II SA/Gl 1463/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 5 lutego 2024 r. nr SKO.4106.1521.2023 w przedmiocie zasiłku stałego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. z dnia 22 listopada 2023 r., nr [...] uchylającą decyzję z dnia 16 czerwca 2023 r. przyznającą pomoc w postaci zasiłku stałego oraz decyzję zmieniającą z dnia 17 sierpnia 2023 r. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o prawie, terminie i sposobie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 8 lutego 2024 r., tym samym termin do wniesienia skargi na ww. decyzję upływał bezskutecznie w dniu 11 marca 2024 r. W dniu 8 marca 2024 r. K. L. złożył w siedzibie organu I instancji pismo zatytułowane "Odwołanie". W piśmie tym opisał swoją trudną sytuację materialną oraz wyraził niezadowolenie, iż z przyznanej mu renty socjalnej potrącany jest pobrany przez niego zasiłek stały. Pismo to zostało przekazane przez organ I instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu 14 marca 2024 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. Wobec wątpliwości co do charakteru ww. pisma skarżącego, ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik będący adwokatem został wezwany do dokładnego oznaczenia przedmiotu skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik skarżącego oświadczył, że przedmiotem zaskarżenia oprócz bezczynności Prezydenta Miasta C., jest również decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 5 lutego 2024 r., nr SKO.4106.1521.2023. W konsekwencji Sąd zarządzeniem z dnia 30 września 2024 r. rozdzielił przedmiotowe skargi, zaś skargę na ww. decyzję przekazał Kolegium, celem nadania skardze dalszego biegu stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz.935 – dalej p.p.s.a. ). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z powyższego wynika, że zasadą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest wnoszenie skargi za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w przypadku wniesienia skargi za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, organ ten powinien przekazać sprawę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi na adres właściwego organu (por. np. postanowienia NSA: z dnia 17 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OZ 433/22; z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GZ 97/22; z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 99/15; z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 937/13; z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2691/11). Termin do wniesienia skargi jest zachowany nie tylko wtedy, gdy w ustawowym terminie sama strona wniosła ją do właściwego organu, który wydał zaskarżony akt, ale także wówczas, gdy organ niewłaściwy, do którego strona skierowała skargę, zdoła jeszcze przed upływem ustawowego terminu, skierować ją do organu właściwego (por. np. postanowienia NSA: z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1768/11; z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 1453/10; z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1489/07; z dnia 28 sierpnia 2008 r., I FSK 995/08) Potwierdzeniem zasadności takiej wykładni przepisów prawa jest art. 53 § 4 p.p.s.a., w którym przewidziano, że termin do wniesienia skargi uznaje się zachowany, jeżeli skarga zostanie wniesiona wprost do sądu administracyjnego. Znamienne jest, że ustawodawca nie przewidział skutku w postaci uznania terminu za zachowany, gdy skarga została wniesiona do innego organu administracji niż ten, którego działanie albo bezczynność zostały zaskarżone. Przepisy p.p.s.a. nie zawierają bowiem regulacji o treści podobnej do art. 65 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024r., 572), z której wynikałoby, że podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu (por. postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt. II OZ 458/20). W takiej sytuacji, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez organ niewłaściwy, do którego wpłynęła skarga na adres właściwego organu administracji publicznej, czyli tego, który wydał zaskarżone orzeczenie lub właściwego sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 8 lutego 2024 r., a zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 11 marca 2024 r. Skarga została wniesiona w dniu 8 marca 2024 r. do organu I instancji, a zatem organu niewłaściwego, a następnie przekazana przez ten organ do sądu administracyjnego w dniu 14 marca 2024 r. Zdaniem Sądu datę przekazania skargi do sądu administracyjnego, tj. 14 marca 2024 r. należy uznać jako datę wniesienia skargi stosownie do art. 53 § 4 p.p.s.a. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia i z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.