II SAB/Gd 78/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Magdalena Dobek -Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych im. [...] w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu; 3. zasądza od Dyrektora Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych im. [...] w G. na rzecz skarżącej M. K. kwotę 242,20 zł (dwieście czterdzieści dwa złote dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. K., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika procesowego, wniosła w dniu 4 września 2017 r. skargę na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół w udostępnieniu informacji publicznej, zarzucając naruszenie organowi art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i wnosząc o: 1. zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi; 2. zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w łącznej kwocie 602,20 zł według załączonego spisu kosztów, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 480 zł stosownie do przepisu § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżąca złożyła do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej drogą elektroniczną za pomocą platformy ePUAP w dniu 10 lipca 2017 r., w zakresie obejmującym pytanie, czy "organ w latach 2014 – 2016 zawierał umowy z podmiotami zewnętrznymi o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej, w tym zastępstwa procesowego. W wypadku odpowiedzi pozytywnej o przesłanie kopii tych umów". Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne skarżąca wskazała, że doręczenie tą drogą pisma należy uznać za skuteczne (tak w wyroku NSA z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1729/16). Skarżąca podkreśliła, że żądana informacja jest informacją publiczną, a organ jako podmiot sektora finansów publicznych jest zobowiązany do jej udostępnienia. Jak wynika też z treści skargi organ w terminie 14 dni nie udostępnił żądanej informacji, nie zawiadomił o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w art. 13 ust. 2 ustawy, ani nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w trybie art. 16 ustawy. Skarżąca podkreśliła, że wniesienie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga wcześniejszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Według skarżącej organ pozostaje bezczynny, co czyni zasadną niniejszą skargę, dodatkowo wskazując, że na podstawie art. 25 § 2 p.p.s.a. zdolność sądową mają również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zespołu Szkół, wniósł o umorzenie postępowania oraz o oddalenie wniosku o zasądzenie od Dyrektora Zespołu Szkół kosztów postępowania na podstawie art. 206 p.p.s.a. Organ wskazał, że odpowiedzi na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej udzielił w dniu 11 września 2017 r. informując, że w latach 2014 – 2016 nie zawierał umów o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej, w tym zastępstwa procesowego. Wyjaśnił przy tym, że przekroczenie terminu nastąpiło z uwagi na problemy techniczne z dostępem do zasobów ePUAP. Również okres wakacyjny, w którym nastąpił wpływ wniosku do organu, nie sprzyjał szybkiemu dostrzeżeniu problemów z dostarczaniem korespondencji za pomocą platformy ePUAP i podjęciu działań naprawczych. Tylko z powodu braku wiedzy o wpływie wniosku skarżącej organ nie udzielił niezwłocznie odpowiedzi na zadane pytanie. Uczynił to jednak natychmiast po doręczeniu odpisu skargi na bezczynność. Uzasadniając wniosek o odstąpienie od zasądzania od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania na zasadzie art. 206 p.p.s.a. organ wskazał na charakter prowadzonej działalności w zakresie edukacji publicznej oraz na szczególnie niefortunny przypadek niezadziałania wewnętrznego systemu informatycznego. Podkreślił, że zapłata kosztów postępowania w żądanej wysokości wpłynie na ograniczenie i tak nieznacznych w stosunku do potrzeb środków finansowych posiadanych przez placówkę. Argumentując wniosek w tym zakresie organ przywołał postanowienie NSA z dnia 13 września 2016r., sygn. akt I OZ 930/16, w którym NSA uznał za możliwe w świetle art. 206 cytowanej ustawy zmniejszenie wysokości wynagrodzenia przysługującego adwokatowi będącemu pełnomocnikiem osoby skarżącej wnoszącej uprzednio o udostępnienie informacji publicznej, jeśli przemawiają za tym uzasadnione okoliczności sprawy. Organ podkreślił, że takimi okolicznościami w niniejszej sprawie jest powtarzalność skarg wnoszonych przez tego samego pełnomocnika skarżącej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w zbliżonych przedmiotowo sprawach i tożsamych okolicznościach. Oprócz bowiem przedmiotowej skargi pełnomocnik skarżącej wniósł identyczną skargę na bezczynność organu w związku ze złożeniem takiego samego wniosku o udostępnienie informacji publicznej skierowanego w tym samym czasie do Liceum Ogólnokształcącego, także na skrzynkę elektroniczną ePUAP. W ocenie organu identyczna treść obu skarg pozwala stwierdzić, iż nakład pracy poczyniony przez pełnomocnika skarżącej nie był znaczny. Ponadto, organ wyraża opinię, iż skarga na bezczynność organu w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej na temat zawieranych przez Zespół Szkół umów o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej może być ewentualnie oceniona jako nadużycie prawa do składania skargi na bezczynność organu. W przypadku składania wniosków poprzez skrzynkę ePUAP podmiot zainteresowany uzyskaniem informacji o określonym działaniu organu w razie braku reakcji organu powinien raczej zwrócić się z zapytaniem o przyczynę powstałego opóźnienia. W szczególności powinien uzyskać potwierdzenie faktycznego doręczenia zapytania przesłanego do adresata za pomocą skrzynki ePUAP. Choć nie są to powinności nakazywane przepisami prawa, to z racji chociażby na zakładany osobisty interes wnioskodawcy wyrażający się w szybkim uzyskaniu oczekiwanych informacji publicznych osoba taka powinna raczej w pierwszej kolejności monitować stan załatwienia jej wniosku, jeśli nie był on składany w sposób tradycyjny, na przykład za pośrednictwem poczty. W dobie rozwiniętych połączeń telefonicznych wystarczyłby jeden telefon wnioskodawczyni z zapytaniem o sposób i termin załatwienia jej wniosku. W razie próby bezpośredniego skontaktowania się z adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej widoczny byłby zamiar uzyskania określonych informacji publicznych. Natomiast niepodjęcie przez skarżącą jakiejkolwiek próby uzyskania informacji o sposobie załatwienia jej wniosku złożonego w szczególnej formie sprawia, iż złożenie następnie skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego połączonej z wnioskiem o zasądzenie kosztów postępowania może budzi uzasadnione wątpliwości, co do intencji skarżącej, które potwierdza dodatkowo data udzielenia pełnomocnictwa poprzedzająca jeszcze moment złożenia wniosku. W piśmie procesowym z dnia 20 listopada 2017r., w związku z udzieleniem informacji objętej wnioskiem, pełnomocnik skarżącej wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według załączonego do skargi spisu kosztów. Podkreślił jednocześnie, że udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi nie stoi na przeszkodzie domaganiu się od organu zwrotu kosztów procesu. Odnosząc się do kwestii pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą wyjaśniono, że ma ono charakter ogólny upoważniający do reprezentacji skarżącej przed wszystkimi sądami administracyjnymi, we wszystkich sprawach, a nie tylko w sprawie dotyczącej przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Przez bezczynność należy rozumieć sytuację, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Bezczynność na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1764), zwana dalej u.d.i.p., polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, nie podejmuje takiej czynności, ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Jedynie w przypadku, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Kontrolując niniejszą skargę na bezczynność sąd uznał, że zasługiwała ona na uwzględnienie na dzień jej wniesienia, ale przed wydaniem orzeczenia zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie bezczynności. Przedmiotową skargą skarżąca zwalcza bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia 10 lipca 2017r. o udostępnienie informacji publicznej obejmującej odpowiedź na pytanie o zawierane przez organ, w latach 2014-2016, umowy z podmiotami zewnętrznymi o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej, w tym zastępstwa procesowego. Wyjaśnić należy, że udostępnienie informacji objętych wnioskiem może nastąpić wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie, należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz, że jest on w posiadaniu informacji, które mają charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., który stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, nie budzi wątpliwości sądu, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Dyrektor szkoły publicznej, do którego został skierowany wniosek, jako podmiot wykonujący zadania publiczne z zakresu oświaty, jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 68 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2017r., poz. 59) dyrektor szkoły kieruje działalnością szkoły lub placówki oraz reprezentuje ją na zewnątrz oraz dysponuje środkami określonymi w planie finansowym szkoły lub placówki zaopiniowanym przez radę szkoły lub placówki i ponosi odpowiedzialność za ich prawidłowe wykorzystanie, a także może organizować administracyjną, finansową i gospodarczą obsługę szkoły lub placówki. Zgodnie z ustawą Prawo oświatowe, na szkole spoczywają zadania dydaktyczno - wychowawcze, za których realizację odpowiedzialny jest dyrektor szkoły. Z powyższego jednoznacznie zatem wynika, że dyrektor szkoły, jako organ reprezentujący jednostkę organizacyjną, która wykonuje zadania publiczne m.in. w powyższym zakresie, jest w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Żądana informacja natomiast ma charakter informacji publicznej, bowiem dotyczy funkcjonowania jednostki organizacyjnej, która wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym. Według art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i poza budżetowej. W konsekwencji, organ zobowiązany był do załatwienia wniosku skarżącej w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Na podstawie tej ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej, zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, chyba że zachodzą sytuacje, o których mowa w art. 13 ust. 2 bądź 15 ust. 2 ustalające inaczej termin jej udostępnienia. Powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje pismem, bez szczególnej formy, przy czym powinien być zachowany również termin, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 u.i.d.p. ustawodawca przewidział w przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz podmiot zobowiązany odmawia jej udostępnienia, bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania. W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, że informację o wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej, złożonym za pośrednictwem platformy ePUAP, organ uzyskał dopiero po otrzymaniu odpisu skargi na bezczynność. Wyjaśnienia organu, z których wynika, że brak otrzymania wniosku drogą elektroniczną spowodowane było problemami technicznymi związanymi z działaniem serwera, nie mają wpływu na ocenę bezczynności organu w niniejszej sprawie. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (tak postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2015r., I OZ 1414/15; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r., I OSK 2897/14, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej, obciążą ten organ a nie wnioskodawcę (por. postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2015 r., I OSK 2897/15, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że wniosek został wysłany drogą elektroniczną na oficjalną platformę ePUAP zobowiązanego, do skargi dołączono stosowny wydruk, a nadto zobowiązany organ nie kwestionuje wysłania tego wniosku. Skarżąca dysponuje również urzędowym poświadczeniem odbioru korespondencji nadanej do adresata za pośrednictwem ePUAP. W konsekwencji, w ocenie sądu należało przyjąć w niniejszej sprawie, że wnioskodawczyni wykazała, że złożyła skutecznie wniosek nadany drogą elektroniczną w dniu 10 lipca 2017r., a wobec braku reakcji zobowiązanego po upływie 14 dni organ pozostawał w bezczynności. Niemniej bezczynność ta ustała po wniesieniu skargi, czego strona skarżąca nie kwestionowała. Udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi czyni zbędnym konieczność zobowiązania Dyrektora Zespołu Szkół do rozpoznania żądania zawartego we wniosku z dnia 10 lipca 2017r. Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie w sprawie bezczynności uznając, że wobec wypełnienia przez stronę przeciwną obowiązku, zaniechania którego dotyczy skarga, orzekanie o zobowiązaniu do jego wykonania jest bezprzedmiotowe. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 sąd może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Ponadto, sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Likwidacja stanu bezczynności uzasadniająca umorzenie postępowania w tym zakresie nie zwalnia sądu z obowiązku oceny, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.) oraz od rozważenia zasadności wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej, nawet, jeśli takich wniosków skarżąca nie złożyła (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Sąd orzekający oceniając okoliczności sprawy stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął pod uwagę, że od dnia wpływu wniosku (10 lipca 2017r.) do dnia udzielenia informacji (pismem z dnia 11 września 2017r.) upłynął stosunkowo krótki okres, nienadmiernie przekraczający termin 14 dni przewidziany w art. 13 ust. 1 u.i.d.p. Uwzględnił również wyjaśnienia organu odnoszące się do technicznych przyczyn nieprawidłowego działania oficjalnej skrzynki elektronicznej oraz okresu wakacyjnego, w którym szkoła działa w ograniczonym zakresie. Są to okoliczności, które zdaniem sądu, przemawiają za przyjęciem braku rażącego naruszenia prawa w bezczynności organu. Podobne argumenty przemawiają za nieorzekaniem o grzywnie bądź o przyznaniu sumy pieniężnej. Byłoby to zbędne i niecelowe, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżąca takich wniosków nie składała. Na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a. sąd orzekł o zasądzeniu od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, określając je na kwotę 242,20 zł, obejmującą kwotę 100 zł uiszczonego w sprawie wpisu sądowego, wynagrodzenie adwokackie ustalone w wysokości 120 zł, opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz koszt nadania przesyłki poleconej 5,20 zł. Sąd obniżył wysokość wynagrodzenia adwokata ustanowionego w niniejszej sprawie w stosunku do kwoty 480 zł wynikającej z § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), działając na podstawie art. 206 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Na podstawie tego przepisu wojewódzki sąd administracyjny działa w ramach uznania, dokonując oceny na tle konkretnych okoliczności, czy występują szczególnie uzasadnione względy przemawiające za odstąpieniem od zasądzenia kosztów postępowania w całości lub w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 23 listopada 2017r., w sprawie o sygn. akt II SAB/Gd 76/17, w podobnych okolicznościach faktycznych i prawnych odnosząc się do wskazanej kwestii wyjaśnił, że "uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., nie jest ograniczony do przykładowego przypadku określonego drugą częścią cytowanego przepisu, po słowach "w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu". Nie ogranicza się tylko do sytuacji częściowego uwzględnienia skargi. Możliwe jest zastosowanie tego przepisu nawet w sytuacji uwzględnienia skargi w całości, gdyż tak w kontrolowanej sprawie trzeba ocenić uwzględnienie skargi przez organ skutkujące umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego" (dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko to podziela sąd orzekający w niniejszej sprawie. Ponieważ art. 206 p.p.s.a. dotyczy niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez pełnomocnika, o czym mowa w art. 205 § 2 p.p.s.a., obejmuje swoim zakresem także miarkowanie wysokości wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika procesowego. Określając wysokość wynagrodzenia takiego pełnomocnika procesowego sąd uwzględnia zarówno stopień zawiłości sprawy, jak i nakład pracy adwokata (radcy prawnego), przyczyniający się do wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym, jak i wyjaśnienia istotnych zagadnień prawnych, które mogą budzić wątpliwości judykatury bądź doktryny. W tym kontekście sporządzenie skargi o charakterze szablonowym, wielokrotnie wykorzystywanym w przedmiotowo tożsamych sprawach, w ocenie sądu uprawnia co najmniej do miarkowania wysokości wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika. Sąd w tym względzie w pełni podziela aktualne stanowisko wypracowane w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych co do wykładni art. 206 p.p.s.a. na tle spraw w przedmiocie bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej (m.in. wyroki: WSA w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2017r., IV SAB/Gl 118/17; WSA w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2017r., II SAB/Lu 30/17; WSA w Poznaniu z dnia 3 listopada 2016r., IV SAB/Po 92/16; WSA w Gdańsku z dnia 25 maja 2016r., II SAB/Gd 70/16). Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, wobec ustalenia przez sąd z urzędu wnoszenia przez M.K., w imieniu której działa ten sam zawodowy pełnomocnik - adwokat, licznych skarg w takich samych sprawach bezczynności różnych organów, na tle tego samego zapytania o udostępnienie informacji publicznej, zawisłych przed różnymi wojewódzkimi sądami administracyjnymi (zob. m.in. wyroki WSA: w Opolu z dnia 16 października 2017 r., II SAB/Op 120/17 i z dnia 9 listopada 2017 r., II SAB/Op 126/17; w Krakowie z dnia 24 października 2017 r., II SAB/Kr 187/17, z dnia 6 listopada 2017 r., II SAB/Kr 189/17 i z dnia 9 listopada 2017 r., II SAB/Kr 191/17; w Olsztynie z dnia 7 listopada 2017 r., II SAB/Ol 82/17; w Kielcach z dnia 8 listopada 2017 r., II SAB/Ke 55/17; w Gdańsku z dnia 23 listopada 2017r., II SAB/Gd 76/17). Zjawisko to w ocenie sądu uprawnia do wniosku, że sporządzający skargę w niniejszej sprawie adwokat korzysta z szablonu wypracowanego i wielokrotnie wykorzystanego w innych sprawach sądowych. Nie bez znaczenia jest również fakt, że niniejsza sprawa, chociażby z uwagi na swoją powtarzalność, nie należy do zawiłych, a orzecznictwo wypracowane na tle bezczynności w sprawach udostępnienia informacji publicznej przy tego rodzaju zapytaniu jest bogate i w znacznym stopniu utrwalone. W tej sytuacji sąd uznał na podstawie art. 206 p.p.s.a., że wystarczające w niniejszej sprawie jest przyznanie w ramach zasądzonych kosztów postępowania wynagrodzenia adwokata w wysokości ¼ wynagrodzenia ustalonego w powołanym rozporządzeniu w sprawie ustalenia opłat za czynności adwokackie, natomiast w całości sąd uwzględnił wpis sądowy, opłatę od pełnomocnictwa oraz koszt nadania przesyłki poleconej, gdyż zasadność wniesienia skargi nie mogła zostać podważona. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.