II SA/Go 369/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędzia WSA Marek Szumilas Protokolant st. sekr. sąd. Monika Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi P.P. na czynność Starosty z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłat za wydanie kart pojazdu I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, II. uznaje obowiązek Starosty dokonania zwrotu P.P. części opłat w wysokości po 425 (czterysta dwadzieścia pięć) złotych za każdą z kart pojazdu wydanych dla pojazdów zarejestrowanych pod następującymi numerami rejestracyjnymi: 1. [...] . . . 252. [...] III. zasądza od Starosty na rzecz P.P. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] marca 2010 r. pełnomocnik P.P. zwrócił się do Starosty o stwierdzenie nadpłaty z tytułu opłat za wydanie kart pojazdów i zwrot tej nadpłaty. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione zestawienie 269 pojazdów oraz podana kwota 131.725,00zł jako suma podlegająca zwrotowi z tytułu opłat za wydanie kart pojazdów na rzecz P.P.. Pismem informacyjnym z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] organ odmówił dokonania zwrotu nadpłat wskazując, iż przedmiotowa opłata została pobrana na podstawie art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Zdaniem organu pobrane opłaty nie podlegają zwrotowi o czym świadczy odroczenie przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r. (U 6/04, OTK-A 2006/1/3) terminu utraty mocy obowiązującej przepisu § 1 ust. 1 wymienionego rozporządzenia do dnia 1 maja 2006 r. Pismem z dnia [...] marca 2010 r. pełnomocnik strony wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie bezskuteczności czynności odmowy dokonania zwrotu opłaty w łącznej kwocie 131.725,00 zł poniesionej tytułem opłat za wydanie kart pojazdów podanych w ww. zestawieniu oraz stwierdzenie nadpłaty z tytułu opłat za wydanie kart pojazdów w ww. wysokości i dokonanie zwrotu nadpłaty z tego tytułu. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010r. Starosta poinformował stronę o przysługującym jej prawie do wniesienia, na stanowisko organu w sprawie żądania zwrotu opłaty za wydanie kart pojazdów, skargi do sądu administracyjnego. Ponadto wskazał, iż w przedmiotowej sprawie dopuszczalne jest również dochodzenie roszczenia o zapłatę przed sądem powszechnym. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. P.P., reprezentowany przez adwokata S.Z., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na czynność materialno-techniczną Starosty z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie odmowy zwrotu części opłat za wydanie kart pojazdów podanych przez stronę w zestawieniu zawartym we wniosku z [...] marca 2010 r., nienależnie pobranych przez organ w kwocie 131.725 zł. Zaskarżonej czynności zarzucono naruszenie przepisu art. 77 ust. 3 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. (U 6/04, OTK-A 2006/1/3) oraz art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. W oparciu o te zarzuty wniesiono o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz uznanie uprawnienia skarżącego do otrzymania zwrotu opłat za wydanie kart pojazdów według zestawienia zawartego w skardze (269 pojazdów) w łącznej kwocie 131.725,00 zł oraz o zasądzenie od strony przeciwnej od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący wyraził pogląd, iż do "wyliczenia kwot podlegających zwrotowi zróżnicowano ich wysokość w zależności od daty produkcji sprowadzonego pojazdu. Jeżeli samochód wyprodukowany został przed 01.07.1999r. do zwrotu przyjęto pełną kwotę uiszczona za wydanie karty pojazdu". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Ponadto wskazał, iż w okresie od 2004r. do [...] kwietnia 2006r. Starosta pobrał od P.P. kwotę po 500zł za wydanie 239 kart pojazdów. Jednocześnie Starosta poinformował, iż w przypadku 15 pojazdów spośród wymienionych w zestawieniu przez skarżącego został uiszczona kwota 75zł za kartę pojazdu, a przedstawione przez skarżącego dowody wpłaty na kwotę 500 zł dotyczą opłaty recyklingowej uiszczonej na konto Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska. Wobec tego, iż P.P. w zawartym w skardze wykazie pojazdów podał zróżnicowane kwoty jako nadpłacone, Wojewódzki Sąd Administracyjny pismem z dnia 24 czerwca 2010r. zwrócił się do strony o wyjaśnienie tych różnic, nadesłania szczegółowego zestawienia nadpłaconych kwot z tytułu uiszczenia opłat za wydanie kart pojazdów oraz ustosunkowania się do stanowiska organu w zakresie opłat recyklingowych. Z kolei Starostę Sąd wezwał o uzupełnienie akt administracyjnych sprawy, między innymi o przedłożenie zestawienia żądanych kwot z podaniem z jakiego tytułu została uiszczona. Pismem z dnia [...] czerwca 2010r. skarżący zmodyfikował swoje żądanie i przedstawił zestawienie 256 pojazdów, domagając się zwrotu 425 zł za każdy sprowadzony pojazd (łącznie 108.800,00 zł) bez względu na rok produkcji. Skarżący odnosząc się do twierdzenia Starosty, iż w przypadku 15 pojazdów wniesiona opłata w wysokości 500 zł dotyczyła opłaty recyklingowej, przyznał że w przypadku 13 z 15 pojazdów wymienionych przez organ została wniesiona opłata recyklingowa. Strona wskazała, iż wyjątkiem są samochody: [...] o nr rej [...] oraz [...] o nr rej. [...], których, zdaniem skarżącego, nie było w spisie zamieszczonym w skardze. Pismem z dnia [...] lipca 2010r. starosta przesłał zestawienie 269 pojazdów zarejestrowanych na P.P., z którego wynika, że w przypadku 15 pojazdów skarżący uiścił 75 zł za wydanie karty pojazdu. Ponadto w związku z faktem, iż w stosunku do kilku ze wskazanych przez skarżącego i organ pojazdów zachodziły rozbieżności co do numerów rejestracyjnych, zostały one wyjaśnione na wezwanie Sądu zarówno przez skarżącego (pismo z dnia [...] lipca 2010r. – k. 60-62), jak i organ administracyjny (pismo z dnia [...] lipca 2010r. - k. 77 akt sprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie: "p.p.s.a." Kwestią wstępną dla przedmiotu kontroli jest rozważenie dopuszczalności skierowania żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu na drogę administracyjną. Tryb ten został zaaprobowany w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r. (l OPS 3/07), w której stwierdzono, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r., jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W uchwale podkreślono, że obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu powstaje w toku indywidualnej sprawy administracyjnej o rejestrację pojazdu, rozstrzyganej przez organ administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej. Zatem obowiązek uiszczenia opłaty ma charakter obowiązku administracyjnego, który wynika z przepisów prawa. Organ administracji publicznej jest uprawniony do orzekania w przedmiocie tego obowiązku, z tym że nie ma podstawy do rozstrzygania o tym w drodze decyzji administracyjnej. Dlatego odnosząc się do żądania zwrotu opłaty za kartę pojazdu organ odnosi się do obowiązku wynikającego z przepisów prawa, a więc podejmuje akt lub czynność, które nie są decyzją lub postanowieniem. W tej sytuacji skarga do sądu administracyjnego opiera się więc na art. 3 § 2 ust. 4 p.p.s.a. Wskazano przy tym, iż droga ta jest dopuszczalna obok możliwości dochodzenia roszczenia przed sądem powszechnym (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., III CZP 35/07). Uznając zatem wniesioną skargę za dopuszczalną z punktu widzenia właściwości rzeczowej sądu, w dalszej kolejności zbadać należało, czy skarga ta została złożona z zachowaniem trybu przewidzianego w treści art. 52 § 3 p.p.s.a., dając tym samym podstawę do jej merytorycznego rozpoznania. W myśl cyt. przepisu jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4 a p.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Dokonując analizy załączonych do sprawy akt administracyjnych stwierdzić należało, iż powyższy wymóg został przez stronę dopełniony. Przechodząc do merytorycznej oceny rozpoznawanej sprawy wskazać należy na materialnoprawną podstawę do określenia wysokości opłaty za kartę pojazdu. Podstawę tą stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej zwanej ustawą) oraz przepisy wydanych na jej podstawie rozporządzeń. Obowiązek uiszczenia ww. opłaty wprost określony został w treści art. 77 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym producent lub importer nowych pojazdów jest obowiązany wydać kartę pojazdu dla każdego pojazdu samochodowego wprowadzonego do obrotu handlowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do treści ust. 3 powołanego przepisu, kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1, wydaje za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast ust. 4 pkt 2 w/w przepisu stanowi delegację dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości opłat za kartę pojazdu zastrzegając, że w rozporządzeniu należy uwzględnić znaczenie tych dokumentów dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów (ust. 5). Wykonując powyższą delegację Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310), dalej zwanego rozporządzeniem. Przewidywało ono w § 1 ust. 1, że za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 500 zł. Powyższe rozporządzenie zostało uchylone wprost z dniem 15 kwietnia 2006 r. na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 59, poz. 421), gdzie w § 1 określono, że za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 75 zł. Wskazać należy, iż kwestia pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu była przedmiotem powołanego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., w którym stwierdzono niezgodność § 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, iż niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym polega na tym, że przez zawyżenie wysokości opłaty wykroczono poza zakres upoważnienia zawartego w ustawie. Rozporządzenie bowiem niezgodnie ze wskazanymi w ustawie wytycznymi w postaci nakazu uwzględnienia rzeczywistego znaczenia karty pojazdu dla rejestracji pojazdu oraz kosztów związanych z drukiem i dystrybucją karty ustalało opłatę, uwzględniając dodatkowo koszty innych zadań administracji publicznej, których ustawodawca nie przewiduje. Dlatego też § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia został uznany za niezgodny również z art. 92 ust. 1 Konstytucji, który nakazuje wydanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw i wyklucza przejmowanie przez organ wydający rozporządzenie uprawnień ustawodawcy. Rozporządzenie może być bowiem wydane wyłącznie na podstawie wyraźnego, a więc opartego tylko na domniemaniu lub na wykładni celowościowej, szczegółowego upoważnienia ustawy, w granicach tego upoważnienia i w celu wykonania ustawy. Trybunał uznał ponadto, że § 1 ust. 1 rozporządzenia jest niezgodny z art. 217 Konstytucji, gdyż ustanowiona w nim opłata stanowi – ze względu na niewspółmierność do rzeczywistych kosztów świadczonej usługi - daninę publiczną o charakterze podatkowym. Jeśli chodzi o skutki tego orzeczenia, na tle zastosowanego przez Trybunał zabiegu polegającego na czasowym odroczeniu terminu utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu, stwierdzić należy, iż przepis był niekonstytucyjny od samego początku jego obowiązywania. Odnosząc to do kompetencji sądu administracyjnego trzeba zważyć, iż z art. 178 Konstytucji RP wywodzi się samodzielność sądownictwa administracyjnego w ocenie konstytucyjności prawa wykonawczego. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie istnieje zgodność poglądów o uprawnieniu do takiej kontroli stosowania prawa (por. uchwała NSA z 30 października 2000 r., OPK 13/00, ONSA z 2001 r., Nr 2, poz. 63 oraz wyrok składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2006 r., l OPS 4/05, ONSAiWSA nr 2, poz. 39). To uprawnienie sądów nie pozostaje w kolizji z rolą Trybunału Konstytucyjnego. W przypadku stwierdzenia niezgodności przepisów rozporządzenia z Konstytucją i ustawą różnica polega na tym, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność wywołuje ten skutek, że zakwestionowane przepisy tracą moc z chwilą wskazaną przez Trybunał, podczas gdy stwierdzenie takiej niezgodności przez sąd administracyjny jest podstawą do odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawania określonej sprawy, pomimo że formalnie przepis ten pozostaje w systemie prawnym (por. wyrok NSA z 24 lutego 2009 r., l OSK 418/08). Tym samym określenie przez Trybunał innego, niż wynikającego z bazowej reguły walidacyjnej, momentu utraty mocy obowiązującej przepisu wykonawczego sądu administracyjnego nie związuje (por. J. Trzciński, Glosa do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 23 października 2007 r., P 10/07, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2008, nr 1; także J. Trzciński, R. Hauser: Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2008, s. 70 i 85; wyrok NSA z dnia 26 maja 2009 r, II OSK 290/09, LEX nr 505239; wyrok NSA z dnia 21 maja 2009 r., II OSK 179/09, LEX nr 507638, wyrok NSA z dnia 5 maja 2009 r., II OSK 71/09, LEX 507812; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r., II OSK 1745/07, LEX nr 357511). Należy również wskazać na sprzeczność powołanego przepisu rozporządzenia z art. 90 akapit pierwszy Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Postanowienia Traktatu są bezpośrednio stosowane i mają walor nadrzędności nad prawem krajowym państw członkowskich, co znajduje odzwierciedlenie w art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 3 i art. 91 Konstytucji RP oraz Traktatu akcesyjnego dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 2 Aktu o warunkach przystąpienia stanowiącego część Traktatu, od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej Polska jest związana postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny. Art. 90 TWE stanowi zaś, że żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe (zasada niedyskryminacji w ramach wspólnego rynku). Zgodność krajowych regulacji prawnych odnoszących się do opłat za wydanie karty pojazdu z powołanym przepisem TWE stała się przedmiotem postanowienia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2007 r. w sprawie C-134/07 (Lex nr 354541). Trybunał ten stwierdził, że art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on opłacie, takiej jak przewidziana w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, która to opłata w praktyce jest nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeśli jest on tam już zarejestrowany. Z tych względów orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym przede wszystkim Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznaje przedmiotowe zagadnienie jednolicie przyjmując, iż czynność polegająca na odmowie zwrotu części opłaty za kartę pojazdu narusza prawo jako wydana bez podstawy prawnej (por. wyroki z dnia 18 czerwca 2008 r., l OSK 52/07; z dnia 17 września 2008 r., I OSK 1340/07, z dnia 24 lutego 2009 r., l OSK 418/08; z dnia 30 czerwca 2009 r., I OSK 939/08; z dnia 25 sierpnia 2009 r., I OSK 1238/08; z dnia 9 grudnia 2009 r., I OSK 773/09; z dnia 15 lutego 2010 r., I OSK 842/09; z dnia 17 lutego 2010 r., I OSK 590/09 oraz I OSK 591/09, publikowane w bazie orzecznictwa na stronie internetowej NSA). Prowadzi to, w oparciu o art. 146 § 1 p.p.s.a., do stwierdzenia bezskuteczność zaskarżonej czynności (punkt I wyroku). Skoro żądanie zwrotu opłaty dotyczy obowiązku wynikającego z przepisów prawa, to podmiot, którego obowiązku dotyczy akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. ma prawo żądać, aby sąd orzekł o jego istnieniu lub nieistnieniu (art. 146 § 1 P.p.s.a.). Ponieważ uprawnienie skarżącego do zwrotu opłat ponad kwoty wynikające z przepisów prawa (ustawy) ma charakter bezpośredni, a nie podlegało ono konkretyzacji w formie indywidualnego aktu prawnego, zachodziła potrzeba uznania go w treści niniejszego orzeczenia (art. 146 § 2 p.p.s.a.) w zakresie określonym w sentencji wyroku. Podzielić należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż konkretyzacja ta przyjmuje postać uznania obowiązku organu do dokonania zwrotu skarżącemu, pobranych bez podstawy prawnej, części opłat w kwotach po 425 zł za wymienione w pkt. II wyroku karty pojazdu (por. uzasadnienia powołanych wyżej wyroków z dnia 9 grudnia 2009 r., I OSK 773/09; z 15 lutego 2010 r., I OSK 842/09 oraz z 17 lutego 2010 r., I OSK 589/09 i I OSK 590/09). Dodać należy, iż Sąd uznając obowiązek organu do zwrotu skarżącemu P.P. części opłaty za kartę pojazdu i ustalając wysokość części podlegającej zwrotowi na poziomie 425 zł, kierował się m.in. treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r., o którym mowa była wcześniej. Sąd uznał, iż niewątpliwie uiszczona przez skarżącego kwota 500 zł za wydanie karty pojazdu była zawyżona w stosunku do pobranej, gdyż opłata winna uwzględniać wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją, o których mowa w art. 77 ust. 5 ustawy. Powyższe uzasadnia obowiązek organu, który pobrał przedmiotową opłatę do zwrotu skarżącemu różnicy pomiędzy opłatą pobraną a należną z uwzględnieniem wytycznych zawartych w cyt. ust. 5. Pomocnym w zakresie ustalenia wysokości kwoty podlegającej zwrotowi był niewątpliwie przepis § 1 ust. 1 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r., zgodnie z którym opłata za kartę pojazdu wynosi 75 zł. Zatem różnica pomiędzy 500 zł (opłatą uiszczoną przez skarżącego) a 75 zł (opłatą pobieraną na podstawie rozporządzenia z 2006 r.) wynosi 425 zł. Dodatkowym argumentem przemawiającym za taką interpretacją jest też fakt, iż w § 1 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r. przewidziana opłata za wydanie wtórnika karty pojazdu wynosiła także 75 zł. Kwota w tej samej wysokości wyznaczona została też za wydanie wtórnika karty pojazdu w § 1 ust. 2 rozporządzenia z 2006 r. (por. wyroki NSA: z dnia 9 grudnia 2009 r., I OSK 773/09, z dnia 15 lutego 2010 r., I OSK 842/09, wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 maja 2010 r., III SA/Lu 46/10, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 26 stycznia 2010 r. II SA/Bk 699/09, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 3 kwietnia 2008 r., II SA/Rz 109/08). W tym miejscu zaznaczyć należy, że wobec faktu, iż organ miał obowiązek przechowywania decyzji w sprawie rejestracji pojazdów przez okres 5 lat (dokumenty niearchiwalne kategorii B5, po ich wykorzystaniu i po upływie 5 lat przechowywania, są brakowane i niszczone – o czym stanowi m.in. § 4-9 rozporządzenia Ministra Kultury w sprawie postępowania z dokumentacją, zasad jej klasyfikowania i kwalifikowania oraz zasad i trybu przekazywania materiałów archiwalnych do archiwów państwowych z dnia 16 września 2002 r. ,Dz.U. Nr 167, poz. 1375)., a w niniejszej sprawie niektóre z tych decyzji zostały wydane jeszcze w lipcu 2004r. - brak było możliwości wyszczególnienia w sentencji wyroku numeru oraz daty poszczególnych decyzji Starosty. Wobec tego pojazd, dla którego została wydana karta pojazdu, a skarżący domagał się zwrotu części kosztów za jej wydanie został zidentyfikowany na podstawie nadanego mu numeru rejestracyjnego. Numery rejestracyjne poszczególnych pojazdów Sąd ustalił na podstawie zestawień nadesłanych zarówno przez organ (pismo z dnia [...] maja 2010r. – k. 14-18 akt sprawy, pismo z dnia [...] lipca 2010r. – k. 41 akt sprawy oraz pismo z dnia [...] lipca 2010r. – k. 77 akt sprawy) jak i stronę skarżącą (skarga z dnia [...] kwietnia 2010r. – k. 3 akt sprawy, pismo z dnia [...] czerwca 2010r. – k. 43-48 akt sprawy, pismo z dnia [...] lipca 2010r. – k. 60-62 akt sprawy) oraz na podstawie akt administracyjnych nadesłanych przez Starostę (m.in. dowodów wpłaty opłat z wyszczególnionymi numerami rejestracyjnymi). Podkreślić również należy, iż Sąd uznał obowiązek organu zwrotu skarżącemu P.P. części opłaty za kartę pojazdu w przypadku 252 z 256 wskazanych przez stronę pojazdów. W piśmie z dnia [...] czerwca 2010r. skarżący podał, iż w przypadku 13 z 15 pojazdów wymienionych przez organ została wniesiona opłata recyklingowa. Strona wskazała, iż wyjątkiem są samochody: [...] o nr rej [...] oraz [...] o nr rej. [...], których, zdaniem skarżącego, nie było w spisie zamieszczonym w skardze. Pojazdy te jednak znalazły się zarówno w skardze z dnia [...] kwietnia 2010r., jak i w zestawieniu zawartym w piśmie modyfikującym żądanie skarżącego z dnia [...] czerwca 2010r. Wobec tego, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, iż w przypadku tych 2 pojazdów oraz w przypadku samochodów [...] o nr rej. [...] oraz [...] o nr rej. [...] kwota 500 zł została uiszczona przez skarżącego tytułem opłaty recyklingowej, Sąd uznał przedmiotowy obowiązek organu zwrotu części opłaty uiszczonej przez skarżącego za każdą z 252 karty pojazdu dla pojazdów zarejestrowanych pod numerami wskazanymi w sentencji wyroku. W ocenie Sądu bowiem, analiza akt sprawy, w tym treści pism procesowych stron prowadzi do przyjęcia w tym bowiem zakresie stanu faktycznego jako bezsporny. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, na które składają się wpis stały od skargi w kwocie 200 zł, stawka wynagrodzenia adwokata w kwocie 240 zł (rozporządzenie z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od złożonego w Sądzie dokumentu pełnomocnictwa.