II SAB/Go 64/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2016 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Starosty Zielonogórskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Starosty Zielonogórskiego do załatwienia wniosku skarżącej R. P. z [...], II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Starosty Zielonogórskiego na rzecz skarżącej R. P. kwotę 237 (dwieście trzydzieści siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Złożonym drogą elektroniczną, wnioskiem z dnia [...] maja 2016 r., R.P. zwróciła się do Starosty o przesłanie na podany adres e-mail umowy bądź umów cywilnych zawartych przez Powiat z adwokatem lub radcą prawnym albo kancelarią adwokatów, radców prawnych albo kancelarią adwokatów i radców prawnych, dotyczących stałej obsługi prawnej Powiatu w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, albo przesłanie informacji, że umowy takie nie zostały zawarte. Wskazała, że w przypadku posiadania umowy lub umów wniosek należy zrealizować poprzez ich przesłanie w formie skanów. W związku z tym wnioskiem w dniu 16 maja 2016 r. pracownik Starosta, drogą elektroniczną na podany przez wnioskodawczynię adres poczty elektronicznej, przesłał link do zarządzenia Starosty w sprawie opłat za udostępnianie informacji publicznej zamieszczonego na stronach biuletynu informacji publicznej starostwa z prośbą o "stosowną wpłatę". W dniu 31 maja 2016 r. do Starosty wpłynęło pismo R.P. – reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika adw. T.Z., prowadzącego kancelarię adwokacką w [...] - z dnia [...] maja 2016 r. ( nadane w urzędzie pocztowym w tym samym dniu ), stanowiące skargę na bezczynność tego organu w udzieleniu informacji publicznej. W skardze strona wniosła o : 1. zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie przewidzianym ustawą (14 dni), 2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie, 3. zasądzenie od organu kosztów postępowania (17 zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa, 100 zł opłaty sądowej oraz 480 zł tytułem kosztów adwokackich ). W motywach skargi wskazano, że w terminie przewidzianym ustawą organ, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie udostępnił wnioskowanej informacji w żadnej formie, nie wydał też decyzji o odmowie jej udzielenia (ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania w przypadku zaistnienia okoliczności z art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej – powoływanej jako: ustawa o dip), co skutkuje uznaniem, że pozostaje w stanie bezczynności. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia [...] czerwca 2016 r., Starosta wniósł o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu przyznał, iż w dniu 11 maja 2016 r. na adres poczty elektronicznej Starostwa wpłynął wniosek R.P. o udostępnienie informacji publicznej, w związku z którym 16 maja, na wskazany adres poczty elektronicznej do skarżącej skierowano powiadomienie o jakim mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o dip tj. o możliwości wystąpienia kosztów i o obowiązującym na dzień złożenia wniosku zarządzeniu Starosty z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie szczegółowych stawek opłat za udostępnianie informacji publicznej (...) oraz sposobu uiszczania opłat, w postaci linku do strony BIP-u, gdzie zarządzenie było zamieszczone. Mail wysłany został z opcją "potwierdzenie przeczytania" przy czym żądane potwierdzenie przeczytania do dnia 7 czerwca 2016 r. do organu nie wpłynęło. Okoliczność ta powinna obciążać skarżącą bowiem, jako sposób komunikowania się, wskazała jedynie adres poczty elektronicznej. Zdaniem organu, postępował on zgodnie z obowiązującymi przepisami, a przewidziany w powołanym art. 15 ust. 2 ustawy o dip termin na zmianę lub wycofanie wniosku upłynął z dniem 31 maja 2016 r. W dniu upływu tego termin do organu wpłynęła skarga R.P. na bezczynność opatrzona datą - [...] maja 2016 r. podobnie jak bankowe dowody uiszczenia opłaty sądowej od wpisu i opłaty od pełnomocnictwa oraz dokument pełnomocnictwa. Zdaniem Starosty, w okolicznościach sprawy nie można mówić o dopuszczeniu się przez niego bezczynności. Dopiero bowiem z dniem 31 maja 2016 r. upływał termin na ewentualne wycofanie lub zmianę wniosku i przez okres 14 dni od tego dnia organ miał czas na udostępnienie żądanej informacji publicznej. Terminu tego organ dochował gdyż w dniu 7 czerwca 2016 r. skarżącej zostały przesłane skany umów żądanych wnioskiem z dnia [...] maja 2016 r. Wskazał, iż do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę nie wpłynęło żądane potwierdzenia przeczytania maila zawierającego udostępnioną informację. Organ podkreślił, iż udzielenie informacji publicznej nie było wynikiem złożonej skargi, ale zastosowania procedury z art. 15 ust. 2 ustawy o dip i uznania, iż wobec braku odpowiedzi na powiadomienie doszło do podtrzymania wniosku. Jednocześnie Starosta wyjaśniał, że ustalony "odgórnie" taryfikator za sporządzanie papierowych kserokopii dokumentów w postaci jego zarządzenia z dnia 5 maja 2010 r. został uchylony ze względu na pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 lutego 2016 r. ( II SA/Kr 1267/16 ). Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. ( data wpływu 4 lipca 2016 r. ) pełnomocnik skarżącej wniósł o umorzenie postępowania zakresie pkt 1 żądania skargi, podtrzymując ją w pozostałym zakresie. Wskazał, że okoliczności przytoczone przez organ w piśmie z dnia [...] czerwca br polegają na prawdzie. Zauważył jednakże, że organ nie opublikował wnioskowanych informacji publicznych w BIP na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o dip, a następnie zażądał świadczenia majątkowego na swoją rzecz mail’em z dnia [...] maja 2016 r., do którego link nie otwierał się. Zarzucił, iż jego treść pozostawała alogiczna bowiem jak strona mogła uiścić opłatę skoro nie miała wiedzy, czy organ dysponuje jakimikolwiek informacjami stanowiącymi informację publiczną, nadto zarządzenie – co sam organ przyznał - dotyczyło sporządzania kopii papierowych, o które strona nie wnioskowała. Nadto podstawą nałożenia opłaty czyli daniny publicznej nie może być wyrok, decyzja organu czy też jego inny akt, a jedynie ustawa. Zwrócił uwagę, że organ udostępnił wnioskowaną informację bez jakichkolwiek opłat. Na rozprawie w dniu 20 lipca pełnomocnik organu podtrzymał dotychczasowe stanowisko wnosząc o dopuszczenie dowodu z wydruku z elektronicznego dziennika zamian na okoliczność posiadania przez skarżącą możliwości zapoznania się z treścią zarządzenia Starosty i daty deaktywacji go ze strony BIP powiatu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej jako: ppsa ) wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ppsa kontrola sądu obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. 2. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie pozostawała bezczynność Starosty polegająca na nieudzieleniu skarżącej informacji w trybie dostępu do informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem z dnia [...] maja 2016 r. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej okazała się dopuszczalna gdyż nie wymagała poprzedzenia jej żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 2058, powoływanej jako: ustawa o dip ), przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. 3. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy o dip, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie w niej określonym. Zakres przedmiotowy informacji publicznej określa art. 6 ust. 1 ustawy, wymieniając rodzaje spraw, jakich może ona dotyczyć, przy czym zawarty w tym przepisie katalog nie jest wyczerpujący, ze względu na użyty w nim zwrot "w szczególności". W doktrynie i orzecznictwie sądowym pojęcie "informacji publicznej" rozumiane jest szeroko. Za informację publiczną rozumie się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Za informację publiczną uznaje się m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do szeroko rozumianego organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez te podmioty wytworzone, jak i dokumenty, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. 4. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ( vide: przykładowo wyrok z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie I OSK 634/15 i z dnia 30 września 2015 r. w sprawie I OSK 2093/14 ) oraz doktrynie ( vide: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002 r., str. 28-29 ) utrwalony jest pogląd, że informację publiczną stanowią w szczególności materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym treść i postać umów cywilnoprawnych dotyczących takiego majątku. Umowy te obrazują zasady funkcjonowania organu administracji publicznej i sposób gospodarowania środkami publicznymi, którymi dysponuje organ. Z uwagi na fakt, iż umowy cywilnoprawne w zakresie w jakim dotyczą dysponowania środkami publicznymi stanowią podstawę do zmniejszenia aktywów, którymi dysponuje organ, podlegają zatem udostępnieniu zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o dip. Tym samym żądana przez skarżącą informacja miała charakter informacji publicznej. 5. W sprawie nie budziło też wątpliwości, że Starosta jest organem zobowiązanym do udzielania będącej w jego posiadaniu informacji publicznej. Przesądzają o tym regulacje art. 1 ust. 1, art. 33b pkt 1, 34 ust. 1 i 35 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym ( tekst jednolity: Dz.U. z 2015 r., poz. 1445 ze zm.), w świetle których starosta organizuje pracę zarządu powiatu i starostwa powiatowego, kieruje bieżącymi sprawami powiatu oraz reprezentuje powiat na zewnątrz, jest kierownikiem starostwa powiatowego oraz zwierzchnikiem służbowym pracowników starostwa i kierowników jednostek organizacyjnych powiatu oraz zwierzchnikiem powiatowych służb, inspekcji i straży sprawując zwierzchnictwo w stosunku do powiatowych służb, inspekcji i straży. Nie może zatem budzić wątpliwości to, że w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dip stanowiącego, iż obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, starosta jako organ władzy samorządowej, a zatem i władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. 6. Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy dip udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku ( art. 13 ust. 2). W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, oznacza niepodjęcie - w terminie wskazanym w art. 13 ustawy - stosownych czynności. Bezczynność polega zatem zasadniczo na nieudostępnieniu informacji i na niewydaniu decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1) jak też niepoinformowaniu, iż organ nie dysponuje żadną informacją lub, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej 7. W okolicznościach niniejszej sprawy wniosek skarżącej dotyczący informacji publicznej do organu obowiązanego do udzielanie informacji publicznej ( w sytuacji dysponowania nią przez Starostę ), wpłynął w dniu 11 maja 2016 r. Zatem wynikający z art. 13 ustawy o dip, termin udostępnienia informacji upłynął z dniem 25 maja 2016 r. ( środa ). Informacja w formie i zakresie żądanym przez stronę skarżącą - co bezsporne - została udostępniona w dniu 7 czerwca 2016 r. Oznacza to, że organ pozostawał w bezczynności w okresie po 25 maja do 6 czerwca 2016 r. Oznacza to również, że skarga nie była przedwczesna gdyż złożona została ( tj. nadana w urzędzie pocztowym) w dniu 27 maja 2016 r. 8. W ocenie Sądu – wbrew stanowisku Starosty – nie można mówić bowiem o tym, że skierowany do skarżącej w dniu 16 maja 2016 r. mail stanowił zawiadomienie o jakim mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o dip. Zgodnie z ust. 1 przywołanego przepisu jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, podmiot zobowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia informacji lub koniecznością przekształcenia jej w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. W takiej sytuacji stosownie do ust. 2 podmiot zobowiązany powiadamia w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od powiadomienia chyba, że w tym terminie dokonana on zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia jej lub wycofa wniosek. Treść mail’a skierowanego do strony w dniu 16 maja 2016 r. nie realizowała wymogów wynikających z przytoczonych regulacji. W szczególności nie zawierał on wskazania wysokości opłaty jaką powinna wnieść skarżąca, ale odsyłał do zarządzenia Starosty. Zatem to na skarżącą – wbrew treści przepisu – przerzucony został obowiązek ustalenia jej wysokości i to bez wskazania faktu jej posiadania oraz "zakresu" czy "wielkości" posiadanej przez organ informacji publicznej. Nadto, jak wynika z treści odpowiedzi na skargę, odesłanie dotyczyło zarządzenia, które ustalało wysokość opłat za – jak wynika z treści odpowiedzi na skargę inną formę udostępniania tj. kopie sporządzania papierowych kopii dokumentów. Tymczasem wniosek strony dotyczył innej, niż posiadana przez organ, formy informacji publicznej, gdyż dotyczył jej przekształcenia w skan i przekazania droga elektroniczną. Istotne pozostaje też to, że zarządzenie Starosty zostało uchylone przez niego w dniu udostępnienia informacji, ze względu na uznanie braku podstawy prawnej dla jego wydania. W odniesieniu do regulacji art. 15 ust. 1 ustawy o dip podzielić należy pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 lutego 2016 r. w sprawie II SA/ Kr 1267/15 ( vide: baza orzeczeń nsa.gov.pl ), iż wskazany przepis "reguluje wyjątek od wyrażonej w art. 7 ust. 2 ustawy o dip zasady bezpłatności dostępu do informacji. Przepis ten daje podmiotowi zobowiązanemu uprawnienie do pobrania opłaty stanowiącej równowartość rzeczywiście poniesionych, dodatkowych kosztów związanych ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. Realizacja tego uprawnienia może nastąpić w konkretnych, indywidualnych sprawach i nie może tamować udzielenia informacji. Wymieniony przepis nie daje natomiast organom gminy kompetencji do generalnego regulowania stawek za udostępnianie informacji publicznej". W okolicznościach sprawy mail z dnia 16 maja 2016 r. ( niezależnie od tego czy został przeczytany przez stronę) nie mógł być uznany za prawidłowo skierowane do wnioskodawczyni zawiadomienie o jakim mowa w art. 15 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy o dip, skutkujące powstaniem odmiennego, niż wynikający z art. 13 ustawy o dip, terminu udostępnienia informacji. Tym samym bezpodstawne pozostawało stanowisko Starosty, iż 14 - dniowy termin do udostępnienia przez niego wnioskowanej informacji publicznej rozpoczął bieg z upływem 14 dni od wysłania maila z dnia 16 maja br. Z wskazanych powyżej przyczyn należało uznać, iż wniosek dowodowy pełnomocnika organu, zgłoszony pismem z dnia [...] lipca 2016 r. o na okoliczność posiadania przez skarżącą możliwości zapoznania się z treścią zarządzenia Starosty i daty deaktywacji go ze strony BIP powiatu, nie zmierza do wyjaśnienia istotnych wątpliwości 9. Zgodnie z art. 149 § 1 ppsa sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jednocześnie sąd stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3) oraz stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Stosownie do art. 149 § 2 ppsa sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa. W sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – zarzucany stan bezczynności ustał po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez sąd administracyjny, to postępowanie sądowoadministracyjne, w części obejmującej zobowiązanie do załatwienia sprawy, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 ppsa podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa ( vide: uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63). W świetle dominującego aktualnie orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie zwalnia to jednak sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi, a przewidzianych w art. 149 § 1a ppsa oraz (ewentualnie) w art. 149 § 2 ppsa, to jest orzeczenia w kwestii charakteru zaistniałej bezczynności oraz (ewentualnie) w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny ( vide: postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12; wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r., II OSK 2390/12 – baza orzeczeń nsa.gov.pl). Zważywszy zatem na bezsporny fakt udzielenia skarżącej wnioskowanej informacji publicznej w dniu 7 czerwca 2016 r. Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Starosty do załatwienia wniosku (pkt I sentencji wyroku). 10. Oceniając zaś zaistniałą w sprawie bezczynność, Sąd uznał, że nie miała ona cech rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa pozostaje bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia ( vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. akt II OSK 468/13 , wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15 – baza orzeczeń nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu zaistniała w sprawie bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej nie miała charakteru rażącego przede wszystkim z uwagi na fakt, że jej okres był nieznaczny. Uchybienie ustawowemu terminowi spowodowane było wadliwym zastosowaniem przepisu art. 15 ustawy o dip oraz powołaniem się przez Starostę na funkcjonujące bez podstawy prawnej oraz nie dotyczące wniosku strony, jego własne zarządzenie, jako podstawy do ustalenia opłaty za udostępnienie informacji, następnie uchylone. Okoliczności te nie pozwalają na zakwalifikowanie zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa jak też wymierzenia organowi grzywny. 11. O należnych skarżącej kosztach postępowania (pkt III wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 206 ppsa. W poczet zasądzonych kosztów postępowania sądowego, w łącznej wysokości 237 zł, Sąd zaliczył wpis od skargi - 100 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa - 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika - 120 zł, odpowiadające wysokości 1/4 stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Sąd uznał bowiem, iż realiach rozpoznawanej sprawy zachodzą okoliczności szczególne, uzasadniające zastosowanie normy art. 206 ppsa. Zgodnie z powołanym przepisem, sąd w uzasadnionych przypadkach może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przywołany przepis dopuszcza możliwość tzw. miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. Zastosowanie omawianej normy ustawowej pozostawione zostało uznaniu sądu orzekającego i swobodnej ocenie w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. Sąd wziął pod uwagę, że Starosta nie kwestionował swojego obowiązku udzielenia informacji publicznej i udostępnił ją jedynie z nieznacznym opóźnieniem, zatem bezczynność dotyczyła stosunkowo krótkiego okresu jak też nie nosiła znamion zamierzonego i celowego działania. Także charakter sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika, związany ze sporządzeniem kilkunastozdaniowej skargi i pisma przygotowawczego nie przyczynił się w istotny sposób do wyjaśnienia sprawy. Nadto wskazać należy na znany Sądowi urzędowo fakt, iż do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęło kilka w podobnym jak nieniejsza sprawa czasie 7 R.P. reprezentowanej przez adw. T.Z. – na bezczynność starostów o identycznej, jak w rozpoznawanej sprawie, treści. Sądowi orzekajacemu, w oparciu o dane pochodzące z wewnętrznych systemów informatycznych OSO i CBiOS, znany jest również fakt, iż do innych sadów administracyjnych w kraju tj. w Rzeszowie, Lublinie, Gdańsku, Kielcach, Wrocławiu, Szczecinie, Gliwicach, Warszawie Opolu, Łodzi, Bydgoszczy, Poznaniu i w Krakowie wpłynęło - na dzień rozstrzygania niniejszej sprawy - co najmniej 31 spraw ze skarg R.P. sporządzonych przez tego samego pełnomocnika, opartych na takich samych okolicznościach i żądaniach ( przykładowo: II SAB/Lu32/16, II SAB/Wr 66/16, II SAB/Sz 46/16, IV SAB/Gl 73/16, II SAB/Ke 24/16, II SAB/Rz 28/16, II SAB/Rz 35/16, II SAB/Rz 37/16, II SAB/Ke 23/16, II Sab/Gd 68/16, IV SAB/Po 18/16, II SAB/Op 19/16, II SAB/Łd 21/16, II SAB/Bd 6/16, II SAB /Ol 12/16), sporządzonych wg jednego szablonu. W związku z tym nakład pracy pełnomocnika, związany z prowadzeniem niniejszej sprawy należy ocenić jako minimalny, co uzasadnia zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w adekwatnej do tego wysokości, tj. ¼ stawki minimalnej stawki.