II SA/Gl 1553/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2015 r. sprawy ze skargi G.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę. Pismem z dnia [...]r. [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji zwrócił się do Starosty K. z wnioskiem o skierowanie G. K., legitymującego się prawem jazdy nr [...]kat. B na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, w związku z otrzymaniem 25 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Pismem z dnia [...]r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Starosta [...] działając na podstawie art. 99 ust.1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami skierował G. K. na badania psychologiczne, w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Pełnomocnik strony złożył odwołanie od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o skierowanie skarżącego na badanie psychologiczne. W treści odwołania zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego tj. art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami, poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, iż skarżący jest podmiotem, który przekroczył 24 punkty karne, podczas gdy skarżący odbył kurs niwelujący punkty karne. Zarzucił ponadto naruszenie przepisów postępowania tj. wystosowanie wezwania w trybie art. 10 § 1 k.p.a. do strony, a nie do pełnomocnika oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe sformułowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wskazał nadto na niekonstytucyjność § 8 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, na podstawie którego [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. uznał odbyte przez odwołującego się szkolenie za nieskuteczne. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zebranie punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego w ilości przekraczającej 24, wypełnia hipotezę normy prawnej zawartej w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. "b" ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami, po spełnieniu której organ administracji ma obowiązek wydać decyzję o skierowaniu na badanie psychologiczne. Decyzja ta ma charakter związany, co oznacza, iż po zaistnieniu jednej z przesłanek wymienionych w art. 99 ust. 1 pkt 3 ppkt a-d cyt. ustawy o kierujących pojazdami, starosta ma obowiązek wydać decyzję. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, iż ocena zasadności nieuwzględnienia wyników odbytego kursu, leży poza zakresem działania organu I instancji, bowiem pozostaje to wyłączną kompetencją [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji. Wskazując przy tym, że organ nie ma kompetencji do badania oraz kwestionowania rozstrzygnięć stwierdzających fakt popełnienia wykroczeń. Odnośnie kwestii naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez wystosowanie wezwania w trybie art. 10 § 1 k.p.a. do strony, a nie do pełnomocnika, Kolegium zauważyło, iż w dniu [...]r. w siedzibie organu I instancji radca prawny A. B. poprosił o kierowanie korespondencji na adres strony. Kolegium nie podzieliło również zarzutu pełnomocnika o wadliwości uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wskazując, że jest ono co prawda niezwykle lakoniczne, ale zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach G. K. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, a to art. 99 ust.1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że skarżący przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, podczas gdy G. K. odbył kurs niwelujący punkty karne i na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty K.. W uzasadnieniu skargi powołał tę samą argumentację, którą wcześniej zamieścił w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę SKO w C. w całości podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniosło oddalenie skargi. W toku postępowania sądowego pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w treści skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w taki sposób, który mógłby mieć wpływ na jej wynik. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]. nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...]. z dnia [...]. w przedmiocie skierowania skarżącego na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b, ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami ( tekst jedn. Dz. U. z 2014r. poz. 600 z późn. zm.), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy (...) na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący w okresie od 28 kwietnia 2012r. do 5 marca 2013r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i otrzymał łącznie 25 punktów. Okoliczność ta bezspornie wynika z wniosku [...]ego Komendanta Wojewódzkiego Policji o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne. W myśl zaś art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.) to Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przypisując określonemu naruszeniu odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10. Tylko zatem ten organ, wbrew temu co wywodzi skarżący, jest uprawniony zarówno do dokonywania wpisu przypisanych kierowcy punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jak i do ich usuwania. Przy czym podkreślić należy, iż czynności ewidencyjne mają charakter czynności materialno-technicznych, które mogą być przedmiotem odrębnej skargi do sądu administracyjnego. Pogląd ten akceptowany jest jednolicie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, które przyjmuje, że wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych więc, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji (vide: wyroki NSA z dnia: 4 kwietnia 2013r. sygn. akt I OSK 127/13, 9 sierpnia 2013r. sygn. akt I OSK 855/12, 24 października 2012r. sygn. akt I OSK 1203/11 i sygn. akt I OSK 1306/11, z dnia 15 marca 2012r., sygn. akt I OSK 413/11, z dnia 9 grudnia 2011r., sygn. akt I OSK 73/11, z 13 października 2011r. sygn. akt 1721/10, z dnia 15 września 2010r., sygn. akt I OSK 1456/09 - wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jak słusznie zatem podkreślono w zaskarżonej decyzji organ prowadzący postępowanie w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne nie jest uprawniony do korygowania wpisów dokonanych przez organ prowadzący ewidencję (Policję) i podejmuje rozstrzygnięcie w oparciu o dane z ewidencji kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym. Jeżeli zatem skarżący kwestionował wpisy w ewidencji kierowców prowadzonej przez Policję co do ilości wpisanych punktów, mógł wystąpić do tego organu o usunięcie niezasadnie jego zdaniem wpisanych tam punktów, a w razie odnowy bądź też milczenia organu skorzystać z przysługującej jej skargi do sądu. Jeżeli jednak z tej drogi nie skorzystał, to w postępowaniu dotyczącym skierowania go na badania psychologiczne nie może, w ocenie Sądu, skutecznie kwestionować ilości punktów wpisanych do ewidencji. Konkludując należy jeszcze raz podkreślić, że oczekiwania autora skargi, aby w postępowaniu w sprawie skierowania na badania psychologiczne organ przeprowadzał postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie prawidłowości przypisania mu punktów karnych, nie mogły być spełnione, gdyż, jak podkreślono już wyżej, w obowiązującym stanie prawnym nie ma podstaw do podjęcia takich działań. Ponadto, jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, decyzja wydawana w trybie art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami ma charakter związany, a więc przekroczenie przez kierowcę liczby 24 punktów karnych, obliguje organ do skierowania go na tego rodzaju badania. W ocenie Sądu, również zarzut niekonstytucyjności § 8 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać w tym miejscu należy, że sądowi orzekającemu znane są poglądy wyrażone między innymi w powoływanym przez skarżącego wyroku WSA w Gliwicach z dnia 14 marca 2012r. sygn. akt II SA/GI 26/12, a nadto w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010r., sygn. akt I OSK 885/09 – Lex nr 706215, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2009r., sygn. akt VIII SA/Wa 15/09, z dnia 15 października 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 1485/10 ), zgodnie z którymi przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego (art. 130 ust. 4 i art. 140 ust. 5), co przesądza o niezgodności rozporządzenia w tym zakresie z ustawą. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela jednak stanowiska i argumentacji zaprezentowanych w przytoczonych orzeczeniach. Zdaniem Sądu, prawidłowa wykładania omawianych przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym, pozwala na właściwe odczytanie normy prawnej w sposób, który wyklucza możliwość zmniejszenia liczby punktów, na skutek uczestnictwa w szkoleniu w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło, już po przekroczeniu 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Treść § 8 ust. 6 rozporządzenia precyzuje, jedynie normatywną treść przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Sąd uważa również, że regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia, w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych. Udzielając upoważnienia w art. 130 ust. 4 ustawy, ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Zaakceptowanie stanowiska przeciwnego pozostawałoby w kolizji z celem ustawy oraz mogłoby doprowadzić do zagrożenia dla ruchu drogowego, poprzez dopuszczenie do niego kierowców, którzy z różnych przyczyn utracili zdolność bezpiecznego kierowania pojazdami (por: wyrok NSA z dnia 22 marca 2011r. o sygn. akt I OSK 723/10). Mając powyższe na uwadze, Sąd w pełni akceptuje dominujące obecnie w orzecznictwie stanowisko, wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010r., sygn. akt I OSK 275/10 – Lex nr 745196, z dnia 22 marca 2011r., sygn. akt I OSK 723/10- Lex nr 990279, z dnia 13 października 2011r., sygn. akt I OSK 1721/10 – Lex nr 1069603 oraz z dnia 9 grudnia 2011r. sygn. akt I OSK 73/11- nie publ., że nie jest dopuszczalne zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, na skutek uczestnictwa w szkoleniu, w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło już po przekroczeniu 24 punktów, wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Wobec powyższego, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, o czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzeczono w sentencji wyroku.