II SA/Ke 944/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę. Decyzją z [...] , znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej własną decyzją z 23 czerwca 2014 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z 4 listopada 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego (biuro) z przeznaczeniem na budynek mieszkalny jednorodzinny, na działce nr ewid. [...], w granicach terenu oznaczonego na załączniku graficznym literami ABCDEF-A, przy ul. [...] w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca Spółka zarzuciła decyzji z 4 listopada 2013 r.: - naruszenie przepisów postępowania – art. 7, 8, 10, 11, 12 15, 76, 77 § 1, 78, 80 kpa poprzez jednostronną i dowolną ocenę stanu faktycznego, - naruszenie art. 28 kpa, - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez uznanie, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa stanowiącym podstawę jej nieważności. W ocenie Spółki funkcja planowanej inwestycji odbiega od istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, tj. zabudowy o funkcji przemysłowo – produkcyjnej, a decyzja o warunkach zabudowy wydana została w oparciu o wadliwie sporządzoną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Spółki doszło do rażącego naruszenia art. 28 kpa poprzez błędne uznanie, że inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, albowiem ograniczy możliwość ich zagospodarowania. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym SKO wskazało, że Prezydent Miasta K. decyzją z 4 listopada 2013 r. ustalił, na wniosek A. B., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego (biuro) z przeznaczeniem na budynek mieszkalny jednorodzinny, na działce nr ewid. 392/25, obręb 0004, w granicach terenu oznaczonego na załączniku graficznym literami ABCDEF-A, przy ul. [...] w K., na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wyjaśnił, że zaskarżoną decyzją organ I instancji ustalił, stosownie do postanowień art. 54 pkt 2 ww. ustawy, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a warunki te, w ocenie Kolegium, nie naruszają prawa. Zdaniem organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie w trybie art. 127 § 3 kpa wykazało, iż decyzja z 4 listopada 2013 r. została wydana w sposób zgodny z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Brak jest zatem podstaw do uchylenia decyzji Kolegium z 23 czerwca 2014 r. Odnosząc się do zarzutu wniosku stwierdzającego, że nieuprawnione jest stanowisko zawarte w decyzji z 23 czerwca 2014 r. wskazujące, iż decyzja Prezydenta Miasta K. z 4 listopada 2013 r. została wydana na podstawie prawidłowo sporządzonej analizy urbanistyczno – architektonicznej SKO stwierdziło, że pojęcie działki sąsiedniej, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, powinno być interpretowane funkcjonalnie. Wyznaczenie obszaru analizowanego jest wskazaniem, które spośród szeroko rozumianych działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7 ustawy. W konsekwencji wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym uznać należy, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. SKO wskazało, że w części tekstowej analizy, organ I instancji ustalił, że szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wynosi 40 m, a uznano za niego część działki przylegającej do drogi, z której odbywać się będzie główny wjazd na działkę, tj. od ulicy [...] . Granice obszaru analizowanego organ I instancji wyznaczył wokół terenu inwestycji w odległości 120 m w kierunku wschodnim, 120 m w kierunku północnym, 120 m w kierunku południowym i 468 m w kierunku zachodnim, nie naruszając wymogów wyżej wymienionego rozporządzenia. Rozszerzenie obszaru analizowanego w kierunku zachodnim wzdłuż ulicy [...] do skrzyżowania z ulicą M. ma na celu pełne określenie funkcji istniejącej zabudowy na tym obszarze. Zdaniem Kolegium organ I instancji wykazał, że w wyznaczonym obszarze analizowanym występują budynki mieszkalne jednorodzinne z towarzyszącą zabudową gospodarczo – garażową usytuowane w zachodniej części obszaru analizowanego, posiadające obsługę komunikacyjną z ul. M. i ul. Skrajną. W części tego obszaru występuje także zabudowa produkcyjna i usługowa, z której wynika, że projektowana funkcja mieszkaniowa budynku stanowi kontynuację funkcji istniejącej w obszarze analizowanym. Kolegium stwierdziło, że nieuzasadnione jest stanowisko skarżącej wskazujące, iż organ I instancji wadliwie sporządził analizę, rozszerzając granice obszaru nią objętego, a w konsekwencji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji o funkcji odbiegającej od funkcji istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, tj. przemysłowo – produkcyjnej. SKO nie zgodziło się też ze stanowiskiem, że inwestycja ograniczy możliwość zagospodarowania działek sąsiednich, albowiem na działce objętej decyzją o warunkach zabudowy nie występują ograniczenia wynikające z prowadzonej działalności produkcyjnej uniemożliwiające określenie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. Zostało wykazane, że funkcja wnioskowanej inwestycji nie godzi w zastany stan rzeczy i można ją pogodzić z funkcjami budynków istniejących w obszarze analizowanym. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skardze [...] sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji z 21 sierpnia 2014 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 10, 11, 12, 15, 76, 77 § 1, 78 i 80 kpa poprzez jednostronną i dowolną ocenę stanu faktycznego, 2) naruszenie art. 28 kpa poprzez pominięcie skarżącej Spółki w postępowaniu, mimo, iż winna ona występować w nim w charakterze strony, 3) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że decyzja z 4 listopada 2013 r. nie jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa stanowiącym podstawę jej nieważności. W uzasadnieniu skarżąca Spółka podniosła, że decyzja z 4 listopada 2013 r. była wydana z rażącym naruszeniem prawa z dwóch przyczyn: - ze względu na naruszenie ogólnej zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 kpa) wyrażające się w tym, iż w postępowaniu zmierzającym do wydania kwestionowanej decyzji nie brali udziału właściciele działek sąsiednich, podczas gdy mieli status stron, - z uwagi na fakt, iż organ nie rozważył konsekwencji wydania decyzji tej treści dla właścicieli nieruchomości sąsiednich. Skarżąca wskazała, że gdyby to ona brała udział w postępowaniu na prawach strony, "doszłoby do zaprzeczenia stanu prawnego sprawy w całości lub w części". W ocenie skarżącej, postępowanie zmierzające do nieuzasadnionego poszerzenia obszaru analizowanego jest oczywiście sprzeczne z prawem. Zdaniem Spółki tereny objęte analizą, a także sama nieruchomość objęta wnioskiem miała pierwotną funkcję usługowo-biurową i była tożsama z funkcjami istniejącymi w sąsiedztwie. Z tych względów nie można twierdzić o uznaniowości organu w zakresie przyjmowania określonych kryteriów obszarowych wobec faktu, iż funkcje zabudowy jednorodzinnej występują wyłącznie na nieruchomościach przy ul. M. – obszarze o całkowicie innym przeznaczeniu, gdzie nie występuje funkcja przemysłowo – produkcyjna. Spółka zarzuciła, że Kolegium nie odniosło się do ustaleń, iż wydający decyzję nie wskazał na czym ma polegać "urbanistyczna całość" przy występowaniu nieruchomości, na których prowadzona jest działalność fabryczno – biurowa, a które otaczają działkę, na której ma być zabudowa jednorodzinna. Skarżąca Spółka zarzuciła też rażące naruszenie art. 28 kpa poprzez błędne uznanie, że nie dochodzi do oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Jej zdaniem taki pogląd jest wynikiem naruszenia prawa materialnego – art. 61 ustawy o planowaniu przestrzennym, bowiem ustalenie warunków zabudowy dla budynku jednorodzinnego rodzi poważne konsekwencje dla możliwości zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, a należących do skarżącej. Z tego powodu naruszenie to ma charakter wykraczający poza dyspozycje art. 145 kpa statuującego podstawy do wznowienia postępowania. Produkcyjne przeznaczenie sąsiednich nieruchomości i prowadzona tam działalność produkcyjna z wykorzystaniem linii spawalniczych, lakierniczych, która przez skarżącą zamierza zostać rozszerzona przez rozbudowę kolejnych hal produkcyjnych, w sposób istotny doznaje ograniczenia. Ograniczenie to obejmuje także możliwość nieskrępowanego zagospodarowania w ten sposób nieruchomości, wpływa na możliwość przeznaczenia całego obszaru nieruchomości i znacząco ogranicza możliwość prowadzenia określonego rodzaju działalności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przede wszystkim trzeba podkreślić, że niniejsza sprawa dotyczy decyzji wydanej przez organ w trybie nadzwyczajnym, w wyniku rozpatrzenia wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego (biuro) z przeznaczeniem na budynek mieszkalny jednorodzinny, na działce nr ewid. 392/25, obręb 0004, w granicach terenu oznaczonego na załączniku graficznym literami ABCDEF-A, przy ul. [...] 82 w K.. W odróżnieniu od "zwykłego" toku odwoławczego, stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może i musi mieć miejsce jedynie w razie ustalenia, że decyzja jest dotknięta konkretną wadą kwalifikowaną, w tym przypadku określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, albowiem taki zarzut został zawarty we wniosku o stwierdzenie nieważności. Zdaniem Sądu, organ administracji słusznie przyjął, że taka wada w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest niewątpliwie instytucją szczególną, podważającą zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Ustalenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa z oczywistych względów ma charakter ocenny, wymaga ustalenia, czy powołane przez stronę naruszenie prawa było "rażące" (oczywiste, jednoznaczne, widoczne "na pierwszy rzut oka"). Nie chodzi tu więc o błędy w wykładni prawa, ale o jasne, niedwuznaczne naruszenie prawa. Naruszony przepis nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych (por. np. wyrok NSA z 19 kwietnia 2012r., II GSK 190/12). Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji z tego tylko powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia lub sąd rozpoznający sprawę (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 1995r., sygn. akt II SA 1642/94, LEX nr 24547 oraz z dnia 18 czerwca 1997r., sygn. akt III SA 422/96, LEX nr 34457). W niniejszej sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zarzucał jej przede wszystkim naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, a także art. 28 kpa poprzez błędnie uznanie, że skarżąca Spółka nie miała statusu strony postępowania. Wg art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, stosownie do delegacji z art. 61 ust. 6 ustawy, został określony w § 3 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2). Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa nastąpiło, w ocenie Spółki, poprzez wyznaczenie przez Prezydenta Miasta K. w decyzji z 4 listopada 2013 r. obszaru wokół terenu inwestycji, celem dokonania analizy, o jakiej wyżej mowa, w kierunku zachodnim na odległość 468 m, wobec 120 m w pozostałych kierunkach. W ocenie skarżącej, takie poszerzenie obszaru było nieuzasadnione, przez co rażąco sprzeczne z prawem. Należy raz jeszcze zwrócić uwagę, że niniejsze postępowanie toczyło się w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, którą można by przyjąć tylko wówczas, gdyby przepisy, których naruszenie strona skarżąca zarzuca, nie pozostawiały jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, a ich treść była jasna i nie wywoływała sporów doktrynalno-orzeczniczych. Tymczasem kwestia granic obszaru analizowanego nie jest jednoznacznie w § 3 ust. 2 rozporządzenia uregulowana, gdyż przepis ten określa jedynie minimalne jego wymiary. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych co do zastosowania § 3 ust. 2 rozporządzenia i zwiększenia odległości granic obszaru analizowanego prowadzi do wniosku, że kwestia ta jest każdorazowo rozstrzygana na potrzeby danej sprawy w oparciu o jej stan faktyczny. Sądy podkreślają, że sposób wyznaczenia granic nie stanowi sztywnej zasady (wyroki WSA w Krakowie z 17 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1276/13, WSA w Poznaniu z 24 października 2012 r. sygn. akt II SA/Po 154/12), a rozstrzygając kiedy jest to dopuszczalne, a kiedy nie, odnoszą to do zasady dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 ustawy i uzależniają możliwość przyjęcia większego obszaru analizowanego od argumentacji za tym przemawiającej (wyrok WSA w Warszawie 15 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1997/11, wyrok WSA w Gdańsku z 7 września 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 354/11). Przyjmuje się, że wyznaczenie granic obszaru analizowanego ponad minimalne rozmiary powinno znaleźć uzasadnienie w analizie i wskazywać na to, że wielkość tego obszaru służy ustawowemu wymogowi zachowania ładu przestrzennego w ramach dającej się wyodrębnić zwartej jednostki terenowej urbanistyczno-architektonicznej na danym obszarze (wyrok WSA w Warszawie z 27 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 972/09). Część składów orzekających wskazuje, że działka lub działki, na których ma być realizowana inwestycja, musi stanowić centralne miejsce obszaru analizowanego (tak wyrok WSA we Wrocławiu z 5 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 279/08, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 31 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Go 765/07), podczas gdy inne twierdzą, że zwrot "wokół" nie oznacza, iż odległość granic obszaru analizowanego zawsze ze wszystkich stron musi być taka sama (wyrok WSA w Warszawie z 8 maja 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 157/09), a obszar taki nie musi być wyznaczony w formie koła (wyrok WSA w Gdańsku z 28 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 585/08). Również argumentacja wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 4 listopada 2014 r. oraz skargi opiera się w głównej mierze na orzecznictwie sądów administracyjnych, a Spółka powołuje się jedynie na te poglądy, które sama podziela. Wszystko powyższe bez wątpienia wskazuje na to, że treść § 3 ust. 2 rozporządzenia, w zakresie w jakim wskazuje na sposób wyznaczania obszaru analizowanego dopuszcza możliwość różnej i czasami rozbieżnej wręcz interpretacji, a więc nawet jeśli organ przyjąłby jego wykładnię inną niż zaprezentowana w orzecznictwie, na które powołuje się strona skarżąca, to nie może być ona oceniona jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Niezależnie od powyższego zwrócić trzeba uwagę, że niezasadne są zarzuty skargi wskazujące na to, że Prezydent Miasta K. w swojej decyzji niewystarczająco umotywował przyjęty sposób wyznaczenia granic obszaru analizowanego. W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, że rozszerzenie obszaru analizowanego w kierunku zachodnim na odległość 468 m wzdłuż ulicy [...] zostało wymuszone koniecznością objęcia analizą występującej tam zabudowy, a wyznaczając obszar analizowany w odległości 120 m analiza nie oddałaby obrazu zróżnicowania zabudowy występującej przy ul. [...] . Również w stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy analizie urbanistyczno – architektonicznej, zawierającej zarówno część tekstową jak i graficzną, obszernie uzasadniono przyjęty obszar analizy. Dlatego też, nawet jeśli się nie podziela motywów przedstawionych przez organ ustalający warunki zabudowy, nie można mu skutecznie zarzucić, że granice obszaru analizowanego ustalone zostały w sposób rażąco dowolny, wypełniający dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 kpa, zwłaszcza, że zachowane zostały minimalne granice tego obszaru, o których mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia. Reasumując – nawet gdyby organ orzekający w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności bądź Sąd orzekający w niniejszej sprawie prezentowali odmienne stanowisko co do sposobu wyznaczenia granic obszaru analizowanego przez Prezydenta Miasta K. w decyzji z 4 listopada 2013r., to i tak uchybienie tego rodzaju nie miałoby charakteru rażącego naruszenia prawa. Naruszenie § 3 rozporządzenia z uwagi na to, że obszar poddany analizie wyznaczony został w odległości większej niż wskazana w tym przepisie, mogłoby co najwyżej stanowić podstawę do uchylenia decyzji w toku postępowania odwoławczego, jeśli takie toczyłoby się przed właściwym organem, a nie do stwierdzenia jej nieważności (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 585/08, wyrok WSA w Krakowie z 19 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 883/07). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Prezydenta Miasta K. art. 28 kpa stwierdzić należy, że - jak zasadnie zauważyło Kolegium - z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca Spółka nie uczestniczyła w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i nie został jej zapewniony udział na prawach strony. Jednakże w postępowaniu nieważnościowym zarzut braku udziału strony w postępowaniu czy też nieprawidłowo ustalony krąg stron postępowania nie stanowi przesłanki rażącego naruszenia prawa. Takie naruszenie prawa nie zostało wymienione w art. 156 § 1 kpa, a zatem nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji z 4 listopada 2013 r., tym bardziej, że brak udziału strony w postępowaniu stanowi przesłankę do wszczęcia innego postępowania nadzwyczajnego - wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Nie ma także racji skarżąca zarzucając w skardze, że rażące naruszenie art. 28 kpa polega w tym przypadku na "błędnym uznaniu, iż nie dochodzi do oddziaływania na nieruchomości sąsiednie", co jest wynikiem uchybienia przepisowi prawa materialnego tj. art. 61 ustawy, "bowiem ustalenie warunków zabudowy dla budynku jednorodzinnego rodzi poważne konsekwencje dla możliwości zagospodarowania nieruchomości sąsiednich a należących do skarżącej". W ramach tego zarzutu Spółka argumentuje, że produkcyjne przeznaczenie sąsiednich nieruchomości i prowadzona tam działalność produkcyjna z wykorzystaniem linii spawalniczych, lakierniczych, która przez skarżącą zamierza zostać rozszerzona przez rozbudowę kolejnych hal produkcyjnych, w sposób istotny doznaje ograniczenia. Ograniczenie to obejmuje także możliwość nieskrępowanego zagospodarowania w ten sposób nieruchomości, wpływa na możliwość przeznaczenia całego obszaru nieruchomości i znacząco ogranicza możliwość prowadzenia określonego rodzaju działalności. Podkreślenia wymaga bowiem, że obawy Spółki w zakresie ewentualnego ograniczenia rozwoju prowadzonej przez nią działalności poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie, mają charakter subiektywny i hipotetyczny, a przez to nie przekładają się na naruszenie jakichkolwiek przepisów prawa, w szczególności art. 28 kpa czy też art. 61 ustawy, a zwłaszcza na rażące naruszenie tych przepisów. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę jako niezasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.