II SA/Go 141/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2022 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. Decyzją z [...] września 2021 r. nr [...], działający z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy, Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej odmówił uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] odmawiającej przyznania M.B. dodatku mieszkaniowego na lokal przy ul. [...] na okres 6 miesięcy od [...] lutego 2014 r. do [...] lipca 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wnioskiem z [...] września 2020 r. M.B. zwrócił się o wznowienie postępowania w w/w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., dołączając do wniosku kserokopie pism Komendy Powiatowej Policji (dalej KPP) nr [...] z [...] kwietnia 2014 r. oraz nr [...] z [...] sierpnia 2020 r., które mają potwierdzać, że informacje policji o niezamieszkiwaniu w lokalu wskazane w piśmie policji były fałszywe, a decyzja odmawiająca przyznania dodatku mieszkaniowego została wydana w wyniku przestępstwa. Wnioskodawca podał, że pismo z KPP z [...] sierpnia 2020 r. odebrał [...] września 2020 r. Postępowanie zostało zawieszone postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii ważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z [...] lipca 2015 r. przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim. Sąd wyrokiem z 11 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Go 713/20 oddalił skargę na decyzję SKO z [...] sierpnia 2020 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lipca 2015 r., a wyrok stał się prawomocny dnia 18 marca 2021 r. Następnie WSA w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 30 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Go 448/21 uchylił postanowienie SKO oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania. Postępowanie zostało podjęte przez organ postanowieniem z [...] maja 2021 r. Organ I instancji uznał, że strona dochowała terminu jednego miesiąca od powzięcia informacji o występowaniu okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, wobec czego postanowieniem z [...] maja 2021 r. wznowił postępowanie. Organ wskazał, iż podczas przesłuchania strona wskazała, że w piśmie KPP podano nieprawdę, tzn. nie było kilkukrotnych prób zastania strony w mieszkaniu przy ulicy [...]. Strona wskazała, że nie wniosła do KPP, sądu czy też prokuratury zawiadomienia o przestępstwie z powodu treści pism, ponieważ nie mogła tego zgłosić, bo nie miała o tym wcześniej żadnej wiedzy, nie składała zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa w przedmiotowej sprawie po wydaniu decyzji, a obecnie sprawa jest przedawniona. Strona podniosła, iż organ w postępowaniu dotyczącym dodatku mieszkaniowego nie przeprowadził wywiadu środowiskowego, a posiłkował się jedynie pismem z KPP, w konsekwencji czego strona nie otrzymała dodatku mieszkaniowego. Organ dodał, że strona nie odwołała się od decyzji z [...] lipca 2015 r. i decyzja ta stała się ostateczna 18 sierpnia 2015 r. W ocenie organu żadna z przesłanek wznowienia postępowania wskazana przez stronę nie wystąpiła. Wyjaśnił, iż wznowienie postępowania na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. ograniczone jest łącznym wystąpieniem następujących warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej wystąpił fałszywy dowód, po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, po trzecie, fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Zdaniem organu treść pisma KPP z [...] sierpnia 2020 r. potwierdza w całości informacje zawarte w piśmie KPP z [...] kwietnia 2014 r. uzyskane w toku prowadzonego postępowania o przyznanie dodatku mieszkaniowego zakończonego decyzją z [...] lipca 2015 r. W toku postępowania strona przedłożyła załączniki do pisma z [...] sierpnia 2020 r. tj. kserokopię notatnika służbowego 3/14 - wyciąg z notatnika str. 4. Z treści powołanej notatki 3/14 - Notatnik służbowy dla St. Sierż. A.Z. wynika (str. 61), że w dniu [...] kwietnia 2014 r. o 17:20 A.Z. udał się do M.B. celem ustalenia gdzie, i czy mieszka. Nie zastał go w lokalu. Dokonujący sprawdzenia rozmawiał z sąsiadką i w notatniku wskazał, że sąsiadka oświadczyła, że bardzo rzadko przebywa on w mieszkaniu, że jest tedy gdy przychodzą pisma z urzędu, że nie spędza nocy w mieszkaniu, oraz, że ostatnio przychodzi codziennie, lecz na 5-20 minut. Według organu dołączone przez stronę wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania pisma KPP mające potwierdzać, że okoliczności faktycznie okazały się fałszywe, nie zostały potwierdzone w pismach KPP. W toku postępowania wznowieniowego organ wystąpił do KPP o wyjaśnienia, uzyskując jednoznaczną odpowiedź z [...] sierpnia 2021 r., że dzielnicowy ul. [...] pomimo kilkakrotnych prób, nie zdołał zastać strony we wskazanym miejscu zamieszkania. W piśmie tym wskazano, że w związku z upływem czasu nie stwierdzono, aby inni funkcjonariusze, poza dzielnicowym A.Z., wykonywali czynności związane z ustaleniem adresu pobytu strony. Organ stwierdził, iż z pism KPP z [...] kwietnia 2014 r., [...] sierpnia 2020 r., wyciągu z notatki służbowej z [...] kwietnia 2014 r. oraz pisma z KPP z [...] sierpnia 2021 r. wynika, że dzielnicowy nie zastał strony w mieszkaniu. Treść pism wskazuje, że dzielnicowy osobiście odwiedził miejsce zamieszkania strony i jej nie zastał, oraz że przeprowadził rozmowę z sąsiadką na okoliczność ustalenia zamieszkania strony. Szereg dokumentów składanych w toku postępowania, tj. decyzje o przyznaniu świadczeń z pomocy społecznej, wywiady środowiskowe, potwierdzają jedynie wszechstronną pomoc Ośrodka Pomocy Społecznej na zaspokojenie potrzeb strony, lecz w żaden sposób nie wykazują, że notatka KPP z dnia [...] kwietnia 2014 r. była fałszywa. Drugą przesłanką wskazaną przez stronę, jako podstawa wznowienia postępowania było wydanie decyzji odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego w wyniku przestępstwa. Organ zauważył, iż w przedmiotowej sprawie żaden organ, ani sąd nie stwierdził, że zostało popełnione przestępstwo, a tym bardziej, że decyzja odmawiająca przyznania dodatku mieszkaniowego została wydana w wyniku przestępstwa, ani też nie zostało stwierdzone przez sąd lub inny organ sfałszowanie dowodu - dokumenty wydane przez policję. Jak zaś wyjaśnił skarżący nie składał on żadnych pism ani zawiadomień na policję, do sądu, do prokuratury, że policja podała nieprawdę, ani też że "pismo policji jest przestępstwem". Ponadto nie zgłaszał zawiadomień w tej sprawie, bo jak podał, sprawa z uwagi na upływ 6 lat jest przedawniona. Z uwagi na fakt, że nie zostały wydane żadne orzeczenia sądu ani innego organu, które stwierdzałyby fałsz dokumentu wydanego przez policję, co do okoliczności faktycznych związanych z niezamieszkiwaniem w lokalu ani wydanie decyzji w wyniku przestępstwa, co potwierdziła w całości strona składając wyjaśnienia, organ nie stwierdził przesłanek wznowienia postępowania wskazanych przez stronę, dlatego odmówił uchylenia decyzji z [...] lipca 2015 r. Od decyzji odwołanie wniósł M.B. stwierdzając, że wznawiając postępowanie organ przyznał, że okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, pismo KPP z [...] sierpnia 2021 r. potwierdza, że tylko raz policjant był w miejscu zamieszkania odwołującego. Według odwołującego w związku z wyrokiem WSA w Gorzowie Wlkp. z 30 września 2020 r. II SA/Go 330/20, gdzie sąd stwierdził nieważność decyzji, tym samym zeznania świadków w sprawie okazały się nieprawdziwe. Organ nie posiada wiarygodnego dowodu, że strona nie zamieszkiwała w lokalu mieszkalnym. Ponadto odwołujący wskazał na wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. wydany 30 czerwca 2021 r. II SA/Go 448/21. Odwołujący zwrócił też uwagę, iż organ nie podważył decyzji Burmistrza Miasta i Gminy za okres 5 marca do 14 lipca 2014 r. przyznających zasiłki celowe, a każda decyzja przeprowadzona jest po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, który potwierdzał fakt zamieszkania i gospodarowania w lokalu mieszkalnym przy ul. [...]. Ponadto odwołujący zwrócił uwagę na zużycie wody, kiedy zamieszkiwał sam, a kiedy zamieszkiwał z córką. Odwołujący otrzymał dodatki mieszkaniowe od 1 sierpnia 2016 r. do 31 stycznia 2017 r. i od 1 marca 2021 r. do 31 sierpnia 2021 r., gdzie zużycie wody i energii elektrycznej było takie same jak w styczniu 2014 r. Według odwołującego organ posiada wiedzę i dokumenty, że notatka KPP z [...] kwietnia 2014 r. zawiera okoliczności fałszywe. Decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1, 2, art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo ustalił, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. SKO wyjaśniło, iż postanowienie o wznowieniu postępowania stanowiło podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, co wynika z art. 149 § 2 k.p.a. Tak więc nie ma racji odwołujący, że samo wznowienie postępowania świadczy o tym, że organ I instancji przyznał, iż okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Dopiero po wznowieniu postępowania organ mógł badać zasadność wskazanych we wniosku okoliczności. Następnie SKO wyjaśniło, iż wskazany w odwołaniu wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 30 września 2020 r. sygn. akt II SA/Go 330/20 dotyczy innej sprawy - uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z [...] lipca 2013 r. i odmowy przyznania M.B. dodatku mieszkaniowego na okres od 1 sierpnia 2013 r. do 31 stycznia 2014 r. - decyzją tego organu z 29 października 2015 r. Jednak Sąd stwierdził nieważność decyzji SKO z [...] marca 2020 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności w/w decyzji z [...] października 2015 r., z uwagi na rozstrzygnięcie po raz drugi tej samej sprawy. Tym samym za bezpodstawne uznało SKO twierdzenie, że skoro Sąd stwierdził nieważność decyzji, to zeznania świadków okazały się nieprawdziwe, a strona otrzymała dodatek mieszkaniowy. Z kolei powołany w odwołaniu inny prawomocny wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 30 czerwca 2021 r. sygn. akt: II SA/Go 448/21 dotyczy kwestii proceduralnej związanej z zawieszeniem postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Przechodząc do oceny zasadności odmowy uchylenia przez organ I instancji decyzji z 28 lipca 2015 r. SKO wskazało, że WSA w Olsztynie w wyroku z 27 lutego 2018 r., II SA/Ol 45/18, LEX nr 2459949, orzekł, iż: 1. Wznowienie postępowania na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. ograniczone jest łącznym wystąpieniem następujących warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej wystąpił fałszywy dowód, po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, po trzecie, fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. 2. Sfałszowanie dowodu może polegać na oparciu rozstrzygnięcia na fałszywych dokumentach, zeznaniach świadków czy też opiniach biegłych. Fałszywy jest dokument podrobiony, przerobiony, ewentualnie dokument, którego treść została sfałszowana, przy czym fałszywość dowodu dla swej prawnej wiarygodności powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu, chyba że zachodzą przesłanki z art. 145 § 2 k.p.a. 3. Wznowienie nie może nastąpić jeżeli ani sąd, ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie sfałszowania dowodu, ani popełnienia przestępstwa przy wydawaniu określonej decyzji. 4. Fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie. SKO podało, iż zdaniem strony w piśmie KPP podano nieprawdę, ponieważ nie było kilkukrotnych prób zastania strony w mieszkaniu i jest to fałszywy dowód. Wcześniej strona nie wniosła zawiadomienia o przestępstwie z powodu treści pism, ponieważ nie mogła tego zgłosić, bo nie miała o tym żadnej wiedzy, a obecnie sprawa jest przedawniona. Z pisma KPP z [...] kwietnia 2014 r. wynika, że pomimo kilkukrotnych prób, nie udało się zastać M.B. w lokalu przy ul. [...]. W piśmie powołano się na informacje pochodzące od sąsiadki zamieszkałej przy ul. [...] dotyczące przebywania strony w przedmiotowym lokalu. Z pisma KPP z [...] sierpnia 2020 r. wynika z kolei, że czynności były realizowane przez dzielnicowego A.Z. w okresie od 14 do 24 kwietnia 2014 r. W tym okresie w dniu [...] kwietnia 2014 r. o godz. 17.20 dzielnicowy nie zastał strony w miejscu zamieszkania. Z załączonej do pisma strony z [...] czerwca 2021 r. kserokopii notatnika służbowego dla A.Z. (4 strony) wynika, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. miała miejsce próba skontaktowania się ze stroną w miejscu zamieszkania przy ul. [...]. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika więc jednoznacznie, że dzielnicowy podejmował kilkukrotne próby skontaktowania się z M.B. w miejscu jego zamieszkania. Jednocześnie brak jest podstaw, aby twierdzić, że takie próby nie miały miejsca - potwierdza to pismo KPP z [...] sierpnia 2021 r., a w/w notatnik służbowy dotyczy tylko służby w dniu. [...] kwietnia 2014 r. Zdaniem SKO nie ma więc podstaw do przyjęcia, że w w/w dokumentach poświadczono nieprawdę, a tym samym dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. W przedmiotowej sprawie nie wystąpił fałszywy dowód, co potwierdza analiza treści dokumentów dokonana przez organy obu instancji oraz okoliczność, że sąd, ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie sfałszowania dowodu, ani popełnienia przestępstwa przy wydawaniu określonej decyzji. Fałszerstwo dowodu musiałoby być przy tym bezsporne, pewne i nie mogłoby budzić jakichkolwiek wątpliwości. SKO dodało, iż niezależnie od powyższego pismo KPP z [...] kwietnia 2014 r. nie było jedynym dowodem w sprawie, na podstawie którego ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, wskazując na inne dowody w sprawie. Zdaniem SKO należy uznać, że nawet przy braku tego dowodu albo ewentualnie przy nie uznaniu tego pisma za wiarygodny dowód w sprawie, biorąc pod uwagę pozostały w sprawie materiał dowodowy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego. Jeśli chodzi o przesłankę wznowienia postępowania określoną w pkt 2 art. 145 § 1 k.p.a. - wydanie decyzji w wyniku przestępstwa, to odwołując się do Komentarza do art. 145 k.p.a. M. Jaśkowskiej, LEX/el. 2021, pkt 3, SKO wskazało, iż artykuł 145 § 1 pkt 2 odnosi się do przestępstw dotyczących wydania decyzji przez organ administracji publicznej i nie ma zastosowania, gdy wynikiem przestępstwa były okoliczności faktyczne sprawy (przywołując w tym zakresie orzecznictwo). Przestępstwo liczy się jako przyczyna wznowienia postępowania, jeżeli zachodzi związek przyczynowy między nim a samym wydaniem decyzji. Zaistnienie tej przyczyny właściwie nie jest zatem uwarunkowane wpływem przestępstwa na treść decyzji. Jego prawdopodobieństwo niewątpliwie leżało jednak wśród motywów nakazu powtórzenia czynności jurysdykcyjnych w tym przypadku. Przestępstwami, w wyniku których może dojść do wydania decyzji, są w szczególności przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego i przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów (por. G. Krawiec, Wznowienie..., s. 95). SKO wskazało, iż decyzja z [...] lipca 2015 r. nie została wydana w wyniku przestępstwa. Przepis ten nie miałby zastosowania nawet wtedy, gdyby wynikiem przestępstwa były okoliczności faktyczne sprawy, polegające na podaniu fałszywych okoliczności w piśmie KPP z [...] kwietnia 2014 r., jak uważa odwołujący. Nie ma bowiem związku przyczynowego między tym pismem, a samym wydaniem decyzji. Musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy wydaniem decyzji, a samym przestępstwem. Brak jest podstaw, aby uznać, ze zostało popełnione przestępstwo, a przepis ten nie ma zastosowania, gdy wynikiem przestępstwa były okoliczności faktyczne sprawy. Od powyższej decyzji M.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., uważając ją za stronniczą i wydaną w oparciu o błędną ocenę materiału dowodowego. Skarżący powielił zarzuty podniesione w odwołaniu w tym, że organ wznawiając postępowanie potwierdził, że okoliczności faktyczne okazały się fałszywe i decyzja z [...] lipca 2015 r. została wydana w wyniku przestępstwa. Zarzucił organowi brak dołączenia do akt istotnych wywiadów środowiskowych za okres styczeń 2013 r. do lipiec 2014 r., które potwierdzały jego zdaniem zamieszkiwanie skarżącego przy ul. [...]. Wskazał także na rachunki za zużycie wody mające potwierdzać jego zamieszkiwanie pod w/w adresem, wbrew ustaleniom organu dokonanym w decyzji z [...] lipca 2015 r. Skarżący odnosząc się przede wszystkim do decyzji z [...] lipca 2015 r. stwierdził, iż organ nie udokumentował faktu jego niezamieszkiwania pod wskazanym adresem. Dodatkowo skarżący nawiązał do pisma D.B. (córki) z [...] stycznia 2014 r. informującego o jej zamieszkiwaniu u babci, które jego zdaniem zawiera okoliczności fałszywe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2022 r. skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, a skarżący zawiadomiony o tym nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot kontroli Sądu stanowiła w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] września 2021 r., nr [...] w sprawie odmowy uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] odmawiającej skarżącemu przyznania dodatku mieszkaniowego na lokal na okres 6 miesięcy od 1 lutego do 31 lipca 2014 r. Wyjaśnić należy, iż objęta kontrolą decyzja wydana została w ramach postępowania wznowieniowego, mającego charakter nadzwyczajny. Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wymienione zostały w art. 145 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Przy czym z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (§ 2). Zgodnie zaś z treścią § 3 cyt. art. z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Celem postępowania wznowieniowego jest przede wszystkim ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami, a w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). Wyjaśnić należy, iż postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwa etapy. Pierwszy etap polega na badaniu formalnych podstaw wszczęcia postępowania i może zakończyć się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) lub o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Oceniając formalne podstawy wznowienia postępowania organ sprawdza, czy wniosek pochodzi od strony, czy strona powołała się na przyczyny wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 k.p.a. Natomiast po stwierdzeniu wystąpienia wszystkich tych przesłanek organ ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 (por. wyrok NSA z 14 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 2397/98, LEX nr 47857). Dopiero wówczas organ bada merytorycznie przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. i może wydać jedno z rozstrzygnięć przewidzianych przez art. 151 k.p.a. W wyroku z 27 marca 2001 r., sygn. akt I SA 2390/99, NSA stwierdził, że: "W świetle art. 149 § 2 k.p.a. ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna, gdyż ustalenie, czy zachodzą podstawy wznowienia, może nastąpić wyłącznie w toku wznowionego postępowania, także wówczas, kiedy z góry wiadomo, że zarzucane przez skarżącego sfałszowanie dowodu nie ma potwierdzenia w orzeczeniu właściwego organu". Skarżący w przedmiotowej sprawie w piśmie [...] września 2020 r. zwrócił się do organu z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy z [...] lipca 2015 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Zdaniem skarżącego załączona do wniosku kserokopie pisma Komendanta Powiatowego Policji z [...] sierpnia 2020 r. oraz notatek służbowych policjanta dzielnicowego z [...] kwietnia 2014 r. potwierdzają, że dowód w postaci pisma KPP z dnia [...] kwietnia 2014 r., zawiera okoliczności fałszywe, na podstawie zaś tego dowodu organ oparł rozstrzygniecie w decyzji z [...] lipca 2015 r. Wobec tego zdaniem skarżącego również sama decyzja z [...] lipca 2015 r. została wydana w wyniku przestępstwa. W związku ze złożonym wnioskiem Burmistrz Miasta i Gminy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 , art. 145 § 2, art. 147 i art. 149 § 1 i 2 k.p.a., postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r. wznowił postępowanie dotyczące decyzji własnej z [...] lipca 2015 r. Zdaniem Sądu organ prawidłowo uznał, iż w sprawie zachowany został miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Dokument, na który powołał się skarżący we wniosku wydany został w dniu [...] sierpnia 2020 r., a jak oświadczył skarżący otrzymał go 14 września 2020 r. W tych okolicznościach w istocie złożenie przez skarżącego wniosku do organu w dniu 23 września 2020 r. (nawet licząc termin od daty sporządzenia pisma z [...] sierpnia 2020 r.) nie budziło wątpliwości z punktu widzenia zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Ponadto stwierdzić należało także, iż prawidłowo nie stwierdzono w sprawie upływu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. okresu 10 lat od dnia doręczenia skarżącemu decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. W sprawie nie było kwestionowane, iż decyzja objęta wnioskiem o wznowienie postępowania posiada walor ostateczności, skarżący nie odwołał się od tej decyzji. Jednakże zauważyć należy, iż w świetle akt sprawy skarżący odnośnie decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. uprzednio podejmował próby jej wzruszenia, z których żadna nie odniosła skutku. Mianowicie skarżący zwrócił się do organu o stwierdzenie nieważności tejże decyzji. W tym zakresie tutejszy Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Go 713/20 oddalił skargę M.B. na decyzję SKO z dnia [...] sierpnia 2020r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lipca 2015 r. Ponadto skarżący wnosił już także o wznowienie postępowania dotyczącego decyzji z [...] lipca 2015 r. W 2016 r. niósł o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., wskazując na fałszywy dowód w sprawie w postaci pisma D.B. z [...] stycznia 2014 r. (decyzją z dnia [...] maja 2017 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z [...] stycznia 2017 r o odmowie uchylenia decyzji). W 2018 r. wniósł o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. wskazując, iż D.B. nie była stroną postępowania, a pismo jej z [...] stycznia 2014 r. miało wpływ na wydanie przez organ decyzji (decyzją z dnia [...] marca 2018 r. Burmistrz Miasta i Gminy odmówił uchylenia decyzji) i w 2017r. - wskazując na zgłoszenie do Prokuratury popełnienia przestępstwa dokonanego przez D.B., której pismo z [...] stycznia 2014 r. miało wpływ na rozstrzygnięcie organu (postanowieniem z [...] maja 2017 r. SKO utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji z [...] marca 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania). W 2018 r. skarżący na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wniósł o wznowienie postępowania jako nowe dowody wskazując wywiady środowiskowe za okres od stycznia 2013 r. do lipca 2014 r. (postanowieniem z [...] lipca 2019 r. SKO utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wszczęcia tego postępowania). Stwierdzić należy zatem, iż żadne z powyżej wskazanych postępowań nie odnosiło się do okoliczności przytoczonych przez skarżącego we wniosku o wznowienie z [...] września 2020 r., co oznacza brak jest w tym zakresie tożsamości tych spraw z niniejszą. Mając na uwadze powyższe okoliczności i wyjaśnienia Sąd uznał, iż organ prawidłowo wydał postanowienie o wznowieniu postępowania. Przy czym podkreślić należy, iż wbrew stanowisku skarżącego, co wyjaśnił już w zaskarżonej decyzji organ II instancji, samo wznowienie postępowania nie oznaczało, iż organ przyznał, że okoliczności faktyczne wskazane w decyzji z 28 lipca 2015 r. okazały się fałszywe i decyzja ta została wydana w wyniku przestępstwa. Samo wznowienie stanowi etap postępowania, gdzie organ dopiero bada czy przesłanki wznowienia są uzasadnione i dopiero kiedy zostaną za takie uznane, prowadzi to do ponownego rozpoznania sprawy, w postępowaniu wolnym już od wady stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Tymczasem w przedmiotowej sprawie badanie podstaw wznowienia zgłoszonych przez skarżącego doprowadziło do uznania ich za nieuzasadnione. Zauważyć należy, iż słusznie organ w postanowieniu o wznowieniu postępowania określił podstawy wznowienia, których dotyczy postępowanie, zgodnie z treścią wniosku skarżącego i w tym zakresie rozpoznał wniosek skarżącego. Wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie wyrażony został pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, że co do zasady wskazane przez wnioskodawcę podstawy wznowienia wiążą organ i wyznaczają granice nadzwyczajnego postępowania. Związanie treścią wniosku o wznowienie oznacza, że organ nie może ani zmieniać, ani rozszerzyć żądania na inne podstawy wznowieniowe wskazane w art. 145 k.p.a. (zob. wyroki WSA w Warszawie z 22 czerwca 2012 r., II SA/Wa 233/12, 21 grudnia 2005 r., III SA/Wa 818/05, 11 grudnia 2006 r., IV SA/Wa 1987/06). Trzeba mieć bowiem na względzie, że granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, jest związany podstawami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku i nie może się odnosić do innych podstaw, niewskazanych przez stronę. Niewątpliwie bowiem bez uzyskania na to wyraźnej zgody strony, organ administracji nie może badać występowania innych podstaw wznowienia niż wskazane w podaniu strony (zob. wyroki NSA z 12 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1925/12, z 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1999/12, wyrok WSA w Kielcach z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 263/12; W. Chróścielewski [w:] W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2013, s. 181; T. Kiełkowski, Granice wznowionego postępowania administracyjnego w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2015, nr 10, s. 51). Zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały, iż odnośnie decyzji z [...] lipca 2015 r. niezasadne okazały się zgłoszone przez skarżącego podstawy wznowienia. Odnośnie pierwszej z podstaw wznowienia wskazać należy, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Przy czym, jak przyjmuje się w orzecznictwie i w doktrynie, aby stwierdzić zaistnienie przywołanej podstawy wznowienia, muszą łącznie wystąpić trzy przesłanki: 1) w decyzji ostatecznej organ administracyjny poczynił ustalenia faktyczne z powołaniem się na sfałszowany dowód, 2) sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, 3) na sfałszowanym dowodzie oparte zostało takie ustalenie, które miało wpływ na rozstrzygnięcie (czy inaczej – fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, tj. dotyczących bezpośrednio danej sprawy i mających znaczenie prawne). Te wszystkie przesłanki muszą wystąpić łącznie, jeżeli zatem nawet jedna z nich nie wystąpi, nie można mówić o zaistnieniu podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy lub, że decyzję wydano w wyniku przestępstwa, musi przedłożyć organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego te okoliczność (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA 1123/99, LEX nr 55743). W niniejszej sprawie, jak słusznie zwróciły uwagę organy, skarżący nie przedstawił żadnego orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego, że dowód z pisma/notatki KPP z [...] kwietnia 2014 r., informującego o kilkukrotnych bezskutecznych próbach zastania M.B. pod adresem zamieszkania i uzyskanej od sąsiadki informacji o braku stałego zamieszkania tam skarżącego, okazał się fałszywy. Jednocześnie brak było przesłanek do stwierdzenia oczywistości co do sfałszowania tego dowodu. Na powyższe - wbrew stanowisku skarżącego - nie wskazuje treść pisma KPP z [...] sierpnia 2020 r. Pismo to bowiem wskazuje, że czynności przez dzielnicowego były podejmowane w okresie 14-24 kwietnia 2014 r., a na pewno w dniu [...] kwietnia 2014 r. dzielnicowy nie zastał strony pod adresem zamieszkania oraz że brak potwierdzenia podejmowania takich prób przez funkcjonariuszy KPP. Brak jest podstaw, aby twierdzić, że takie próby dzielnicowego nie miały miejsca - potwierdza to pismo KPP z [...] sierpnia 2021 r., a w/w notatnik służbowy dotyczy tylko służby w dniu [...] kwietnia 2014 r. Stąd brak oczywistości sfałszowania dowodu, przy braku potwierdzenia, że dowód jej fałszywy, uniemożliwiało uznanie podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. za uzasadnioną. Organ słusznie wskazał przy tym, iż kwestionowany przez niego dowód nie był jedynym dowodem, na którego podstawie ustalony został stan faktyczny (odnoszący się do kwestii zamieszkiwania M.B. przy ul. [...]) w sprawie zakończonej decyzją z [...] lipca 2015 r. Natomiast odnośnie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, to zgodzić należy się z organem, iż nie znajduje zastosowania, bowiem nie mamy do czynienia z sytuacją wydania decyzji w wyniku przestępstwa. Wskazana przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego ograniczona jest przedmiotowo wyłącznie do stanów faktycznych, w których w wyniku przestępstwa została wydana decyzja (decyzja jest niejako bezpośrednim efektem przestępstwa). Wydanie decyzji w wyniku przestępstwa to przypadek, gdy czyn karalny skierowany był wobec funkcjonariusza publicznego, lub funkcjonariusz publiczny uczestniczył w czynie karalnym, w wyniku którego została wydana decyzja. Ponadto wskazana podstawa wznowienia postępowania odnosi się wyłącznie do przestępstw dotyczących wydania decyzji przez organ administracji publicznej, a zatem przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego określonych w rozdziale XXIX ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. Przesłanka ta pozostaje w związku z czynnościami podmiotów i uczestników postępowania oraz czynnościami wobec organu (np. groźby, udzielenia bądź obiecania udzielenia korzyści majątkowej). Do stanowiska tego przychylił się również NSA w wyroku z dnia 23 czerwca 2016 r. (sygn. akt I OSK 2510/14, CBOSA). Z akt sprawy nie wynika, aby w sprawie zakończonej decyzją z 28 lipca 2015 r. stwierdzone zostało wydanie jej w wyniku przestępstwa potwierdzone przez orzeczenie sądu lub inny organ. Okoliczności takiej nie wykazał też w postępowaniu skarżący. Według skarżącego decyzja wydana została w wyniku przestępstwa ponieważ w związku z wydaniem jej na podstawie dowodu, który zdaniem skarżącego jest fałszywy. Powyższe zaś nie uzasadnia uwzględnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Dodać należy, iż w przedmiotowej sprawie brak było także podstaw do zastosowania przez organ art. 145 § 2 k.p.a., zgodnie z którym z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Jak wskazano bowiem powyżej po pierwsze brak na gruncie przedmiotowej sprawy oczywistości w zakresie sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa oraz nie zostały przez skarżącego w żaden sposób wykazane pozostałe niezbędne przesłanki z cyt. artykułu. Zastosowania nie znalazł także art. 145 § 3 k.p.a., zgodnie z którym z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Skarżący w toku postępowania co prawda wskazał na brak zgłoszenia przez niego przestępstwa z uwagi na jego przedawnienie, czyli upływ czasu uniemożliwiający wszczęcie postępowania. Organ nie odniosły się do tej kwestii szczegółowo w treści uzasadnienia, odnosząc się całościowo do zagadnienia sfałszowania dowodu. Jednak nawet ewentualne uchybienie organu w tym zakresie pozostało bez wpływu na wynik postępowania, gdyż przede wszystkim w tym zakresie skarżący nie przedstawił potwierdzenia okoliczności braku możliwości wszczęcia postępowania ze względu na przedawnienie koniecznej jest przedstawienie (sam poinformował, iż nie zwracał się do organów ścigania o przeprowadzenie postępowania). Jeśli bowiem chodzi o brak możliwości wszczęcia postępowania przed sądem lub innym organem na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn, określonych w przepisach prawa, to również w tym wypadku konieczne jest przedłożenie stosowanego orzeczenia właściwego organu, potwierdzającego powyższe okoliczności. Za niewystarczające uznać należy twierdzenie samego wnioskodawcy, że ściganie przestępstwa (nieokreślonego co do typu) uległo przedawnieniu. Podstawą takiego ustalenia, w przypadku popełnienia przestępstwa (podrobienia lub przerobienia dokumentu, względnie poświadczenia nieprawdy lub każdego innego) może być jedynie postanowienie sądu lub innego właściwego organu czy to o odmowie wszczęcia postępowania czy to o jego umorzeniu z tej przyczyny. Dodać należy, iż w zależności od kwalifikacji czynu zagrożenie sankcją karną może być różne, a co za tym idzie – różne są również okresy ich przedawnienia (art. 101 § 1 w zw. z art. 101 § 3 k.k.). Biorąc natomiast pod uwagę wskazany wyżej ustawowy podział kompetencji organów państwa, organy administracji, właściwe w sprawie wznowienia postępowania, nie są uprawnione do samodzielnej kwalifikacji czynów zabronionych i związanej z tym ewentualnej oceny przedawnienia ich karalności. (por. np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Opolu z dnia 2 grudnia 2010r., sygn. akt II SA/Op 443/10 i w Olsztynie z dnia 7 lipca 2011r., sygn. akt II SA/Ol 363/11). Przy czym należy wskazać, że jeżeli zakwalifikować okoliczności na jakie wskazał skarżący jako przestępstwo fałszerstwa intelektualnego, to zgodnie z art. 271 Kodeksu karnego podlega ono karze od 3 miesięcy do 5 lat, a wobec tego zgodnie z art. 101 § 1pkt 3 Kodeksu karnego przedawnienie karalności tego przestępstw wynosi 10 lat. Ponadto w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zasadnie wskazał, iż całkowicie nieuzasadnione były zarzuty skarżącego powołującego się na wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 30 września 2020 r. sygn. akt II SA/Go 330/20 dotyczy innej sprawy - uchylenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z [...] lipca 2013 r. i odmowy przyznania M.B. dodatku mieszkaniowego na okres od [...] sierpnia 2013 r. do [...] stycznia 2014 r. - decyzją SKO z [...] października 2015 r. Sąd mianowicie w/w wyrokiem stwierdził nieważność decyzji SKO z [...] marca 2020 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności w/w decyzji z [...] października 2015 r., ale z uwagi na rozstrzygnięcie po raz drugi tej samej sprawy. Tym samym słusznie za bezpodstawne uznało SKO twierdzenie, że skoro Sąd stwierdził nieważność decyzji, to zeznania świadków w tejże sprawie okazały się nieprawdziwe. Z kolei powołany przez skarżącego prawomocny wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 30 czerwca 2021 r. sygn. akt: II SA/Go 448/21 dotyczył kwestii proceduralnej związanej z zawieszeniem postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Odnosząc się do stanowiska skarżącego wyrażonego w skardze, szczególnie w zakresie decyzji z [...] lipca 2015 r. należy jeszcze raz wyjaśnić, iż decyzja co do której skarżący złożył wniosek o wznowienie stanowi decyzję ostateczna, objętą na podstawie art. 16 k.p.a. ochroną wynikającą z zasady trwałości decyzji administracyjnej. Oznacza to, że decyzja taka może być weryfikowana, poddawana ponownej ocenie tylko w przypadkach przewidzianych przepisami k.p.a., czyli tylko w postępowaniach nadzwyczajnych, a te mogą zostać zastosowane na ściśle określonych zasadach przy spełnieniu przesłanek przewidzianych przepisami k.p.a. W innym przypadku próba ponownej oceny decyzji ostatecznej jest niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe, w sytuacji gdy podstawy wznowienia uznane zostały przez organy za nieuzasadnione a tym samym sprawa odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego nie podlegała ponownemu rozpoznaniu, za nieskuteczne należało uznać zatem w niniejszym postępowaniu zarzuty skarżącego dotyczące w istocie samej decyzji z [...] lipca 2015 r. oraz kwestionowanie prawidłowości oceny materiału dowodowego będącego podstawą jego wydania. Odnośnie podniesionego w skardze zarzutu co do zawierającego fałszywe okoliczności pisma D.B. wskazać należy, iż powyższe nie było przedmiotem rozważań w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją, gdyż skarżący nie podnosił tej okoliczności, a po drugie ta kwestia stanowiła uprzednio podstawę rozważań w innym postępowaniu objętym wnioskiem skarżącego o wznowienie postępowania. Przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazało zatem, aby organy dopuściły naruszenia przepisów prawa materialnego czy postępowania, a podniesione w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.