I SPP/Go 86/22

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy. B sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2022 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Go 430/22). W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od ww. skargi w kwocie 1.352 zł, Spółka wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Podniosła, że jej aktualna sytuacja ekonomiczno-finansowa jest bardzo trudna i nie pozwala na poniesienie opłaty sądowej. Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że wysokość kapitału zakładowego Spółki wynosi -1.157.519,23 zł, wartość środków trwałych 468.242,25 zł, a wysokość straty za ostatni rok obrotowy -236.403,35 zł. Spółka wykazała ujemne saldo na rachunku bankowym w [...] S.A. (-441,00 zł) oraz zerowy stan w kasie. Wskazała, że jej miesięczne dochody z tytułu umowy najmu wynoszą 500,00 zł, a koszty z tytułu podatku od nieruchomości 14.831,00 zł. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego do nadesłania dodatkowych dokumentów i oświadczeń obrazujących sytuację finansową Spółki, przedłożono sprawozdanie finansowe wraz z bilansem, informacją uzupełniającą oraz rachunkiem zysków i strat sporządzone na dzień 31 grudnia 2021r., bilans i rachunek zysków i strat sporządzone na dzień 30 czerwca 2022r., wykaz aktywów trwałych według stanu na 30 czerwca 2022r., roczne zeznanie podatkowe Spółki CIT-8 za 2021r., wyciąg z rachunku bankowego Spółki w [...] nr [...] za okres 01.09.2022r.-31.10.2022r. wraz z listą blokad na kwotę 1.785.766,96 zł, a także kopię aktu założycielskiego skarżącej Spółki (akt notarialny Rep. A nr [...] z [...] lipca 2015r.) wraz z uchwałami nr [...] z [...] lipca 2017r. w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego spółki i zmiany umowy Spółki. Jednocześnie, pismem z dnia [...] grudnia 2022 r. skarżąca oświadczyła, że nie jest płatnikiem podatku VAT i podatku akcyzowego oraz nie prowadzi kasy i obrotu gotówkowego. Stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 329 ze zm. - dalej zwanej "P.p.s.a."), stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym - czyli takim o jakie wnioskuje skarżąca Spółka - obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§3). Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (§3). Zgodnie zaś z art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zawarty w ww. przepisie zwrot "gdy wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się on w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy, zaś zwrot "może być przyznane" wskazuje na fakultatywny charakter orzeczenia o przyznaniu prawa pomocy. Przy spełnieniu przesłanek przewidzianych w wymienionym przepisie, Sąd/Referendarz sądowy bowiem może, ale nie musi, przyznać wnioskowaną pomoc, gdy uzna, że zachodzi taka potrzeba w świetle zapewnienia stronie realizacji zasady prawa do sądu (por. post. NSA z dnia 8 lipca 2008r. sygn. akt I GZ 173/08, wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym postanowieniu dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązek zagwarantowania skutecznego dostępu do sądu nie oznacza bowiem konieczności zagwarantowania stronom bezwarunkowego prawa do zwolnienia od kosztów sądowych (por. postanowienie NSA z dnia 22 stycznia 2015r. sygn. akt II GZ 935/14). Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Co więcej, w przypadku wnioskowania o prawo pomocy przez osobę prawną nie może ona powoływać się tylko na to, że aktualnie nie dysponuje środkami na poniesienie kosztów sądowych, ale musi także wykazać, że nie ma ich mimo, iż podjęła wszelkie niezbędne działania, by zdobyć fundusze na pokrycie wydatków (por. postanowienie NSA z 7 października 2014r. sygn. akt I GZ 390/14; postanowienie WSA w Olsztynie z 31 października 2018r. sygn. akt II SA/Ol 553/18). W rozpatrywanej sprawie skarżąca Spółka wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, co oznacza, że zobowiązana była do wykazania, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Spółka podniosła, że jej działalność generuje straty, nie dysponuje środkami w kasie, ani na rachunkach bankowych, co powoduje, że nie jest w stanie uiścić nawet wpisu od skargi. Wykazała, że strata z prowadzonej działalności gospodarczej za 2020 rok wyniosła 241.083,88 zł, za 2021 rok - 236.403,35 zł, z kolei za pierwsze półrocze 2022 roku - 88.904,95 zł. W tym miejscu zauważyć jednak należy, że pomimo tych trudności, skarżąca Spółka w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby została postawiona w stan likwidacji, upadłości bądź żeby toczyło się wobec niej postępowanie układowe, z powodu ewentualnego braku płynności finansowej. Jeżeli zatem przedsiębiorca - mimo kłopotów finansowych - prowadzi działalność gospodarczą, to należy przyjąć, że z jakichś względów mu się ona opłaca. W przeciwnym wypadku racjonalnym działaniem byłaby jej likwidacja. Zgodnie z dominującą w orzecznictwie NSA wykładnią art. 246 § 2 P.p.s.a., brak jest podstaw do udzielenia przedsiębiorcy będącemu osobą prawną wparcia finansowego przez Skarb Państwa, jeżeli mimo trudności finansowych nadal prowadzi działalność gospodarczą oraz nie wszczął postępowania upadłościowego czy naprawczego (postanowienie NSA z dnia 24 marca 2015 r. sygn. akt II FZ 36/15). Również strata z prowadzonej działalności gospodarczej nie uzasadnia przyznania stronie prawa pomocy. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego) i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych i utraty płynności finansowej przez przedsiębiorcę. Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe, takie choćby jak: zwolnienia podatkowe, dokonywanie zakupów i inwestycji w odpowiednim okresie, obniżenie dochodu przez przesunięcie kosztów w czasie, amortyzacja majątku trwałego, pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Jeżeli podmioty gospodarcze osiągają przychody, jest kwestią wyboru, czy przeznaczą uzyskane środki na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej czy pokrycie kosztów sądowych. Przy czym nakładom na działalność gospodarczą nie można przypisać pierwszeństwa przed kosztami sądowymi (por. np. postanowienia NSA: z 21 lipca 2014 r. sygn. akt I FZ 239/14, z 15 października 2014 r. sygn. akt II FZ 1509/14, z 15 października 2014 r. sygn. akt II GZ 655/14). Jak wynika z przedłożonych dokumentów, stratę z prowadzonej działalności gospodarczej skarżącej Spółki generują "pozostałe koszty". Kolejną okolicznością która w zasadzie wyklucza pozytywne rozpoznanie przedmiotowego wniosku jest stan majątkowy skarżącej Spółki. Z przedłożonych dokumentów wynika, że Spółka posiada znacznej wartości aktywa trwałe (środki trwałe), na które składają się głównie działka zabudowana i budynki (magazynowe, biurowy i hala) - ich stan na dzień 30 czerwca 2022r. wynosił 468.242,25 zł. Uwagę zwraca także wartość aktywów obrotowych Spółki (należności krótkoterminowe) - stan na dzień 30 czerwca 2022r. o wartości 2.245.551,09 zł. Wartości te wielokrotnie przewyższają wysokość opłat sądowych na obecnym etapie postępowania, nawet przy uwzględnieniu okoliczności, że wnioskodawca jest zobowiązany do uiszczenia wpisów sądowych jeszcze w dwóch innych sprawach zainicjowanych przed tutejszym Sądem. W ocenie referendarza, również fakt zajęcia konta bankowego Spółki nie przemawia za jej zwolnieniem od kosztów sądowych. Oczywiście zajęcie rachunków może ograniczać swobodę dysponowania środkami, nie jest jednak tożsame z trudną sytuacją finansową spółki, która przemawiałaby za przyznaniem jej prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 29 sierpnia 2017r. sygn. akt II GZ 606/17). Ponadto na uwadze mieć należy, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością ubiegająca się o prawo pomocy ma możliwość pozyskania środków finansowych w szczególny sposób, jakim jest zobowiązanie wspólników do dopłat (por. postanowienie NSA z 12 stycznia 2012 r. sygn. akt II FZ 796/11). Zgodnie bowiem z art. 177 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 505 ze zm.), umowa spółki może zobowiązywać wspólników do dopłat w granicach liczbowo oznaczonej wysokości w stosunku do udziału. Jak podkreśla się w doktrynie, dopłaty mogą być wnoszone w związku z czasowymi trudnościami finansowymi spółki, potrzebą jej dokapitalizowania, koniecznością poniesienia dodatkowych nakładów inwestycyjnych (por. Kidyba A., Kodeks spółek handlowych. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-300 K.s.h., wyd. VII). Z uwagi na fakt, że dopłata jest formą wewnętrznej przymusowej pożyczki wspólników na rzecz spółki, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że może być ona wykorzystana także na pokrycie kosztów sądowych w sprawach prowadzonych przez spółkę (por. postanowienie NSA z 11 kwietnia 2012r. sygn. akt II GZ 123/12, z 10 marca 2015r. sygn. akt II FZ 84/15). Bierność w tym zakresie stanowi argument przemawiający za odmową przyznania wnioskowanego prawa pomocy i brakiem podstaw do traktowania spółki w sposób uprzywilejowany (por. postanowienia NSA z 11 grudnia 2015r. sygn. akt II FZ 871/15, z 20 października 2015r. sygn. akt II FZ 812/15). Przedłożona do akt sprawy umowa skarżącej Spółki z [...] lipca 2015 r. (akt założycielski Rep. A nr [...]), w § 7 przewiduje możliwość nałożenia na wspólników dopłat w granicach do dziesięciokrotnej wartości nominalnej posiadanych przez wspólników udziałów. Z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (stan na dzień 30 grudnia 2022r.) wynika z kolei, że Spółka posiada jednego wspólnika - L spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa-akcyjna, która posiada 9240 udziałów o łącznej wartości 462.000,00 zł. Zatem skarżąca w pierwszej kolejności powinna zwrócić się do udziałowca o udzielenie pomocy w zakresie uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, a nie liczyć jedynie na to, że koszty te zostaną pokryte z budżetu państwa. Nie można zapominać, że w przypadku osób prawnych lub innych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej - wnoszących o przyznanie prawa pomocy, zainicjowana sprawa sądowoadministracyjna ma ścisły związek z prowadzoną przez nie działalnością i możliwość prowadzenia takiej działalności nie powinna - z reguły, obciążać dochodów budżetowych Skarbu Państwa. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że obowiązkiem spółki jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą jest zabezpieczenie środków finansowych na udział w postępowaniu sądowym, gdyż stanowią one część kosztów tej działalności i mają pierwszeństwo przed innymi zobowiązaniami (por. postanowienia WSA w Warszawie: z 31 sierpnia 2017r. sygn. akt III SA/Wa 2212/17, z dnia 13 listopada 2018r. sygn. akt III SA/Wa 1187/17). Powyższe okoliczności w ocenie referendarza sądowego pozwalają uznać, że skarżąca Spółka nie wykazała, że aktualnie nie dysponuje i co więcej, nie ma możliwości pozyskania środków finansowych na pokrycie kosztów sądowych w niniejszym postępowaniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.