zatem wątpliwość, czy projektowane zamierzenie nie będzie w ogóle pobierało energii elektrycznej z sieci oraz czy niezbędne jest jego przyłączenie do sieci elektroenergetycznej. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej nie jest co do zasady niemożliwe, ale musi wynikać ze szczególnych stanów faktyczno-prawnych, tj. w szczególności, gdy część działki objęta jest m.p.z.p. czy decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw, albo gdy planowana jest inwestycja liniowa, która z natury rzeczy obejmuje jedynie część działek przy znacznej ich liczbie. W ocenie Kolegium inwestycja w postaci farmy fotowoltaicznej ma charakter szczególny i z punktu widzenia ustawodawcy priorytetowy. Świadczy o tym czytelny zamiar ustawodawcy, który instalacje OZE skategoryzował jako szczególne inwestycje, włączając je w wyjątek opisany w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., obok wskazanych w tym przepisie linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, które co do zasady sytuowane są na częściach działek ewidencyjnych. Podsumowując organ odwoławczy podniósł, że w toku ponownie prowadzonego postępowania rzeczą organu pierwszej instancji będzie uzupełnienie materiału dowodowego co do spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., z pominięciem wymogu dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej, oraz wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego po uzyskaniu uzgodnień stosownych organów współdziałających. Od decyzji organu odwoławczego B. P. i M. L. wniosły sprzeciw do WSA w Gdańsku, który wyrokiem z 15 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 1019/23 uchylił ją. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. i wydania przez Kolegium decyzji kasacyjnej. WSA w Gdańsku zwrócił uwagę, że skoro Kolegium zajęło całkowicie odmienne niż Burmistrz stanowisko w kwestii interpretacji art. 61 ust. 3 u.p.z.p. oraz dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla części działki, to bez wkraczania w sferę oceny prawidłowości tego stanowiska decyzję organu odwoławczego należało poddać ocenie wyłącznie z punktu widzenia zgodności z art. 138 § 2 k.p.a. Sąd wskazał, że Kolegium dokonało weryfikacji stanowiska Burmistrza stwierdzając jednoznacznie, iż lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie wymaga w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., a także uznało, że możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki. Pomimo tego organ odwoławczy wydał decyzję kasacyjną, dostrzegając potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego przez organ pierwszej instancji. Zdaniem Kolegium konieczne jest bowiem poczynienie przez Burmistrza ustaleń w zakresie warunków z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p., co zostało dotychczas pominięte. W ocenie WSA w Gdańsku potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego w tak określonym zakresie nie dawała podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 k.p.a. Zaakceptowawszy bowiem możliwość zastosowania do przedmiotowej inwestycji wyjątku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Kolegium nie miało żadnych przeszkód do merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych WSA w Gdańsku wskazał, że nie można kategorycznie wykluczyć sytuacji, kiedy ustalenie warunków zabudowy będzie uzasadnione w decyzji organu odwoławczego. Sąd zwrócił uwagę, że z żadnego przepisu u.p.z.p, jak i jakiejkolwiek innej ustawy nie wynika, aby nie było możliwe wydanie przez organ odwoławczy decyzji reformatoryjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie ustalenia warunków zabudowy, jak również aby organ ten nie mógł uzupełnić, względnie naprawić braków postępowania dowodowego przeprowadzonego przed organem pierwszej instancji. WSA w Gdańsku wskazał, że w następstwie stanowiska zajętego przez Kolegium, w niniejszej sprawie, w której organ ten opowiedział się za ustaleniem warunków zabudowy dla przedmiotowej farmy fotowoltaicznej na zasadzie wyjątku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., do zweryfikowania pozostały przesłanki ustalenia warunków zabudowy określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 tej ustawy, tj. czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3), czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 4), a także czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Dodatkowo, z mocy art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., zaktualizować się może, w zależności od wyników postępowania, potrzeba uzgodnienia decyzji ustalającej warunki zabudowy z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. Zdaniem Sądu weryfikacji ww. przesłanek można dokonać na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego oraz materiału dodatkowego, uzupełnionego przez organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a. Potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego we wskazanym przez organ odwoławczy zakresie nie wykracza bowiem poza kompetencje Kolegium wynikające z art. 136 § 1 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium decyzją z 15 listopada 2024 r. uchyliło w całości decyzję Burmistrza z 16 marca 2023 r. i ustaliło warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 21 MW wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie części działek nr [...]-[...], obręb Z., gmina B. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, że planowane przez Inwestora przedsięwzięcie fotowoltaiczne obejmuje budowę elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 21 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działek nr [...]-[...], obręb Z., gmina B. Elementy składowe tego przedsięwzięcia to: konstrukcje wsporcze i elementy montażowe wraz z panelami fotowoltaicznymi w ilości 52.500 sztuk i inwerterami, a także do 21 kontenerowych stacji transformatorowych, linie kablowe oraz pozostałe oprzyrządowanie, a nadto infrastruktura i urządzenia budowalne towarzyszące (ogrodzenie, system monitoringu, instalacja odgromowa, droga dojazdowa, miejsca postojowe). Planowana inwestycja ma zająć łącznie powierzchnię zabudowy 10,75 ha, przy łącznej powierzchni działek objętych wnioskiem 13,45 ha. Inwestor dopuszcza także posadowienie jednego magazynu energii. W ocenie Kolegium powyższe przedsięwzięcie stanowi instalację OZE zgodnie z definicją zawartą z art. 2 pkt 13 ustawy o OZE. Z uwagi na to, przy ustalaniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji nie ma konieczności ustalania spełnienia wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 (warunek dobrego sąsiedztwa) i 2 (warunek dostępu do drogi publicznej) u.p.z.p. Organ odwoławczy wskazał następnie, że w związku z wynikającą z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: "P.p.s.a.", zasadą związania organów administracji oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu zaszła konieczność dokonania analizy planowanego przedsięwzięcia pod kątem pozostałych przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. Kolegium podało, że rozpatrując wniosek ponownie przeanalizowało i sprawdziło ww. warunki i w oparciu o wykonaną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p., zaś wyniki analizy stanowią załączniki do decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że projekt decyzji uzgodniono z: Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Bytowie (art. 53 ust. 4 pkt 2a), ministrem właściwym do spraw środowiska (art. 53 ust. 4 pkt 4a), Marszałkiem Województwa Pomorskiego (art. 53 ust. 4 pkt 5), Starostą Bytowskim (art. 53 ust. 4 pkt 5a i 6), Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarządem Zlewni w Gdańsku (art. 53 ust. 4 pkt 6), zarządcą drogi gminnej (art. 53 ust. 4 pkt 9). Kolegium podniosło, że ponownie rozpatrując wniosek przeanalizowało i sprawdziło ww. warunki stwierdzając, że wymogi stawiane w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. zostały spełnione. Mianowicie: 1) pkt 3 - projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego - w odpowiedzi na wezwanie Kolegium Inwestor przesłał pismo "E." S.A. z 30 stycznia 2023 r., w którym operator oświadczył, że zapewni dostawę energii elektrycznej dla farmy fotowoltaicznej Z. na działkach nr [...]-[...] o mocy przyłączeniowej 10 kW wyłącznie w zakresie poboru energii z sieci "E." S.A. Dodatkowo Inwestor zawarł we wniosku o warunki zabudowy informację, że w razie konieczności wykorzysta agregat prądotwórczy i dopuszcza posadowienie magazynu energii; 2) pkt 4 - teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż na terenie inwestycji nie występują użytki rolne klasy I-III ani użytki leśne. Teren inwestycji obejmuje działki nr [...]-[...], z czego działka nr [...] o powierzchni 5,85 ha obejmuje grunty orne (RIVb, RV), łąki trwałe (ŁIV, ŁV) oraz pastwiska trwałe (PsV), działka nr [...] o powierzchni 1,62 ha obejmuje grunty orne (RIVb, RV, RVI) i łąki trwałe (ŁIV, ŁV), a działka nr [...] o powierzchni 5,98 ha obejmuje grunty orne (RIVb, RV, RVI) i pastwiska trwałe (PsV); 3) pkt 5 - na podstawie przeprowadzonej analizy przepisów odrębnych oraz po uzyskaniu pozytywnych uzgodnień organów stwierdzono, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Planowane zamierzenie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z Rozporządzeniem i wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W tym względzie Inwestor przedłożył wraz z wnioskiem o warunki zabudowy decyzję Burmistrza Bytowa z 16 listopada 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do zarzutów dotyczących obaw przed możliwymi zagrożeniami środowiskowymi Kolegium wyjaśniło, że ze względu na łączną powierzchnię zabudowy przeznaczoną na cele farmy fotowoltaicznej i jej infrastruktury oraz jej lokalizację w otulinie Parku Krajobrazowego "[...] bezsporne w sprawie było, że planowana inwestycja kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w świetle § 3 ust. 1 pkt 54 lit. a Rozporządzenia. Inwestor przed wystąpieniem z wnioskiem o warunki zabudowy uzyskał decyzję Burmistrza Bytowa z 16 listopada 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia. Tym samym, planowane przez Inwestora przedsięwzięcie podlegało ocenie w postępowaniu środowiskowym przy uwzględnieniu opinii przedłożonych przez organy współdziałające, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bytowie, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku oraz Dyrektora Wód Polskich Zarządu Zlewni w Gdańsku oraz przy uwzględnieniu wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. Zdaniem organu odwoławczego przedłożona przez odwołujące się dokumentacja - kwestionująca wyniki inwentaryzacji przyrodniczej oraz oddziaływania inwestycji na środowisko przedstawionych w raporcie środowiskowym z 2022 r. - odnosi się właśnie do kwestii będących przedmiotem analizy w postępowaniu środowiskowym. Tym samym nie może być ona przedmiotem oceny w postępowaniu o warunkach zabudowy. Dopóki bowiem istnieje w obrocie prawnym ważna decyzja środowiskowa, dopóty organ administracji przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy związany jest jej zapisami i powinien je uwzględnić. Końcowo Kolegium podniosło, że z żadnych przepisów u.p.z.p. nie wynika, aby warunkiem uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy terenu było uzyskanie zgody stron postępowania, tudzież właścicieli nieruchomości sąsiednich. Przeciwnie, decyzję o warunkach zabudowy można uzyskać nawet pomimo wyraźnego sprzeciwu innych właścicieli. Tego rodzaju rozwiązanie jest związane z istotą postępowania o ustalenie warunków zabudowy, gdyż postępowanie to jest dopiero wstępnym stadium w procesie inwestycyjnym. Uzyskanie pozytywnej decyzji nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia prac budowlanych. Inwestor uzyskując decyzję o warunkach zabudowy uzyskuje bowiem tylko ogólną informację, że możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na terenie objętym wnioskiem inwestora, przy czym nie przesądza to o realizacji zamierzenia i nie narzuca przyszłych rozwiązań technicznych inwestycji, które muszą być zgodne z obowiązującymi przepisami. W skardze na decyzję Kolegium z 15 listopada 2024 r. B. P., wnosząc o jej uchylenie, zarzuciła jej naruszenie: 1. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego zbadania stanu faktycznego i wyjaśnienia wszelkich kwestii istotnych z punktu widzenia interesu właścicieli działek sąsiednich oraz do załatwienia niniejszej sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności pominięcie ustaleń co do oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie, a stanowiące nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi lub mające przeznaczenie siedliskowe, wpływu planowanego przedsięwzięcia na krajobraz i dobra materialne; 2. art. 80 k.p.a. poprzez brak oceny oddziaływania przedsięwzięcia na sąsiednie nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi i niezabudowanych, lecz mających charakter działek siedliskowych, pominięcie przeznaczenia gruntów jako mających charakter rolniczy w kontekście możliwości wykorzystania nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem jako działalność rolniczą; 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sytuacji faktycznej, jak również nieprzeprowadzenie w tym zakresie właściwej oceny, pominięcie w uzasadnieniu decyzji sytuacji właścicieli sąsiednich nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi, wpływu planowanej inwestycji na dobra materialne właścicieli nieruchomości sąsiednich i krajobraz; 4. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie z uwagi na pominięcie zasady tzw. dobrego sąsiedztwa, zgodnie z którą co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu oraz całkowite pominięcie charakteru sąsiedniej zabudowy, dla której planowana inwestycja nie jest niezbędna, wręcz burzy dotychczasowy sposób zagospodarowania; 5. art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w konsekwencji pominięcie wykładni celowościowej i systemowej, a uwzględnienie wyłącznie wykładni językowej, w konsekwencji pominięcie zasady dobrego sąsiedztwa do rozstrzygnięcia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, w związku z tym, że planowana inwestycja ma niewątpliwie istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad gospodarowania przestrzennego, dlatego przy stosowaniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. należy uwzględniać regulacje zawarte w studium; w sytuacji gdy postanowienia studium nie przewidują na danym terenie lokalizacji urządzeń OZE należy przyjąć, że albo nie jest w takiej sytuacji możliwe ustalenie warunków zabudowy w ogóle, albo też możliwe jest wydanie takiej decyzji, ale na zasadach ogólnych, tj. przy spełnieniu wszystkich warunków wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.; 6. art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i pominięcie w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym terenu wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; 7. art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie uregulowań prawnych, zgodnie z którymi, jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których będą rozmieszczone urządzenia wytwarzające energię z OZE o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1.000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; 8. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uwzględnienie odwołania, pomimo, że w sprawie zachodzą przesłanki do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi zarzucono m.in., że planowana inwestycja nie spełnia wymagań dotyczących kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, wynikających z sąsiedztwa istniejącej zabudowy. Wskazano, że w obszarze analizowanym występują tereny upraw rolnych oraz tereny zabudowy zagrodowej, w ramach której zostały zrealizowane budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki gospodarcze, garażowe, stodoły, inwentarskie oraz tereny zabudowy usługowej. Na działkach sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej brak jest zabudowy produkcyjnej, przemysłowej, w tym wytwarzającej - produkującej energię. Zdaniem Skarżącej tworzenie zabudowy produkcyjnej w formie systemów fotowoltaicznych w sąsiedztwie istniejących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, zrealizowanych w zabudowie zagrodowej, w niedalekim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, otuliny parku krajobrazowego, stoi w kolizji z tą enklawą urbanistyczną. Projektowana inwestycja jest zatem sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią pogodzić. Odwołując się do poglądów doktryny podniesiono, że regulacja przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. oznacza, iż rozmieszczenie urządzeń fotowoltaicznych należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. W konsekwencji uprawnione jest wnioskowanie, że realizacja urządzeń wytwarzających energię z OZE o mocy przekraczającej 1 kW (obecnie 500 kW) na obszarze gminy, zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, może odbyć się tylko na obszarach wskazanych w studiach. W ocenie Skarżącej zamierzona inwestycja w postaci budowy farmy fotowoltaicznej zaburza ogólny krajobraz otoczenia, wody opadowe z tak ogromnej przestrzeni (przy opadach deszczu) będą spływać na działki sąsiednie, które zabudowane są budynkami mieszkalnymi. Stacje transformatorowe będą źródłem dźwięków, które z uwagi na planowane bliskie sąsiedztwo od budynków mieszkalnych na nieruchomościach sąsiednich będą powodować dyskomfort mieszkańców i immisje w szczególności pośrednie. Zwrócono uwagę, że inwestycja jest planowana w otulinie parku krajobrazowego, powodując zakłócenie przyrody. Zdaniem Skarżącej tak duża farma fotowoltaiczna trwale zmieni otoczenie oraz pozbawi lub ograniczy prawa do decydowania o prawie własności nieruchomości sąsiednich, powodując obniżenie wartości nieruchomości, które zgodnie z ustaleniami studium przeznaczone jest pod zabudowę mieszkaniową i działalność rolniczą, Taka inwestycja wpłynie na obniżenie wartości nieruchomości sąsiednich, co będzie stanowiło podstawę do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych właścicieli nieruchomości sąsiednich. Podniesiono, że postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska skupia się ściśle na aspektach środowiska naturalnego oraz obowiązujących normach emisji: gazów, pyłów, hałasu. Bazuje na modelach statystycznych i symulacji programów komputerowych. Zaznaczono, że według obecnej wiedzy naukowej oddziaływanie farm fotowoltaicznych nie jest negatywne dla środowiska przyrodniczego, a funkcjonowanie farm nie jest sprzeczne z prowadzeniem gospodarki rolnej lub życiem ludzi w sąsiedztwie. Jednak ten brak negatywnego oddziaływania jest zawężony do oddziaływania na przyrodę, która nie wyraża swojego stanowiska w sposób werbalny. Skarżąca przyznał, że nowe, nieznane dotychczas urządzenia techniczne z założenia są dobre dla ogółu społeczeństwa. Za oczywistą sprawę uznano fakt, że świat, gospodarstwa domowe są coraz bardziej energochłonne, istnieje realna potrzeba produkcji coraz to większej ilości energii elektrycznej. Jednak przesłanka ta nie powinna powodować utraty poszanowania charakteru miejscowości, prywatności i komfortu życia mieszkańców wsi, na terenach których lokalizowana jest inwestycja, gdyż to właśnie oni będą codziennymi, realnymi odbiorcami efektu realizacji przedsięwzięcia. Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 15 listopada 2024 r. uchylająca w całości decyzję Burmistrza Bytowa z 16 marca 2023 r. i ustalająca warunki zabudowy dla planowanej przez "P." Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 21 MW wraz z niezbędną infrastrukturą, na terenie części działek nr [...]-[...], obręb Z., gmina B. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.), która w art. 4 ust. 2 pkt 2 stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji (innych aniżeli inwestycja celu publicznego) ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Uszczegółowienie powyższej regulacji następuje w art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Stosownie zaś do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest wydawana przez organ administracji na zasadzie związania administracyjnego. Wniosek inwestora nie tylko wszczyna postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale wyznacza też jego przedmiotowe ramy. Organ jest obowiązany zatem rozpoznać sprawę w granicach wyznaczonych treścią wniosku i jeśli wnioskowane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa (spełnia warunki określone w art. 61 u.p.z.p.) nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego (zob. wyroki NSA: z 5 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 195/18, z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1137/17, czy z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 696/16, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). To wnioskodawca określa, dla jakiej inwestycji domaga się ustalenia warunków zabudowy, a organ prowadzący postępowanie ustala, czy wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy jest możliwe w świetle przepisów u.p.z.p. (zob. wyrok NSA z 9 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 951/16). Istotą decyzji o warunkach zabudowy jest zatem ustalenie uwarunkowań urbanistyczno-architektonicznych dla projektowanego przedsięwzięcia - ram urbanistycznych, w jakich to przedsięwzięcie może być realizowane (zob. wyrok WSA w Krakowie z 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1099/17). Z uwagi na przedmiot planowanej inwestycji, tj. budowę elektrowni fotowoltaicznej, kluczowy w niniejszej sprawie jest art. 61 ust. 3 u.p.z.p., który stanowi, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. W decyzji z 16 marca 2023 r. Burmistrz ocenił, że planowana inwestycja nie spełnia przesłanek wyjątku zawartego w art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p. Analizując zaś zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Bytów (uchwała Rady Miejskiej w Bytowie nr IX/77/2019 z 26 czerwca 2019 r.) organ pierwszej instancji wskazał, że teren objęty wnioskiem Inwestora stanowi obszar, na którym zgodnie z zapisami studium wykluczono możliwość lokalizacji instalacji OZE, z uwagi na to, że leży w strefie rolniczej przestrzeni produkcyjnej oraz w strefie szczególnych walorów krajobrazowych. Z powyższym stanowiskiem Burmistrza nie zgodziło się Kolegium uchylając decyzję organu pierwszej instancji i przekazując sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, jednak rozstrzygnięcie to (decyzja z 17 maja 2023 r.) zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 15 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 1019/23. W związku z powyższym, w rozpatrywanej przez Sąd orzekający sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W piśmiennictwie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, s. 388) wskazuje się, że przez ocenę prawną należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji podatkowej. Może ona dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazuje się również, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie podatkowym i na sądzie, może być wyłączony jedynie w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego w prawem określonym trybie (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, PWN, Warszawa 2000, s. 268). Zwraca się także uwagę, że związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Zaprezentowane powyżej poglądy doktryny znajdują również odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowym. Przykładowo, Sąd Najwyższy w wyroku z 25 lutego 1998 r. sygn. akt III RN 130/97 (OSNP 1999/1/2) wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego oceną prawną na gruncie art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) wyjaśnił, że oznacza to, iż: "(...) ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy" (por. również wyroki NSA: z 10 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1670/12, czy z 19 lutego 2014 r. sygn. akt I FSK 511/13). Mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania teoretyczne konieczne jest dokonanie analizy uzasadnienia wyroku WSA w Gdańsku z 15 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 1019/23. Uchylając decyzję Kolegium z 17 maja 2023 r. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy dokonał weryfikacji stanowiska organu pierwszej instancji stwierdzając jednoznacznie, iż lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) nie wymaga w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., a także uznał, że możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki. Pomimo tego Kolegium wydało decyzję kasacyjną, dostrzegając potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego przez Burmistrza. Zdaniem organu odwoławczego konieczne jest bowiem poczynienie przez organ pierwszej instancji ustaleń w zakresie warunków z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p., co zostało dotychczas pominięte. W ocenie WSA w Gdańsku potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego w tak określonym zakresie nie dawała podstaw do wydania przez Kolegium decyzji kasacyjnej (art. 138 § 2 k.p.a.). Zaakceptowawszy bowiem możliwość zastosowania do przedmiotowej inwestycji wyjątku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. organ odwoławczy nie miał żadnych przeszkód do merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych WSA w Gdańsku wskazał, że nie można kategorycznie wykluczyć sytuacji, kiedy ustalenie warunków zabudowy będzie uzasadnione w decyzji organu odwoławczego. Sąd zwrócił uwagę, że z żadnego przepisu u.p.z.p, jak i jakiejkolwiek innej ustawy nie wynika, aby nie było możliwe wydanie przez organ odwoławczy decyzji reformatoryjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie ustalenia warunków zabudowy, jak również aby organ ten nie mógł uzupełnić, względnie naprawić braków postępowania dowodowego przeprowadzonego przed organem pierwszej instancji. WSA w Gdańsku wskazał, że w następstwie stanowiska zajętego przez Kolegium, w niniejszej sprawie, w której organ ten opowiedział się za ustaleniem warunków zabudowy dla farmy fotowoltaicznej na zasadzie wyjątku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., do zweryfikowania pozostały przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 tej ustawy, tj. czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3), czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 4), a także czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Sąd zaznaczył, że dodatkowo, z mocy art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., zaktualizować się może, w zależności od wyników postępowania, potrzeba uzgodnienia decyzji ustalającej warunki zabudowy z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia orzekający obecnie Sąd doszedł do przekonania, że rozpoznając ponownie sprawę Kolegium uwzględniło ocenę prawną wyrażoną w omówionym wyżej wyroku i zastosowało się do wskazań w nim zawartych. Z nadesłanych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, że rozpatrując wniosek Inwestora z 23 listopada 2022 r. Kolegium, w oparciu o wykonaną na etapie postępowania odwoławczego analizę urbanistyczną, przeanalizowało warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p., uznając je za spełnione w niniejszej sprawie, którą to ocenę Sąd podziela. Projekt decyzji uzgodniono z: Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Bytowie (art. 53 ust. 4 pkt 2a u.p.z.p.), ministrem właściwym do spraw środowiska (art. 53 ust. 4 pkt 4a u.p.z.p.), Marszałkiem Województwa Pomorskiego (art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p.), Starostą Bytowskim (art. 53 ust. 4 pkt 5a i 6 u.p.z.p.), Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarządem Zlewni w Gdańsku (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.) i zarządcą drogi gminnej (art. 53 ust. 4 pkt 9). Z akt sprawy wynika, że w odpowiedzi na wezwanie Kolegium Inwestor przesłał pismo "E." S.A. z 30 stycznia 2023 r., w którym operator oświadczył, że zapewni dostawę energii elektrycznej dla farmy fotowoltaicznej Z. na działkach nr [...]-[...] o mocy przyłączeniowej 10 kW wyłącznie w zakresie poboru energii z sieci operatora. Dodatkowo Inwestor zawarł we wniosku o warunki zabudowy informację, że w razie konieczności wykorzysta agregat prądotwórczy i dopuszcza posadowienie magazynu energii. A zatem, projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Organ odwoławczy prawidłowo również ustalił, że teren planowanej przez Spółkę inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż na terenie tym nie występują użytki rolne klasy I-III ani użytki leśne. Teren inwestycji obejmuje działki nr [...]-[...], z czego działka nr [...] o powierzchni 5,85 ha obejmuje grunty orne (RIVb, RV), łąki trwałe (ŁIV, ŁV) oraz pastwiska trwałe (PsV), działka nr [...] o powierzchni 1,62 ha obejmuje grunty orne (RIVb, RV, RVI) i łąki trwałe (ŁIV, ŁV), a działka nr [...] o powierzchni 5,98 ha obejmuje grunty orne (RIVb, RV, RVI) i pastwiska trwałe (PsV). Nie ulega zatem wątpliwości, że warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. został w niniejszej sprawie spełniony. Na podstawie przeprowadzonej analizy przepisów odrębnych oraz po uzyskaniu pozytywnych uzgodnień organów Kolegium prawidłowo stwierdziło, że spełniony jest również warunek z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Planowane zamierzenie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) i wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W tym zakresie Inwestor przedłożył wraz z wnioskiem o warunki zabudowy decyzję Burmistrza Bytowa z 16 listopada 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Sądu Kolegium prawidłowo przyjęło, że planowana inwestycja stanowi instalację o.z.e., wobec czego nie mają do niej zastosowania wymogi art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Z tych względów zarzuty skargi wskazujące, że w sprawie nieprawidłowo uznano, iż elektrownia fotowoltaiczna nie musi spełniać przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. i niezasadnie Kolegium ustaliło warunki zabudowy nie zasługują na uwzględnienie, albowiem kwestia zastosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w niniejszej sprawie została przesądzona prawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku z 15 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 1019/23. W ślad za wyrokiem NSA z 12 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1482/21 należy powtórzyć, że aktualne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (obowiązujące od 29 sierpnia 2019 r.) jest skutkiem nowelizacji z 2019 r. W przepisie tym dodano zwrot: "a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii". Zatem art. 61 ust. 3 u.p.z.p., w zakresie, w jakim dodano to kolejne odstępstwo od zasady zawartej w ust. 1 art. 61 tej ustawy, nie wydaje się budzić większych semantycznych wątpliwości, ponieważ w przypadku OZE przepis wprost odsyła do ich definicji zawartej w odrębnej ustawie. Z gramatycznego punktu widzenia treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest jasna i czytelna, w sposób klarowny i jednoznaczny przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy nie stosuje się m.in. do instalacji OZE w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o OZE. Z tego przepisu nie wynika, aby ustawodawca różnicował instalacje w zależności od ich mocy, co w założeniu miałoby determinować badanie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Takiego rozróżnienia nie sposób również wywieść z treści art. 10 ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a tej ustawy. Z przepisów tych wynika bowiem wyłącznie, że urządzenia wytwarzające energię z OZE o mocy zainstalowanej większej niż 100 (obecnie 500) kW, a także ich strefy ochronne związane z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, muszą zostać rozmieszczone w studium aby ich dopuszczalna lokalizacja została później wprowadzona w planie miejscowym, o ile oczywiście taki plan zostanie uchwalony. Przepisy te odnoszą się jednak do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, m.p.z.p.) i zakres ich stosowania jest ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych, a nie do decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy (zob. wyrok NSA z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1580/18). Powyższe prowadzi do konkluzji, że brak rozmieszczenia w studium gminy urządzeń wytwarzających energię z OZE o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW nie wyłącza a priori dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji. Jest to podyktowane tym, że stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jeżeli jednak studium nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika z art. 9 ust. 5 u.p.z.p., to jego zapisy nie są wiążące dla organu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na powyższe art. 10 ust. 2 u.p.z.p., jak i art. 15 ust. 3 pkt 3a tej ustawy nie mogą stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Również uzasadnienie projektu nowelizacji z 2019 r. wspiera powyższe stanowisko. W punkcie piątym uzasadnienia projektu wskazano jednoznacznie, że: "ze względu na rozbieżności judykatury, interwencji ustawodawcy wymagała również kwestia kwalifikowania budowy urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (...)". Zaproponowano rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje OZE. Przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych instalacji nie będzie wymagane spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej. W ramach tych zapisów w żadnym miejscu nie wskazano, że zmiana art. 61 ust. 3 u.p.z.p. ma dotyczyć instalacji OZE o określonej mocy. Dodatkowo wskazać należy (również za wyrokiem NSA z 12 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1482/21), że nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz. Urz. UE L z 2018 r. Nr 328, poz. 82). Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie OZE. Każdy krok w celu zwiększenia dostępności energii słonecznej ma fundamentalne znaczenie w transformacji polityki energetycznej i zmniejszenia uzależnienia od tradycyjnej energii, jak i ochronę klimatu. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej i energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomiczne. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych. Te fundamentalne wartości leżące u podstaw ograniczenia barier w rozwoju instalacji fotowoltaicznych w pełni uzasadniały odejście od zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ustawowej zasady kontynuacji, mającej na celu zapewnienie ładu przestrzennego, z której wynikałaby dopuszczalność realizacji takich inwestycji tylko w sąsiedztwie zabudowy przemysłowej. Nie sposób uzasadnić pierwszeństwa zasady kontynuacji przed korzyściami, jakie dla społeczeństwa płyną z energii słonecznej, tj. zwiększeniem bezpieczeństwa energetycznego, stabilnością jej cen oraz korzyściami dla klimatu, takimi jak ograniczenie odpadów, oszczędność paliw kopalnych oraz zmniejszeniem w skali globalnej emisji zanieczyszczeń do atmosfery. Podsumowując dotychczasowe rozważania Sąd stwierdza, że w decyzji z 16 marca 2023 r. Burmistrz dokonał błędnej wykładni art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Wykluczenie literalnej wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a skupienie się na poszukiwaniu rezultatów wykładni systemowej, doprowadziło bowiem do wydania decyzji odmownej, która była błędna, ponieważ przy jej wydawaniu nie uwzględniono możliwości realizacji spornej inwestycji na podstawie decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p.) przy założeniu, że dla tego typu inwestycji o charakterze produkcyjnym nie ma potrzeby spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa. W decyzji z 16 marca 2023 r. Burmistrz uznał również, że w przedmiotowej sprawie nie występują szczególne okoliczności faktyczno-prawne pozwalające na ustalenie warunków zabudowy dla części działki wskazanej we wniosku Spółki. Organ pierwszej instancji odwołał się w tym zakresie do linii orzeczniczej sądów administracyjnych, zgodnie z którą co do zasady nie jest dopuszczalne ustalenie warunków zabudowy dla fragmentu działki inwestycyjnej, albowiem takie działanie mogłoby doprowadzić do obchodzenia przez inwestorów ograniczeń dotyczących np. wskaźników urbanistycznych lub związanych z ochroną gruntów rolnych i leśnych. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organu pierwszej instancji, dominujące również w judykaturze, zgodnie z którym jedynie w wyjątkowych sytuacjach możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej. Sąd nie zgadza się jednak z Burmistrzem, że w tej sprawie takie szczególne okoliczności faktyczno-prawne (pozwalające na ustalenie warunków zabudowy dla części działki) nie występują. Zdaniem Sądu w świetle przepisów u.p.z.p. niedopuszczalne jest, co do zasady, ustalanie warunków zabudowy dla fragmentu działki ewidencyjnej. Przyjąć bowiem należy, że przez "teren", o którym mowa art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-4 u.p.z.p., trzeba rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor planuje realizację inwestycji. Objęcie decyzją o warunkach zabudowy części działki ewidencyjnej w świetle art. 59 ust. 1 u.p.z.p. jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo i musi wynikać ze szczególnych uwarunkowań, np. część działki jest już objęta ustaleniami planu miejscowego lub decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw, planowana jest inwestycja liniowa, która z natury rzeczy obejmuje jedynie część działek przy znacznej ich liczbie (tak NSA w wyrokach: z 3 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 177/18, z 2 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 270/21, z 3 sierpnia 2021 r. sygn. akt II OSK 1351/21, z 4 listopada 2021 r. sygn. akt II OSK 1212/19, z 15 grudnia 2021 r. sygn. akt II OSK 603/21). W ocenie Sądu z takimi wyjątkowymi uwarunkowaniami mamy również do czynienia w niniejszej sprawie, w której planowana jest inwestycja o charakterze szczególnym i z punktu widzenia ustawodawcy priorytetowym. Ocenę tę potwierdza wprowadzone dla niej w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłączenie konieczności spełnienia wymogów zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej. Należy przy tym zauważyć, że zmieniając treść tego przepisu ustawodawca potwierdził, że instalacje OZE w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o OZE stanowią szczególne inwestycje, podobnie jak wskazane w tym przepisie linie kolejowe, obiekty liniowe i urządzenia infrastruktury technicznej, które co do zasady sytuowane są na częściach działek ewidencyjnych. Odnosząc się do zarzutu, że mieszkańcy sołectwa Z. wyrazili stanowczy sprzeciw wobec realizacji planowanej inwestycji Sąd w składzie orzekającym podziela utrwalony pogląd judykatury, że jakkolwiek protesty społeczne (niezależnie od ich skali) kierowane przeciwko inwestycji należy ocenić, aby poznać ich powód, to jednak samo ich wystąpienie nie oznacza, że bez społecznej akceptacji przedsięwzięcia organ nie może wydać decyzji. Ustalenie warunków zabudowy pomimo protestów nie stanowi automatycznego nieuwzględnienia interesu społecznego i przedłożenia interesu inwestora nad interesem lokalnej społeczności, tj. nie może być rozumiane jako naruszenie zasady równego traktowania stron (zob. wyroki: WSA w Białymstoku z 24 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Bk 464/18 i WSA w Gliwicach z 30 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Gl 158/18). W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 191 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej polegającego na pominięciu zasady przezorności należy wskazać, że zasada ta powinna być rozważana tylko wówczas, gdy zachodzi brak pewności co do niewystąpienia negatywnych skutków na obszar realizacji planowanego przedsięwzięcia. W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją Kolegium - uwzględniając stanowiska wyrażone przez organy uzgadniające decyzję - ustaliło, że skutki planowanej inwestycji są poznawalne. Analiza skutków prowadziła do wniosku, że zachodzi pewność, iż planowana inwestycja nie będzie miała negatywnych skutków środowiskowych dla obszaru objętego jej zakresem, wobec czego nie było podstaw do uwzględniania zasady przezorności. Należy również wskazać, że w sprawie zagospodarowania przestrzennego prawo do ochrony interesu prawnego może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który chroni bezpośredni i rzeczywisty interes, a który zostaje naruszony postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Zasada ta wynika bezpośrednio z treści art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (zob. wyrok NSA z 23 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1892/17). W punkcie 4 zaskarżonej decyzji Kolegium z 15 listopada 2024 r. zapisano, że inwestycja nie może pogorszyć warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, w szczególności: a) zabudowa i zagospodarowanie terenu nie może ograniczać dostępu do drogi publicznej dla innych nieruchomości a także możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, b) zabudowa i zagospodarowanie terenu nie może powodować uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, c) zabudowa i zagospodarowanie terenu nie może powodować uciążliwości w zakresie zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. Zdaniem Sądu treść zaskarżonej decyzji zabezpiecza interesy Skarżącej jako właścicielki działki sąsiedniej, zaś kwestia ostatecznej odległości zlokalizowania planowanej farmy fotowoltaicznej od tej działki będzie przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, mającego na celu uzyskanie pozwolenia na budowę inwestycji. Oznacza to, że faktyczna przyszła odległość planowanej farmy fotowoltaicznej będzie przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, niemniej z zaskarżonej decyzji wynika, że farma musi zostać tak zaprojektowana, aby inwestycja spełniała wymagania dotyczące ochrony osób trzecich, określone w tej decyzji. Podsumowując należy powtórzyć, że ocena zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego będzie przedmiotem rozstrzygania w ewentualnym postępowaniu o udzieleniu pozwolenia na budowę, w którym stronami są m.in. właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast kwestie dotyczące zakłóceń korzystania z nieruchomości przez właścicieli działek sąsiednich mogą być rozstrzygane jedynie przez sąd powszechny przy zastosowaniu odpowiednich norm ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.). Z kolei kwestie oddziaływania inwestycji na środowisko zostały rozstrzygnięte w odrębnym postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją Burmistrza Bytowa z 16 listopada 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, dlatego przedłożona na etapie postępowania odwoławczego opinia ornitologiczna nie mogła zastąpić tej decyzji. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.[pic]