II SA/Go 81/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi I.O. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na I.O. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10000 zł z powodu uchylania się przez zobowiązanego od obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] oraz opłatę za czynności egzekucyjne w kwocie 68,00 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] nakazano I.O. rozbiórkę obiektu budowlanego – placu składowego zrealizowanego na działce nr [...] poprzez rozbiórkę nawierzchni betonowej wraz z podbudową, usuniecie gruntu do poziomu 120,75 m npm i rozbiórkę latarni oświetleniowych w liczbie 8 szt. Postanowienie doręczono stronie w dniu 27 stycznia 2014 r. wraz z tytułem wykonawczym z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]. W dniu 3 lutego 2014 r. do organu wpłynęło pismo zawierające zarzuty od tytuły wykonawczego z dnia [...] stycznia 2014r., w którym wskazano, że zaskarżony jest cały tytuł wykonawczy w oparciu o zarzut z art. 33 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm. – dalej "u.p.e.a.") z uwagi na okoliczność częściowego wykonania przez zobowiązanego egzekwowanego obowiązku, podczas gdy skierowane do zobowiązanego upomnienie powinno być wystosowane dopiero w sytuacji, gdy nie realizuje i nie zamierza realizować ciążącego na nim obowiązku. Pod tym względem przesłane upomnienie jest nieprawidłowe, a egzekwowany obowiązek już wygasł, z uwagi na jego częściowe wykonanie. Zobowiązany zaznaczył w treści w/w pisma, że wystąpił wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r. do Inspektora Nadzoru Budowlanego o wyjaśnienie treści decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. W tym zakresie wydane zostało postanowienie, którego treść pozwoliła dopiero na ustalenie treści obowiązku podlegającego wykonaniu. Jednakże wobec niezrozumienia treści tego postanowienia, zobowiązany wniósł zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a następnie skargę do WSA. Dalej zobowiązany wskazał na kolejny zarzuty, na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., wskazując, że nie jest możliwe uzyskanie rzeźby terenu o identycznym kształcie, co czyni nałożony obowiązek niewykonalnym. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odrzucił zarzuty I.O. dotyczące prowadzenia egzekucji administracyjnej służącej doprowadzeniu do wykonania przez Pana I.O. rozbiórki obiektu budowlanego - placu składowego zrealizowanego na działce nr [...] bez wymaganego pozwolenia na budowę, tj. rozbiórki nawierzchni betonowej wraz z podbudową oraz usunięcie gruntu do poziomu określonego w załączniku graficznym do decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak: [...] z dnia [...] grudnia 2012r. sporządzonym na kopii mapki sytuacyjno-wysokościowej zawierającej rzędne terenu działki nr [...], uznając je za bezzasadne. Organ wyjaśnił, że nie podziela stanowiska zobowiązanego dotyczące naruszeniu przepisu art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a, tj. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Upomnienie przesłano pismem znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. i zostało odebrane w dniu 28 sierpnia 2013 r. ( dowód: data i podpis na zwrotnym potwierdzeniu). Organ stwierdził, że podczas oględzin przeprowadzonych na terenie działki nr [...] w dniu [...] czerwca 2013r. dokonano następujących ustaleń: stwierdzono usunięcie- zdemontowanie 8 szt. lamp oświetleniowych oraz rozebranie-usunięcie w całości wierzchniej warstwy utwardzenia placu, tj. kostkę betonowy polbruk wraz z podbudowy z chudego betonu. Natomiast stwierdzono, że nadal pozostaje betonowe utwardzenie terenu, na którym składowane są wyroby betonowe. Ponieważ lampy oświetleniowe zostały usunięte z terenu działki w w/w upomnieniu nie zostały wymienione. Natomiast cała nawierzchnia betonowa z betonu lanego pozostała wraz z nawiezionym gruntem. Uznać zatem należy, że zakres robót rozbiórkowych wyszczególniony w upomnieniu zgodny jest ze stanem faktycznym podlegającym rozbiórce na mocy decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. Organ nie zgodził się również z drugim zarzutem naruszenia art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., wedle którego obowiązek podlegający egzekucji jest niewykonalny z uwagi na to, że nie jest możliwe doprowadzenie do uzyskania rzeźby terenu na działce nr [...] o identycznym kształcie jaki obrazuje mapka powołana w w/w decyzji WINB jak również nie jest możliwe wykonanie jakichkolwiek prac ziemnych z uwagi na panujące warunki atmosferyczne. Organ wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2012r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł, że poziom usunięcia gruntu związanego z rozbiórką obiektu budowlanego - placu składowego wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, określa załącznik graficzny do decyzji sporządzony na kopii mapki sytuacyjno- wysokościowej zawierającej rzędne terenu działki nr [...] ( według stanu z lutego 2009 r.). Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] wyjaśniono, że "płaszczyznę terenu w/w działki, do której należy usunąć grunt, wyznaczoną między punktami opisanymi na mapie, należy uzyskać poprzez interpolację liniową, co oznacza równomierność spadku gruntu między tymi punktami". Wyznaczenie winno odbyć się w drodze pomiarów geodezyjnych. Decyzja nakazowa WINB jest decyzją ostateczną i podlega przepisom ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne wskazane wyżej utrudnienia w wykonaniu nakazu. Jednocześnie podkreślił, że niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić tylko w sytuacji, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Ciężar dowodu, że obowiązek o charakterze niepieniężnym jest niewykonalny w rozumieniu art. 33 pkt 5 u.p.e.a. obciąża stronę wnoszącą zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zdaniem organu skarżący nie wykazał, aby w niniejszym przypadku tego rodzaju sytuacja miała miejsce. W złożonym od w/w postanowienia zażaleniu I.O. podniósł zarzuty i wskazał argumentację identyczną, jak w treści pisma z dnia [...] stycznia 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone zażaleniem postanowienie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w skierowanym do organu egzekucyjnego piśmie z dnia [...] stycznia 2014r. jako podstawę zawartych w nim zarzutów skarżący wskazał następujące przepisy u.p.e.a.: art. 35 pkt 7 u.p.e.a. - ze względu na brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu prawidłowego upomnienia oraz art. 33 pkt 5 u.p.e.a. - ze względu na niewykonalność obowiązku. Jednakże w jego ocenie pismo z dnia [...] stycznia 2014r. zawiera również zarzuty, które znajdują oparcie w art. 33 pkt 10 u.p.e.a. - ze względu na niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., to jest wymogów dotyczących elementów, jakie powinien zawierać tytuł wykonawczy - w zakresie wskazania podstawy prawnej obowiązku oraz art. 33 pkt 6 u.p.e.a.- ze względu na występującą zdaniem zobowiązanego niedopuszczalność egzekucji administracyjnej spowodowaną niezakończeniem postępowania sądowo-administracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w odniesieniu do decyzji organu nadzoru budowlanego II instancji w przedmiocie rozbiórki placu składowego. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że podziela stanowisko PINB w kwestii skuteczności doręczenia upomnienia z dnia [...] sierpnia 2013r. znak: [...]. Przy czym upomnienie to określa przedmiotowy obowiązek zgodnie ze stanem faktyczno-prawnym dla omawianego przypadku. Podkreślił, że w dniu [...] października 2012r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję znak: [...], którą powołując się na art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust.4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane nakazał I.O. rozbiórkę obiektu budowlanego - placu składowego zrealizowanego na działce nr [...] wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, poprzez: rozbiórkę nawierzchni betonowej wraz z podbudową oraz usunięcie gruntu do poziomu 120,75 m npm i rozbiórkę latami oświetleniowych - szt.8. Powyższa decyzja stanowiła przedmiot postępowania odwoławczego przed Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...] grudnia 2012r. znak: [...] uchylił w części - jednocześnie orzekając w uchylonym zakresie - a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012r. znak: [...]. Uchylona część decyzji organu I instancji dotyczyła określenia poziomu usunięcia gruntu (120,75 m npm). W tym zakresie organ odwoławczy orzekł, że poziom usunięcia gruntu określa załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji sporządzony na kopii mapki sytuacyjno-wysokościowej zawierającej rzędne terenu działki nr [...] (według stanu z lutego 2009r.). Natomiast wyrokiem z dnia 6 marca 2013r. sygn. akt: II SA/Go 27/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę I.O. na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012r. znak: [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej inwestora od w/w wyroku WSA, wydał postanowienie z dnia 3 lipca 2013r. sygn. akt II OSK 1577/13, odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012r. znak: [...]. Zatem w/w decyzja WINB, ustalająca zakres obowiązku pozostaje w obrocie prawnym jako rozstrzygnięcie ostateczne. Natomiast ustalenia PINB odnośnie wykonania tego obowiązku, podjęte w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] czerwca 2013r. jednoznacznie wskazują, że jakkolwiek zdemontowano latarnie oświetleniowe (8 sztuk) oraz usunięto w całości wierzchnią warstwę utwardzenia placu w postaci kostki betonowej typku "polbruk" z podbudową, to jednak nie rozebrano betonowego utwardzenia terenu wykonanego w ramach budowy placu składowego na działce nr [...]. Z akt sprawy, w tym również z treści pism zobowiązanego, działającego przez profesjonalnego pełnomocnika, skierowanych do organów nadzoru budowlanego obu instancji wynika również, że nie usunięto gruntu do poziomu określonego w załączniku do decyzji z dnia [...] grudnia 2012r. znak: [...]. Przy czym zakres rozbiórki pozostający do wykonania, a wynikający z sentencji decyzji rozbiórkowych organów nadzoru budowlanego obu instancji, został opisany w sposób nie budzący wątpliwości w skierowanym do zobowiązanego upomnieniu z dnia [...] sierpnia 2013r., które zostało jemu doręczone w dniu następnym. Organ II instancji zauważył, że wydanie postanowienia w trybie art. 113 § 2 k.p.a. w przedmiocie wyjaśnienia decyzji z dnia [...] grudnia 2012r. znak: [...] (postanowienie z dnia [...] września 2013r. znak: [...]) utrzymane w mocy postanowieniem Głównego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013r. (znak: [...]) jest bez znaczenia dla oceny niniejszej sprawy. Wyjaśnienie treści decyzji nie wpływa bowiem na określenie treści obowiązku określonego w sentencji decyzji administracyjnej, a w konsekwencji w upomnieniu wystosowanym w trybie art. 15 § 1 u.p.e.a. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, nie zasługują na uwzględnienie zastrzeżenia zobowiązanego, zawarte w piśmie z dnia [...] stycznia 2014r., o nieprawidłowym wskazaniu w otrzymanym upomnieniu wierzyciela. Jakkolwiek w nagłówku pisma, jako podmiot, który wystosował upomnienie wskazano Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego, to jednak upomnienie z dnia [...] sierpnia 2013r. podpisane zostało przez osobę pełniącą funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru, wierzyciela. Dalej organ wyjaśnił, że ze względu na ostateczny charakter decyzji rozbiórkowej dotyczącej placu składowego wzniesionego przez zobowiązanego z naruszeniem prawa, oraz fakt, że decyzja rozbiórkowa pozostaje w obrocie prawnym brak jest podstaw jakichkolwiek podstaw do uznania aby zasadny był zgłoszony przez zobowiązanego zarzut z art. 33 pkt 6 u.p.e.a. - ze względu na występującą zdaniem zobowiązanego niedopuszczalność egzekucji administracyjnej spowodowaną niezakończeniem postępowania sądowo-administracyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w odniesieniu do decyzji organu nadzoru budowlanego II instancji w przedmiocie rozbiórki placu składowego. Zdaniem WINB niezasadny jest również zarzut z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. dotyczący wadliwości tytułu wykonawczego, poprzez nieuwzględnienie w jego podstawie prawnej postanowienia o wyjaśnieniu treści decyzji. Z akt sprawy wynika bowiem, że wystawiony przez PINB tytuł wykonawczy z dnia [...] stycznia 2014r. znak: [...] zawiera pełne informacje o akcie administracyjnym (decyzji PINB z dnia [...] października 2012r. znak: [...]) stanowiącym podstawę prawną obowiązku rozbiórki placu składowego na działce nr [...] oraz o akcie normatywnym stanowiącym podstawę do wydania aktu administracyjnego ustalającego obowiązek, którym jest, jak wskazano w tytule wykonawczym, przepis art. 48 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Zdaniem organu odwoławczego brak jest również podstaw do uwzględniania zarzutu zobowiązanego opartego na art. 33 pkt 5 u.p.e.a.- ze względu na niewykonalność obowiązku. Przesłanka z art. 33 pkt 5 u.p.e.a. oznacza niewykonalność aktu nakładającego na zobowiązanego obowiązek, która może zaistnieć zarówno przed jego wydaniem, jak i już po ustaleniu obowiązku. Przy czym niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją trwałe, niezależne od zobowiązanego przyczyny, o charakterze prawnym łub faktycznym, uniemożliwiające jego wykonanie. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na powyższe rozstrzygnięcie, I.O., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego P.S., zarzucił mu naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności naruszenie: art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez brak rozważenia dla sprawy faktu, że obowiązek Skarżącego stwierdzony tytułem wykonawczym z dnia [...] stycznia 2014 r. został wykonany, art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. ewentualnie błędne uznanie, że obowiązek skarżącego stwierdzony tytułem wykonawczym z dnia [...] stycznia 2014r. jest wykonalny, podczas gdy wykonanie go zgodnie z treści ww. tytułu wykonawczego jest niemożliwe, art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. poprzez błędne uznanie, że prowadzenie w niniejszej sprawie postępowania egzekucyjnego jest dopuszczalne, a co za tym idzie, że zaistniały przewidziane prawem przesłanki do jego wszczęcia, art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. poprzez błędne uznanie, że upomnienie doręczone skarżącemu z dnia 28.08.2013 r. nie było wadliwe oraz art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. poprzez brak uwzględnienia przez organ II Instancji faktu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., to jest wymogów dotyczących elementów, jakie powinien zawierać tytuł wykonawczy w zakresie wskazania podstawy prawnej obowiązku, poprzez brak wskazania tego. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gorzowie Wlkp. powołując się na przepis art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U., z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej "ppsa") zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi I.O. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów, do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy ze skargi kasacyjnej I.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Go 27/13 w sprawie ze skargi I.O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W związku z wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. II OSK 1577/13, którym oddalono w/w skargę kasacyjną, postanowieniem z dnia 4 lutego 2015 r. podjęto zawieszone dotychczas postępowanie sądowoadministracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ppsa. Sąd może również stwierdzić nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dotyczące rozpatrzenia i uznania za bezzasadne zarzutów wniesionych przez stronę skarżącą. Zaznaczyć przy tym należy, że w rozpatrywanej sprawie strona sformułowania zarzuty w oparciu o przepis art. 33 § 1 pkt 1, 5, 6 i 10 u.p.e.a. i tymi zarzutami zajmowały się organy rozpatrując sprawę na etapie postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że Sąd rozpatrujący skargę na postanowienie wydane w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, będąc na podstawie art. 135 p.p.s.a. obowiązanym do zastosowania przewidzianych ustawą środków celem usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, zobowiązany jest do usunięcia stanu niezgodności z prawem łączącego się z każdą z podstaw zarzutów, chociażby nie zostały one podniesione przez zobowiązanego. Podstawę prawną wniesienia zarzutów określa enumeratywnie przepis art. 33 § 1 u.p.e.a. wymieniając: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Analizując rozpatrywaną sprawę przez pryzmat legalności odnieść się zatem należy zarówno do prawidłowości postępowania wyjaśniającego oraz dokonanej przez organy egzekucyjne oceny prawnej, a także do prawidłowości całego postępowania egzekucyjnego w kontekście podstaw zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. Odnosząc się do pierwszej z przesłanek stanowiących podstawę zarzutów wniesionych przez skarżącego (zobowiązanego) w toku postępowania egzekucyjnego, tj. wykonania lub umorzenia w całości albo w części obowiązku, przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku, wyjaśnić należy, że zobowiązany, wnosząc zarzuty oparte na tej podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Skutkiem okazania takich dowodów jest również obowiązek odstąpienia organu egzekucyjnego lub egzekutora od czynności egzekucyjnych (art. 45 § 1 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie skarżący, co wynika zarówno z protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2013 r., jak i z treści postanowień wydanych w sprawie, wykonał część obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Zaznaczyć jednak należy, że co do tych, wykonanych już, obowiązków, nie jest prowadzona egzekucja administracyjna, a jedynie, jak wynika z treści tytułu wykonawczego, w zakresie niewykonanej części nałożonego w/w decyzją obowiązku, tj. w przedmiocie rozbiórki nawierzchni betonowej wraz z podbudową oraz usunięcie gruntu do poziomu 120,75 m npm, co w konsekwencji - jak słusznie wskazały organy obu instancji w wydanych w sprawie rozstrzygnięciach - czyni podniesione przez zobowiązanego zarzuty nieuzasadnionymi. Kolejna wskazana przez zobowiązanego przesłanka, wynikająca z art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., dotycząca niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Wyjaśnić trzeba, że odnosi się ona do sytuacji niewykonalności aktu nakładającego na zobowiązanego obowiązek, która może zaistnieć zarówno przed jego wydaniem, jak i już po ustaleniu obowiązku. Może ona mieć charakter trwały lub czasowy, co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny zarzutu opartego na tej podstawie. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oznacza, że istnieją trwałe, niezależne od zobowiązanego przyczyny, o charakterze prawnym lub faktycznym, uniemożliwiające jego wykonanie. Jak wskazano w wyroku WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2008 r. (sygn. akt VII SA/Wa 561/08, LEX nr 508477), i ten pogląd podziela Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, przesłanką uznania decyzji za niewykonalną nie mogą być trudności w wyegzekwowaniu decyzji, wiążące się z niezadowoleniem adresatów decyzji lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy albo trudności uwarunkowane względami ekonomicznymi i finansowymi. Obowiązek jest niewykonalny z przyczyn faktycznych, jeżeli nie istnieją techniczne możliwości jego realizacji. Niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia ( tak: wyrok NSA z dnia 8 lutego 2006 r., II OSK 509/05, LEX nr 196712). W rozpatrywanej sprawie podnoszone przez stronę argumenty dotyczą czasowej niemożliwości realizacji obowiązku (złe warunki atmosferyczne) oraz trudność osiągnięcia oczekiwanego przez organ efektu w postaci uzyskania rzeźby gruntu na działce, o identycznym kształcie jaki obrazuje mapka wskazana w decyzji WINB z dnia [...] grudnia 2012 r. Są to argumenty oparte na subiektywnej ocenie zobowiązanego, nie oparte o techniczną niemożliwość realizacji obowiązku. Tym samym zarzut ten słusznie uznano za nieuzasadniony. Z kolei niedopuszczalność egzekucji, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., może wynikać z różnych powodów, przede wszystkim gdy w danej sprawie może być dopuszczalna egzekucja sądowa, a nie administracyjna. Przepis art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Przy czym niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty (wyr. NSA z 26.8.2011 r., II FSK 461/10, Legalis). W ocenie Sądu, skarżący błędnie utożsamia niedopuszczalność wszczęcia postępowania egzekucyjnego z brakiem możliwości zarzucenia mu "uchylania się" od wykonania nałożonego obowiązku. Przeprowadzając rozważania nad znaczeniem zwrotu "uchylać się" skarżący wskazał, że sam fakt nie wykonania obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej nie jest równoznaczny z uchylaniem się od jego wykonania. Rozważania skarżącego w tym zakresie, opierające się w znacznej mierze na wykładni językowej, są zdaniem Sądu błędne. Odwołać się bowiem należy do celu jaki realizuje u.p.e.a. oraz zasad na jakich realizowany jest obowiązek wynikający z decyzji wydanej na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego orzeczony na podstawie w/w przepisu ustawy – Prawo budowlane podlega wykonaniu niezwłocznie po tym jak orzeczenie w tym zakresie stało się prawomocne. Oznacza to, że zobowiązany na tej podstawie ma obowiązek niezwłocznie wykonać nałożony na niego obowiązek, bowiem w przeciwnym razie naraża się na wszczęcie postępowania egzekucyjnego w celu jego przymusowego wykonania. Uzasadnia to uznanie, że pojęcie "uchylania się" od spełnienia ciążącego na zobowiązanym obowiązku, oznacza jego niewykonanie w całości. Jego częściowe wykonanie nie stanowi podstawy do uznania, że zobowiązany nie uchyla się od ciążącego na nim obowiązku. Przeciwna ocena mogłaby bowiem prowadzić do sytuacji, która z punktu widzenia zasad praworządności byłaby nie od zaakceptowania, a w której zobowiązany arbitralnie decydowałaby o wykonaniu obowiązku w całości lub w części, uwzględniając subiektywną ocenę jego zasadności, skoro przez choćby częściową realizację obowiązku, mógł się uchylić od negatywnych konsekwencji jakie ustawodawca wiąże z brakiem realizacji obowiązku administracyjnego. Istota postępowania egzekucyjnego sprowadza się natomiast do wyegzekwowania wykonania całości obowiązku. Tym samym, zdaniem Sądu, nie powinno budzić wątpliwości, że niewykonanie choćby części obowiązku – pomimo doręczenia przez wierzyciela (organ) uprzedniego upomnienia – uzasadnia wszczęcie postępowania egzekucyjnego, bowiem w dalszym ciągu mamy do czynienia z obowiązkiem w pełni wymagalnym, a nie zrealizowanym. Ponadto okoliczności wykonania obowiązku administracyjnego, jako kwestia materialna podlega ocenie w ramach weryfikacji zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Dodać należy, że w doktrynie i w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że na podstawie w/w przepisu wywodzi się istnienie zasady prawnego obowiązku prowadzenia egzekucji administracyjnej. Uważa się, że zasada ta polega na tym, że jeżeli zobowiązany nie wykona obowiązku dobrowolnie, wierzyciel musi podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Wierzyciel nie może kierować się własnym uznaniem, czy wszczynać egzekucję, ale ciąży na nim taki obowiązek. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie zależy od jego woli (wyr. NSA z 9.2.2011 r., II FSK 1604/09, Legalis; wyr. NSA z 18.11.2011 r., II OSK 1663/10, Legalis; wyr. NSA z 14.2.2013 r., II FSK 1225/11, Legalis; A. Skoczylas, w: System PrAdm, t. 9, s. 401-403). W związku z tym, że zobowiązany powinien bezzwłocznie wykonać obowiązek, który stał się wymagalny, to i na wierzycielu ciąży powinność podejmowania odpowiednich czynności bez zbędnej zwłoki (zob. wyr. WSA w Warszawie z 23.9.2010 r., VII SA/WA 1005/10, Legalis). Przepisy ustawy egzekucyjnej nie uprawniają też wierzyciela do wyznaczania zobowiązanemu terminu dobrowolnego wykonania obowiązku. Niewykonanie ustalonego zgodnie z prawem obowiązku podważa sens jego wprowadzenia i orzekania w tym przedmiocie, a wątpliwości co do zasadności stwierdzenia obowiązku poddanego egzekucji mogą być badane wyłącznie w postępowaniu służącym jego ustaleniu - niewykonanie wydanego aktu lub obowiązku wynikającego z mocy prawa "stawiałoby pod znakiem zapytania racjonalność innych ogólnych zasad postępowania egzekucyjnego", np. zasady legalności i zasady zagrożenia (zob. M. Szubiakowski, Zasady ogólne administracyjnego postępowania egzekucyjnego, w: J. Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz (red.), System egzekucji administracyjnej, s. 124; M. Szubiakowski, w: M. Wierzbowski (red.), Postępowanie administracyjne, s. 360-361). Nałożenie na wierzyciela powinności wszczęcia egzekucji ma na celu "realizację konstytucyjnej zasady ścisłego przestrzegania prawa przez każdy organ państwowy i każdego obywatela" (zob. J. Służewski (red.), Polskie prawo administracyjne, s. 327) – (tak w : Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Roman Hauser, prof. dr hab. Andrzej Skoczylas). W odniesieniu zaś do analizowanej przesłanki, odnoszącej się – jak już wskazano wcześniej – do kwestii formalnej stwierdzić należy, że obowiązek wynikających z decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, na podstawie art. 3 § 1 u.p.e.a. podlega egzekucji administracyjnej, bowiem żaden przepis szczególny nie stanowi, aby wykonanie tego obowiązku podlegało trybowi egzekucji sądowej, zaś w odniesieniu do zobowiązanego zachodzi inna przesłanka podmiotowa, wyłączająca możliwość prowadzenia egzekucji wobec niego. Egzekucja administracyjna w niniejszej sprawie jest zatem dopuszczalna, a tym samym bezzasadna jest argumentacja skarżącego podniesiona w tym zakresie. Odnosząc się do braków przesłanego skarżącemu tytułu wykonawczego – stosownie do treści art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. - w pierwszej kolejności zauważyć należy, że opierał się ona na twierdzenia, że organ nie wskazał jako podstawy prawnej obowiązku postanowienia zawierającego wyjaśnienie treści decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. W tym zakresie zarzut strony jest nieuzasadniony. Oznaczenie treści podlegającego egzekucji obowiązku oraz podstawy prawnej prowadzenia egzekucji obowiązku jest elementem niezbędnym egzekwowanego tytułu wykonawczego. Treść obowiązku powinna w prosty sposób wynikać z decyzji administracyjnej albo wprost z przepisu prawa, nakładających ten obowiązek. Musi ona zostać powtórzona za decyzją nakładającą obowiązek lub za przepisem prawa, z którego ten obowiązek wynika. Treść obowiązku trzeba podać w tytule wykonawczym możliwie jak najdokładniej, aby organ egzekucyjny i egzekutor nie mieli wątpliwości co do sposobu i zakresu prowadzenia egzekucji (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 25.4.2008 r., I SA/PO 142/08, Legalis). Natomiast odnośnie do podstawy prawnej egzekucji ustawodawca wprowadził rozróżnienie pomiędzy podstawą prawną egzekwowanego obowiązku (art. 27 § 1 pkt 3), a podstawą prawną prowadzonej egzekucji (art. 27 § 1 pkt 6). Przez podanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji należy rozumieć podanie aktu prawnego, na podstawie którego dopuszczalne jest prowadzenie egzekucji danego obowiązku. Będzie tu zatem chodziło o przepisy dotyczące możliwości prowadzenia egzekucji administracyjnej, a więc art. 2-4 u.p.e.a. Z kolei podstawą prawną egzekwowanego obowiązku jest przywołanie przepisów, na podstawie których wydana została decyzja administracyjna oraz oznaczenie samej decyzji, czy też gdy obowiązek wynika wprost z przepisu prawa, wskazanie tego przepisu. W orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, że gdy egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej, powołanie jako podstawy prawnej obowiązku samej tylko decyzji spełnia wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Analiza treści przywołanego przepisu nie pozwala na stwierdzenie, że przez wskazanie postawy prawnej obowiązku będącego przedmiotem egzekucji należy rozumieć wskazanie jednocześnie decyzji i aktu prawnego, na podstawie którego ową decyzję wydano (wyrok NSA z 28.4.2011 r., II FSK 2089/09, Legalis; wyrok NSA z 3.7.2013 r., II FSK 2229/11, Legalis). Jednocześnie wskazuje się w orzecznictwie, że niepowołanie decyzji ostatecznej w tytule wykonawczym nie ma znaczenia prawnego dla istnienia obowiązku, jeżeli decyzja ta utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji (zob. wyrok NSA z 13.1.2009 r., II OSK 1779/07, Legalis). Podstawę prawną będą stanowiły przepisy prawa materialnego, z których wynika egzekwowany obowiązek (zob. wyrok WSA w Warszawie z 16.2.2006 r., III SA/WA 1824/05, Legalis; wyrok WSA w Łodzi z 11.7.2008 r., II SA/ŁD 414/08, Legalis; odmiennie zob. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne, s. 143). Podstawę egzekwowanego w postępowaniu egzekucyjnym - podlegającym kontroli Sądu w niniejszej sprawie - obowiązku stanowią decyzje z dnia [...] października 2012 r. oraz z dnia [...] grudnia 2012 r. Wydane w tym zakresie orzeczenie w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie ma wpływu na oznaczenie obowiązku egzekwowanego, a jedynie służyć by mogło uściśleniu czy wyjaśnieniu na czym egzekwowany obowiązek ma polegać. Postępowanie w tym zakresie ma charakter wpadkowy i nie stanowi nawet podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego ( a contrario art. 56 § 1 u.p.e.a. ), a tym bardziej nie stanowi podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku. Ponadto w ocenie Sądu, tytuł wykonawczy spełnia wymagania określone prawem, zaś stwierdzone uchybienia nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie ( art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Odnosząc się do sformułowanego przez stronę skarżącą zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., wywiedzionego z tego, że organ skierował do zobowiązanego upomnienie obejmujące swoim zakres całość obowiązku wynikającego z w/w decyzji organów nadzoru budowlanego, wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie dwukrotnie skierowano do zobowiązanego upomnienie, co niezgodne jest z zasadą jednokrotnego wzywania zobowiązanego do wykonania nałożonego obowiązku. Tym samym za prawidłowe uznać należy skierowanie do skarżącego upomnienia z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Upomnienie to doręczono przed protokolarnym potwierdzeniem wykonania części obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. W orzecznictwie NSA ugruntował się pogląd, że upomnienie tylko jednokrotnie przypomina zobowiązanemu o powinności wykonania danego obowiązku pod rygorem przymusowego prawnego wyegzekwowania, "niezależnie od tego ile razy w danej sprawie wystawiane będą tytuły wykonawcze i wszczynane postępowanie egzekucyjne". Powoduje to, że upomnienie przesyła się nie przed każdorazowym w tym samym przedmiocie wystawieniem tytułu wykonawczego, ale po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, a w przypadku, gdy zobowiązanie jest wymagalne z chwilą gdy decyzja nakładająca ten obowiązek staje się ostateczna, w przypadku ustalenia, że obowiązek nie został zrealizowany, do wysłania upomnienia. Nie wykonanie obowiązku uzasadnia skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego przez wierzyciela, który zobligowany jest do systematycznej kontroli wykonania nałożonego na stronę postępowania administracyjnego obowiązku (zob. wyrok NSA z 8.7.2009 r., II FSK 618/08, Legalis; tak samo wyrok NSA z 8.7.2009 r., II FSK 315/08, Legalis). Brak jest podstaw prawnych do wielokrotnego wysyłania upomnienia zobowiązanemu. Podstawy takiej stanowić nie może przepis art. 15, który formułuje obowiązek jednokrotnego przesłania upomnienia zobowiązanemu przez wierzyciela (tak w : Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Roman Hauser, prof. dr hab. Andrzej Skoczylas). Nawet w przypadku błędnego oznaczenia w upomnieniu całości obowiązku, w sytuacji, gdy zobowiązany część tego obowiązku już wykonał, to uznać należało, że organ dopełnił obowiązku wynikającego z art. 15 § 1 u.p.e.a., a tym samym zarzut sformułowany na podstawie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. jest nieuzasadniony. Obowiązek wskazania w tytule wykonawczym, sporządzanym przez wierzyciela, daty doręczenia zobowiązanemu upomnienia (lub wskazania podstawy prawnej braku obowiązku jego doręczenia), służy kontroli organu egzekucyjnego. Ustawa przewiduje surowe konsekwencje zaniedbania przez wierzyciela skierowania do zobowiązanego upomnienia, bowiem stanowić to może podstawę zarzutu, zgodnie z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., zaś zgodnie z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., doprowadzić może do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Upomnienie spełnia bowiem funkcję prewencyjną, służącą skłonieniu zobowiązanego do dobrowolnego wykonania nałożonego obowiązku, bez konieczności posłużenia się środkami przymusu. Sąd w pełni podziela pogląd, że wskazanych negatywnych konsekwencji nie należy wiązać z sytuacją, gdy wierzyciel jedynie nie wskazał lub – jak w niniejszej sprawie – błędnie wskazał datę doręczenia upomnienia lub nie wskazał przepisu prawa wyłączającego obowiązek jego doręczenia, doręczywszy go jednak (podobnie wyrok WSA w Warszawie z 4.8.2005 r., III SA/WA 613/05, ZNSA 2006, Nr 1, s. 122). Tym samym, pomimo błędnego wskazania w tytule wykonawczym powtórnie skierowanego do zobowiązanego upomnienia z dnia 28 sierpnia 2013 r., uchybienie to, wobec faktu, że upomnienie zostało skutecznie doręczone zobowiązanemu zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Analiza znajdującego się w aktach administracyjnych tytułu wykonawczego prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie nie zachodzi także żadna z okoliczności opisanych w art. 33 § 1 pkt 2, 4, 8 i 9 u.p.e.a. Obowiązek wskazany w tytule wykonawczym nie został odroczony i jest w pełni wymagalny ( art. 33 § pkt 2 u.p.e.a.). Zobowiązany został wskazany zgodnie z treścią decyzji nakładającą egzekwowany obowiązek ( art. 33 § pkt 4 u.p.e.a.). Zastosowany środek egzekucyjny jest możliwie najmniej uciążliwy, otwierając drogę do samodzielnego wykonania egzekwowanego obowiązku przez zobowiązanego, co zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a. stanowić może podstawę do umorzenia grzywny w celu przymuszenia. Należy jednocześnie zauważyć, że wysokość nałożonej grzywny i zarzut zastosowania zbyt wygórowanej wysokości tej grzywny, nie zawiera się w dyspozycji pkt 8 art. 33 u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie prowadzone jest przez właściwy organ, ponieważ zgodnie z art. 20 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 22 § 5 pkt 2 u.p.e.a., organem egzekucyjnym w sprawie obowiązku niepieniężnego polegającego na rozbiórce obiektu budowlanego właściwy jest kierownik powiatowej inspekcji w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych w zakresie jego właściwości decyzji i postanowień, w którego obszarze właściwości miejscowej znajduje się przedmiotowy obiekt budowlany ( art. 33 ust. 1 pkt 9 u.p.e.a.). Egzekwowany obowiązek, nałożony został na zobowiązanego decyzją administracyjną wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydaną zgodnie z art. 49 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, zaś dotyczy rozbiórki obiektu budowlanego - placu składowego zrealizowanego na działce nr [...], co oznacza, że organem egzekucyjnym w niniejszej sprawie jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Mając na uwadze powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., opierając się na treści art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.