I SA/Gl 856/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Bożena Suleja-Klimczyk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1, § 2 i § 4 pkt 1 oraz art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm. - obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm., dalej: "u.p.e.a." lub "ustawa egzekucyjna") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. (dalej: "organ egzekucyjny") z dnia [...] r. nr [...] uznające za niezasadne zarzuty wniesione przez M. J. (dalej: "strona" lub "zobowiązany") w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta K. (dalej "wierzyciel") z dnia [...] r. nr [...] obejmującego zaległość z tytułu nieuiszczonej opłaty dodatkowej za parkowanie. Do wydania ww. postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] r. Prezydent Miasta K. wystawił przeciwko zobowiązanemu tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący opłatę dodatkową za nieopłacone parkowanie pojazdu. Przedmiotowy tytuł wykonawczy został przekazany do realizacji Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w T., który nadał ww. dokumentowi w dniu [...] r. klauzulę o skierowaniu do egzekucji administracyjnej. Następnie w dniu [...]r. organ egzekucyjny sporządził zawiadomienie nr [...] o zajęciu rachunku bankowego zobowiązanego, które wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanemu w dniu [...]r., a bankowi w dniu [...] r. Pismem z dnia 11 grudnia 2016 r. zobowiązany podniósł zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku jak również wystawienia tytułu wykonawczego bez podstawy faktycznej i prawnej. Jako uzasadnienie tego zarzutu wskazał, że w sprawie nie została wydana ani też doręczona decyzja wymiarowa przez uprawniony organ tj. Prezydenta Miasta K. w sprawie opłaty dodatkowej za rzekome parkowanie w strefie płatnego parkowania, a brak jest przepisu pozwalającego na automatyczne egzekwowanie tej opłaty na podstawie ustawy egzekucyjnej. Zobowiązanemu doręczono jedynie upomnienie poborcy podatku, który nie jest właściwym organem. Ponadto strona zaznaczyła, że parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania w dniach [...] r. i [...] r. nie nastąpiło z jej woli. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wierzyciel uznał zarzuty za niezasadne. Na skutek zażalenia zobowiązanego postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...]r. organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Organ wskazał na wydanie przez wierzyciela ostatecznego postanowienia w tej sprawie, w którym wierzyciel uznał niezasadność zarzutów. W zażaleniu wniesionym na powyższe postanowienie zobowiązany wskazał, że wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na orzeczenie SKO w K., co uzasadnia zawieszenie postępowania do chwili wydania orzeczenia przez ten Sąd. Stwierdził, że przedmiotowe postanowienie w sposób oczywisty narusza przepisy ustawy i jest sprzeczne z prawem. Zdaniem zobowiązanego egzekucję wytoczono wobec niego bez podstawy faktycznej, a więc zobowiązanie nie istnieje. Postanowieniem z dnia [...]r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy ww. postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ nadzoru na wstępie przytoczył treść art. 33 § 1 u.p.e.a. zawierającego zamknięty katalog przyczyn uzasadniających wniesienie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zaznaczył, że stosownie do art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, zatem jest również wiążąca dla organu nadzoru nad organem egzekucyjnym. Oznacza to, że jeżeli wierzyciel stwierdził w ostatecznym postanowieniu, że zobowiązanie istnieje to organy egzekucyjne są tym stanowiskiem związane. W dalszej części uzasadnienia organ nadzoru przedstawił szczegółowo przebieg postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów wskazując następnie, że skoro wierzyciel stwierdził w ostatecznym postanowieniu, że zobowiązanie istnieje, to organ egzekucyjny wydając postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, nie miał prawnej możliwości wydania innego rozstrzygnięcia, był bowiem związany tym stanowiskiem. Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej spornej opłaty dodatkowej, organ podzielił stanowisko wyrażone zarówno w postanowieniu SKO w K. z dnia [...]r., jak również w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., że w razie nieuiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie pojazdu podlega ona egzekucji w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1245/15 wskazał, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest zatem konieczna jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego np. decyzji, gdyż wspomniana wysokość opłaty dodatkowej wynika z postanowień uchwały właściwej Rady Miasta. "Pobranie" nie oznacza więc wydania aktu administracyjnego o ustaleniu opłaty, lecz podjęcie czynności egzekucyjnych w przedmiocie wyegzekwowania tej należności. Mając powyższe na uwadze organ nadzoru uznał, że postanowienie organu egzekucyjnego jest zgodne z prawem, zawiera właściwe uzasadnienie zarówno stanu faktycznego, jak i prawnego, a wskazanie wiążącego charakteru ostatecznego stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów jest wystarczającym odniesieniem się do złożonego przez zobowiązanego zarzutu. W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zobowiązany zarzucając organowi wadliwe ustalenia stanu faktycznego oraz toczenie egzekucji bez spełnienia przesłanek formalnych i faktycznych, wniósł o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów wpisu oraz dojazdu na rozprawę wg klucza [...] km x 2 strony x 0,8358 zł/km razem [...] zł za każdą rozprawę. W uzasadnieniu skarżący zakwestionował związanie organu egzekucyjnego i Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach ostatecznym stanowiskiem wierzyciela. Zaznaczył, że celem instytucji wniesienia zarzutu nieistnienia obowiązku jest stworzenie mechanizmu do faktycznego zweryfikowania zasadności roszczenia, a instytucja ta nie może mieć formy postępowania fasadowego. Wskazał, że istota prawa określonego w art. 33 ustawy egzekucyjnej w świetle art. 78 Konstytucji ma polegać właśnie na tym, że organ winien zweryfikować czy stanowisko wierzyciela jest prawidłowe, a tytuły wykonawcze wystawione zostały z zachowaniem warunków formalnych. Skarżący podtrzymał swój zasadniczy zarzut, że w sprawie nie wydano decyzji wymiarowej w przedmiocie opłaty dodatkowej przez właściwy organ, jakim jest Prezydent Miasta, a jedynie doręczono mu upomnienie poborcy. Dodał również, że w jego przypadku nie zostały spełnione wymogi do obciążenia opłatą za parkowanie, bowiem postój musi nastąpić w miejscu oznaczonym jako miejsce postojowe w strefie płatnego parkowania, a postój nie może wynikać z warunków lub przepisów ruchu drogowego. Obowiązek pobierania opłaty za postój jedynie w wyznaczonych miejscach wynika z art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którym opłatę o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Skarżący wskazał, że postój pojazdu wynikał z okoliczności, na które nie miał wpływu i nie mógł im zapobiec, a miejsce w którym zaparkował pojazd nie było prawidłowo oznaczone znakami poziomymi. Ponadto skarżący wskazał na wadliwość postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że jest ono prawidłowe a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., w którym uznano zarzuty skarżącego na prowadzone postępowanie egzekucyjne za bezzasadne. Podstawą postępowania egzekucyjnego był tytuł wykonawczy wystawiony przez Prezydenta Miasta K. w związku z nieuiszczeniem opłat za parkowanie należącego do skarżącego samochodu marki Opel o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w K. w dniach [...] r. i [...] r., co skutkowało wystawieniem zawiadomień o obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej w kwocie 50 zł, pozostawionych za wycieraczką pojazdu. Przystępując do rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że pomimo tego, iż aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej P.p.s.a.) wyłącza skargę na postanowienia wierzyciela, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie rozstrzygnięć organów egzekucyjnych nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela. Tak zarysowany zakres kognicji sądu administracyjnego, umożliwiający sądowi również kontrolę legalności postanowień wierzyciela daje się wyprowadzić z art. 135 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ocena przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia wymaga zatem odniesienia się do sprawy w pełnym zakresie, a więc z uwzględnieniem okoliczności i rozstrzygnięć poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia, Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Jak trafnie zauważył organ nadzoru, stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Przedstawione w art. 33 § 1 u.p.e.a. przesłanki stanowią katalog zamknięty. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Tylko zarzuty prawidłowo zgłoszone, a więc zgłoszone w terminie i znajdujące oparcie w jednej z wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. przyczyn, podlegają rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny w trybie określonym w art. 34 u.p.e.a. (por. wyroki NSA: z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1244/10; z dnia 3 grudnia 2013 r., z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2594/13). W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że zobowiązany nie może w dowolnym czasie (tj. po upływie ustawowego terminu 7 dni do wniesienia zarzutów) wnosić nowych zarzutów lub uzupełniać je o nowe podstawy prawne lub faktyczne, bowiem to wierzyciel i organy egzekucyjne obu instancji muszą znać te zarzuty i je rozpoznać (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 216/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1897/11, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 603/11). Zobowiązany nie może także zgłosić nowych podstaw zarzutów w toku postępowania w sprawie stanowiska wierzyciela oraz ewentualnego postępowania zażaleniowego lub skargowego, nawet jeżeli "nowe" podstawy zarzutu nie mogły być zgłoszone w terminie, w tym czasie bowiem jeszcze nie istniały. Zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 2485/04, a także P. Pietrasz, Komentarz do art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX wersja elektroniczna, stan prawny na dzień 1 lipca 2015 r.). Podkreślenia wymaga, że uznanie za dopuszczalne zmiany podstawy prawnej zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego po terminie do jego złożenia nie tylko powodowałoby obejście przepisów dotyczących terminu na dokonanie czynności procesowej, ale także przerzucałoby konieczność rozpoznawania tego zarzutu po raz pierwszy albo przez organ odwoławczy, albo przez sąd administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2267/10). Zauważyć przy tym trzeba, iż Sąd zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., nie jest związany zarzutami podniesionymi w skardze, ale zawsze związany jest granicami sprawy rozpoznawanej przez organ. W przypadku zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny wyznaczają wskazane przez zobowiązanego zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Sąd nie może objąć kontrolą sprawy innej, niż ta która była przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu egzekucyjnym (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2615/10). W badanej sprawie powyższe wskazania mają szczególne znaczenie albowiem zarzut, który wyznacza granice sprawy, zgłoszony został przez stronę na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. nieistnienie obowiązku, co podniósł skarżący. Nieistnienia obowiązku, a w konsekwencji również i niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 pkt 6 ustawy) skarżący upatrywał w braku wydania decyzji w przedmiocie określenia opłaty dodatkowej przez właściwy organ, jakim jest w jego ocenie Prezydent Miasta. Natomiast w skardze do WSA skarżący podniósł nową okoliczność a mianowicie, że pojazd był parkowany w miejscu, które nie było prawidłowo oznaczone znakami poziomymi ale - jak już zostało zaakcentowane - Sąd tego nowego zarzutu rozpoznać nie może. Niezależnie od powyższego zauważyć przyjdzie, że skarżący zarzutu tego w żaden sposób nie umotywował ani nie udokumentował, zdaje się on zatem być gołosłowny. W związku z charakterem obowiązku, jaki wskazany został w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym, tj. obowiązku poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania - wskazać trzeba, iż obowiązek poniesienia takich opłat określony został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U z 2016 r. poz. 1440 ze zm - dalej u.d.p.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się - jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy - za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 cyt. ustawy wskazał również cel ustalania stref płatnego parkowania. Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz sposób ich pobierania (art. 13b ust. 4 pkt 1 i 3). Za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość i sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3 u.d.p.), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5 u.d.p.). Jak wynika z przytoczonych wyżej regulacji, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. W niniejszej sprawie była to uchwała Rady Miasta Krakowa nr XXI/229/11 z dnia 6 lipca 2011 r. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty - wbrew twierdzeniu strony skarżącej - nie jest zatem konieczna jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji czy postanowienia. Co więcej ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Jak słusznie zauważył organ nadzoru, okoliczność, iż przepisy ustawy o drogach publicznych stwierdzające, że przedmiotowe opłaty są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane lub określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku. Powyższe zatem wskazuje na bezzasadność zarzutu skarżącego w zakresie konieczności ustalenia w drodze decyzji wysokości dochodzonego obowiązku. Stwierdzenie okoliczności faktycznej, polegającej na nieuiszczeniu opłaty parkingowej jest wystarczające dla ustalenia treści stosunku prawnego - obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej w określonej wysokości (por. np. wyrok NSA z dnia 9 września 201 r. sygn. akt II GSK 1219/14, wyrok NSA z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 1682/15). Stąd też stwierdzić należy, iż sporządzane przez kontrolerów zawiadomienie o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania - jak to w rozpatrywanej sprawie miało miejsce w dniach [...] i [...] r. - którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi dokument (dowód) potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi ono dla korzystającego z drogi dodatkową i wystarczającą informację o konieczności uiszczenia opłaty. Obowiązek poniesienia opłaty powstał bowiem z mocy prawa w momencie postawienia pojazdu w strefie. Z kolei zgodnie z art. 40d ust. 2 u.d.p. opłaty, o których mowa w art. 13f ust. 1 podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podstawę prawną działania organu egzekucyjnego stanowi więc w takim przypadku art. 13f ust. 1 u.d.p. w zw. z art. 40d ust. 2 u.d.p. z tych względów za nieuprawniony uznać przyjdzie sformułowany przez stronę zarzut niedopuszczalności egzekucji w rozumieniu wskazanym przez skarżącego. Poza sporem w rozpatrywanej sprawie pozostaje, że będąca przedmiotem egzekucji kwota pieniężna stanowi (wraz z kosztami upomnienia) konsekwencję stwierdzenia przez powołanych do tego kontrolerów braku poniesienia opłaty za parkowanie należącego do skarżącego samochodu osobowego w strefie płatnego parkowania. Okoliczności tej skarżący w treści zarzutów nie zaprzeczał, natomiast z postanowienia wierzyciela z dnia [...] r. wynika, że dysponuje on kopią zawiadomienia oraz stosowną dokumentacją fotograficzną. Niesporne jest również, że wierzyciel wezwał skarżącego do uiszczenia dodatkowej opłaty w drodze upomnienia nr [...]. Upomnienie to popisane zostało z upoważnienia wierzyciela - Prezydenta Miasta przez pracownika - specjalistę w Zarządzie Infrastruktury Komunalnej i Transportu (ze wskazaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego). Wobec jej nieuiszczenia wystawiono wobec zobowiązanego tytuł wykonawczy i skutecznie go doręczono, wszczynając tym samym postępowanie egzekucyjne. Z wyżej wskazanych względów Sąd stanął na stanowisku, że zaskarżone postanowienie organu nadzoru jak i poprzedzające je postanowienia wierzyciela nie naruszają ani przepisów prawa materialnego ani procesowego. Wykazana legalność zaskarżonego postanowienia, w którym organ nadzoru zasadnie zaaprobował stanowisko organu egzekucyjnego o odmowie uwzględnienia zarzutu zobowiązanego na prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania opłat dodatkowych za pozostawianie pojazdu w strefie płatnego parkowania, nakazywała oddalić skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a