II SA/Go 852/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi W.R., B.S., K.S. na uchwałę Rady Gminy nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w gminie Kłodawa I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Rady Gminy na rzecz skarżących: – K.S. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych, – W.R. kwotę 557 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych, – B.S. kwotę 317 (trzysta siedemnaście) złotych, tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania. Uchwałą nr XXIV/167/2008 z dnia [...] września 2008 roku Rada Gminy, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm. ) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz.717 ze zm. ) uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ( dalej jako: mpzp ) dla obszaru położonego w Gminie, wyznaczonego uchwałami tejże Rady Nr VIII/81/2003 z [...] września 2003 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia mpzp i Nr XXVII /283/05 z dnia [...] grudnia 2005 w sprawie zmiany tej uchwały, obejmującego działkę nr [...] i część działki nr [...]. W uchwale tej, w części wstępnej, Rada Gminy stwierdziła zgodność planu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy wg załączonego na rysunku planu wyrysu. Obszar objęty planem stanowiły dotychczas tereny rolne, należące do Skarbu Państwa, pozostające w zarządzie Oddziału Terenowego Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Zgodnie z uchwalonym planem miejscowym tereny nim objęte przeznaczone zostały na: teren lotniska, sportu i rekreacji - oznaczony symbolem 1Kl, tereny rolne - oznaczone jako 2R i 3R oraz teren publicznej komunikacji drogowej - oznaczony jako 4 KDZ. W myśl uchwały wskazane tereny mogą być w całości wykorzystane na cele zgodne z ich przeznaczeniem podstawowym lub częściowo dopuszczalnym, na warunkach wskazanych w ustaleniach dla poszczególnych terenów. Pismem z dnia [...] września 2008 roku W.R. i K.S., reprezentowani przez pełnomocników, a B.S. pismem z dnia [...] września 2008 roku wezwali Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa . W odpowiedzi pismem z dnia [...] października 2008 roku , doręczonym wzywającym w dniu 24 października Rada Gminy uznała podnoszone w wezwaniu zarzuty naruszenia prawa za bezzasadne i bezprzedmiotowe. Odnosząc się do zarzutów W.R. i K.S. stwierdziła m.in. iż zarzut nieprzedstawienia jej przez Wójta Gminy listy nieuwzględnionych uwag jest bezprzedmiotowy, bowiem Wójt przedstawił jej rozstrzygnięcie dotyczące rozpatrzenia uwag do planu miejscowego jako integralny załącznik nr 3 do uchwały z dnia [...] września 2008 roku zawierający zarówno pozytywne jak i negatywne rozpatrzenie uwag do przedmiotowego planu. Skargi do sądu na wskazaną uchwałę złożyli (nadając je w urzędzie pocztowym w dniu 24 października 2008 roku) B.S., W.R. oraz K.S. wraz ze 114-oma innymi osobami, w stosunku do których zapadło w sprawie II SA/Go 855/08 prawomocne postanowienie z dnia 18 lutego 2009 roku o odrzuceniu ich skarg ze względu na nieuiszczenie wpisu sądowego. Sprawy ze skarg W.R., B.S. i K.S. połączone zostały do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W skargach ( o identycznej treści ) skarżący, powołując się na przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym oraz art. 50, art. 51, art. 52, art. 53 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej powoływanej jako ppsa ) zaskarżali w całości powołaną na wstępie uchwałę i na podstawie 28 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm. – powoływanej dalej jako ustawa o pzp ) oraz art. 94 w związku z art. 101 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminy wnosili o stwierdzenie jej nieważności ewentualnie o stwierdzenie jej niezgodności z prawem oraz - na podstawie art. 200 i nast. ppsa - o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Na podstawie art. 106 § 3 ppsa wnieśli o przeprowadzenie na rozprawie uzupełniających dowodów z dokumentów powoływanych w uzasadnieniu skargi, a na podstawie art. 61 § 3 ppsa o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Zaskarżonej uchwale zarzucali : 1. naruszenie art. 28 ust. 1 w związku z art. 19 i art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez: - podjęcie zaskarżonej uchwały w brzmieniu, które nie odpowiada projektowi tejże uchwały przekazanej do uchwalenia radnym Gminy przez Wójta Gminy jako organu właściwego do sporządzenia planu, - wprowadzenie zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego bez ponowienia czynności, o których mowa w art. 17 ustawy, w zakresie niezbędnym do dokonania zmian w projekcie planu miejscowego. Wywodzili, iż przedłożony radnym gminy projekt uchwały zawierał ( co wynika z załączonych do skargi oświadczeń radnych ) w dwóch fragmentach inną treść niż ostateczny tekst uchwały podjętej i przekazanej następnie Wojewodzie w trybie art. 20 ust. 2 ustawy o pzp w celu oceny jej zgodności z prawem. Różnice wystąpiły w § 3 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz § 3 ust. 1 pkt 7 zaskarżonej uchwały. W przekazanym radnym projekcie uchwały w obu wyżej wymienionych punktach występowało sformułowanie "dróg startowych", zaś w tekście podjętej uchwały zostało ono zastąpione sformułowaniem "drogi startowej". Jak wynika z zapisu w protokole z sesji Rady Gminy zmiana w tym zakresie nie była, mimo takiej deklaracji, przedmiotem autopoprawki organu sporządzającego projekt planu. Powyższa okoliczność stanowi naruszenie zasad i trybu sporządzania planu miejscowego, które wynikają m.in. z przepisów art. 17 i art. 19 ustawy o pzp. Naruszenie tych przepisów polega na uchwaleniu planu miejscowego w brzmieniu nie odpowiadającym projektowi planu sporządzonego przez Wójta Gminy jako organu właściwego do sporządzenia planu oraz na pominięciu obowiązku ponowienia czynności, o których mowa w art. 17 ustawy, w zakresie niezbędnym do dokonanych zmian w projekcie planu miejscowego, 2. naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy o pzp przez podjęcie zaskarżonej uchwały bez uprzedniego podjęcia uchwały o zgodności planu miejscowego z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy. Powołując się na utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych i poglądy doktryny ( wyroki WSA w Białymstoku z dnia 9 lutego 2006 r. II SA/Bk 583/05; WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2007r., IV SA/Wa 2091/06; WSA we Wrocławiu II SA/Wr 66/07 oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2007r. II OSK 1863/06, a także Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck 2006, str. 189 ) wywodzili, iż stwierdzenie zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium powinno nastąpić albo w formie odrębnej uchwały, albo w uchwale podjętej w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie natomiast zaskarżonej uchwały nie poprzedziła uchwała o zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium ani nie zawiera jej część wstępna zaskarżonej uchwały, 3. naruszenie art. 17 pkt 14 ustawy o pzp przez nieprzedstawienie Radzie Gminy listy nieuwzględnionych pisemnych uwag do projektu mpzp, o których mowa w art. 17 pkt 11 i art. 18 ustawy. Skarżący podnosili, iż z załącznika nr 3 do projektu mpzp wynika, iż zgłoszono 41 uwag. W myśl art. 17 pkt 14 ustawy o pzp wójt przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt. 11 cyt. przepisu. Z powyższego obowiązku o charakterze bezwzględnym Wójt Gminy nie wywiązał się (co wynika z dołączonych do skargi oświadczeń radnych) albowiem Radzie Gminy przedstawił jedynie dokument pod nazwą "Rozstrzygnięcie wójta o sposobie rozpatrzenia uwag", stanowiący załącznik nr 3 do projektu mpzp i zawierający jedynie dane dotyczące ilości uwag, które zostały zgłoszone do projektu planu oraz ogólnikowe odniesienie się do sposobu ich rozpatrzenia pod względem zasadności podnoszonych zarzutów. W treści "Rozstrzygnięcia wójta o sposobie rozpatrzenia uwag" brak jest natomiast listy nieuwzględnionych uwag zgłoszonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wymogu tego z pewnością nie spełnia zapis, iż "pozostałe uwagi ze wzglądu na brak wymiernych argumentów uznaje się za bezzasadne". Wskazywali, iż zarzut dotyczący nieprzedstawienia przez Wójta Gminy listy nieuwzględnionych pisemnych uwag zgłoszonych do projektu planu miejscowego podniesiony został przez nich w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] września 2008 roku, które skierowane zostało do Rady Gminy. Na etapie sporządzania niniejszej skargi okazało się, że do dokumentacji przekazanej Wojewodzie w trybie art. 20 ust. 2 ustawy o pzp w związku z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, załączona została szczegółowa lista nieuwzględnionych uwag wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących, tego rodzaju "techniczny" zabieg ze strony organu w żaden sposób nie konwalidował rażącego naruszenia procedury uchwalania planu określonej w art. 17 ustawy o pzp, 4. naruszenie art. 17 pkt 13 ustawy o pzp przez wprowadzenie zmian w projekcie planu miejscowego w zakresie nawierzchni pasa startowego lotniska z betonowej na trawiastą bez ponowienia uzgodnień z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym i Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Skarżący wskazywali, iż po wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu Wójt Gminy, jako organ właściwy do sporządzenia projektu planu, dokonał w nim zmiany w zakresie nawierzchni pasa startowego lotniska ( nawierzchnia betonowa została zastąpiona przez nawierzchnię trawiastą ). Zmiana ta miała charakter istotny z punktu widzenia zasad ochrony środowiska oraz wymogów gospodarki wodnej i melioracji na tym obszarze, co powinno skutkować ponowieniem uzgodnień z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w zakresie możliwości odprowadzania wód opadowych z terenu pasa startowego w taki sposób, aby nie występowało zagrożenie wprowadzania do gruntu substancji ropopochodnych. Postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2008 roku nakłada obowiązek odprowadzenia wód opadowych i roztopowych do istniejącego kolektora deszczowego prowadzącego wody deszczowe do Jeziora, po ich uprzednim podczyszczeniu. Zmiana nawierzchni pasa startowego z betonowego na trawiastą powoduje, że powyższe uzgodnienie stało się nieaktualne. Wprowadzenie powyższej zmiany do projektu planu powinno również skutkować ponowieniem uzgodnienia z Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Gospodarki Wodnej bowiem może mieć ona znaczący wpływ na strefę pośrednią ujęć wody w [...], która znajduje się w granicach zaskarżonego planu miejscowego, 5. naruszenie § 10 ust. 1 i 2 w zw. z § 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587) przez wprowadzenie zmian w projekcie planu miejscowego, które pozostają w sprzeczności z ograniczeniami "Raportu oddziaływania na środowisko w zakresie hałasu lotniczego lotniska" ( zaktualizowanego w kwietniu 2008roku) oraz "Prognozy oddziaływania na środowisko". Zdaniem skarżących zmiany do projektu planu miejscowego powinny zostać poprzedzone aktualizacją prognozy oddziaływania na środowisko. Zgodnie z treścią § 10 ust. 1 i 2 w zw. z § 2 pkt. 5 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku materiały planistyczne, sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia. Sporządzona na potrzeby podjęcia zaskarżonej uchwały prognoza oddziaływania na środowisko nie uwzględnia zmian wprowadzonych do projektu planu w toku postępowania planistycznego. Wywodzili, iż w "Raporcie oddziaływania na środowisko w zakresie hałasu lotniczego lotniska" (aktualizacja kwiecień 2008 rok), z uwagi na zasięg krzywej dopuszczalnego hałasu 60 dB, stwierdzono, że możliwe jest użytkowanie na projektowanym lotnisku sportowych lekkich samolotów śmigłowych z napędem turbośmigłowym, sportowych lekkich samolotów śmigłowych z napędem tłokowym, lekkich wielozadaniowych samolotów dyspozycyjnych z napędem tłokowym, lekkich samolotów dyspozycyjnych z napędem turbośmigłowym, śmigłowców. Zgodnie z treścią § 6 pkt 4 lit. a tiret trzecie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lipca 2003 roku w sprawie klasyfikacji statków powietrznych ( Dz.U. Nr 139, poz. 1333 z późn. zm.) samolotem lekkim jest samolot o masie startowej nie większej niż 5700 kg. Paragraf 3 ust. 1 pkt 11 zaskarżonej uchwały wprowadza zakaz wykorzystywania lotniska przez statki powietrzne o masie startowej powyżej 9000 kg oraz samolotów z napędem turboodrzutowym. Zgodnie z treścią § 6 pkt 4 lit. a tiret siódme powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie klasyfikacji statków powietrznych, samoloty o masie startowej 9000 kg klasyfikowane są jako transportowe duże. W konsekwencji więc zaskarżona uchwała pozwala obsługiwać znacznie cięższe samoloty niż dopuszcza to "Raport oddziaływania na środowisko w zakresie hałasu lotniczego lotniska" (aktualizacja kwiecień 2008 rok), który został sporządzony dla jednostek o mniejszej masie startowej niż dopuszczone w zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Raport nie jest zatem adekwatny do założenia przyjętego w planie. Prowadzi to do sytuacji, w której w toku postępowania planistycznego nie sprawdzono rzeczywistego zasięgu stref hałasu związanego z funkcjonowaniem lotniska w odniesieniu do istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Wskazywali nadto, iż niezależnie od wyżej opisanej sprzeczności pomiędzy treścią zaskarżonej uchwały a treścią "Raportu oddziaływania na środowisko w zakresie hałasu lotniczego lotniska", sporządzona w toku postępowania planistycznego "Prognoza oddziaływania na środowisko" nie uwzględnia zmiany w zakresie zastąpienia nawierzchni pasa startowego z betonowej na trawiastą, 6. naruszenie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ( Dz.U. Nr 120, póz. 826) przez podjęcie zaskarżonej uchwały o lokalizacji lotniska, mimo iż zakres szkodliwego oddziaływania hałasu związanego z jego funkcjonowaniem wchodzi w strefę zabudowy mieszkaniowej. Wskazywali, iż sporządzony z uwzględnieniem powołanego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2007 roku "Raport oddziaływania na środowisko w zakresie hałasu lotniczego lotniska" określa zasięg krzywych dopuszczalnego długotrwałego średniego poziomu dźwięku wokół lotniska o wartości 60 dB. Na stronie 16 "Raportu", a w ślad za nim na stronie 14 "Prognozy oddziaływania na środowisko" stwierdzono, że lotnisko może obsługiwać lekkie samoloty szkoleniowe i dyspozycyjne oraz śmigłowce. Tymczasem już dla samolotów lekkich krzywa dopuszczalnego długotrwałego hałasu wchodzi na terenie [...] w istniejące osiedle mieszkaniowe obok boiska sportowego (strona 17 rys. 9 Raportu). Co więcej na rysunku nie uwidoczniono nowobudowanego osiedla mieszkaniowego, w które krzywa dopuszczalnego hałasu wchodzi już bardzo głęboko. Osiedle to przedstawione jest natomiast w załączniku graficznym nr 1 do zaskarżonej uchwały. Mając na uwadze powyższą okoliczność za nieprawdziwe należy uznać stwierdzenie na stronie 16 "Raportu", iż "w każdym przypadku zasięg krzywych dopuszczalnego, długotrwałego, średniego poziomu dźwięku dla czasu odniesienia 16 godzin pory dziennej i pory doby 60 dB nie wykracza poza teren lotniska". Skoro więc zasięg oddziaływania hałasu w obrębie siedzib ludzkich przekracza normy wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska, niemożliwym jest zlokalizowanie lotniska na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą. Podnosili, że zaskarżona uchwała - nie zważając na ograniczenia wynikające z "Raportu oddziaływania na środowisko w zakresie hałasu lotniczego lotniska" - rozszerza masę startową obsługiwanych samolotów do 9000 kg. Tym samym przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu byłoby jeszcze większe. Jako dodatkowe uzasadnienie tego zarzutu skarżący powoływali się na uzyskaną opinię dotyczącą wpływu na klimat akustyczny projektowanej lokalizacji lotniska, sporządzoną przez biegłego o specjalności akustyka budowlana, 7. naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy o pzp przez uchwalenie planu miejscowego mimo jego niezgodności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w zakresie dotyczącym przebiegu drogi GP. W ocenie skarżących uchwalony plan miejscowy jest niezgodny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w zakresie przebiegu drogi GP. Projektowana w uchwalonym planie droga o parametrach drogi głównej ruchu przyspieszonego musi być drogą ponadlokalną - przynajmniej wojewódzką lub krajową - a tym samym jej przebieg winien być najpierw określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, co nie zostało uczynione. Stwierdzając w § 1 ust. 1 zaskarżonej uchwały zgodność mpzp ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Rada Gminy, nie tylko uczyniła to bez przewidzianej prawem formy, ale również wbrew oczywistej niezgodności projektowanego planu ze studium w zakresie przebiegu drogi GP, 8. naruszenie art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o pzp przez dokonanie w § 2 ust. 7 pkt 4 zaskarżonej uchwały zapisu o obowiązku "zinwentaryzowania przez inwestora terenu 1KL kolektora wód opadowych i roztopowych, o których mowa w pkt. 3 oraz jego odpowiedniego zabezpieczenia na odcinkach tego wymagających w obrębie terenu 1KL", podczas gdy nakładanie tego obowiązku pozostaje poza sferą regulowaną ustawą o pzp. Wskazany zapis jest, zdaniem skarżących, niedopuszczalny w świetle art. 15 ustawy, albowiem nie jest możliwe ustanawianie w planie miejscowym nakazów czy też nakładanie obowiązków w zakresie nieuregulowanym ustawowo. Skarżący zarzucali nadto zawarcie w treści zaskarżonej uchwały sformułowań skutkujących wewnętrzną sprzecznością jej postanowień. Podnosili, iż zaskarżona uchwała zawiera zapisy o treści wzajemnie sprzecznej, powodujące wątpliwości co do jej prawidłowego brzmienia. Zapis § 3 ust. 1 pkt 13 uchwały w brzmieniu "dojazd do terenu wg. ustaleń zawartych w § 2 ust. 7 pkt. 1 i 2 " jest wewnętrznie sprzeczny albowiem treść § 2 ust. 7 pkt. 1 i 2 dotyczy zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia ścieków sanitarnych, a nie obsługi komunikacyjnej terenu objętego planem. Powyższa okoliczność świadczy o pośpiechu i braku należytej staranności w toku procedury poprzedzającej podjęcie zaskarżonej uchwały, 9. naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o pzp przez nieuzasadnione uznanie, że doszło do uzgodnienia planu miejscowego z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, podczas gdy z pisma tego organu z dnia [...] lutego 2008 roku wynikało, że określił on warunki na jakich uzgodnienie może nastąpić oraz podał - przynajmniej co do jednego z nich - podstawę prawną uzasadniającą jego określenie. W konsekwencji powyższego uchybienia doszło do naruszenia art. 21 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 3 lipca 2002 roku Prawo lotnicze ( Dz.U. Nr 130, poz. 1112 z późn. zm.) w związku z art. 17 pkt 7 lit. c ustawy o pzp przez nieuzgodnienie planu objętego zaskarżoną uchwalą z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Wskazywali, iż w odpowiedzi na pismo Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2008 roku Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w piśmie z dnia [...] lutego 2008r roku określił warunki, na jakich może nastąpić uzgodnienie projektowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co do jednego z nich podał konkretną podstawę prawną, na jakiej uzgodnienie ma nastąpić. W związku z powyższym nieuprawnione było skorzystanie przez organ gminy z "sankcji" określonej w art. 24 ust. 2 ustawy o pzp, albowiem Wójt Gminy został powiadomiony przez Prezesa ULC o warunkach z podaniem podstawy prawnej co do jednego z tych warunków, po spełnieniu których możliwe jest dokonanie uzgodnień. Wskazane naruszenie prawa doprowadziło w konsekwencji do nieuzgodnienia w toku procedury planistycznej projektu mpzp z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, 10. naruszenie § 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 roku w sprawie opracowań ekofizjograficznych ( Dz.U. Nr 155, poz. 1298 ) w związku z art. 72 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska ( Dz.U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm. - dalej powoływanej jako POŚ ) przez podjęcie zaskarżonej uchwały bez sporządzenia podstawowego opracowania ekofizjograficznego obszaru objętego planem (jako jednego z warunków uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), który spełniałby przesłanki określone w § 6 powołanego rozporządzenia. Skarżący zarzucali, iż sporządzone w niniejszej sprawie opracowanie nie spełnia wymagań określonych w powołanym rozporządzeniu. W szczególności np. nie określa diagnozy stanu i funkcjonowania środowiska w zakresie oceny jego odporności na degradację, oceny stanu ochrony i użytkowania zasobów przyrodniczych, oceny stanu zachowania walorów krajobrazowych oraz oceny charakteru zmian zachodzących w środowisku. Nadto podnosili, iż dodatkowe uzasadnienie niniejszego zarzutu jest m.in. przedmiotem opracowań badawczo-naukowych, które - z uwagi na krótki termin do wniesienia niniejszej skargi - nie zostały jeszcze ukończone. Podkreślali, iż w dyspozycjach podstawowego opracowania ekofizjograficznego wskazano na konieczność dogłębnej analizy w prognozie oddziaływania projektu zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na środowisko i funkcje w istniejących powiązanych układach przestrzennych ( str. 13 pkt 23 opracowania). Z dokumentacji planistycznej wynika, że analizy tej nie dokonano, 11. naruszenie § 10 ust. 1 i 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 roku w sprawie opracowań ekofizjograficznych w związku z art. 72 ust. 5 POŚ przez podjęcie zaskarżonej uchwały bez uprzedniego sporządzenia kompletnego i ostatecznego problemowego opracowania ekofizjograficznego obszaru objętego planem ( jako jednego z warunków uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), co uniemożliwia merytoryczną ocenę poprawności tego opracowania. Zdaniem skarżących, z uwagi na przedmiot planu i sąsiedztwo dwóch obszarów specjalnej ochrony ptaków NATURA 2000 oraz strefy ujęcia wody powinno zostać również sporządzone ( przed lub w trakcie prac nad projektem planu miejscowego ) problemowe opracowanie ekofizjograficzne, zgodnie z przepisami § 10 ust. 1 i 2 w zw. z § 2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia, 12 . naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 40 ust. 1 pkt 1 POŚ w związku z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody ( Dz.U. Nr 92, poz. 880 z późn. zm.) w zw. z § 2 pkt. 32 i 33 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 roku w sprawie obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 ( Dz.U. Nr 229, poz. 2313 wraz ze zmianą Dz.U. Nr 179 z 2007 roku, poz. 1275) przez sporządzenie prognozy oddziaływania na środowisko, która zupełnie pomija fakt, iż w bliskim sąsiedztwie terenu objętego uchwalonym planem znajdują się dwa obszary specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 pod nazwami: Puszcza [...] i Dolina [...]. Zdaniem skarżących, uchybienie to uniemożliwia jakąkolwiek merytoryczną ocenę poprawności opracowanej przez Gminę prognozy. Konsekwencją zarzucanego uchybienia jest naruszenie art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody przez podjęcie zaskarżonej uchwały bez przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, które uwzględniałoby okoliczność, iż projekt planu może znacząco oddziaływać na wymienione powyżej obszary Natura 2000. Skarżący wywodzili, iż zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 POŚ, organ opracowujący projekt mpzp lub wprowadzający do niego zmiany sporządza prognozę oddziaływania na środowisko. Zgodnie z przepisami art. 41 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o ochronie przyrody, prognoza powinna określać, analizować i oceniać istniejące problemy ochrony środowiska istotne z punktu widzenia projektowanego dokumentu, w szczególności dotyczące obszarów podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, tj. obszary chronionego krajobrazu i obszary Natura 2000. Sporządzona "Prognoza oddziaływania na środowisko" - choć powołuje się w na rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 roku w sprawie obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 w jakikolwiek wyraźny sposób "nie określa, nie analizuje i nie ocenia istniejących problemów ochrony środowiska" ( art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy Prawo ochrony środowiska ) związanych z istnieniem wymienionych powyżej obszarów Natura 2000. Podkreślali, iż zarzucane uchybienie jest tym bardziej rażące, jeśli weźmie się pod uwagę , że wymienione powyżej obszary Natura 2000 zostały utworzone w celu specjalnej ochrony ptaków, co nasuwa oczywisty wniosek, że spełnienie powyższego celu może kolidować z funkcjonowaniem lotniska w bliskim sąsiedztwie tych obszarów oraz to, że z opracowanego przez gminę raportu oddziaływania na środowisko w zakresie hałasu lotniczego wynika, że trasy lotów na planowanym lotnisku będą odbywały się na niskich wysokościach nad obszarem specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 pod nazwą "Puszcza [...]". Wskazywali, iż dodatkowe uzasadnienie niniejszego zarzutu jest m.in. przedmiotem opracowań badawczo-naukowych, które - z uwagi na krótki termin do wniesienia niniejszej skargi - nie zostały jeszcze ukończone, 13. naruszenie art. 20 ust. 2 ustawy o pzp w związku z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym przez nieprzedstawienie Wojewodzie dokumentacji planistycznej dotyczącej zaskarżonej uchwały w terminie 7 dni od jej podjęcia tj. do dnia 17 września 2008 roku, co uzasadnia pogląd, że dokumentacja ta przedstawiona mu dopiero dniu 23 października czyli 5 tygodni po upływie ustawowego terminu, mogła nie być gotowa na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały. Skarżący wskazywali, iż jeden z ich pełnomocników kilkakrotnie zgłaszał się ( osobiście lub telefonicznie) po 17 września 2008 roku do właściwego wydziału w Urzędzie Wojewódzkim w celu zapoznania się z dokumentacją planistyczną. Dokumentacja ta była jednak nieosiągalna. Pismem z dnia [...] października 2008 roku ( doręczonym 13 listopada 2008 roku ) Wojewoda poinformował pełnomocnika skarżących, że dokumentacja prac planistycznych dotycząca zaskarżonej uchwały wpłynęła do Urzędu Wojewódzkiego w dniu 23 października 2008 roku. Tym samym Wójt Gminy aż o 5 tygodni przekroczył 7-dniowy termin określony w art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przez co dopuścił się naruszenia prawa. Wprawdzie procedura oceny zgodności uchwały z przepisami prawnymi przez wojewodę jako organ nadzoru, o której to procedurze stanowi przepis art. 20 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie pozostaje w bezpośrednim związku z procedurą kontroli uchwały przez sąd administracyjny, która jest wszczynana na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym to jednak - zdaniem skarżących – wadliwość tej pierwszej ma wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Po pierwsze bowiem w toku postępowania planistycznego, którego część wyznacza norma określona w art. 20 ust. 2 ustawy o pzp, doszło do naruszenia prawa, co podlega kontroli sądu administracyjnego również w toku rozpoznawania niniejszej skargi. Po drugie tak duże opóźnienie w przedstawieniu organowi nadzoru dokumentacji planistycznej uzasadnia pogląd, że nie była ona gotowa na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały albo, że posiadała istotne wady, które - bez ich usunięcia - musiałyby spowodować stwierdzenie nieważności uchwały przez Wojewodę w trybie rozstrzygnięcia nadzorczego. Całkowicie logiczna jest teza, że gdyby dokumentacja planistyczna była gotowa na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały, to nie byłoby żadnych przeszkód, żeby przekazać ją organowi nadzoru w ustawowym terminie. Powyższą argumentację uzasadnia, zdaniem skarżących, okoliczność, iż w piśmie skierowanym do Rady Gminy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa skarżący zarzucili nieprzedstawienie Radzie Gminy listy nieuwzględnionych pisemnych uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W toku sporządzania skargi, przy weryfikowaniu dokumentów towarzyszących podjęciu zaskarżonej uchwały, okazało się, że obecnie lista taka już istnieje. Okoliczność ta pozostaje w ewidentnej sprzeczności z treścią oświadczeń radnych załączonych do niniejszej skargi. Tym samym w pełni uzasadniony jest zarzut, że załączniki do uchwały i dokumentacja prac planistycznych nie były sporządzone na dzień podjęcia uchwały w sposób zgodny z przepisami prawa. Opisana okoliczność świadczy o pośpiechu i niestaranności w toku procedury poprzedzającej podjęcie zaskarżonej uchwały. Wskazując powyższe zarzuty skarżący wywodzili, iż każde z przedstawionych naruszeń prawa, opisanych w pkt od 1 do 12 skargi, stanowi samoistnie podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 28 ust 1 ustawy o pzp. Skarżący wskazywali ponadto, iż mają interes prawny w zaskarżeniu uchwały z dnia [...] września 2008 roku. Wynika on z faktu, że planowana inwestycja, której podstawę stanowi zaskarżona uchwała, będzie bezpośrednio oddziaływała na sferę wykonywania prawa własności nieruchomości przysługujących im na podstawie art. 140 kc. Wynika to wprost z treści ekspertyz sporządzonych przez Gminę w toku przygotowywania projektu planu objętego zaskarżoną uchwałą. Wywodzili, że ich stanowisko znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych i poglądach doktryny ( wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 listopada 2006 roku, II SA/Bk 414/06, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2007 roku, II SA/Wr 66/07, Z. Pławecki, Samorząd Gminny, Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2005, wyd II, teza 3 do art. 101 ustawy o samorządzie gminy). W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wnosiła o jej oddalenie jako bezzasadnej. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi podnosiła iż: ad 1. wprowadzone w trakcie trwania sesji Rady Gminy w dniu [...] września 2008 r. uzupełnienia i korekty do uchwały nosiły charakter autopoprawek nie wymagających ponowienia czynności proceduralnych, ad 2. forma wspólnej uchwały uchwalającej plan miejscowy oraz stwierdzającej zgodność tego planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest formą akceptowaną przez Urząd Wojewódzki, ad. 3. lista nieuwzględnionych uwag do projektu planu była sporządzona w formie tabelarycznej i została udostępniona radnym na etapie opiniowania w komisjach Rady Gminy oraz na sesji uchwalającej plan, ad. 4 projekt planu na żadnym z etapów jego sporządzania nie przewidywał nigdy nawierzchni betonowej pasa startowego, stąd bezzasadne jest ponawianie uzgodnień w odniesieniu do uchwalonej nawierzchni trawiastej tego pasa, ad. 5 nie występują żadne sprzeczności pomiędzy ustaleniami planu a "Raportem oddziaływania na środowisko w zakresie hałasu lotniczego lotniska" jak również "Prognozą oddziaływania na środowisko" , tak w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu jak też oddziaływania na środowisko, ad 6. zakres "szkodliwego" oddziaływania hałasu nie narusza stref zabudowy mieszkaniowej, jako że zasięg krzywych dopuszczalnego, długotrwałego, średniego poziomu dźwięku dla czasu odniesienia 16 godzin pory dziennej i pory doby ( 60 dB ) nie wykracza poza teren lotniska, co wynika z "Raportu oddziaływania na środowisko w zakresie hałasu lotniczego lotniska" , ad 7. plan nie ustala przebiegu planowanej drogi GP i nie wyznacza terenu dla jej realizacji, a jedynie sygnalizuje przebieg takiej drogi w sposób informacyjny, a tym samym nie stanowiący. Nie występuje zatem niezgodność z dotychczasową edycją Studium, w którym taka droga jeszcze nie występuje w odróżnieniu od nowej, jeszcze nie uchwalonej jego edycji, w którym ta droga jest już wprowadzona, ad. 8. ustalenia zawarte w § 2 ust. 7 pkt 4 uchwały dotyczące nałożenia obowiązku zinwentaryzowania przez inwestora terenu 1KL kolektora wód opadowych i roztopowych oraz jego odpowiedniego zabezpieczenia na odcinkach tego wymagających w obrębie terenu 1KL uznać należy za dopuszczalne i niesprzeczne z prawem z uwagi na to, że ustawa o pzp takiego zakazu nie precyzuje, jaki ustanawia w odniesieniu do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku dotyczące w § 4 wymogów w zakresie redakcji tekstowej nakłada w pkt 1 m.in. obowiązek "określenia nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów." Niezrozumiały jest natomiast zarzut sprzeczności postanowień zapisu zawartego w § 3 ust. 1 pkt 13 gdyż ona nie występuje , ad. 9. Urząd Lotnictwa Cywilnego w swym piśmie z dnia [...] lutego 2008 roku ( znak: [...]) w sprawie "uzgodnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w gminie w obrębie [...] - teren przewidywanego lotniska" zgłosił dodatkowe, w stosunku do swego poprzedniego pisma z dnia [...] listopada 2007 roku (znak: [...]) wnioski do planu, nie zgłaszając potrzeby dodatkowego wystąpienia o uzgodnienie, co zostało uznane za uzgodnienie z uwagami, ad. 10. i 11. opracowana ekofizjografia dla obszaru objętego planem sporządzona została przez biegłego w dziedzinie ochrony przyrody z listy Wojewody, ad. 12. zarzut jest całkowicie bezpodstawny z uwagi na znaczną, wykluczającą bezpośredni wpływ, odległość obszaru NATURA 2000 od terenów planowanego lotniska. W przypadku najbliżej położonego fragmentu obszaru NATURA 2000 ("Puszcza [...]) jest to odległość w linii prostej przekraczająca 5 km, ad. 13 zarzut nieuzasadniony gdyż samą uchwałę Rada Gminy ma obowiązek przedłożyć Wojewodzie w terminie 7 dni natomiast dokumentacja planistyczna przedkładana jest Wojewodzie w trybie art. 20 ust. 2 ustawy o pzp w odrębnym wystąpieniu po całkowitym skompletowaniu dokumentów związanych z planem. Postanowieniami z dnia 30 stycznia, 4 i 18 lutego Sąd oddalił wnioski skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2009 roku pełnomocnik procesowy skarżącego K.S. i skarżący W.R. w piśmie z dnia [...] marca 2009 roku, powołując się na przedłożone do akt zapisy dźwiękowe, zaprzeczali aby lista nieuzwględnionych uwag był przedłożona radnym w toku opiniowania planu w komisjach Rady Gminy. Zarzucili też stronie przeciwnej sprzeczność i zajęcie dwóch odmiennych stanowisk (w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i w odpowiedzi na skargę) co do zarzutu nieprzedstawienia radnym listy nieuwzględnionych uwag. Nadto, powołując się na wywody zawarte w uzyskanym przez Społeczny Komitet Protestacyjny Przeciw Budowie Lotniska Koreferacie do oceny miejscowego planu zagospodarowania wykonanym przez Instytut Badań Naukowych-Zakład Budownictwa, Geotechniki i Ochrony Środowiska w listopadzie 2008 roku wywodzili, iż w załączniku nr 1 do zaskarżonej uchwały błędnie zostały wskazane granice szkodliwego oddziaływania akustycznego lotniska, a tym samym radni i okoliczni mieszkańcy zostali wprowadzeniu w błąd co do rzeczywistego zagrożenia związanego z jego funkcjonowaniem. Wskazane w załączniku do uchwały granice zostały bowiem wytyczone w oparciu o nieaktualny " Raport oddziaływania na środowisko" z listopada 2005 roku. W jego zaktualizowanej wersji z kwietnia 2008 roku, wynikający z nowo sporządzonej mapy akustycznej lotniska zasięg krzywej dopuszczalnego długotrwałego średniego poziomu dźwięku 60 dB wykracza już poza teren planowanego lotniska i wchodzi w strefę zabudowy mieszkaniowej. Wskazany błąd skutkuje również wadliwością "Prognozy oddziaływania na środowisko" sporządzonej w czerwcu 2008 roku, również w oparciu o rysunek planu na którym błędnie wskazano przebieg wskazanej krzywej, co dyskwalifikuje zarówno ją jak i uchwalony na jej podstawie plan. Oznacza to bowiem także, że uzgodnienia do projektu planu zostały dokonane w oparciu o "Prognozę ...", która nie uwzględnia aktualnego przebiegu krzywej określającej zasięg dopuszczalnego długotrwałego średniego poziomu dźwięku 60 dB. Zdaniem skarżących uzyskany koreferat wskazuje również na uchybienia w zakresie dokumentacji planistycznej polegające na braku rozpoznania warunków gruntowo–wodnych, brak specjalistycznej dokumentacji geologiczno – inżynierskiej dla terenu lotniska, brak uzgodnienia projektu planu z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w zakresie strefy ochronnej ujęcia wody pitnej w [...], wymaganego przez przepis art. 4a ustawy – Prawo wodne. Ustosunkowując się do pisma procesowego pełnomocnika skarżącego S. z dnia [...] marca 2009 roku, strona przeciwna w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2009 roku, przedstawiając protokoły z obrad komisji, wywodziła, iż wszystkie uwagi wniesione do planu wraz z ich tabelaryczną listą znajdowały się w dokumentacji planistycznej, były dostępne podczas prac w komisjach i na sesji Rady Gminy, podczas której podjęto kwestionowaną uchwałę, nie występuje też niezgodność w stanowisku organu w kwestii listy nieuwzględnionych uwag. Nadto w kwestii zarzutów wywodzonych z Koreferatu podniósł że, jak wynika z "Raportu oddziaływania na środowisko..." założenia w nim przyjęte mają charakter symulacyjny i dopiero zalecany w nim pomiar kontrolny na etapie funkcjonowania inwestycji zweryfikuje jej uciążliwość akustyczną. Pismami z dnia [...] marca 2009 roku, w wykonaniu zobowiązania Sądu, skarżący wskazali, iż są właścicielami nieruchomości zabudowanych domami mieszkalnymi położonych: w [...] w odległości ok. 650 m od terenu objętego planem ( K.S. i B.S. - nr ewid. działki [...]) i w [...] w odległości ok. 40 m od tego terenu ( W.R. - nr ewid. działki [...]). Skarżący K.S. i B.S. wskazywali dodatkowo, iż korzystają z ujęcia wody pitnej, dla którego strefa ochronna położona jest na terenie objętym planem miejscowym, a skarżący W.R., iż jego nieruchomość znajduje się bezpośrednio w strefie szkodliwego długotrwałego średniego poziomu dźwięku ustalonej dla lekkich samolotów w zaktualizowanej w kwietniu 2008 roku wersji "Raportu oddziaływania na środowisko". W pismach procesowych z dnia [...] kwietnia 2009 roku pełnomocnik skarżącego K.S. i skarżący W.R., powołując się na złożoną opinię prawną prof. dr hab. M.G., dotyczącą wymagań jakie powinny być spełnione w zakresie przepisów z zakresu ochrony środowiska przy przyjmowaniu projektu mpzp, wywodzili iż zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem, bowiem podjęta została w oparciu o "Prognozę oddziaływania na środowisko" rażąco naruszającą przepisy co do jej wymaganej treści. Podnosili, iż mieszkańcy mają prawo znać skutki sposobu zagospodarowania przestrzeni na terenie gminy w której zamieszkują, zwłaszcza jeżeli wiąże się to z prowadzeniem inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, a zagospodarowana przestrzeń znajduje się w ich sąsiedztwie. Zarzucali, iż nierzetelność organów Gminy dotyczyła wszystkich etapów sporządzania i uchwalania planu miejscowego Zastrzeżenia mieszkańców Gminy zostały potraktowane bez należytej powagi, a wręcz przemilczane w toku procedowania planu. Ewentualne zagrożenia związane z jego uchwaleniem i realizacją nie zostały zdiagnozowane, były marginalizowane, a nawet wręcz ukrywane przed mieszkańcami Gminy. W dniu 14 kwietnia 2009 roku do Sądu wpłynęły wnioski S.J., P.L., I.S., S.C., J.H., K.W., T.M., B.A. i R.P. o dopuszczenie do udziału w sprawie – na podstawie przepisu art. 33 § 2 ppsa - w charakterze uczestników postępowania. W uzasadnieniu wnioskodawcy wskazywali, iż wynik sprawy dotyczy ich interesu prawnego gdyż są właścicielami nieruchomości zabudowanych, położonych bądź bezpośrednio przy terenie objętych planem, bądź w odległości do 750 m od niego, zatem znajdujących się w bezpośredniej strefie oddziaływania akustycznego planowanego lotniska, a nadto korzystają z ujęcia wody, dla którego strefa ochronna znajduje się na terenie objętym planem. Na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 roku Sąd dopuścił wnioskodawców do udziału w sprawie w charakterze uczestników postępowania. W toku rozprawy strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska. Uczestniczka postępowania B.A. popierała stanowisko skarżących. Pełnomocnik skarżących K.S. i W.R., precyzując stanowisko skarżących, wywodził iż naruszenie interesu prawnego skarżących wiąże się z naruszeniem przepisu art. 144 Kc i przejawia się w tym, że budowa lotniska stworzy uciążliwości dla skarżących związane z pogorszeniem warunków zamieszkania związanych z zanieczyszczeniami, hałasem, zmniejszeniem wartości nieruchomości, stworzy możliwość zanieczyszczenia pośredniego ujęcia wody. Z obszaru objętego planem powstać może bowiem szereg zakłóceń - immisji na nieruchomości skarżących. Precyzując stanowiska skarżących w zakresie zgłoszonych w skardze wniosków dowodowych oświadczył, iż nie wnosi o przeprowadzenie dowodu z przedłożonych do skargi dokumentów w postaci Koreferatu, opinii prawnej i opinii dotyczącej wpływu lotniska na klimat akustyczny, a zawarta w nich argumentacja stanowić ma jedynie uzupełnienie uzasadnienia zarzutów skarg. Pełnomocnik organu, przedkładając wyjaśnienia autora "Raportu oddziaływania na środowisko", wywodził, iż już w pierwotnym opracowaniu uwzględnione zostały samoloty o masie startowej do 10 285 kg, a w oparciu o oświadczenie dziewięciu radnych Gminy, że mieli oni możność zapoznania się z pełną dokumentacją planistyczną, w tym również z listą nieuwzględnionych uwag do planu. Odnosząc się do zarzutów Koreferatu i zarzutu braku uzgodnienia projektu planu z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w zakresie strefy pośredniej ujęcia wody pełnomocnik organu powoływał się na wyjaśnienia głównego projektanta planu,. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2008 roku pełnomocnik organu wywodził, iż zmiany dokonane w projekcie planu miejscowego, między etapem jego publicznego wyłożenia a uchwalenia, nie wymagały ponowienia czynności z art. 17 ustawy o pzp i były wynikiem dążenia organu do uwzględnienia w jak najszerszym zakresie uwag oponentów planu miejscowego stąd też np. zmiana dotycząca pasa startowego i masy startowej samolotów. Wywodził, iż nawet gdyby przyjąć, że zmiany wprowadzone do planu wymagały ponowienia procedury z art. 17 ustawy o pzp jak i zaistniały inne wadliwości podnoszone w skargach to stanowią one nieistotne naruszenie trybu sporządzania planu ( wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 października 2007 roku, IV SA/Wa 1035/07- Lex 424665 ). Zaskarżona uchwała miałaby bowiem taka samą treść również w sytuacji, gdyby nie doszło do zarzucanych nieprawidłowości. W ocenie pełnomocnika organu podnoszone w skargach zarzuty nie dotyczą zasad sporządzania planu miejscowego, ale trybu jego sporządzania ( wyrok WSA w Poznaniu z 20 grudnia 2006 roku II SA /Po 692/06, Lex 475253 ). Podnosił, iż wbrew stanowisku strony skarżącej, opracowanie ekofizjograficzne nie jest elementem procedury planistycznej w rozumieniu art. 17 ustawy i jego brak lub wady nie stanowią automatycznie podstawy do orzekania o nieważności planu miejscowego. W tym przypadku nie ma bowiem zastosowania art. 28 ustawy o pzp. Podniósł też, iż uwagi do projektu planu zostały przez organ przygotowujący projekt planu rozstrzygnięte w formie ustnej, gdyż przepisy nie wymieniają formy pisemnej jako jedynej właściwej dla dokonania takiego rozstrzygnięcia. Zarzucił też, że wskazanie przez pełnomocnika skarżących na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 roku, iż naruszenie ich interesu prawnego polega na naruszeniu posiadanego przez nich prawa własności nie jest wystarczające dla uznania, że posiadają oni legitymację skargową o jakiej mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Zaskarżona uchwała nie narusza w żaden sposób posiadanego prawa własności. Kwestia powstania lotniska jest, mimo uchwalenia planu, zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Do powstania lotniska konieczne jest bowiem zaistnienie wielu okoliczności, w tym przede wszystkim uzyskanie przez Gminę prawa własności gruntu objętego planem. Zatem podnoszone naruszenie posiadanego prawa własności jest tylko potencjalne i hipotetyczne, w sytuacji gdy przepis art. 101 ust 1 ustawy o samorządzie gminy wymaga zaistnienia naruszenia interesu prawnego kwestionowanym aktem już w dacie wniesienia skargi. Zdaniem pełnomocnika organu, brak jest legitymacji procesowej do zaskarżenia kwestionowanego aktu organu gminy w sytuacji mogącego powstać dopiero w przyszłości zagrożenia interesu prawnego skarżącego ( wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 lutego 2007 roku II SA /GL 943/06 Lex 356449 ). W ocenie pełnomocnika organu skarżący będą mogli bronić swego prawa własności w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w którym przysługiwać im będzie status stron postępowania administracyjnego jako właścicielom nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego lotniska. Natomiast w przypadku rzekomego spadku wartości nieruchomości skarżący winni skorzystać z regulacji przewidzianej w przepisie art. 36 ust. 3 ustawy o pzp. W piśmie procesowym z dnia 2 czerwca 2009 roku pełnomocnik skarżących W.R. i K.S. wywodził, iż – wbrew aktualnemu stanowisku organu - treść "Raportu oddziaływania na środowisko ..." jak i przebieg spotkania konsultacyjnego z mieszkańcami Gminy w dniu [...] marca wskazuje, że założenia poczynione dla planowanego lotniska obejmowały tylko samoloty lekkie tj. do 5 700 kg. Nadto wywodził, iż wprawdzie w wersji planu wyłożonej do publicznej wiadomości nie było, wbrew wcześniejszemu zarzutowi skargi, sprecyzowania rodzaju nawierzchni lotniska, to w " Prognozie oddziaływania na środowisko" , zaktualizowanej w czerwcu 2008 roku, mowa jest o nawierzchni utwardzonej dróg startowych, powierzchni manewrowych, parkingów, zaplecza technicznego itp., zaś o betonowej nawierzchni pasów startowych informował główny projektant planu podczas posiedzenia komisji komunalnej jeszcze na 9 dni przed uchwaleniem planu. Odnosząc się do pisma procesowego pełnomocnika skarżących wskazywał, iż regulacje ustawy – Prawo Budowlane w aktualnym stanie prawnym już nie gwarantują właścicielom nieruchomości sąsiednich przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Uchwalenie ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. ) wskazuje na zamiar ustawodawcy przesunięcia możliwości obrony ich interesów na etap wcześniejszy niż uzyskiwanie pozwolenia na budowę. Na rozprawie w dniu 9 czerwca 2009 roku pełnomocnicy skarżących podtrzymali dotychczasowe stanowiska procesowe. Pełnomocnicy uczestników i uczestnicy działający osobiście popierali stanowisko skarżących. Strona przeciwna również podtrzymywała dotychczasowe stanowisko. Pełnomocnik organu wskazał nadto, iż teren objęty planem obejmuje ok. 180 ha i wyjaśnił, że przyjęta skala rysunku planu 1:2000 wynikała z wielkości terenu objętego planem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga zasługiwała na uwzględnienie . Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz.1269 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa powyżej, sprawowana jest pod względem legalności, czyli zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 156, poz. 1270, ze zm.- powoływanej jako: ppsa ) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6 ppsa ). W ramach sprawowanej kontroli sąd administracyjny w przypadku stwierdzenia, iż kontrolowany akt narusza prawo uchyla go lub stwierdza jego nieważność zaś w przypadku uznania, iż pozostaje on w zgodzie z obowiązującym prawem skargę oddala. Szczególnego podkreślenia wymaga, iż stosownie do przepisu art. 134 § 1 ppsa Sąd nie jest związany zarzutami skargi co oznacza, iż bada zaskarżony akt pod kątem jego zgodności z prawem niezależnie od tychże zarzutów. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skarg K.S., B.S. i W.R. była uchwała Rady Gminy z dnia [...] września 2008 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w Gminie, obejmującego działkę [...] i część działki nr [...]. W związku z takim przedmiotem zaskarżenia podstawę kontroli sądowoadministarcyjnej stanowił przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r., Nr 142. poz. 1591 ze zm.) stanowiący, iż każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, W pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu było jednakże zbadanie czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne jej dopuszczalności. Skarżący w swych skargach zakwestionowali legalność uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwałę w tym przedmiocie należy zaliczyć do uchwał z zakresu administracji publicznej. Ustanawia ona bowiem przepisy powszechnie obowiązujące na terenie gminy, mające charakter prawa miejscowego ( art. 14 ust. 8 ustawy o pzp ) i podjęta została na podstawie upoważnienia ustawowego o jakim mowa w przepisie art. 40 ust. 1 w związku z art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący dopełnili wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, kierując do Rady Gminy pisma z [...] września 2008 roku, które wpłynęły do tego organu w tym samym dniu i na które uzyskali odpowiedź pismem z dnia [...] października 2008 roku, doręczonym im 24 października. Skarga wniesiona została ( nadana w urzędzie pocztowym ) w dniu [...] listopada 2008 roku, a więc z dochowaniem 30-dniowego terminu o jakim mowa w art. 53 § 2 ppsa. Tym samym w ocenie Sądu wymogi formalne skargi zostały spełnione, a skarga podlegała kognicji sądu administracyjnego. Rozpoznając skargę wniesioną na podstawie przepisu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w następnej kolejności Sąd miał obowiązek zbadania posiadania przez skarżących legitymacji procesowej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Badanie uprawnienia podmiotu do wniesienia skargi następuje w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a nie na podstawie art. 50 § 1 ppsa. W przeciwieństwie bowiem do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone kwestionowanym skargą aktem ( wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSA i WSA z 2005 r., nr 1, poz. 2). Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia ( vide: wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 roku, OSK 1437/2004, Wokanda 2005 r. Nr 7-8, str. 69 ). Podkreślić należy, że przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym ( wyrok SN z dnia 7 marca 2003 roku, III RN 42/02, OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114). Jak podkreślono w orzecznictwie, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego ( wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). Oznacza to, że przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność planu miejscowego kształtowana jest na innych zasadach aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami Kpa. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi tj. oceny zgodności z prawem uchwały w przedmiocie miejscowego planu. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może być uwzględniona lub nie. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym, kwestionującym legalność zaskarżonego aktu spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 roku, III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 roku, nr 7, poz. 114, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004 roku, II SA/Bk 364/04, Lex nr 173736). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje jedynie stan zagrożenia naruszeniem, przeto w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę ( wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 roku, OSK 1563/04, LEX nr 171196, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 roku, II OSK 1127/05, LEX nr 194894). O uwzględnieniu skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być bezpośredni i realny ( vide : wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 roku, I OSK 715/05, LEX nr 192482, wyrok NSA z dnia 4 września 2001 roku, II SA 1410/01, Lex nr 53376, postanowienie NSA z dnia 9 listopada 1995 r., II SA 1933/95, publ.: ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170, wyroki WSA w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r., II SA/Bk 764/06 i II SA/Bk 763/05 ). Interes prawny skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Jak podkreśla NSA przymiot strony w postępowaniu sądowym, mającym na celu ocenę zgodności z prawem danej uchwały organu gminy, przysługuje wyłącznie podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały tym aktem prawa miejscowego naruszone przed wniesieniem skargi. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie przyznaje bowiem takiej legitymacji podmiotom, których interesy prawne lub uprawnienia są dopiero zagrożone naruszeniem w wyniku wejścia w życie postanowień aktu prawa miejscowego. W kontekście wywodów dotyczących kwestii naruszenia interesu prawnego należy wskazać, iż przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym był przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny, co do jego zgodności z Konstytucją RP w zakresie wynikającego z niego wymogu umożliwiającego zaskarżenie aktów administracyjnych jedynie podmiotom, które wykażą się naruszeniem konkretnego i indywidualnego interesu prawnego wynikającego z konkretnej normy prawa materialnego. Wyrokiem z dnia 16 września 2008 roku ( SK 76/06 TK, OTK-A 2008/7/121 ) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż jest on zgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i 7 oraz art. 77 ust.2 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej . Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o pzp) uchwalanym przez radę gminy jako jej organ stanowiący. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o pzp ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z kolei art. 6 ust. 2 tej ustawy stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, a także do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Oznacza to, że regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą dotyczyć interesu prawnego wynikającego z norm materialnoprawnych kształtujących prawo własności bądź inne prawa, z których wynika tytuł prawny do nieruchomości. Oceniając istnienie po stronie skarżących legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały w przedmiocie planu miejscowego wskazać w pierwszej kolejności należy, iż kwestionowanym planem objęty został wyłącznie tereny stanowiące działkę ewid. nr [...] i część działki nr. ewid. nr [...], będące własnością Skarbu Państwa, a pozostające w zarządzie Oddziału Terenowego Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Skarżący są natomiast ( co nie było sporne ) właścicielami nieruchomości zabudowanych domami mieszkalnymi, położonych poza terenem objętym planem miejscowym przyjętym zaskarżoną uchwałą. Nieruchomości skarżących, jak wynika z niezakwestionowanych przez stronę przeciwną oświadczeń, położone są w odległości 650 m ( K.S. i B.S.) i 40 m ( W.R.) od granic terenu objętego planem. Zaskarżając uchwałę z dnia [...] września 2008 roku zakwestionowali oni tym samym przyjęte w planie przeznaczenie terenu stanowiącego nieruchomości do których nie mają tytułu prawnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest ugruntowany pogląd, że w postępowaniu planistycznym interes prawny, znajdujący ochronę w przepisach Kodeksu cywilnego, ma niewątpliwie właściciel nieruchomości położonej na terenie objętym planem ( vide: wyrok NSA z 29 grudnia 1999 roku IV SA 1501/99 , Lex 48196 ), a także, iż uchwała w przedmiocie mpzp nie narusza interesu prawnego skarżącego w sytuacji, gdy kwestionuje on zmianę przeznaczenia działki, której nie jest właścicielem ani też nie ma do niej innych praw ( vide: wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSA i WSA z 2005 r., nr 1, poz. 2). Ten ostatni pogląd traktować jednak należy jako zasadę dopuszczającą wyjątki. Za taki wyjątek można bowiem uznać sytuację, gdy skargę wnosi właściciel nieruchomości nie objętej wprawdzie granicami planu miejscowego, uchwalonego kwestionowaną przez niego uchwałą, ale nieruchomości sąsiedniej, na którą będzie oddziaływała inwestycja planowana na działce objętej planem ( vide: wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 roku II OSK 84/08 i wyrok NSA z dnia 13 października 2003 roku IV SA 456-458/02 nie publik. ). W uzasadnieniu pierwszego z przywołanych wyroków NSA stwierdził nadto, iż pojęcie nieruchomości sąsiedniej objętej planem, na której planowana jest realizacja inwestycji może obejmować nie tylko nieruchomość graniczącą fizycznie z nieruchomością, której właściciela interes prawny został naruszony, ale również inne nieruchomości. Przymiot strony będzie przysługiwał także innym osobom jeżeli planowany obiekt będzie miał wpływ na prawnie chronione interesy tych osób. Takie pojmowanie pojęcia nieruchomości sąsiedniej jest powszechnie przyjęte na tle przepisów Kodeksu cywilnego, zawierających regulacje dotyczące tzw. prawa sąsiedzkiego, a ściślej - art. 144 tego Kodeksu, obejmującego zakaz ujemnego oddziaływania na cudzą nieruchomość w drodze tzw. immisji pośrednich. NSA stwierdził również, iż sam fakt, że zapisy planu nie zmieniają przeznaczenia gruntu należącego do skarżącego nie uzasadnia twierdzenia o braku jego legitymacji do zaskarżenia uchwały. Wskazać też należy na wyrok NSA z dnia 20 listopada 2003 roku w sprawie II SA/ Po 1252/03, w którym Sąd ten stwierdził, iż "planowanie na nieruchomości graniczącej z nieruchomością skarżących kopalni kruszywa stwarza niebezpieczeństwo wykorzystywania tejże nieruchomości w sposób zakłócający korzystanie z nieruchomości skarżących ponad przeciętną miarę ( art. 144 Kc ). Skoro tak, to skarżący mieli, chroniony konkretną normą, interes prawny w kwestionowaniu projektu zmiany planu". Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należało, w ocenie Sądu, uznać, iż w świetle podnoszonych przez skarżących okoliczności związanych z oddziaływaniem na ich nieruchomości planowanego na terenie objętym planem lotniska, przysługuje im legitymacja procesowa do zaskarżenia uchwały z dnia [...] września 2008 roku, wymagana przez przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminny. Bez wątpienia bowiem zaplanowanie w planie miejscowym lokalizacji inwestycji w postaci lotniska o funkcji sportowo-rekreacyjnej, operacyjnej w obsłudze zarządzania kryzysowego i ratownictwa medycznego należy uznać za zlokalizowanie inwestycji mogącej oddziaływać, w szczególności w związku z wytwarzanym hałasem i innymi immisjami, na położone w jej sąsiedztwie nieruchomości skarżących zabudowane budynkami mieszkalnymi powodując pogorszenie warunków środowiskowych życia i zamieszkiwania, a także obniżenie wartości nieruchomości. Lotnisko jest inwestycją, która już ze względu na swą specyfikę kwalifikowana była przez ustawodawcę, w stanie prawnym obowiązującym w okresie procedowania spornej uchwały, jako przedsięwzięcie znacząco oddziaływujące na środowisko, które wymaga lub może wymagać raportu oddziaływania nas środowisko ( rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko – Dz.U. 2004r., Nr 257, poz. 2573 ) na etapie uzyskiwania decyzji środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Tak więc charakter inwestycji oraz położenie nieruchomości skarżących względem terenu objętego planem na którym ma być zlokalizowania oraz możliwy zakres jej oddziaływania pozwalały w ocenie Sądu na uznanie istnienia po stronie skarżących legitymacji do zaskarżenia uchwały z dnia [...] września 2008 roku. Dodatkowo wskazać należy, iż naruszenie prawa własności zapisami planu miejscowego nie polega na tym, że uchwalony mpzp "dokonuje zaboru czegokolwiek z nieruchomości właściciela lecz na tym, że wpływa na ukształtowanie sposobu wykonywania prawa własności. Naruszenie interesu prawnego więc nie polega na odjęciu jakiejś dotychczasowej wartości prawnej ( uprawnienia, możliwości prawnej ), ale również na spowodowaniu, iż jakaś wartość prawna ( uprawnienie, możliwość prawna ) nie będzie mogła być realizowana ( vide: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 września 2006 roku II SA/Wr 604/05 Lex 297165 ). W tym miejscu jednakże przypomnienia i szczególnego podkreślenia wymaga, że uznanie, iż doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących nie warunkuje automatycznie uwzględnienia skargi, a jedynie stanowi przesłankę jej dopuszczalności umożliwiającą Sądowi merytoryczną ocenę zasadności wniesionych skarg. Na gruncie ustawy o samorządzie gminnym podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy jest przepis art. 91 ust. 1 z zw. z art. 91 ust. 4 tej ustawy, stanowiący, iż nieważna jest uchwała sprzeczna z prawem, jeżeli naruszenie prawa jest istotne. Jednakże w przypadku uchwały w sprawie przyjęcia planu miejscowego podstawą do stwierdzenia jej nieważności jest przepis art. 28 ust. 1 ustawy o pzp. Zgodnie z nim naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania go, a także naruszenie właściwości organów powoduje nieważność uchwały Rady Gminy w całości lub części. Przez tryb sporządzania planu miejscowego należy rozumieć sekwencję czynności, które podejmują organy planistyczne w celu doprowadzenia do uchwalania planu. Procedura planistyczna jest procedurą sformalizowaną, wyznaczającą zakres i kolejność czynności wymaganych przy sporządzaniu planu miejscowego i obejmuje: ogłoszenie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, etap składania wniosków do planu i ich rozpatrzenia przez organ sporządzający plan, wystąpienie o opinie do wskazanych w ustawie podmiotów, uzgodnienie projektu planu z organami wymienionymi w ustawie, wprowadzenie ewentualnych zmian w sporządzonym projekcie planu, wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu, dyskusję publiczną, etap zgłaszania uwag do projektu planu, ich rozstrzygnięcie przez organ przygotowujący projekt planu, przekazanie radzie projektu planu wraz z listą nieuwzględnionych uwag, rozstrzygnięcie rady gminy w przedmiocie nieuwzględnionych uwag, uchwalenie planu. Wskazania wymaga, iż w zakresie przesłanki stwierdzenia nieważności jaką jest naruszenie trybu uchwalania planu miejscowego obowiązuje wymóg istotności naruszenia trybu sporządzania planu. Wymóg ten należy rozumieć jako naruszenie trybu, prowadzące w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałby podjęte gdyby do naruszenia trybu nie doszło. Natomiast przesłanka stwierdzenia nieważności określona jako naruszenie zasad sporządzania planu nie jest obarczona wymogiem istotności, co oznacza, iż każde naruszenie zasad sporządzania planu prowadzi do stwierdzenia jego nieważności. Przez zasady sporządzania planu należy rozumieć merytoryczne wymogi jakim odpowiadać powinien akt planistyczny, co odnosi się do ustaleń planu zawartych w części opisowej i graficznej, jego załączników, a także standardów dokumentacji planistycznej obejmującej materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, prawidłowość stosowanych oznaczeń i nazewnictwa oraz sposob dokumentowania prac planistycznych. Dokonując w oparciu o przepis art. 28 ust. 1 ustawy o pzp oceny dochowania przez organy planistyczne Gminy (Wójta i Radę Gminy) trybu sporządzania planu miejscowego jak i dochowania zasad jego sporządzania Sąd, w kontekście zarzutów skarg jak i na podstawie art. 134 § 1 ppsa uznał, iż zaskarżona uchwała z dnia [...] września 2008 roku narusza prawo w zakresie skutkującym jej nieważnością w całości. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać jednakże należy, iż nie wszystkie z nich okazały się uzasadnione. Za nieuzasadniony uznać należało zarzut nr 2 dotyczący podjęcia zaskarżonej uchwały bez uprzedniej uchwały o zgodności mpzp z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z przepisem art. 20 ust. 1 ustawy o pzp plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. W kontekście wskazanego zarzutu skargi należy zauważyć, że orzecznictwo dotyczące wykładni powyższego przepisu nie jest jednolite. W niektórych orzeczeniach przyjmuje się, że przepis art. 20 ust. 1 ustawy o pzp wymaga, aby stwierdzenie zgodności planu ze studium nastąpiło w formie odrębnej uchwały, ze wszystkimi tego konsekwencjami, w tym z prawem jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. A skoro tak, to nie jest możliwe, aby stwierdzenie tej zgodności nastąpiło w tej samej uchwale, w której następuje uchwalenie planu ( vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2091/06, LEX nr 341285 ). Rozważając tę kwestię WSA w Białymstoku w uzasadnieniu przywołanego w skardze wyroku z dnia 9 lutego 2006 r. ( sygn. akt II SA/Bk 583/05, LEX nr 173715) stwierdził, iż uchwalenie planu, wraz z jednoczesnym rozstrzygnięciem o kwestiach w nim wymienionych, następuje po stwierdzeniu zgodności planu ze studium. Stwierdzenie zgodności planu miejscowego ze studium jest zatem czynnością towarzyszącą uchwaleniu planu, ale następuje przed jego uchwaleniem. Jeśli tak, to powinno nastąpić w formie odrębnej uchwały. Odrębna, uprzednia uchwała o zgodności planu z ustaleniami studium, podlegająca ocenie organu nadzoru co do jej legalności, a także zaskarżeniu do sądu w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, służy ochronie zasady praworządności w procesie sporządzenia planu, dlatego też brak takiej odrębnej uchwały uznać należy za istotne naruszenie trybu sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy. Natomiast w wyroku z dnia 8 sierpnia 2006 roku ( II OSK 698/06, teza II ) NSA stwierdził, że nawet "zakładając, iż rada gminy narusza normę art. 20 ust. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzając zgodność projektu miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzennego gminy w uchwale podejmującej plan, a nie w poprzedzającej ją odrębnej uchwale, to naruszenie to nie może być traktowane jako istotne naruszenie trybu, tym bardziej zasad sporządzania planu, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skutkując nieważnością podjętego planu". Na gruncie wykładni omawianego przepisu w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przeważające jest jednak stanowisko sprowadzające się do poglądu, iż dla stwierdzenia zgodności projektu planu ze studium nie jest wymagana odrębna uchwała rady gminy. Wymóg o jakim mowa w art. 20 ust. 1ustawy o pzp jest bowiem spełniony zarówno wtedy, gdy stwierdzenie przez radę gminy zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego następuje w sytuacji, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym przedmiocie, jak i wówczas, gdy uchwała o zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium zostanie podjęta w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pogląd taki wypowiedziany został m.in. w wyroku WSA w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2008 roku ( II SA/Łd 417/08 ) i w wyroku NSA z dnia 22 lutego 2007 roku w sprawie II OSK 1863/06 ( ONSAiWSA 2008/1/14.) W tej ostatniej sprawie NSA uznał, iż nie narusza przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o pzp uchwała stwierdzająca, iż rada miejska uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu zgodności planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy. Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany w powołanym orzeczeniu. Podkreślenia bowiem wymaga, iż przepis art. 20 ust. 1 ustawy o pzp nie przewiduje wprost obowiązku podejmowania w analizowanej kwestii odrębnej uchwały, stąd nie można mówić o istnieniu w tym zakresie bezwzględnego obowiązku rady skutkującego – w razie jego niedochowania, jak wywodzą skarżący - nieważnością planu. W takim przypadku restrykcyjny charakter regulacji zawartej w art. 28 ustawy, zastrzeżonej dla najcięższych przypadków naruszenia prawa przy sporządzaniu projektu planu miejscowego, sprzeciwia się stwierdzeniu nieważności ze wskazanego powodu. W części wstępnej badanej uchwały, poprzedzającej ustalenia planu, znalazł się zwrot: "uchwala się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w Gminie (...) stwierdzając jednocześnie jego zgodność ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy". W ocenie Sądu tak sformułowana uchwała czyni zadość wymogowi stawianemu przez przepis art. 20 ust.1 ustawy o pzp. Zawiera bowiem pozytywne i jednoznaczne stwierdzenie organu stanowiącego gminy co do zgodności uchwalanego projektu planu ze studium. Mając na uwadze przepis art. 134 ppsa, do kwestii dochowania trybu procedury planistycznej w zakresie rozstrzygnięcia w przedmiocie opinii i uwag do planu, Sąd odniósł się z urzędu. W ramach sformalizowanej procedury planistycznej regulowanej przepisem art. 17 ustawy o pzp na organie sporządzającym projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ciąży w jej toku obowiązek rozpatrzenia wniesionych do planu wniosków ( art. 17 pkt 3 ustawy o pzp ) i rozstrzygnięcia o wniesionych do planu uwagach ( art. 17 pkt 12 ). Organ sporządzający projekt planu nie jest związany treścią wniosków, ale ma obowiązek ich rozpatrzenia. Pominięcie tego etapu procedury lub poszczególnych wniosków może skutkować naruszeniem procedury sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ustawy. Wprawdzie ustawa o pzp wprost nie wskazuje formy prawnej w jakiej następuje rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosków do planu, ale mając na uwadze zasady ogólne działania organu przygotowującego projekt planu, którym jest organ wykonawczy gminy, nie może budzić wątpliwości, że czynność ta powinna być dokonana w trybie zarządzenia tego organu ( tj. wójta, burmistrza, prezydenta miasta ) i z dochowaniem formy pisemnej. Organ nie ma obowiązku wydawania indywidualnych zarządzeń dotyczących każdego z wniosków. Może rozpoznać je zarządzeniem zbiorczym w sprawie uwzględnienia lub odrzucenia wniosków, przedstawiając jednakże każdy złożony wniosek w zindywidualizowany sposób wraz z indywidualnym rozpatrzeniem go. Nadto powinien przedstawić je w załączonej do zarządzenia tabeli. W kwestii tej bowiem znajdują zastosowanie uregulowania wydanego, na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy o pzp, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U. Nr 164, poz. 1587 ) regulującego m.in. sposób dokumentowania prac planistycznych. Zgodne z przepisem § 12 rozporządzenia wykonanie czynności o jakich mowa w art. 17 ustawy dokumentuje się poprzez sporządzenie dokumentacji planistycznej składającej się m.in. z wykazu wniosków złożonych do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego wzór określa załącznik nr 4 do rozporządzenia (pkt 4 § 12 rozporządzenia) oraz rozstrzygnięcia organu sporządzającego projekt planu miejscowego w sprawie rozpatrzenia wniosków o których mowa w pkt 4 ( pkt 5 § 12 rozporządzenia ). W dokumentacji planistycznej rozpoznawanej sprawy, przedłożonej na żądanie Sądu, znajdują się jedynie dwukrotnie sporządzone - wg wzoru z załącznika nr 4 - wykazy wniosków do mpzp gminy w obrębie wsi [...] ( k. 33 - 35 i k. 45-46 dokumentacji planistycznej ), co związane było z ponowieniem tego etapu procedury ze względu na zmianę uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. Z treści drugiego z wykazów wynika, iż wnioski zostały rozpoznane w dniu [...] marca 2006 roku. Mimo wskazania w spisie treści dokumentacji planistycznej ( pkt 7 i 9 ), iż prócz wykazu wniosków znajduje się w niej również rozstrzygnięcie w sprawie rozpatrzenia wniosków, dokumentu w tym przedmiocie brak. Na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 roku pełnomocnik organu oświadczył, iż w przedmiocie rozpatrzenia zgłoszonych wniosków Wójt Gminy podjął rozstrzygnięcie ustnie. Mając na uwadze poczynione wyżej rozważania i wskazane regulacje prawne – w ocenie Sądu - uznać należało, iż w istocie w rozpoznawanej sprawie omawiany etap procedury planistycznej ( art. 17 pkt 3 ustawy o pzp ) nie został dochowany. Brak jest bowiem wymaganego rozstrzygnięcia Wójta Gminy w przedmiocie zgłoszonych wniosków, a to ze względu na brak udokumentowania tej czynności w wymagany prawem sposób. Należy mieć przy tym na uwadze, iż sąd administracyjny rozpoznając skargę orzeka na podstawie akt administracyjnych ( art. 133 § 1 ppsa ), którymi jest w niniejszej sprawie dokumentacja planistyczna i nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego w kwestii ustalenia, iż doszło do podjęcia rozstrzygnięcia w formie ustnej. Wskazania przy tym wymaga, iż zważywszy na uregulowania § 12 pkt 4 i 5 powołanego wyżej rozporządzenia , wymagające w rozważanej kwestii dwóch odrębnych dokumentów, nie ma podstaw do rozważania czy można przyjąć, iż sporządzony wg. wzoru z zał. nr 4 do rozporządzenia wykaz wniosków złożonych do mpzp stanowi równocześnie również wymagane prawem rozstrzygnięcie wójta. Poza tym na przeszkodzie takiej ewentualności stoi fakt, iż również sam wykaz wniosków dotknięty jest istotną wadliwością. Ze wzoru wykazu wniosków, stanowiącego zał. nr 4 do rozporządzenia wynika, iż sam wykaz musi być podpisany przez wójta burmistrza albo prezydenta miasta. Aktualny w sprawie wykaz wniosków do planu ( k. 45-46 ), podobnie zresztą jak i poprzedni, nie zostały podpisane przez Wójta Gminy. Podobną wadliwością w postaci braku wymaganego podpisu Wójta Gminy dotknięte są, znajdujące się w dokumentacji prac planistycznych: wymagany przez § 12 pkt 10 rozporządzenia wykaz opinii do projektu planu miejscowego sporządzany wg wzoru stanowiącego zał. nr 5 do rozporządzenia i wykaz uzgodnień projektu planu miejscowego, sporządzany wg wzoru stanowiącego zał. nr 6 do rozporządzenia ( § 12 pkt 11 rozporządzenia ). Również protokół z publicznej dyskusji nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu, o jakiej mowa w art. 17 pkt 10 ustawy o pzp , powinien być podpisany przez Wójta Gminy ( § 12 pkt 15 rozporządzenia i zał. nr 8 do niego ). W ocenie Sądu do istotnego naruszenia procedury planistycznej doszło także na kolejnym etapie jej przeprowadzania tj. na etapie rozpatrywania uwag o jakich mowa w art. 18 ustawy o pzp, zgłoszonych do planu ( art. 17 pkt 12 ustawy o pzp ). W przypadku wniesionych w terminie 21 dni uwag do projektu planu wyłożonego do publicznej wiadomości obowiązkiem organu sporządzającego jego projekt jest – podobnie jak w przypadku wniosków - sporządzenie wykazu takich uwag wg ustalonego w zał. nr 8 wzoru (§ 12 pkt 15 rozporządzenia) oraz rozstrzygnięcie tych uwag, co podlega udokumentowaniu ( § 12 pkt 17 rozporządzenia ), a więc wymaga formy pisemnej. Co do prawnej formy rozpatrzenia przez organ sporządzający plan zgłoszonych uwag aktualne pozostają wywody poczynione wyżej, w sytuacji rozpoznawania wniosków do planu. W przypadku uwag w dokumentacji planistycznej brak również ( mimo wskazania go w spisie treści ) zarządzenia Wójta Gminy o sposobie ich rozstrzygnięcia. Na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 roku pełnomocnik organu również oświadczył, iż także uwagi do planu zostały przez Wójta rozstrzygnięte ustnie. W tym miejscu jedynie wskazania wymaga, iż – nie podpisany przez organ - dokument pod nazwą "Rozstrzygnięcie Wójta o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w obrębie [...] ( planowane lotnisko )" został przekazany Radzie Gminy jako załącznik nr 3 do projektu planu i przybrał - po zmianie nazwy - formę załącznika nr 3 do badanej uchwały – stanowiąc rozstrzygnięcie Rady Gminy o sposobie rozpatrzenia uwag. Znajdujący się dokumentacji planistycznej ( k.150 – 228 ) wykaz uwag wniesionych do planu sporządzony wg wzoru z zał. nr 9 do zarządzenia nie jest także - wbrew wymogowi rozporządzenia – podpisany przez Wójta Gminy. Czyni to bezpodstawnymi ewentualne rozważania czy wykaz uwag może być uznany w istocie równocześnie za rozstrzygnięcie w przedmiocie zgłoszonych uwag. Dodatkowo wskazania wymaga, iż na końcu wykazu ( k. 150-228 ) zamieszczono informację iż "uwagi do planu rozpatrzono w dniu [...] kwietnia 2008 roku". Tymczasem adnotacje dotyczące rozpatrzenia uwag, zawarte w wykazie odnoszą się do ustaleń wynikających ze zaktualizowanej prognozy oddziaływania na środowisko, uzyskanej przez organ sporządzający projekt planu, a sporządzonej w czerwcu 2008 roku. Omówione uchybienia wskazują, iż w istocie nie doszło do dopełnienia etapu procedury uchwalania planu w zakresie wynikającym z pkt 12 art. 17 ustawy o pzp. W ocenie Sądu, tak jak w przypadku wniosków do planu tak i w przypadku uwag do planu, uchybienia te mają charakter istotnego naruszenia trybu uchwalania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o pzp, a w zakresie niedochowania wymogów ( § 12 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 roku ) związanych z dokumentowaniem prac planistycznych stanowią uchybienie zasadom sporządzania planu. Skoro bowiem wykazane wadliwości skutkują uznaniem, iż w istocie nie ma wymaganych powołanymi przepisami rozstrzygnięć co do wniosków i uwag, to brak taki rzutuje w sposób oczywisty na treść projektu planu miejscowego na etapie do jego publicznego wyłożenia ( w przypadku wniosków ) i po jego publicznym wyłożeniu ( w przypadku uwag do planu ), a w konsekwencji i na treść uchwalonego planu. W związku z analizowaną kwestią trybu rozpatrywania zgłoszonych uwag wskazać należy na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 15 kwietnia 2008 roku w sprawie II OSK 17/08, w którym sąd ten stwierdził, iż "rozpoznanie uwag do projektu plany winno nastąpić indywidualnie, nie zaś w formie wykazu uwag. Za spełnienie warunku rozpoznania uwag nie może być uznana krótka wzmianka o sposobie ich rozpoznania zawarta w wykazie uwag bez wskazania szczegółowych motywów nieuwzględnienia uwag. Taki sposób rozstrzygnięcia uwag prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której wnoszący uwagę nie otrzymuje informacji z jakich to względów jego uwagi nie zostały uwzględnione". Reasumując omawianą kwestię – w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie - rodzaj i zakres wskazanych uchybień stanowi samodzielną podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Wprawdzie Sąd uznał, iż w istocie w sprawie brak rozstrzygnięcia właściwego organu w przedmiocie uwag do planu, to jednakże ze względu na treść zarzutu 3 skargi dotyczącego nieprzedstawienia Radzie Gminy listy nieuwzględnionych pisemnych uwag do planu miejscowego stosownie do wymogu wynikającego z pkt 14 art. 17 ustawy o pzp, to należało się do niego odnieść i w konsekwencji uznać za uzasadniony. Zgodnie z powołanym przepisem organ sporządzający projekt planu miejscowego przedstawia go radzie gminy wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11. Wobec treści projektu planu miejscowego (w zakresie dotyczącym ilości i nazwy jego załączników), przekazanego Radzie Gminy, treści wskazanego już powyżej załącznika nr 3, odpowiedzi z dnia [...] października 2008 roku udzielonej przez Przewodniczącego Rady Gminy na wezwanie skarżących do usunięcia prawa, zapisów protokołu z sesji Rady Gminy z dnia [...] września 2008 roku, na której uchwalono plan jak, załączonych do skargi oświadczeń radnych oraz daty przekazania Wojewodzie dokumentacji planistycznej ([...] października 2008 roku ) w stosunku do momentu podjęcia uchwały, uznać należało, iż formalny wymóg z art. 17 pkt 14 w zakresie dotyczącym przekazania listy nieuwzględnionych uwag nie został przez Wójta Gminy dopełniony, a wskazywany przez stronę przeciwną jako przedstawiony Radzie wykaz nieuwzględnionych uwag ( k. 150-228 ) sporządzono już po uchwaleniu planu. Podkreślenia wymaga, iż składanie uwag do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego stanowi, obok dyskusji publicznej, jedną z gwarancji zapewniających partycypację społeczeństwa i podmiotów indywidualnych w procesie sporządzania i kształtowania treści mpzp. Na organie sporządzającym projekt planu ciąży, omówiony już wcześniej, obowiązek rozpatrzenia zgłoszonych uwag, w wyniku czego może dojść – w razie ich uwzględnienia - do zmiany projektu planu. W przypadku nieuwzględnienia uwag lub choćby którejś z nich organ sporządzający projekt planu ma obowiązek przedstawić ich listę radzie gminy. Nie zwalnia z tego obowiązku – wbrew stanowisku organu – np. fakt zapoznania radnych z uwagami w inny sposób, zapewnienie im dostępu do pełnej dokumentacji planistycznej czy też prowadzenia nad nimi dyskusji w komisjach rady. W okolicznościach sprawy za listę nieuwzględnionych uwag nie może być uznany przekazany Radzie Gminy, załącznik nr 3 do projektu planu tj. "Rozstrzygnięcie Wójta o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu mpzp obszaru położonego w obrębie [...] ( planowane lotnisko )". Jak zasadnie podnoszą skarżący, zawiera on jedynie dane dotyczące ilości uwag, które zostały zgłoszone do projektu planu oraz ogólnikowe odniesienie się do sposobu ich rozpatrzenia pod względem zasadności podnoszonych zarzutów co do jego treści; brak jest natomiast listy nieuwzględnionych uwag zgłoszonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodzić się też należy ze skarżącymi, iż wymogu tego z pewnością nie spełnia zapis, iż "pozostałe uwagi ze wzglądu na brak wymiernych argumentów uznaje się za bezzasadne". Akcentowana przez skarżących okoliczność, iż w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] września 2008 roku, które skierowane zostało do Rady Gminy, podniesiony został zarzut nieprzekazania listy nieuwzględnionych uwag, zaś w udzielonej skarżącym odpowiedzi ( k. 99 akt sądowych ) z dnia 20 października 2008 roku tj. ponad półtora miesiąca po uchwaleniu planu Przewodniczący Rady Gminy, ustosunkowując się tego zarzutu, wskazał na załącznik nr 3 do projektu planu jako na listę nieuwzględnionych uwag, potwierdza zasadność zarzutu skargi, korespondując z faktem znacznej zwłoki w przekazaniu dokumentacji planistycznej Wojewodzie oraz brakiem jakiejkolwiek dyskusji na sesji Rady Gminy nad listą nieuwzględnionych uwag ( vide: protokół z sesji rady Gminy z dnia [...] września 2008 roku k. 67 akt sądowych ). Kwestia przekazania radzie gminy listy nieuwzględnionych uwag ma doniosłe znaczenie również dla oceny poprawności realizacji zadań i roli tego organu w procesie uchwalania planu miejscowego. Uchwalanie planu miejscowego jest aktem złożonym proceduralnie, w którego toku rada dokonuje kilku czynności o doniosłych skutkach prawnych. Czynności te wymagają pewnej chronologii i możliwość dokonania jednej z nich wynika z dokonania poprzedniej, jednakże ustawodawca uznał, iż wszystkie składają się na jeden akt uchwalania planu miejscowego ( vide: "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod. red. prof. Z. Niewiadomskiego C.H. Beck , Warszawa 2008 str. 188 ). Stosownie do przepisu art. 20 ust 1 ustawy o pzp uchwalenie planu miejscowego ma nastąpić jednocześnie z rozstrzygnięciem uwag do projektu planu. Chodzi oczywiście o te uwagi, które nie zostały uwzględnione w projekcie planu i jako takie zostały przekazane przez organ go przygotowujący w trybie art. 17 pkt 14 ustawy o pzp. Rada nie rozważa zasadności listy uwag nieuwzględnionych przez organ sporządzający plan, ale musi zapoznać się z treścią każdej z nich. Rozstrzygnięcie rady ma charakter merytoryczny. W wyniku oceny zasadności uwagi może być ona uwzględniona lub odrzucona Rozpatrzenie uwag powinna być zatem czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie. Nieuwzględnione przez organ przygotowujący projekt planu uwagi powinny być przedmiotem indywidualnego głosowania przez radę gminy. W zależności od wyniku głosowania mogłaby powstać lista uwag uwzględnionych przez radę gminy, co stanowiłoby podstawę do przekazania jej organowi sporządzającemu projekt planu w celu uwzględnienia ich w projekcie z konsekwencjami o jakich mowa w art. 19 ustawy pzp i lista uwag nieuwzględnionych. W przypadku gdyby rada nie uwzględniła żadnej z uwag mogłaby przystąpić do uchwalania planu miejscowego ( vide: Komentarz j.w str. 190 -191 ). W badanej sprawie omawiany etap procedury planistycznej - skutkiem którego może dojść, zważywszy na kompetencje przewidziane w art. 19 ust. 1 ustawy o pzp, do zwrotu projektu planu w organowi go przygotowującemu w celu wprowadzenia zmian wynikających z uwzględnienia uwag przez radę – nie został dopełniony. Stanowi to, w ocenie Sądu, istotne naruszenie procedury planistycznej o jakim mowa w przepisie art. 28 ust. 1 ustawy o pzp. Za zasadny należało uznać zarzut nr 1 skargi, sprowadzający się do twierdzenia, że doszło do podjęcia zaskarżonej uchwały w brzmieniu, które nie odpowiada jej projektowi sporządzonemu przez Wójta Gminy i przekazanemu do uchwalenia Radzie Gminy oraz wprowadzenia zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego bez ponowienia czynności, o których mowa w art. 17 ustawy o pzp, w zakresie niezbędnym do dokonania zmian w projekcie planu miejscowego. W związku z tym zarzutem wskazać należy, iż przepis art.17 ustawy o pzp określa w sposób ścisły kolejność podejmowanych przez organy działań w toku procedury planistycznej. Wskazana w pkt 13 art. 17 oraz w art.19 ustawy o pzp procedura dopuszcza wprowadzenie zmian do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu tylko w dwóch przypadkach. Oznacza to, że jeżeli sytuacje takie nie zachodzą część opisowa i graficzna projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu oraz tekst planu i mapa uchwalona przez radę gminy winny być tożsame. Organy planistyczne nie mogą zatem dokonywać, poza przypadkami wskazanymi w ustawie, żadnych zmian pomiędzy projektem planu wyłożonym do publicznego wglądu a planem uchwalonym przez radę gminy, nawet jeżeli zmiany takie byłyby racjonalne czy konieczne ze względów np. językowych. Ustawa przewiduje, iż to wójt ( burmistrz, prezydent miasta ) może wprowadzić zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag do planu, o których mowa w pkt 11, z obowiązkiem ponowienia uzgodnień w niezbędnym zakresie ( art.17 pkt 13 ustawy ), albo rada gminy może stwierdzić konieczność dokonania zmian w przedstawionym jej do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag przez nią do projektu planu. Także wówczas ponawia się czynności w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian, z tym, że ich przedmiotem może być jedynie część projektu planu objęta zmianą ( art. 19 ustawy o pzp). Z przedstawionego Sądowi materiału nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie zmiany w tekście zaskarżonej uchwały pomiędzy projektem wyłożonym do publicznego wglądu, a przyjętym przez Radę Gminy wywołane była wyłącznie uwzględnieniem przez Wójta Gminy uwag wniesionych do planu ( oczywiście przy założeniu, że w niniejszej sprawie w ogóle można mówić - ze względu na podnoszone powyżej uchybienia - o rozpatrzeniu uwag przez Wójta ), a także by w konsekwencji ponawiano uzgodnienia w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Różnice między tekstem planu wyłożonym do publicznej wiadomości, a tekstem przyjętego planu zostały zobrazowane tabelarycznie przy piśmie procesowym organu z dnia [...] kwietnia 2009 roku ( k. 310- 312 akt sądowych ). Posługując się tym zestawieniem wskazać należy, że zmiany w tekście projektu planu prowadzące do ograniczenia funkcji lotniska i jego uciążliwości ( pkt. 1, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 15 zestawienia ) mogą być uznane za zmierzające do częściowej realizacji zgłoszonych uwag. Wprowadzone przez Wójta zmiany projektu planu będące wynikiem częściowego uwzględnienia uwag wymagały ponowienia uzgodnień w niezbędnym zakresie ( art. 17 pkt 13 ). W tym miejscu wskazania bowiem wymaga, iż ustawodawca w art. 17 pkt 13 ustawy o pzp nie wprowadził żadnego rozróżnienia pozwalającego na wartościowanie wniesionych do projektu planu uwag, co oznacza , iż każda zmiana projektu planu odnosząca się do danego terenu czyni koniecznym powtórzenie uzgodnień wymaganych dla danego terenu ze względu na jego specyfikę ( vide: wyrok NSA z dnia 5 listopada 2008 roku w sprawie II OSK 1091/08 , II OSK 1092/08 ). Natomiast za zmiany wynikające z wniesionych uwag nie mogą być uznane inne zmiany np. zmiana wysokości opłaty jednorazowej o jakiej mowa w § 4 uchwały ( pkt 18 tabeli ) oraz zmiany wykazane w pozostałych punktach zestawienia tabelarycznego ( 2, 3, 4, 5, 14, 16 i 17 ). I tak odnośnie § 4 zaskarżonej uchwały to wskazania wymaga, iż jej treść w tej części jest wynikiem zmiany projektu planu, która ewidentnie nie jest następstwem rozpatrzenia uwag złożonych do projektu planu. Jest to zmiana merytoryczna i dotyczy jednego z obligatoryjnych elementów planu, tj. określenia stawki procentowej, na podstawie której ustala się tzw. opłatę planistyczną. Okoliczność, iż beneficjentem opłaty planistycznej jest wyłącznie gmina nie oznacza, że jej organy mogą dowolnie zmieniać stawkę procentową i jakiekolwiek informowanie innych podmiotów uzgodnienia o jej planowanej wysokości jak i powtórzenie procedury przewidzianej w art. 17 ustawy pzp są zbędne. Zmiana stawki procentowej ma charakter merytorycznej zmiany obligatoryjnej treści planu i dlatego wymaga powtórzenia procedury planistycznej niezależnie od tego, czy nastąpiło zmniejszenie czy podwyższenie tej stawki na ostatnim etapie procedury planistycznej. Tym samym przyjąć należało, iż organy planistyczne w sposób istotny naruszyły tryb sporządzania planu. W kontekście art. 28 ustawy o pzp nie chodzi bowiem o to czy zmiany dokonane w tekście zaskarżonej uchwały są istotne, ale czy w sposób istotny naruszono tryb sporządzania planu w konsekwencji czego wpłynęło to na jego treść. W ocenie Sądu, dokonywanie jakichkolwiek zmian w części opisowej lub graficznej uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego w stosunku do jego projektu wyłożonego do publicznego wglądu, poza przypadkami wskazanymi w art.17 pkt 13 i art.19 ustawy o pzp jest niedopuszczalne i stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu w rozumieniu art. 28 cyt. ustawy. Zmiana treści lub rysunku projektu planu ( zakres i rodzaj tych zmian) pozostawałyby bowiem poza wiedzą zainteresowanej społeczności lokalnej i poza jej kontrolą. Sama ustawa, nakazując wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu, sankcjonuje obowiązek organów gminy do zapoznania, jeszcze w toku procedury planistycznej społeczności lokalnej z projektem planu zagospodarowania przestrzennego, który po uchwaleniu przez radę gminy stanie się aktem prawa miejscowego, zawierającym przepisy powszechnie obowiązujące. W tym miejscu odnieść się też należy do akcentowanej w skardze kwestii uchwalenia planu w brzmieniu niezgodnym z tekstem projektu planu przekazanym do uchwalenia Radzie Gminy przez jej Wójta. W przekazanym Radzie tekście projektu planu ( k. 44 - 48 akt sądowych ) w § 3 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz w § 3 ust. 1 pkt 7 mowa była o "drogach startowych". W uchwalonym zaś tekście planu we wskazanych jednostkach redakcyjnych znalazło się już sformułowanie "droga startowa". Z protokołu sesji Rady Gminy na której uchwalono plan miejscowy wynika ( wyjaśnienia głównego projektanta planu k. 8-9 protokołu ), iż - istotna z punktu widzenia skali oddziaływania lotniska na otoczenie - kwestia ilości dróg startowych dla samolotów "ulegnie autopoprawce". Dalsza część protokołu nie dostarcza wiedzy, co do tego czy, kiedy, w jakim trybie i w istocie przez kogo wskazana zmiana projektu planu została dokonana. Porównanie tekstu projektu planu przedstawionego Radzie z tekstem uchwalonym jednoznacznie wskazuje, iż Rada Gminy podjęła uchwałę w brzmieniu nie odpowiadającym tekstowi projektu skoro w treści podjętej uchwały mowa jest już o "drodze startowej". W związku z tym faktem wskazania wymaga, iż ustawa o pzp nie przewiduje procedury autopoprawki dokonywanej przez organ przygotowujący projekt planu i to na etapie po przedstawieniu takiego projektu radzie gminy do uchwalenia. Do projektu planu, po jego przedstawieniu radzie gminy, mogą być wprowadzone wyłącznie zmiany wynikające ze stosownych uchwał rady gminy, stwierdzających konieczność wprowadzenia poprawek ( art. 19 ustawy o pzp) i to z obowiązkiem ponowienia czynności o jakich mowa w art. 17 ustawy w zakresie określonym w przepisie art. 19 ustawy o pzp. Sama zaś rada gminy nie jest natomiast uprawniona do samodzielnego dokonywania zmian w otrzymanym projekcie i uchwalenia go ze zmianami. Jej wpływ na projekt planu miejscowego ograniczony został do możliwości wskazania - w trybie uchwały - konieczności dokonania zmian w przedstawionym projekcie. Zdaniem Sądu, podjęcie w niniejszej sprawie przez Radę Gminy uchwały w brzmieniu odmiennym od przedstawionego jej do uchwalenia projektu narusza jedną z najważniejszych instytucji procedury planistycznej jaką jest możliwość zapoznania się społeczności lokalnej z projektem planu ( w tym przypadku zmian do projektu ) i stanowi istotne naruszenie procedury uchwalania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o pzp mające oczywisty wpływ na ostateczną treść planu miejscowego. W istocie też uprawniony wydaje się wniosek, iż Rada Gminy, nie korzystając z możliwości jakie daje jej przepis art. 19 ust. 1 ustawy o pzp, a uchwalając plan miejscowy w brzmieniu odmiennym od tekstu przedstawionego jej projektu, weszła w kompetencję Wójta Gminy jako organu sporządzającego projekt planu miejscowego, co stanowi naruszenie właściwości organów planistycznych skutkujące nieważnością uchwały w przedmiocie mpzp ( art. 28 ust. 1 ustawy o pzp ). Odnosząc się do zarzutu 4 skargi, dotyczącego wprowadzenia po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu zmiany w zakresie nawierzchni pasa startowego z betonowej na trawiastą bez ponowienia uzgodnień z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym i Dyrektorem Regionalnej Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu ze względu na nieaktualność dotychczasowych, poczynionych przy założeniu istnienia nawierzchni betonowej stwierdzić należy, iż wbrew pierwotnemu stanowisku skarżących, w projekcie planu wyłożonym do publicznej wiadomości brak było zapisu o nawierzchni betonowej pasów startowych planowanego lotniska. Projekt planu wyłożony do publicznego wglądu nie precyzował rodzaju nawierzchni lotniska czy samych pasów startowych. O projektowanej utwardzonej powierzchni dróg startowych, powierzchni manewrowych, parkingów i zaplecza technicznego lotniska mowa była w Prognozie oddziaływania na środowisko zarówno tej wyłożonej wraz z planem ( tj. z grudnia 2007 roku, a wcześniej przedstawionej wraz z projektem planu do uzgodnienia PWIS ) jak i zaktualizowanej w czerwcu 2008 roku. Skoro jednak w wyniku wniesionych uwag Wójt Gminy - jako organ sporządzający projekt planu – dokonał w nim zmiany precyzując, iż drogi startowe będą miały powierzchnię trawiastą to w ocenie Sądu – zważywszy na tę zmianę jak i zagrożenia opisane w Prognozie w zakresie wód powierzchniowych i podziemnych - zachodziła konieczność ponowienia uzgodnień w tym zakresie z PWIS ze względu na zapis art. 17 pkt 12 ustawy o pzp. Jeżeli chodzi natomiast o brak ponowienia uzgodnień z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej to wskazania wymaga, iż uzgodnienia z tym organem w ogóle nie było ani w zakresie rodzaju powierzchni startowych lotniska, ani w związku usytuowaniem na obszarze objętym planem pośredniej strefy ochronnej ujęcia wody dla [...] mimo, iż sam organ uzgadniający, zgłaszając wnioski do planu, wskazywał na taką konieczność na dalszym etapie procedury planistycznej w przypadku znajdowania się na obszarze objętym planem strefy ochronnej ujęcia wody, jak i na obowiązek przedstawienia organowi prognozy oddziaływania na środowisko ( pismo Dyrektora Zarządu Regionalnego Gospodarki Wodnej z dnia [...] stycznia 2006 roku k. 51 dokumentacji planistycznej ). Poza sporem pozostaje w sprawie, iż na terenie objętym planem znajduje się strefa pośrednia ujęć wody w [...], położona na terenie oznaczonym w planie jako 2R ( tereny rolne ), ale prawie granicząca na znacznym odcinku z terenem oznaczonym w planie jako KL1. Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku - Prawo wodne ( Dz. U. z 2005 roku, Nr 239, poz. 2019 ze zm. ) strefę ochronną ujęcia wody stanowi obszar, na którym obowiązują zakazy, nakazy i ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów oraz korzystania z wody ( ust. 1 ). Strefę ochronną dzieli się na teren ochrony bezpośredniej i pośredniej ( ust. 2 art. 52 ). Stosownie zaś do przepisu art. 4a pkt 1 wskazanej ustawy, w celu zapewnienia prawidłowego gospodarowania wodami, w tym w szczególności ochrony zasobów wodnych oraz ochrony ludzi i mienia przed powodzią uzgodnienia z właściwym dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej wymaga m.in. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego m.in. w zakresie zagospodarowania stref ochronnych ujęć wody. Wskazania wymaga, iż brak wymaganego uzgodnienia ( art. 17 pkt 7 lit. c ) nie skutkuje automatycznie nieważnością aktu planistycznego. Istotne naruszenie trybu postępowania planistycznego w tym zakresie należy bowiem rozumieć jako takie naruszenie wymaganego trybu, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych jakie zostałyby przyjęte gdyby trybu nie naruszono. O nieistotnym naruszeniu procedury uchwalania planu w zakresie uzgodnień można mówić zaś w przypadku, gdy organ uzgadniający ( gdyby doszło do wymaganego prawem uzgodnienia ) mógłby - zważywszy na obowiązujące w zakresie jego działania przepisy prawa materialnego - zająć tylko stanowisko pozytywne w stosunku do rozwiązań przewidzianych w planie. W rozpoznawanej sprawie zważywszy na specyfikę inwestycji planowanej na obszarze objętym planem, różnorodność form jej oddziaływania na powierzchniowe i podziemne zasoby wodne oraz ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów w strefie ochronnej ujęcia wody, brak podstaw do jednoznacznego uznania, iż uzgodnienie projektu planu miejscowego z właściwym organem doprowadziłoby do takich samych rozwiązań planistycznych w omawianym zakresie jak przyjęte w planie ( § 2 ust. 4 pkt 2 lit. d, ust. 5 , ust. 8 pkt 3 uchwały ). Uzasadnia to przyjęcie, iż brak uzgodnienia z Dyrektorem Zarządu Regionalnego Gospodarki Wodnej stanowi istotne naruszenie procedury planistycznej w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o pzp. Prezentowane w tym zakresie stanowisko organu ( wyrażone w postaci wyjaśnień głównego projektanta planu k. 282-283 akt sądowych ), iż wobec zawarcia w planie ustaleń w zakresie zasad ochrony strefy pośredniej ujęcia wody w [...], uzgodnienie nie było konieczne, pozostaje w oczywistej sprzeczności z powołanymi wyżej regulacjami prawnymi. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżących ( zarzut nr 9 ) kwestionującego prawidłowość uzgodnień z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego i wskazującego na naruszenie w tym zakresie przepisu art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o pzp a w konsekwencji i przepisu art. 21 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 3 lipca 2002 roku – Prawo lotnicze oraz art. 17 pkt 7 lit 3 ustawy o pzp, wskazać należy, iż zgodnie z tym ostatnim przepisem do kompetencji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego należy wykonywanie funkcji organu administracji lotniczej i nadzoru lotniczego określonych w ustawie w tym m.in. uzgadnianie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w gminach, na terenie których przewiduje się lokalizację nowego lub modernizację istniejącego lotniska. Jest on zatem organem, o którym mowa w przepisie art. 17 pkt 7 lit. b ustawy o pzp. Stosownie zaś do przepisu art. 24 ust.1 tego aktu prawnego, wskazany organ dokonuje uzgodnienia w zakresie swej właściwości rzeczowej w trybie określonym w art. 106 Kpa. W myśl ust. 2 art. 24 ustawy o pzp wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organ uzgadniający nie określi warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić albo nie powoła podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala termin dokonania uzgodnień przez organy, o których mowa w art. 17 pkt 6 i 7, nie krótszy niż 21 dni od dnia udostępnienia projektu planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Natomiast nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, uważa się za równoznaczne z uzgodnieniem projektu. Z przekazanej Sądowi dokumentacji planistycznej wynika, iż wystąpienie Wójta Gminy o uzgodnienie z Prezesem ULC nastąpiło pismem z dnia [...] stycznia 2008 roku ( k. 77 dokumentacji planistycznej ) ze wskazaniem, iż termin do uzgodnienia wynosi 21 dni od otrzymania pisma ( które Prezes ULC otrzymał w dniu 14 stycznia 2008 roku ( k. 80 dokumentacji planistycznej ). Pismem z dnia [...] lutego 2008 roku , które wpłynęło do urzędu Gminy Prezes ULC w dniu [...] lutego 2008 roku ( brak koperty z datą nadania uniemożliwia ocenę dochowania terminu do dokonania uzgodnienia ) organ uzgadniający wskazał na konieczność uzgadniania z urzędem przeszkód lotniczych tj. wszystkich obiektów budowlanych powyżej 100 m wysokości oraz dopuszczalne wysokości zabudowy dla obiektów trudno dostrzegalnych, wskazując podstawę prawna tego drugiego. W związku z formą w jakiej zostało wyrażone stanowisko Prezesa ULC przypomnienia wymaga, iż uzgodnienie powinno nastąpić w formie postanowienia właściwego organu, stosownie do wymogu art. 106 Kpa, na które to rozstrzygnięcie organowi sporządzającemu projekt planu przysługuje środek prawny w postaci zażalenia ( wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy ). W sytuacji gdy organ uzgadniający przed dokonaniem uzgodnienia ( co jest częstą praktyką takich organów ) określi warunki uzgodnienia i ich podstawę prawną w piśmie przed zajęciem stanowiska w wymaganej prawem postaci, to zakwalifikować je należy jako wnioski do planu o jakich mowa w art. 23 ustawy o pzp. Nie zwalnia to jednak organu uprawnionego do uzgodnień od zajęcia formalnego stanowiska w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o pzp, gdyż brak stanowiska oznaczać będzie uzgodnienie projektu stosownie do ust 2 art. 25 ustawy ( vide: komentarz j.w. str. 227 i 228 ). W rozpoznawanej sprawie Prezes ULC nie wyraził swego stanowiska w prawem wymaganej formie postanowienia w terminie wyznaczonym przez Wójta Gminy, który upłynął z dniem 4 lutego 2008 roku. W ocenie Sądu brak jest podstaw do rozważań czy pismo Prezesa ULC można w istocie, ze względu na jego treść, traktować jako postanowienie. Zdaniem Sądu, konsekwencje niedochowania wymaganej prawem formy ponosić powinien wyłącznie organ uzgadniający. Wójt jako organ planistyczny dopełnił ciążących na nim wymogów z art. 25 ustawy o pzp. Tym samym, w ocenie Sądu, należało uznać, iż Wójt po bezskutecznym upływie terminu do wydania przez Prezesa ULC postanowienia w przedmiocie uzgodnienia mógł skorzystać z sankcji o jakiej mowa w art. 25 ust. 2 ustawy o pzp tj. uznać, iż projekt planu w zakresie rzeczowej właściwości Prezesa UCL został uzgodniony. W takich okolicznościach nie zachodziła zatem potrzeba oceny czy doszło - jak uznał organ - do uzgodnień z uwagami. Wskazać jedynie należy, iż powoływanie się przez organ na pismo Prezesa ULC z dnia [...] listopada 2008 roku jako element procedury uzgodnieniowej nie znajduje uzasadnienia, bowiem pochodzi ono sprzed jej wszczęcia i stanowiło odpowiedź na pismo Wojewody. W świetle poczynionych rozważań podnoszony przez skarżących zarzut nr 9 należało uznać za nieuzasadniony. Dodatkowo podnieść też trzeba, iż powyższe wywody w zakresie uzgodnień, ze skutkiem o jakim mowa w przepisie art. 25 ust. 2 ustawy o pzp, odnieść należy do uzgodnień innych organów dokonanych bez wymaganej formy postanowienia np. uzgodnienia Oddziału Straży Granicznej. Z urzędu wskazać natomiast należy na inne uchybienie organu przygotowującego projekt planu jakim było nieprzedstawienie organom uzgadniającym prognozy oddziaływania na środowisko. Z pisma Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2008 roku wzywającego do dokonania uzgodnień w zakreślonym terminie ( k. 74 dokumentacji planistycznej ) doręczonego organom uzgadniającym wg rozdzielnika ( k. 80 dokumentacji planistycznej ) wynika, że załącznikiem do niego był jedynie projekt uchwały i załącznik graficzny. Jedynie z adnotacji o załącznikach do pisma skierowanego do Prezesa ULC wynika, iż organ ten dodatkowo otrzymał "Opinię dotyczącą analizy możliwości lokalizacji lotniska w Gminie". Natomiast z postanowienia WPIS z dnia [...] lutego 2008 roku w przedmiocie uzgodnienia wynika, iż organ ten otrzymał "Prognozę oddziaływania na środowisko" z grudnia 2007 roku w dniu [...] stycznia 2008 roku. Również jedynie z uzasadnienia postanowienia z dnia [...] stycznia 2008 roku Wojewody ( k. 94 dokumentacji planistycznej ) wynika, iż organowi temu udostępniona została prognoza oddziaływania na środowisko. Dokumentacja planistyczna nie dostarcza natomiast żadnej wiedzy czy taką prognozę otrzymały pozostałe organy uzgadniające. Tymczasem przepis art. 25 ust. 1 ustawy o pzp stanowi, że obowiązkiem wójta, burmistrza, prezydenta miasta jest udostępnienie organom uzgadniającym projektu planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Pozbawienie ich możliwości zapoznania się z opracowaniem wskazującym na możliwe zagrożenia związane z wprowadzeniem planu może mieć wpływ na treść dokonywanych uzgodnień, a w konsekwencji i na treść samego planu, co stanowi istotne naruszenie procedury planistycznej w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy pzp. Zasadny w ocenie Sądu okazał się zarzut nr 7 skargi. Zgodnie z wymogami ustawy o pzp ustalenia planu miejscowego muszą pozostawać w zgodności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Poza sporem pozostawało, iż w takim studium uchwalonym dla Gminy nie został określony planowany przebieg drogi o statusie drogi ponadlokalnej ( krajowej lub wojewódzkiej ). W ustaleniach ogólnych uchwalonego planu miejscowego ( § 2 ust. 4 pkt 3 uchwały ) ustala się natomiast "możliwość przebiegu trasy drogowej w klasie GP poprzez tereny 2R lub 3R wg wariantowych oznaczeń rysunku planu w trybie wymagającym zmiany niniejszego planu dla wybranego wariantu planu". Nadto w ustaleniach w zakresie komunikacji ( § 2 ust. 9 pkt 3 uchwały ) ustala się "wariantowe przebiegi ( przez tereny 2R lub 3R ) trasy obwodnicowej, o której mowa w ust. 4 pkt 3". W części graficznej planu ( rysunek planu ) wskazano dwa warianty przebiegu planowanej drogi: I wariant przez tereny rolne 2R i drugi wariant przez tereny rolne 3R. W ocenie Sądu, nie można podzielić stanowiska organu, iż brak jest, podnoszonej w skardze, niezgodności planu z dotychczasową edycją studium, gdyż w planie nie ustala się przebiegu drogi, a jedynie sygnalizuje jej przebieg w sposób informacyjny, a nie stanowiący. Wskazać w związku z tym należy, iż wymaganą treść planu miejscowego określa przepis art. 15 ust. 2 ustawy o pzp; fakultatywną, uzależnioną od potrzeb ust. 2 tego przepisu. Dodatkowo wymagane standardy w zakresie zapisywania ustaleń projektu tekstu planu miejscowego i wymaganej treści rysunku planu precyzuje powoływane już uprzednio rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( § 4 i § 7 ). Określając, co powinien zawierać projekt rysunku planu § 7 dopuszcza w pkt 9 w razie potrzeby oznaczenie elementów informacyjnych niebędących ustaleniami projektu planu miejscowego. Analizując przytoczone zapisy kontrolowanego planu miejscowego, w ocenie Sądu, uprawnione było uznanie, iż nie mają one charakteru jedynie informacyjnego, ale sformułowane zastały w sposób stanowiący. Uchybienie to, będąc naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o pzp, skutkuje stwierdzeniem jego nieważności. Jak bowiem stanowi wskazany przepis każde naruszenie zasad sporządzania planu daje podstawę do stwierdzenia jego nieważności w całości lub części. Jednakże wbrew stanowisku skarżących, uwzględnienie tego zarzutu dawało podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały tylko w części obejmującej zacytowane wyżej regulacje uchwały z dnia [...] września 2008 roku. Kolejnym zarzutem dotyczącym naruszenia zasad sporządzania planu pozostawał zarzut nr 8, dotyczący uchybienia przepisom art. 15 ust 2 i 3 ustawy o pzp przez nałożenie w planie na przyszłego inwestora terenu 1KL obowiązku zinwentaryzowania kolektora wód opadowych i roztopowych wraz z jego odpowiednim zabezpieczeniem, co w ocenie strony skarżącej pozostaje poza sferą regulowaną ustawą o pzp. Zdanem Sądu, zarzut ten nie miał uzasadnionych podstaw i uprawnione było stanowisko organu, iż zakwestionowane zapisy § 2 ust. 7 pkt 4 uchwały nie są sprzeczne z prawem. W planie miejscowym teren oznaczony jako 1 Kl przeznaczony jest na teren lotniska, sportu i rekreacji. Zgodnie z pkt 12 § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku, ustalenia dotyczące terenów rekreacyjno – wypoczynkowych oraz terenów dotyczących organizacji imprez masowych powinny określać zasady wyposażania tych terenów w urządzenia techniczne i budowlane oraz nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu tych terenów wynikające z ich przeznaczenia. Zdaniem Sądu, sporny zapis planu mieści się w zakresie objętym przepisem § 4 pkt 12 rozporządzenia. Na marginesie jedynie zasygnalizować można, iż ewentualne uwzględnienie tego zarzutu dawałoby podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały jedynie w zakresie obejmującym jej § 2 ust. 7 pkt 4. Nieuzasadniony pozostawał również podnoszony w ramach zarzutu 8 zarzut zawarcia w treści zaskarżonej uchwały sformułowań skutkujących wewnętrzną sprzecznością jej postanowień. Wbrew bowiem wywodom skarżących nie ma "wewnętrznej sprzeczności" w regulacji § 3 ust. 1 pkt 13 uchwały dotyczącej dojazdu do terenu 1 KL. Odsyła on bowiem do treści przepisu § 2 ust. 7, który dotyczy również ustaleń w zakresie obsługi komunikacyjnej terenu 1Kl ( pkt 1 ) i poszerzenia istniejącej drogi w terenie 4 KDZ ( pkt 2 ). Zarzuty skargi nr 5, 6, 10, 11 i 12 dotyczą również naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, niespełnienia przez materiały planistyczne o jakich mowa w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku ustalonych dla nich w przepisach standardów, jak też naruszenia w toku tworzenia planu miejscowego formalnoprawnych wymogów z zakresu ochrony środowiska. Odnosząc się do kwestii zgodności zaskarżonej uchwały z wymogami stawianymi planom zagospodarowania przestrzennego w zakresie ochrony środowiska wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2002 roku – Prawo ochrony środowiska ( obowiązującymi w okresie procedowania i uchwalania kontrolowanej uchwały ) projekt mpzp wymagał przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko ( art. 40 ust. 1 pkt 1 POŚ i nast. ). Podstawowym instrumentem tej procedury jest prognoza oddziaływania na środowisko ( art. 41 ust. 1 POŚ ) sporządzana przez wójta ( burmistrza, prezydenta miasta ) na etapie tworzenia projektu planu miejscowego ( art. 17 pkt 4 ustawy o pzp ). Powinna ona spełniać wymogi wskazane w ust. 2 art. 41 POŚ, bowiem minister właściwy do spraw ochrony środowiska nie skorzystał z delegacji do wydania rozporządzenia precyzującego wymogi jakim odpowiadać powinna prognoza oddziaływania na środowisko dotycząca projektów mpzp, a poprzednie rozporządzenie ( na które powołują się prognozy uzyskane w sprawie ) Ministra Środowiska z 14 listopada 2002 roku w sprawie szczegółowych warunków jakim powinna odpowiadać prognoza oddziaływania na środowisko dotycząca projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U. z 2002 roku, Nr 197, poz. 1667 ) zostało uchylone z dniem 28 lipca 2005 roku ustawą z dnia 18 maja 2005 roku o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska i zmianie innych ustaw ( Dz.U. z 2005 roku, Nr 113poz. 954 ze zm. ). Podkreślenia wymaga, iż prognoza oddziaływania na środowisko jest odrębnym dokumentem i nie stanowi elementu projektu planu miejscowego. Istotą prognozy jest jej prewencyjny charakter. Stanowi ona podstawę do oceny zasadności przyjętych w planie rozwiązań z punktu widzenia ich ewentualnego wpływu na środowisko. Prognoza nie ma charakteru aktu normatywnego ani nawet aktu kierownictwa wewnętrznego. Nie podlega zatem ocenie w trybie przewidzianym dla aktów normatywnych. Jest dokumentem o charakterze informacyjnym. Jej ustalenia nie wiążą organów administracji ani organu planistycznego, który ją przygotował. Wskazuje ona na przewidywane, hipotetyczne skutki dla środowiska, które mogą powstać w wyniku dokonania zagospodarowania terenu i realizacji rozwiązań przyjętych w planie miejscowym. Zaakcentowania wymaga jednakże, iż to prognoza stanowi w procedurze uchwalania planu miejscowego jedyne źródło informacji dla społeczeństwa, organów opiniujących i uzgadniających, organu przygotowującego projekt planu i organu stanowiącego gminy o możliwej degradacji środowiska w wyniku przyjęcia rozwiązań zawartych w planie miejscowym. Prognoza ma charakter "aktu wczesnego ostrzegania". Nie mając charakteru wiążącego powinna jednak wpływać na kształt projektu planu. Zważywszy bowiem na wynikającą z art. 1 ustawy o pzp ogólną normę ustanawiającą ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę działań w sprawie przeznaczenia terenu na określone cele i ustalenie zasad ich zagospodarowania, można wywieść obowiązek dostosowywania tych działań do ochrony środowiska. Kryterium minimalizacji skutków niekorzystnych dla środowiska stanie się wówczas tym, które organy planistyczne powinny uwzględniać przy opracowywaniu planów miejscowych. W omawianej kwestii nadal zachowuje aktualność pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 10 czerwca 1998 roku w sprawie IV SA 2261/97. Sąd wskazał w nim, iż: "Prognoza skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze nie jest integralną częścią planu (...) i nie ma charakteru normatywnego. Jest opracowaniem opartym na obliczeniach i symulacjach wykonanych przy założonych z góry parametrach inwestycji. Jest przewidywaniem skutków opartym na aktualnej wiedzy i doświadczeniu, zestawieniem skutków, które mogą wystąpić. Organy gminy przystępując do opracowania planu mają obowiązek uwarunkowania te uwzględnić. Nie jest to jednak równoznaczne z likwidacją czy wyeliminowaniem wszystkich zagrożeń dla środowiska , jakie mogą w przyszłości powstać na skutek realizacji inwestycji. Na etapie projektu planu zagospodarowania przestrzennego sygnalizuje się możliwość wystąpienia zagrożeń, zaś likwidacja ich bądź zmniejszenie możliwe jest dopiero na późniejszych etapach (...) czy też pozwolenia na budowę" ( vide: Komentarz j.w str. 174 -175 ). Wskazywane późniejsze etapy ( w obowiązującym w okresie tworzenia planu stanie prawnym ) to nie tylko uzyskanie pozwolenia na budowę, ale także postępowanie zmierzające do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zważywszy na omówiony uprzednio charakter prognozy oddziaływania na środowisko rozważenia wymagało, jak należy traktować prognozę sporządzoną niezgodnie z wymaganiami POŚ. W ocenie Sądu, istotna będzie w tym zakresie ocena czy, mimo braków formalnych, dostarcza ona informacji pozwalających na rzetelną ocenę wpływu projektowanych ustaleń planu na środowisko. W ramach procedury oceny oddziaływania na środowisko skutków realizacji planu miejscowego jego projekt wraz z prognozą poddany być powinien opiniowaniu przez organ ochrony środowiska, którym stosownie do przepisu art. 381 ust. 1 pkt 2 jest wojewoda i przez państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego ( art. 43 ust. 1 i art. 45 POŚ ), co w sformalizowanej procedurze planistycznej następuje na etapie wskazanym w art. 17 pkt 7 ustawy o pzp. Jak wynika z postanowienia uzgadniającego Wojewody z dnia [...] stycznia 2008 roku, działającego jako organ ochrony środowiska i takiegoż postanowienia PWIS z dnia [...] lutego 2008 roku organy te w zakresie swej właściwości rzeczowej uznały prognozę sporządzoną w grudniu 2007 roku za wystarczającą do dokonania uzgodnień. Analiza treści "Prognozy oddziaływania na środowisko" wskazuje jednakże, iż dokument ten ( w wersji z grudnia 2007 i czerwca 2008 roku ) nie realizuje swym zakresem treściowym wymogów z art. 41 ust. 1 POŚ, w szczególności w zakresie wynikającym z pkt 2, 3, 4 i 6 ust. 2 art. 41 POŚ. Nie poddaje wszechstronnej analizie, pod kątem celów jakie ma realizować prognoza, ani opracowania ekofizjograficznego, ani "Raportu oddziaływania na środowisko", ani dokumentu "Analiza możliwości lokalizacji lotnika". Podkreślenia wymaga, iż powołany przepis nie określa zakresu terytorialnego jaki obejmować ma prognoza. Wskazuje natomiast, iż prognoza powinna określać, analizować i oceniać stan środowiska na obszarach objętych przewidywanym znaczącym oddziaływaniem, a także oceniać i analizować istniejące problemy ochrony środowiska, w szczególności dotyczące obszarów chronionych z uwzględnieniem znaczących oddziaływań na środowisko o charakterze bezpośrednim, pośrednim, wtórnym, skumulowanym, krótkoterminowym, średnioterminowym długoterminowym, stałym i chwilowym. Powołane regulacje, w przekonaniu Sądu, dają podstawy do uznania, iż fakt, że na terenie objętym planem nie występują – jak stwierdza "Prognoza oddziaływania na środowisko" siedliska flory i fauny chronionej w myśl ustawy o ochronie przyrody – nie zwalnia organu planistycznego od dokonania ( w prognozie, którą ma obowiązek sporządzić) analizy wpływu projektowanych ustaleń planu miejscowego na występujące w sąsiedztwie terenu objętego tym planem formy ochrony przyrody o jakich mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody ( Dz. U. z 2004 roku, Nr 92, poz. 880 ze zm. ). Za takim uznaniem przemawia nakaz analizowania w prognozie nie tylko bezpośrednich, ale i pośrednich oraz długoterminowych oddziaływań na środowisko projektowanych ustaleń planu w zakresie dotyczącym obszarów sąsiednich. W tym zakresie przytoczenia wymaga też przepis art. 33 ustawy o ochronie przyrody – w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania spornej uchwały – zgodnie z którym zabrania się podejmowania działań mogących w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000 ( ust. 1 ), a nadto projekty planów i projekty zmian do przyjętych planów oraz planowane przedsięwzięcia, które nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynikają z tej ochrony, a które mogą na te obszary znacząco oddziaływać, wymagają przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ( ust 3 ). Skoro zatem w sąsiedztwie terenu objętego uchwalonym planem miejscowym znajdują się, utworzone na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 roku w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 ( Dz. U. z 2004r., Nr 229, poz. 2313 ) dwa takie obszary tj. Puszcza [...] i Dolina [...] to, wymagana w ramach procedury oceny oddziaływania na środowisko, prognoza oddziaływania na środowisko nie może w swych analizach pomijać faktu ich istnienia. Decydujący w tym zakresie jest bowiem rodzaj projektowanej inwestycji związany nie tylko z hałasem, zanieczyszczeniami, ale i ruchem powietrznym. Nie może budzić żadnych wątpliwości, iż funkcjonowanie lotniska i związany z tym ruch powietrzny może stworzyć istotne zagrożenie dla bytowania, populacji i przemieszczania się ptactwa gniazdującego i przelatującego nad obszarem objętym planem. W tym zakresie skutki oddziaływania ruchu lotniczego na środowisko znacznie przekraczają teren objęty planem. Tym samym przedmiot ochrony, leżący u podstaw utworzenia obszarów Natura 2000, charakter planowanego przedsięwzięcia oraz niewielka odległość od terenu objętego planem ( wskazywane przez organ 5 km ) w sposób oczywisty czynił koniecznym objęcie w prognozie oddziaływania na środowisko analizą wskazywanych kwestii. Jednocześnie też wytknięcia wymaga, iż za zbyt enigmatyczne, a tym samym nie spełniające wymogów co do zawartości prognozy było odniesienie się w niej do innych, znajdujących się w pobliżu, form ochrony przyrody w postaci obszaru chronionego krajobrazu i parku krajobrazowego czy ochrony gatunkowej, na którą powoływało się Koło Łowieckie w piśmie z dnia [...] marca 2008 roku ( k.275 dokumentacji planistycznej ) a na której istnienie wskazywało też Nadleśnictwo w piśmie z dnia [...] listopada 20008 roku, a o której to "Prognoza oddziaływania na środowisko" ( zarówno w wersji z grudnia 2007 roku jak i z czerwca 2008 roku nawet nie wspomina. Reasumując, uznać należało, iż sporządzona w toku procedury planistycznej "Prognoza oddziaływania na środowisko" ze względu na wskazane braki nie dostarcza rzetelnej i wyczerpującej informacji pozwalającej na wszechstronną ocenę rzeczywistego wpływu projektowanych rozwiązań planu na środowisko naturalne. Tym samym naruszone ustalone dla materiałów planistycznych ( do których należy prognoza ) standardy wynikające z przepisów prawa materialnego – POŚ, co stanowi naruszenie zasad sporządzania planu ( art. 28 ust 1 ustawy o pzp ). W kwestii prognozy oddziaływania na środowisko wskazać należy z urzędu ( art. 134 § 1 ppsa ) na inne jeszcze uchybienia Wójta Gminy w tym zakresie. Już uprzednio podniesiono, dokumentacja planistyczna ( w oparciu o którą orzeka sąd administracyjny ) nie dostarcza wiedzy o tym czy prognoza została przekazana pozostałym - poza Wojewodą jako organem ochrony środowiska i PWIS - organom uzgadniającym. Zwrócenia uwagi wymaga też okoliczność, iż w toku badanej procedury planistycznej zostały sporządzone dwie "Prognozy oddziaływania na środowisko" - pierwsza w grudniu 2007 roku, przekazana Wojewodzie i PWIS oraz wyłożona do publicznego wglądu wraz z projektem planu miejscowego w marcu 2008 roku, a także – druga, sporządzona w czerwcu 2008 roku, związana z aktualizacją w kwietniu 2008 roku "Raportu oddziaływania na środowisko", wywołaną zmianą stanu prawnego w zakresie dopuszczalnych norm hałasu w środowisku związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w tym przedmiocie ( Dz. U. z 2007 roku, Nr 120, poz. 826 ). Analiza treści prognozy w zakresie powoływanych w niej projektowanych ustaleń planu, wskazuje, iż uwzględnia ona też wniesione do projektu planu miejscowego zmiany dokonane po wyłożeniu projektu do publicznego wglądu. W przedstawionej dokumentacji planistycznej brak jest natomiast dokumentacji potwierdzającej, iż ta druga zaktualizowana prognoza była przedmiotem opiniowania i uzgodnień właściwych organów. W związku z tym wskazać należy na stanowisko wyrażone przez NSA na gruncie podobnego stanu faktycznego. W wyroku z dnia 11 października 2007 roku w sprawie II OSK 1156/07 Sąd ten stwierdził, iż w przypadku sporządzenia w toku procedury planistycznej poprawionej prognozy oddziaływania na środowisko "zważywszy na treść i charakter ww. prognozy, a także to, że może ona w istotny sposób wpływać na ustalenia zawarte w projekcie planu (... ) winna być ona łącznie z projektem ponownie przedstawiona organom do uzgodnienia i zaopiniowania. Odstąpienie od tego wymogu należałoby potraktować jako istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, co winno skutkować zastosowaniem sankcji przewidzianej w art. 28 cyt. ustawy". Podzielając wyrażony pogląd dodać jedynie należy, iż w wyniku nieprzedstawienia zaktualizowanej prognozy oddziaływania na środowisko właściwe organy zostały pozbawione możliwości wyrażenia swego stanowiska w oparciu o aktualną informację o przewidywanych skutkach realizacji projektowanych ustaleń planu. Odnosząc się natomiast do tych zarzutów skargi ( 5 i 6 ), które nakierowane były w całości lub części na "Raport oddziaływania na środowisko w zakresie hałasu lotniczego lotniska ( aktualizacja z kwietnia 2008 roku )" wskazać należy, iż w procedurze planistycznej nie jest wymagane uzyskanie raportu oddziaływania na środowisko. W stanie prawnym, w którym Sąd oceniał legalność zaskarżonej uchwały, postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko skutków realizacji planu miejscowego uregulowane było w Dziale VI – rozdziale 1 ( art. 40-45 ) POŚ. Natomiast raport oddziaływania na środowisko był elementem innego rodzaju postępowania tj. postępowania w sprawie o uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( rozdział 2 działu VI pt. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć ) do których to przedsięwzięć niewątpliwie należy inwestycja w postaci lotniska. W sytuacji gdy w związku z podjęciem prac nad planem miejscowym organ planistyczny zlecił ( jak Wójt w niniejszej sprawie ) wykonanie raportu, to stanowić on może jedynie materiał do uwzględnienia przy sporządzaniu prognozy oddziaływania na środowisko. W takiej sytuacji - skoro nie jest wymagany przepisami prawa - nie podlega on bezpośrednio, opartej na zasadzie legalności ( zgodności z prawem ), kontroli zaskarżonej uchwały, sprawowanej przez sąd administracyjny w zakresie obejmującym ocenę procedury planistycznej, materiałów planistycznych o jakich mowa w § 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku czy zasad tworzenia planu. W postępowaniu sądowoadministracyjnym ocenie podlegała jedynie "Prognoza oddziaływania na środowisko". Tak zaś, jak już wskazano wcześniej, poza omówionymi wadami, nie zawiera dostatecznej i wyczerpującej analizy ustaleń "Raportu oddziaływania na środowisko". Nie analizuje w sposób wszechstronny kwestii wpływu hałasu na sąsiadujące z terenem objętym planem tereny budownictwa mieszkaniowego, nie odnosi się tym samym do zarzucanej skargą sprzeczności między częścią tekstową "Raportu (...)" stwierdzającą, iż zakres oddziaływania ponadnormatywnego hałasu nie będzie przekraczał strefy zabudowy mieszkaniowej, a częścią graficzną z której – zdaniem skarżących – wynika, iż granica to zostanie przekroczona. W zakresie zarzutów nr 10 i 11 skargi, dotyczących wad podstawowego opracowania ekofizjograficznego i niesporządzenia problemowego opracowania ekofizjograficznego, stwierdzić należy przede wszystkim, że zgodnie z przepisem art. 72 ust. 5 POŚ przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby planów zagospodarowania przestrzennego, charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym planem i ich wzajemne powiązania. Opracowanie ekofizjograficzne jest dokumentacją sporządzaną przed przystąpieniem do prac planistycznych i ma służyć uwzględnieniu uwarunkowań przyrodniczych w konstruowaniu koncepcji i projektu planu zagospodarowania przestrzennego. Zasady sporządzania opracowań ekofizjograficznych zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 roku w sprawie opracowań ekofizjograficznych ( Dz. U. z 2002 roku, Nr155, poz. 1298 ). Opracowanie ekofizjograficzne nie jest elementem sformalizowanej procedury planistycznej, nie mieści się bowiem w katalogu czynności opisanych w art. 17 ustawy o pzp. Podobnie jak prognoza oddziaływania na środowisko nie ma też charakteru normatywnego. Podzielając zarzuty skargi w zakresie wad podstawowego opracowania ekofizjograficznego, które praktycznie nie zawiera żadnej z wymaganych analiz, wskazać jednak należy, iż jego wady nie prowadzą do automatycznego orzeczenia o nieważności uchwały, bowiem w tym zakresie art. 28 ust 1 ustawy o pzp nie ma zastosowania. Za pozbawiony podstaw uznać natomiast należało zarzut dotyczący braku problemowego opracowania ekofizjograficznego. Problemowe opracowanie fizjograficzne opracowywane być powinno w przypadku konieczności bardziej szczegółowego rozpoznania cech wybranych elementów przyrodniczych lub określenia wielkości i zasięgu konkretnych zagrożeń środowiska i zdrowia ludzi. Z analizy rozporządzenia Ministra Środowiska wypływa wniosek, iż podstawowe opracowanie ekofizjograficzne sporządza się dla terenu objętego planem zagospodarowania przestrzennego, a dodatkowo powinno ono zawierać rozpoznanie i charakterystykę stanu oraz funkcjonowania środowiska, udokumentowane i zagospodarowane przestrzennie w zakresie powiązań przyrodniczych obszaru z jego szerszym otoczeniem. Natomiast problemowe opracowanie ekofizjograficzne sporządza się jedynie dla obszaru objętego planem. Mając zatem na uwadze okoliczność, iż wskazane wyżej obszary Natura 2000 usytuowane są poza terenem objętym planem, w ocenie Sądu nie było podstaw do sporządzenia dodatkowego opracowania problemowego. Kwestia ta natomiast powinna znaleźć odzwierciedlenie w podstawowym opracowaniu ekofizjograficznym. Podobnie usytuowanie na terenie objętym planem strefy ochronnej ujęcia wody, w sytuacji gdy obligatoryjne jest w tym zakresie na późniejszym etapie uzgodnienie z dyrektorem zarządu regionalnego gospodarki wodnej, nie stanowiło – w ocenie Sądu – okoliczności przemawiającej za koniecznością sporządzenia opracowania problemowego. Tak więc również podstawowe opracowanie ekofizjograficzne nie spełnia standardów określonych dla tego dokumentu przepisami POŚ i rozporządzenia Ministra środowiska z dnia 9 września 2002 roku. Odnosząc się natomiast do zarzutu 13 skargi wskazać należy, iż przedstawienie przez wójta ( burmistrza, prezydenta miasta ) uchwały wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych wojewodzie, w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi ( art. 20 ust. 2 ustawy o pzp ) jest ostatnim etapem procedury planistycznej, który nie został objęty przepisem art. 17 ustawy o pzp. Etap ten następuje już po uchwaleniu planu, tak więc kwestia terminowości przedstawienia organowi nadzoru dokumentacji planistycznej pozostaje bez wpływu na tryb i zasady uchwalenia planu miejscowego. Okoliczność ta czyni 13 zarzut skargi nieuzasadnionym. Natomiast sam fakt przekazania dokumentacji planistycznej dopiero w dniu 23 października 2008 roku został przez Sąd oceniony w kontekście zarzutu nr 3 skargi. Niezależnie od zarzutów skargi, Sąd odniósł się też do kwestii skali w jakiej sporządzony został rysunek planu ( 1:2000 ). Zgodnie bowiem z przepisem art. 16 ust. 1 ustawy o pzp plan miejscowy sporządza się w skali 1: 1000. W szczególnie uzasadnionych przypadkach możliwe jest sporządzenie go w skali 1:500 lub 1: 2000. Zgodnie z § 6 ust. 1, powoływanego już kilkakrotnie, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, możliwe jest sporządzenie projektu rysunku planu na mapie w skali 1:2000 w przypadku obszarów o znacznej powierzchni. Mając na uwadze wskazaną przez organ na rozprawie w dniu 9 czerwca 2009 roku powierzchnię obszaru objętego planem ( 180 ha ) oraz fakt, iż projektowane ustalenia planu nie wiążą się z intensywną zabudową, uznać należało, iż w zakresie zastosowanej skali planu nie doszło do naruszenia prawa. Reasumując, Sąd uznał, iż omówione naruszenia prawa kwalifikowały się jako naruszenie zasad sporządzania badanego planu miejscowego oraz istotne naruszenie trybu sporządzania tego planu. Jednocześnie, w ocenie Sądu, wykazane w części wstępnej uzasadnienia naruszenie interesu prawnego skarżących, zważywszy na jego charakter, legitymowało ich do zaskarżenia uchwały w całości, a konsekwencją stwierdzonych przez Sąd, licznych i mających szeroki zakres, uchybień przepisom prawa było stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości ( art. 147 ppsa w zw. z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym). Podkreślenia jednakże wymaga, iż dokonana przez Sąd kontrola uchwalonego planu nie dotyczyła zasadności i celowości lokalizacji planowego lotniska, ale ograniczała się do oceny dochowania zasad i trybu sporządzania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie przepisu art. 152 ppsa orzeczono, iż zaskarżona uchwała nie może być wykonywana do czasu uprawomocnienia się wyroku. O należnych skarżącym, w związku z uwzględnieniem ich skarg, kosztach postępowania sądowego ( obejmujących wpis sądowy od skargi, opłatę skarbową od pełnomocnictwa i - w przypadku skarżących K.S. i W.R. - koszty zastępstwa procesowego ) orzeczono na podstawie przepisu art. 200 i 205 § 2 ppsa oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).