I SA/Kr 1282/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M. z dnia 4 grudnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu - skargę oddala - Przedmiotem skargi do Sądu jest rozstrzygnięcie Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020, a zarazem Instytucji Rozpatrującej Protest (dalej: IRP) z dnia 4 grudnia 2017 r., nr [...] w sprawie nieuwzględnienia protestu złożonego przez M. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą L. - [...] M. M. (dalej: Wnioskodawca, Skarżący), od negatywnego wyniku oceny merytorycznej I stopnia projektu nr [...]; pn. "Optymalizacja parametrów transmisji optycznego sygnału w światłowodach, przełamująca obecną barierę technologiczną" (dalej: projekt), złożonego w ramach konkursu nr [...] (dalej: konkurs), ze względu na niespełnienie kryteriów "Logika projektu i zarządzanie ryzykiem" i "Koncepcja realizacji projektu", określonych w załączniku nr 1 do Regulaminu konkursu nr [...], z dnia 28 lutego 2017 r. ze zm., w ramach 1 Osi Priorytetowej "Gospodarka wiedzy" Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. na lata 2014-2020, Działanie 1.2 "Badania i innowacje w przedsiębiorstwach", Poddziałanie 1.2.1 "Projekty badawczo-rozwojowe przedsiębiorstw", stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały nr 289/17 Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 28 lutego 2017 r., zmienionej uchwałą nr 1395/17 Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 29 sierpnia 2017 r. (dalej: regulamin konkursu). Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny. Wnioskodawca w odpowiedzi na ogłoszony w dniu 28 lutego 2017 r. konkurs złożył powyższy projekt. Wnioskodawca zaplanował w projekcie trzy zadania, z których dwa pierwsze zaliczył do badań przemysłowych, a trzecie do prac rozwojowych. W ramach Zadania 1 miały zostać przeprowadzone badania laboratoryjne parametrów sygnału stożkowego w światłowodach, następnie w ramach Zadania 2 badania laboratoryjne parametrów transmisji sygnałów optycznych w światłowodach w zależności od materiału osnowy płaszcza, i ostatecznie w ramach Zadania 3 – miał zostać zbudowany i przetestowany prototyp nowego systemu transmisji światłowodowej. Pismem z dnia 2 października 2017 r., znak sprawy: [...] po przeprowadzonej przez Komisję Oceny Projektów (dalej: KOP), złożonej z ekspertów, ocenie merytorycznej l stopnia, Instytucja Organizująca Konkurs - Małopolskie Centrum Przedsiębiorczości (dalej: IOK) poinformowała Wnioskodawcę, że projekt nie spełnił zerojedynkowych kryteriów wyboru nr 4 "Logika projektu i zarządzanie ryzykiem" i nr 5 "Koncepcja realizacji projektu", co spowodowało negatywną ocenę projektu. W kartach oceny merytorycznej eksperci wskazali przede wszystkim co do punktu 4 na bardzo ogólne opisy zadań, brak informacji na temat doświadczenia Wnioskodawcy oraz posiadanego zaplecza technicznego, a także brak określenia mierzalnych kamieni milowych projektu oraz analizy ryzyka. W ramach kryterium "Koncepcja realizacji projektu" weryfikacji podlegała kwalifikowalność wydatków, poprawność przyjętych wskaźników oraz realność założeń harmonogramu rzeczowo-finansowego. Zdaniem oceniających projekt nie spełnił żadnej z przesłanek wymienionych w definicji kryterium. Od powyższego rozstrzygnięcia Wnioskodawca wniósł do IRP przez IOK protest z dnia 7 października 2017 r., stwierdzając, że nie zgadza się z wynikiem oceny. Zarzucił naruszenie przez recenzentów (oceniających) Regulaminu pracy KOP (załącznik nr 5 do regulaminu konkursu, Podrozdział 1.5 podpunkty 1, 2, 3, 4, a w konsekwencji podpunkt 5h). W zakresie kryterium "Logika projektu i zarządzanie ryzykiem" Wnioskodawca podniósł, że jeden z ekspertów negatywnie ocenił wskazane kryterium przez przyjęcie błędnych założeń sprzecznych z treścią wniosku. Wnioskodawca zarzucił także, że drugi ekspert negatywnie ocenił wskazane kryterium przez przyjęcie błędnej tezy, że Wnioskodawca nie posiada zaplecza technicznego / aparatury badawczej i przez konsekwentne podważanie, na bazie tej tezy, innych punktów najczęściej niepowiązanych z istotą projektu ani kwestią jego realizacji. W zakresie kryterium "Koncepcja realizacji projektu" Wnioskodawca zarzucił, że ekspert negatywnie ocenił kryterium, przyjmując subiektywną tezę o zbyt niskim poziomie płac, która jest nieadekwatna do polskich realiów. Wnioskodawca wskazał także, że ma doświadczenie badawcze zdobyte w Three Data Sources. Dalej Wnioskodawca nadmienił, że określił w sposób poprawny zatrudnienie osób w projekcie. Przytoczył zapisy z wniosku, które - według Wnioskodawcy - wyjaśniają wątpliwości i zastrzeżenia ekspertów (części E, F i H4 wniosku). Ponadto podał w proteście dodatkowe informacje stanowiące uszczegółowienie treści wniosku. Wnioskodawca podniósł również zarzut proceduralny podając, iż eksperci nie skorzystali z przysługującego im prawa zwrócenia się o wyjaśnienia, pomimo że wielokrotnie zaznaczali niezrozumienie treści wniosku. IOK pismem z dnia 18 października 2017 r., znak sprawy: [...] stwierdziła brak podstaw do zmiany w trybie autokorekty podjętego rozstrzygnięcia w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie Wnioskodawcy i w związku z tym przekazała protest IRP. Pismem z dnia 4 grudnia 2017 r. znak sprawy: [...], IRP poinformowała Wnioskodawcę, iż protest nie został uwzględniony. Przystępując do analizy protestu IRP zaznaczyła, że swoje rozstrzygnięcie oparła na opinii eksperta powołanego na etapie procedury odwoławczej. IRP wskazała, że negatywny wynik oceny projektu wynikał z niespełnienia kryteriów ocenianych w systemie logicznym (TAK/NIE). Organ opisał kwestionowane kryteria, odnosząc się do odpowiednich zapisów z Instrukcji wypełniania wniosku oraz treści stosownych części wniosku. Pierwszym kryterium, z oceną którego nie zgadza się Wnioskodawca jest "Logika projektu i zarządzanie ryzykiem". Kryterium to zostało ocenione negatywnie z uwagi na niespełnienie przesłanek 2-7 określonych w definicji kryterium zawartej w Kryteriach wyboru projektów. Odnosząc się kolejno do negatywnie ocenionych elementów kryterium "Logika projektu i zarządzanie ryzykiem", IRP stwierdziła, bazując na opinii eksperta powołanego na etapie procedury odwoławczej, że wskazany we wniosku problem technologiczny został poprawnie zidentyfikowany, jednak Wnioskodawca opisał go w bardzo ogólny sposób, nie odnosząc się precyzyjnie do aktualnego stanu wiedzy. IRP przedstawiła następujące tezy. Wnioskodawca zasygnalizował możliwą drogę poprawy parametrów transmisji światłowodowej, nie wskazał jednak konkretnych problemów i barier, z jakimi będzie musiał się zmierzyć. W treści wniosku nie przedstawiono informacji potwierdzających posiadanie niezbędnych zasobów technicznych, ani nie zaplanowano zakupów adekwatnej aparatury oraz materiałów. Przedstawione we wniosku opisy nie precyzują jakie prace, z użyciem jakiej aparatury i jakich metod będą realizowane w ramach poszczególnych zadań. Wnioskodawca nie wskazał żadnych konkretnych (mierzalnych) wartości parametrów odniesienia, ani nie podał wartości wymienionych parametrów, których osiągnięcie pozwoli na stwierdzenie, że zostały osiągnięte zakładane cele projektu. Ponadto IRP stwierdziła, co potwierdził w swej opinii również ekspert powołany na etapie procedury odwoławczej, że rację ma oceniający, który stwierdził, że w przypadku rezultatów Zadania 1 i 2 kamienie milowe zostały określone w taki sposób, że zostaną osiągnięte bez względu na uzyskane wyniki badań. IRP w pełni zgodziła się także z oceniającymi, którzy zgodnie uznali, że Wnioskodawca nie przedstawił we wniosku analizy ryzyka. Podsumowując IRP wskazała, że projekt nie spełnia kryterium "Logika projektu i zarządzanie ryzykiem." Następnie IRP stwierdziła, że projekt nie spełnia także kryterium "Koncepcja realizacji projektu", wskazując na następujące okoliczności. Zgodnie z treścią wniosku przeważająca część wydatków zaplanowanych w projekcie związana jest z kosztami wynagrodzeń personelu (ok. 86%). Pozostałe wydatki obejmują koszty pośrednie (rzeczywiste) związane z wynajmem lokalu, w którym Wnioskodawca planuje realizować projekt. W przypadku osób zatrudnianych na podstawie umowy o dzieło wymiar godzinowy oraz stawki wynagrodzeń określono w prawidłowy sposób (tj. podając wymiar godzinowy, który mieści się w dopuszczalnym wymiarze 276 godzin). IRP przyznała zatem, że nie jest słuszny zarzut oceniającego, który zakwestionował prawidłowość określenia wymiaru zatrudnienia specjalistów i uznała w tym zakresie za zasadne wyjaśnienia Wnioskodawcy przedstawione w proteście. Natomiast w przypadku zatrudnienia w ramach umowy o pracę (kierownik laboratorium), IRP wskazała, że Wnioskodawca powinien określić wymiar etatu i wskazać wysokość wynagrodzenia odpowiadającego planowanemu wymiarowi zaangażowania. IRP zwróciła przy tym uwagę, że Wnioskodawca założył wymiar zaangażowania w ramach pełnego etatu niezgodny z prawem pracy oraz zadeklarował nieadekwatny do założonych celów projektu zakres obowiązków kierownika laboratorium, obejmujący nadzór nad pracownikami, którzy nie są planowani do zaangażowania w realizację zadań projektu. IRP przyznała także, że założone poziomy płac są adekwatne do wymaganego wykształcenia i zakresu planowanych obowiązków. Odnosząc się natomiast do ogólnej merytorycznej kwalifikowalności wydatków, IRP wskazała jednak, że ze względu na brak precyzyjnego opisu planowanych do realizacji prac i posiadanych zasobów, nie jest możliwe uznanie kosztów wynagrodzeń jako racjonalnych i adekwatnych w kontekście założonego celu projektu. Ponadto IRP wytknęła, że Wnioskodawca nie przewidział jakichkolwiek wydatków na środki trwałe (np. aparaturę badawczą) ani materiały w sytuacji, gdy zapisy wniosku nie pozwalają stwierdzić, że przewidziane w projekcie wydatki są wystarczające do osiągnięcia zakładanych celów inwestycji. Podsumowując, IRP zgodziła się z uzasadnieniem ekspertów, którzy zgodnie stwierdzili, że na podstawie informacji przedstawionych we wniosku, deklarowane wydatki nie mogą zostać uznane za racjonalne, niezbędne i zasadne z punktu widzenia realizacji celu projektu. W kwestii poprawności przyjętych wskaźników IRP stwierdziła, że choć Wnioskodawca określił wskaźniki obligatoryjne oraz adekwatne ze względu na typ projektu, to nie podał uzasadnienia przyjętych wartości, ani metodologii ich szacowania, co jest wymagane. Odnosząc się do ostatniego elementu przedmiotowego kryterium IRP wskazała, iż w świetle przedstawionych we wniosku informacji dotyczących zakresu zaplanowanych prac oraz posiadanych zasobów, założone rezultaty prac B+R nie są możliwe do osiągnięcia w kontekście zakładanego harmonogramu oraz budżetu projektu, gdyż Wnioskodawca nie wskazał jakichkolwiek posiadanych zasobów technicznych oraz nie odniósł się do wiedzy i doświadczenia osób zarządzających i kadry bezpośrednio zaangażowanej w realizację projektu. Podsumowując IRP stwierdziła, że projekt nie spełnia kryterium "Koncepcja realizacji projektu". Odnosząc się natomiast do zarzutu Wnioskodawcy odnośnie braku wezwania do złożenia wyjaśnień IRP w pierwszej kolejności stwierdziła, że zgodnie z zapisami załącznika nr 1 do Regulaminu konkursu, tj. Kryteriów wyboru projektów, dopuszczalne jest wezwanie Wnioskodawcy do przedstawienia wyjaśnień w celu potwierdzenia spełnienia kryterium. Nie jest to jednak działanie obligatoryjne, a w przypadku przedmiotowego projektu było bezzasadne z uwagi na fakt, że Wnioskodawca nie przedstawił we wniosku licznych danych, których podanie było jednoznacznie wymagane zapisami Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie. IRP podkreśliła, że to po stronie Wnioskodawcy leży obowiązek przygotowania dokumentacji aplikacyjnej w taki sposób, aby umożliwić jednoznaczną i rzetelną jej weryfikację przez osoby oceniające. Wnioskodawca na powyższe rozstrzygnięcie IRP wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę zarzucając naruszenie: - art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014- 2020 (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1460 z późn. zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa), poprzez: a) brak przedstawienia karty oceny trzeciego eksperta oraz dat i danych osobowych ekspertów na dwóch wcześniejszych kartach oceny, na których to podstawie projekt został odrzucony. Dodatkowo Skarżący wskazał, że kryteria oceny są nieprzejrzyste, podobnie jak wniosek ze względu na ograniczoną liczbę znaków. Eksperci są losowani, a nie wybierani ze względu na znajomość dziedziny, której dotyczy dany projekt, co także powoduje nieprzejrzystość oceny; b) eksperci na etapie procedury wyboru oparli swą ocenę o subiektywne i niezgodne z obiektywnym stanem stwierdzenia, kaskadowo negując dwa kryteria, co spowodowało następne sprzeczne etapy procedury odwoławczej; c) brak wezwania Skarżącego do ewentualnego uzupełnienia wniosku o dofinansowanie, w celu jednoznacznego potwierdzenia braku spełnienia przez projekt obligatoryjnych kryteriów merytorycznych na etapie oceny i etapach procedury odwoławczej, wobec ograniczonego miejsca we wniosku na opis projektu; - art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, poprzez niezawiadomienie Skarżącego niezwłocznie o negatywnej ocenie jego projektu. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że brak otrzymania danych trzeciego eksperta, daty trzeciej oceny oraz karty trzeciej oceny narusza jego prawo do obrony. Skarżący podniósł, że organ mógł powołać trzeciego eksperta, gdyby oceny w systemie zerojedynkowym były sprzeczne, powołując się na podrozdział 2.1 ust. 18 regulaminu pracy KOP, ale skoro oceny były zbieżne, to nie było podstawy do powoływania trzeciego eksperta. Skarżący wskazał też, że dokonał skrótowego opisu projektu, gdyż ustalony był limit znaków. Co do zarzutu dotyczącego subiektywności i niezasadności ocen ekspertów, Skarżący zasadniczo powtórzył argumenty sformułowane w proteście. Skarżący dodał, że nie można wszystkiego dokładnie i precyzyjnie przewidzieć i wpisać do wniosku, gdy konkurs dotyczy badania niezbadanych pomysłów badawczych i jest punktowany za nowatorskość i np. nowe technologie, ale że jest w stanie to dobrze uzasadnić i oszacować, gdy będzie miał odpowiednią liczbę znaków lub umożliwi mu się wyjaśnienie (np. w panelu na etapie oceny merytorycznej II stopnia). Skarżący wskazał też, że nie widzi ryzyk związanych z projektem. Podniósł, że ma aparaturę do wykonania pomiarów przewidzianych w projekcie, co wskazywał we wniosku, jest ona używana w bieżącej działalności gospodarczej Skarżącego. Ponadto Skarżący stwierdził, że część ze wskazanych w zaskarżonym rozstrzygnięciu uchybień jest oczywistymi omyłkami. Skarżący powołał się na fakt, że IRP wskazała na błędy w ocenach ekspertów, co oznacza – zdaniem Skarżącego – że protest jest zasadny. Skarżący zarzucił, że wbrew stwierdzeniom IRP, jeden z ekspertów przy ocenie kryterium "Logika i zarządzanie projektem" uznał za niespełnione punkty 3-7, a nie 2-7. Według Skarżącego zróżnicowanie na I i II etapie kontroli merytorycznej co do możliwości przedstawienia wyjaśnień dotyczących projektów jest procedurą stronniczą i nierzetelną oraz powoduje nierówne traktowanie wnioskodawców. Skarżący podniósł też, że brak informacji o tożsamości osób oceniających projekt pozbawia go możliwości zweryfikowania, czy w jego sprawie nie zachodziły przesłanki przemawiające za wyłączeniem członka KOP. Skarżący wskazał, że gdy ekspert stwierdza, że wprawdzie kryterium jest spełnione lecz opis jest pełen niedopowiedzeń, zbyt skrótowy, to powinien zwrócić się do Wnioskodawcy o wyjaśnienia i po ich otrzymaniu jednoznacznie stwierdzić czy kryterium jest spełnione. Skarżący zarzucił też, że zawiadomiono go o negatywnej ocenie projektu i dostarczono karty ocen po 2 października 2017 r., a 28 września 2017 r. pojawiła się na stronie internetowej lista kończąca II etap oceny merytorycznej. Skarżący wnioskuje więc, że ktoś musiał powiadomić wnioskodawców, którzy zakwalifikowali się do II oceny merytorycznej, skoro się odbył. W tym kontekście Skarżący zarzucił naruszenie zasady równego dostępu do informacji i wskazał, że pozbawiono go możliwości wycofania wniosku i ponownego jego złożenia w kończącej się 3 października 2017 r. ostatniej IV turze naboru, co naruszyło jego dobra i prawa. Odpowiadając na skargę, IRP wniosła o jej oddalenie i podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponadto IRP wskazała, w kontekście nowych zarzutów, że kryteria oceny są znane Wnioskodawcom na etapie pisania i składania wniosków o dofinansowanie i są one takie same dla wszystkich Wnioskodawców i że nie budzi wątpliwości, co w ich ramach będzie oceniane. IRP stwierdziła, że Wnioskodawca nie wykorzystał dostępnej ilości znaków w polach, których limit jest przewidziany, ponadto w pozostałych polach (nielimitowanych) opis okazał się niepełny, co skutkowało negatywną oceną w ramach dwóch kryteriów na etapie oceny merytorycznej l stopnia. Wnioskodawca nie skorzystał z możliwości przedstawienia Załącznika nr 8, w ramach którego mógł przedstawić inne dokumenty, niezbędne do prawidłowej oceny, podczas gdy ocena spełnienia kryteriów przez dany projekt dokonywana jest na podstawie wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami. IRP wskazała, że zarzut dotyczący braku "karty oceny trzeciego eksperta" jest zupełnie bezpodstawny, argumentując, że ocena merytoryczna l stopnia (która zakończyła się wynikiem negatywnym) została przeprowadzona przez dwóch ekspertów, natomiast IRP, której ustawa wdrożeniowa daje taką możliwość (art. 57 oraz art. 68a) skorzystała z pomocy eksperta na etapie procedury odwoławczej, jednak na tym etapie to nie opinia eksperta decyduje o uwzględnieniu bądź nieuwzględnieniu protestu. Opinia taka ma być pomocna przy ponownej weryfikacji prawidłowości oceny projektu. Przechodząc do zarzutu braku danych ekspertów oceniających projekt, zdaniem IRP jest on całkowicie chybiony, gdyż po pierwsze żaden przepis nie obliguje do tego, żeby dane ekspertów były podawane, a po drugie IOK podała do wiadomości informację o składzie Komisji Oceny Projektów przedmiotowego konkursu. IRP wskazała też, że losowani do oceny danego projektu eksperci posiadają wiedzę dotyczącą materii niezbędnej do oceny projektów składanych w ramach konkretnego konkursu, w ramach konkretnych dziedzin i że taka procedura zapewnia przejrzystość. IRP podniosła także, że sam fakt, iż IRP dopatrzyła się pewnych nieprawidłowości w niewielkiej części uzasadnienia IOK, nie oznacza, że protest wniesiony przez Skarżącego jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w art. 3 § 2 P.p.s.a. W myśl przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich ustaw szczególnych zalicza się, powoływaną już w pierwszej części uzasadnienia, ustawę z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, która określa m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne w procedurach wynikających z ustawy wdrożeniowej wyznacza art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że ustawa wdrożeniowa reguluje postępowanie sądowoadministracyjne pod wieloma względami odmiennie od trybu określonego w P.p.s.a., która znajduje odpowiednie zastosowanie jedynie w zakresie nieuregulowanym przez ustawę wdrożeniową, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 P.p.s.a. (art. 64 ustawy wdrożeniowej). Wprowadza także pewne modyfikacje w stosunku do rozwiązań przewidzianych w P.p.s.a. Odnośnie procedury wyboru projektu do dofinansowania wyjaśnić należy, iż przepisy ustawy wdrożeniowej przewidują tryb konkursowy lub pozakonkursowy (art. 38 ust. 1). W trybie konkursowym, a w takim trybie następował wybór projektu w rozpoznawanej sprawie, wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję (art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały największą liczbę punktów (art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). Wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów (art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Protest jest rozpatrywany przez właściwą instytucję zarządzającą, którą w przypadku regionalnego programu operacyjnego jest zarząd województwa (art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej) lub pośredniczącą, jeżeli została ustanowiona dla danego programu operacyjnego i instytucja zarządzająca powierzyła jej zadania w tym zakresie (art. 55 ustawy wdrożeniowej). Wniesienie skargi, o której mowa w art. 61 ust. 1, warunkowane jest otrzymaniem przez wnioskodawcę informacji o nieuwzględnieniu protestu (art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej), ponownej negatywnej ocenie (art. 58 ust. 4 pkt 2 ustawy wdrożeniowej) albo pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia (art. 54 ust. 3 i 4, art. 59 ust. 1, art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej), co oznacza, że wnioskodawcą legitymowanym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tym przedmiocie jest podmiot, który złożył wniosek o dofinansowanie projektu. Skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji wraz z kompletną dokumentacją w sprawie bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 61 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). W wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że procedura odwoławcza została wyczerpana. Skarżący po otrzymaniu informacji o negatywnej ocenie merytorycznej I stopnia złożonego wniosku, wniósł w terminie przewidzianym ustawą protest, który nie został uwzględniony. W ustawowym terminie 14 dni Skarżący złożył skargę do WSA w Krakowie na nieuwzględnienie protestu, jednak bez wymaganej przepisem art. 61 ust. 2 ustawy wdrożeniowej kompletnej dokumentacji. Po wezwaniu Sądu do przedstawienia kompletnej dokumentacji Skarżący, w przywróconym przez Sąd terminie, uzupełnił skargę o kompletną dokumentację w rozumieniu art. 61 ust. 3 i 4 ustawy wdrożeniowej. Powyższe oznacza, że możliwe było dokonanie merytorycznej oceny wniesionej skargi. Na wstępie trzeba podkreślić, że postępowanie w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektu jest prowadzone w oparciu o pewne uniwersalne zasady i reguły, które wynikają z treści przepisów unijnych i krajowych. Kontrolując zgodność z prawem dokonanej przez właściwą instytucję oceny wniosku o dofinansowanie sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady dokonywania tej oceny wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętych na ich podstawie w ramach poszczególnych programów operacyjnych procedur wyłaniania projektów. Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.), zgodnie z którym procedury wyboru i kryteria powinny zapewniać, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów, są niedyskryminacyjne i przejrzyste oraz są zgodne z zasadą równości płci i niedyskryminacji oraz zasadą zrównoważonego rozwoju. Natomiast z punktu widzenia przepisów ustawy wdrożeniowej, dokonując kontroli zaskarżonego aktu sąd bada, czy wybór projektu został przeprowadzony zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 37 ust. 1 tej ustawy w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewniający wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie którejkolwiek z zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1/17; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów (zob. J. Jaśkiewicz "Komentarz do art. 37 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowania w perspektywie finansowej 2014 – 2020"; LEX/el. nr 208524 oraz wyrok NSA z dnia 22 marca 2017 r, sygn. akt II GSK 339/17). Dalej trzeba wskazać, że zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, konkurs jest przeprowadzany przez właściwą instytucję na podstawie określonego przez siebie regulaminu. Obligatoryjne elementy regulaminu konkursu zostały zawarte w art. 41 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Regulamin ten określa m.in. kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej). Właściwa instytucja podaje do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej oraz na portalu, regulamin konkursu (...) (art. 41 ust. 5 ustawy wdrożeniowej). W myśl art. 7 Konstytucji RP wszystkie organy państwa obowiązane są do działania na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Przepis ten widzieć należy w kontekście postanowień art. 87 Konstytucji RP i systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Z regulacji tej wynika, że jedynie tego typu źródła prawa mogą kształtować sytuację prawną adresata działań administracji publicznej. Przywołanie powyższych unormowań jest niezbędne z tego powodu, że w niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana została czynność organu administracji publicznej, która posiada zakotwiczenie w normach prawa powszechnie obowiązującego, jak również w akcie, który nie legitymuje się statusem aktu normatywnego, a mianowicie w regulaminie konkursu przyjętym przez właściwą instytucję, czyli instytucję przeprowadzającą konkurs. W niniejszej sprawie jest to Zarząd Województwa. Regulamin ten dostępny jest jedynie na stronach internetowych właściwej instytucji i nie legitymuje się statusem aktu normatywnego, jednakże w tego rodzaj sprawach stanowi wzorzec kontroli sądowej. Jakkolwiek regulamin ten nie jest źródłem prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, tym niemniej spełnia kryteria źródeł prawa w szerokim tego słowa znaczeniu. Mając na uwadze normatywny charakter regulaminu stwierdzić należy, że jako akt tworzący system realizacji odpowiednich programów, przyjętych na podstawie stosownych umocowań ustawowych przyznanych instytucjom zarządzającym, regulamin konkursu, określany w doktrynie między innymi jako swoiste bądź niezorganizowane źródło prawa, winien stanowić podstawę oceny legalności rozstrzygnięcia konkursowego, jednakże tylko łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por. m.in. wyroki WSA w Szczecinie z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 1033/16; WSA w Gdańsku z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1094/16; WSA w Rzeszowie z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 823/16). W konsekwencji wzorcem sądowej kontroli czynności prawnej podejmowanej przez organ administracji publicznej jest przywołana powyżej ustawa, inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego, jak również regulamin konkursu (wraz z załącznikami), w ramach którego zgłoszono wniosek podlegający ocenie w niniejszej sprawie. Sądowa kontrola legalności działań instytucji zarządzającej w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczona do kryterium legalności rozumianym stricte jako zgodność albo niezgodność oceny z prawem powszechnie obowiązującym i niesprzecznymi z nim postanowieniami systemu realizacji. Przypomina to kontrolę sądową decyzji uznaniowych czy też aktów opartych na opiniach biegłych, w ramach której sąd ocenia czy argumentacja organu nie jest dowolna, czy mieści się w granicach danej sprawy, czy nie jest oderwana od kryteriów wynikających z regulaminu i instrukcji wypełniania wniosku (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 241/17, wyrok WSA w Opolu z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Op 113/17). Dodać należy, iż zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych, rozpatrując skargę wniesioną na negatywną ocenę projektu, sąd administracyjny powinien badać zasadność oceny projektu, czyli sięgać do argumentacji, na podstawie której projekt został oceniony. Trzeba bowiem mieć na uwadze, iż sądowa kontrola legalności działań IRP w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczona, albowiem sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej oceny projektu, dokonanej przez ekspertów, np. poprzez odmienną ocenę założeń tego projektu i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, lecz uprawniony jest do kontroli sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów ustawy wdrożeniowej, a także z punktu kompletności tej oceny oraz jasności przyjętych kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2249/13). Ponadto należy zauważyć, że rola ekspertów w postępowaniu dotyczącym oceny projektów jest podobna do roli biegłych w postępowaniu sądowym i tak też powinna być traktowana przez sąd administracyjny. Kontrolując ocenę sąd bada, czy jest ona spójna, wyczerpująca, logiczna i czy odpowiada na zasadnicze pytania. Sama treść oceny nie mieści się w granicach kontroli sądu administracyjnego, bowiem to oceniający jest ekspertem w danej dziedzinie (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1115/11). Sąd administracyjny nie został wyposażony w kompetencje, aby ocenić i podważyć wiedzę fachową ekspertów dokonujących merytorycznej oceny projektu. Nie ma bowiem wiedzy specjalistycznej, przy czym w postępowaniu przed sądem administracyjnym wyłączono możliwość przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Tym samym sąd administracyjny nie ma kompetencji ani też odpowiednich narzędzi procesowych, aby dokonać merytorycznej oceny projektu, co byłoby równoznaczne z niedozwolonym na gruncie P.p.s.a. (z nielicznymi wyjątkami), zastępowaniem organu w orzekaniu. Należy podkreślić, że tylko naruszenie prawa procesowego lub materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik oceny, może skutkować uchyleniem określonego aktu. Zatem polemiki wnioskodawcy z oceną ekspertów nie można rozpatrywać w kontekście naruszenia prawa, które miało istotny wpływ na wynik oceny, a o którym mowa w art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej. Oczywiście powyższe nie oznacza, że Sąd nie dokonuje recenzji oceny ekspertów. Dokonuje ją, ale tylko w kontekście np. pominięcia w ocenie określonych treści, czy też dokonywania oceny przez ekspertów w oparciu o elementy, które nie stanowią przedmiotu oceny w danym kryterium. Merytoryczna weryfikacja wniosku odbywa się według kryteriów wartościujących i ma ona charakter swobodnej oceny, ale nie może przybierać cech oceny dowolnej, gdyż kryteria oceny zostały wskazane w dokumentacji konkursowej. Przechodząc do kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia IRP w oparciu o wyżej wskazane reguły, skonfrontowane z faktografią rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że skarga okazała się niezasadna, z uwagi na bezpodstawność większości zarzutów, a dostrzeżone uchybienia nie uzasadniały usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. Przeprowadzona w tak rozumianych ramach kontrola zaskarżonego aktu nie wykazała w ocenie Sądu takich naruszeń czy uchybień, które miałyby istotny wpływ na wynik oceny w rozumieniu art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej. Przedmiot skargi stanowiło rozstrzygnięcie Zarządu Województwa z dnia 4 grudnia 2017 r., nr [...], w sprawie nieuwzględnienia protestu złożonego przez Wnioskodawcę od negatywnego wyniku oceny merytorycznej I stopnia projektu nr [...]; pn. "Optymalizacja parametrów transmisji optycznego sygnału w światłowodach, przełamująca obecną barierę technologiczną" złożonego w ramach konkursu nr [...], ze względu na niespełnienie kryteriów zerojedynkowych (TAK / NIE) "Logika projektu i zarządzanie ryzykiem" i "Koncepcja realizacji projektu", określonych w załączniku nr 1 do regulaminu konkursu. Konkurs był przeprowadzany w ramach 1 Osi Priorytetowej "Gospodarka wiedzy" Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020, Działanie 1.2 "Badania i innowacje w przedsiębiorstwach", Poddziałanie 1.2.1 "Projekty badawczo-rozwojowe przedsiębiorstw". Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 53 – art. 59 ustawy wdrożeniowej, przepisów regulaminu konkursu oraz zapisów Podręcznika Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020 - wersja nr 3, stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] Zarządu Województwa z dnia 18 lipca 2017 r. Podstawowymi dokumentami określającymi przebieg konkursu są: regulamin konkursu wraz załącznikami, w tym załącznik nr 1 - Kryteria wyboru projektów oraz załącznik nr 5 - Regulamin pracy Komisji Oceny Projektów w ramach 1 Osi Priorytetowej Przedsiębiorcza Małopolska Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020 (dalej: regulamin pracy KOP). Istotną rolę dla poprawnego wypełnienia wniosku i w konsekwencji jego oceny odgrywa również Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie, stanowiącą załącznik nr 3 do regulaminu konkursu. Trzeba tu podkreślić, że Wnioskodawca, składając wniosek o dofinansowanie, oświadczył, że zapoznał się z dokumentami regulującymi zasady ubiegania się o wsparcie w ramach przedmiotowego konkursu (oświadczenie nr 6 w części S.1 wniosku). Nabór wniosków, w którym aplikował Wnioskodawca prowadzony był w trybie konkursowym, a zatem największą szansę otrzymania dofinansowania miały projekty najlepiej przygotowane. Jak słusznie podkreślała IRP, to Skarżący sporządza wniosek i to on zawiera w nim określone treści. Dlatego też brak we wniosku konkretnych treści zawsze będzie miał wpływ na wynik oceny złożonego wniosku. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek sporządzenia wniosku o dofinansowanie w sposób staranny, kompletny, odpowiadający założeniom danego programu operacyjnego i uwzględniający kryteria oceny. Wszelkie błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę. Nie ma podstaw prawnych do żądania od instytucji zarządzających i pośredniczących, aby interpretowały wątpliwości na korzyść wnioskodawcy. To wnioskodawca musi zadbać o to, aby przekonać instytucje rozdysponowujące pomoc publiczną, że jego projekt gwarantuje realizację celów danego działania. Zasady dotyczące trybu składania i wymogów jakie spełniać mają wnioski oraz sposobu i kryteriów ich oceny zawarte zostały w regulaminie konkursu. W § 30 ust. 1 regulaminu konkursu wskazano, że procedura oceny projektów określona jest w Regulaminie KOP, stanowiącym załącznik nr 5 do Regulaminu. Z kolei zgodnie z ust. 2 § 30 regulaminu konkursu, ocena wniosków o dofinansowanie projektów prowadzona jest w oparciu o kryteria oceny projektów stanowiące załącznik nr 1 do Regulaminu. Stosownie do § 30 ust. 4 ocena będzie prowadzona w czterech etapach: ocena formalna I stopnia, ocena merytoryczna I stopnia, ocena merytoryczna II stopnia oraz ocena formalna II stopnia. Dalej należy wskazać, że stosownie do regulaminu pracy KOP, (ust. 4 w Podrozdziale 2.1 Ogólne zasady dokonywania oceny, Rozdział 2 Procedura przeprowadzania oceny projektów), ocena odbywa się w oparciu o kryteria zerojedynkowe i kryteria punktowe stanowiące załącznik nr 1 do Regulaminu konkursu. Stosownie do ust. 17 regulaminu pracy KOP, Wnioskodawcy uczestniczącemu w konkursie przysługuje prawo dostępu do dokumentów związanych z oceną złożonego przez siebie wniosku o dofinansowanie projektu, przy zachowaniu zasady anonimowości osób dokonujących oceny wniosku (podkreślenie Sądu). Zgodnie z ust. 18 w przypadku rozbieżności w ocenie kryterium zerojedynkowego (ocena TAK / NIE) na etapie oceny (...) merytorycznej I stopnia projektu polegającej na tym, że jedna osoba oceniająca oceniła kryterium zerojedynkowe negatywnie (ocena NIE), a druga – pozytywnie (ocena TAK), projekt jest losowany do oceny trzeciemu oceniającemu, którego ocena danego kryterium jest oceną rozstrzygającą. Z kolei stosownie do ust. 3 Podrozdziału 2.3 Ocena merytoryczna I stopnia, ocena ta jest dokonywana przez dwóch Ekspertów z dziedziny: Badania przemysłowe i prace rozwojowe w przedsiębiorstwach. Zgodnie z ust. 5 lit. b pierwsza ocena merytoryczna może się zakończyć wynikiem negatywnym, jeśli projekt nie spełnia co najmniej jednego z kryteriów merytorycznych zerojedynkowych. W sprawie kluczowe okazały się dwa kryteria opisane w kartach ocen jako nr 4 i nr 5, których spełnienie zostało ocenione przez ekspertów negatywnie. Należy wskazać, że zgodnie z opisem w ww. załączniku kryterium nr 4 "Logika projektu i zarządzanie ryzykiem", ocenie w ramach tego kryterium podlega, czy zaplanowane w projekcie prace B+R są adekwatne i niezbędne do osiągnięcia celu projektu, a ryzyka z nimi związane zostały właściwie zdefiniowane. W ramach kryterium eksperci mieli zweryfikować, czy: 1. w kontekście wskazanej potrzeby społecznej i/lub gospodarczej problem technologiczny został poprawnie zidentyfikowany w odniesieniu do celu i przedmiotu projektu, 2. wskazany problem technologiczny został precyzyjnie określony, 3. zaplanowane prace B+R są niezbędne do osiągnięcia celu projektu / rozwiązania problemu technologicznego, 4. w kontekście wskazanego celu projektu / problemu technologicznego zaplanowane prace B+R są adekwatne, 5. planowane prace B+R zostały podzielone na jasno sprecyzowane i układające się w logiczną całość zadania, 6. precyzyjnie określono efekt końcowy / kamień milowy każdego z zadań oraz wpływ braku jego osiągnięcia na zasadność kontynuacji projektu, 7. zidentyfikowano i precyzyjnie opisano ewentualne ryzyka związane z pracami B+R, w tym uwzględniono (jeśli dotyczy) inne niż technologiczne, ewentualne ryzyka, zagrożenia, wymogi prawno-administracyjne. Kryterium uznaje się za spełnione w przypadku spełnienia wszystkich powyższych warunków. Eksperci celem rzetelnej oceny byli zatem zobowiązani do odpowiedzi na ww. siedem pytań. Jeden z ekspertów (karta oceny – k. 292 akt sądowych) w kontekście ww. kwestii pozytywnie zweryfikował wniosek co do pytań 1 i 2. Natomiast recenzując kwestie 3-7 ekspert uzasadnił negatywną ocenę, wskazując jednoznacznie, że zbyt ogólnikowo określono zadania i sposoby realizacji poszczególnych zadań, Wnioskodawca nie przedstawił żadnej swojej publikacji, na podstawie której można by ocenić jego doświadczenie zawodowe i umiejętności badawcze, nie opisano stanu techniki, nie podano żadnej publikacji naukowej dotyczącej transmisji optycznego sygnału w światłowodach, Wnioskodawca nie zaplanował zakupu aparatury i nie wyjaśnił w jaki sposób będą prowadzone badania oraz kontrolowane rezultaty badań, sposoby realizacji poszczególnych prac nie zostały opisane, nie określono żadnych efektów końcowych / kamieni milowych oraz nie odniesiono się do wpływu braku ich osiągnięcia na zasadność kontynuacji projektu, wreszcie nie zidentyfikowano i nie opisano żadnych ewentualnych ryzyk związanych z pracami B+R. Z kolei drugi z ekspertów (karta oceny – k. 287 akt) ocenił pozytywnie aspekty opisane w pytaniu nr 1, nr 3 oraz nr 5 kryterium nr 4, nie udzielił klarownej odpowiedzi na pytanie nr 2, i negatywnie zrecenzował kwestie opisane w pytaniach nr 4, nr 6 i nr 7. Wskazał m.in., że opis zaplanowanych prac B+R jest zbyt skrótowy i zawiera pełno niedopowiedzeń, Wnioskodawca nie przedstawił żadnych informacji dotyczących typów badanych światłowodów, przewidywanej metodyki badań, kamienie milowe wszystkich zadań nie zostały precyzyjnie określone, są niemierzalne, trudne w weryfikacji, a sposób ich sformułowania sprawia, że będą zawsze osiągnięte niezależnie od wyników przeprowadzonych prac. We wniosku nie podano również zasadności kontynuowania projektu, w przypadku nieosiągnięcia zakładanych efektów końcowych, nie zidentyfikowano też żadnych zagrożeń związanych z pracami B+R. Z kolei zgodnie z opisem w ww. załączniku kryterium nr 5 "Koncepcja realizacji projektu", w ramach tego kryterium eksperci winni byli zbadać: 1. merytoryczną kwalifikowalność wydatków: a) czy deklarowane przez Wnioskodawcę wydatki są racjonalne, niezbędne, zasadne i oszczędne z punktu widzenia realizacji celu projektu, b) czy wysokość wydatków jest adekwatna do planowanego celu projektu 2. poprawność przyjętych wskaźników: a) czy Wnioskodawca dokonał wyboru obligatoryjnych wskaźników dla poddziałania, b) czy Wnioskodawca wybrał wszystkie wskaźniki adekwatne ze względu na zakres projektu, c) czy Wnioskodawca przedstawił założenia dotyczące szacowania wartości wskaźników, d) czy przedstawione wartości wskaźników są realne, możliwe do osiągnięcia i adekwatne do ponoszonych nakładów 3. realność założeń harmonogramu rzeczowo-finansowego: - czy zakładane rezultaty prac B+R są możliwe do osiągnięcia w kontekście zakładanego harmonogramu i budżetu projektu. Recenzując wniosek zgodnie z ww. wytycznymi eksperci negatywnie ocenili przede wszystkim zaplanowany sposób zatrudnienia personelu w projekcie. Pierwszy z ekspertów wskazał, że przedmiotowy projekt nie spełnia opisanej w pkt 1 merytorycznej kwalifikowalności wydatków, głównie ze względu na brak kosztów dobrze wyposażonego laboratorium. Odnośnie natomiast wskaźników ekspert pozytywnie ocenił kwestie opisane wyżej w pkt 2 lit. a i b. Negatywnie zaś ekspert zrecenzował kwestię założeń dotyczących szacowania wartości wskaźników oraz realność zarówno wskaźników, jak i założeń harmonogramu rzeczowo-finansowego, odwołując się w tym zakresie do Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie (załącznik nr 3 regulaminu konkursu). Podsumowując ekspert uznał wszystkie ww. podkryteria za niespełnione. Drugi z ekspertów wskazał na poprawnie wybrane wskaźniki realizacji projektu. Zarzucił natomiast, że Wnioskodawca praktycznie nie podał metodologii szacowania wartości wskaźników. Stwierdził, że w świetle powyższych uwag przedstawione przez Wnioskodawcę wskaźniki: "Liczba nowych naukowców we wspieranych jednostkach (Cl 24) O/K/M" oraz "Liczba nowo utworzonych miejsc pracy - pozostałe formy" są niemożliwe do osiągnięcia. Pozostałe przedstawione wskaźniki ekspert ocenił jako realne i możliwe do osiągnięcia. Zakładane rezultaty prac B+R ekspert zrecenzował jako możliwe do osiągnięcia w kontekście zakładanego harmonogramu oraz niemożliwe do osiągnięcia w kontekście zakładanego budżetu projektu. By dokonać prawidłowej kontroli ww. ocen ekspertów, należy jeszcze przywołać treść ww. instrukcji wypełniania wniosku (s. 31 i n.), zgodnie z którą: "Wypełniając pole G.2 należy pamiętać, że treści w nim zawarte będą szczególnie przydatne do oceny kryterium "Koncepcja realizacji projektu". Wskaźniki muszą być obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlać założone cele projektu, być adekwatne dla danego typu projektu. Wskaźniki są miernikami osiąganych postępów/wyników w projekcie. Wnioskodawca będzie musiał dysponować dokumentacją potwierdzającą osiągnięcie założonych w projekcie wskaźników. Z tego też względu, wykazane w projekcie wskaźniki powinny być policzalne oraz mierzalne i możliwe do rzetelnego i obiektywnego udokumentowania. Należy pamiętać, że wskaźniki mają być monitorowane i raportowane w części sprawozdawczej wniosku o płatność. (...) Wnioskodawca zobowiązany jest określić, w jaki sposób i na jakiej podstawie mierzone będą poszczególne wskaźniki realizacji celu projektu poprzez ustalenie źródła danych do pomiaru każdego wskaźnika. Przy określaniu wskaźników należy wziąć pod uwagę dostępność i wiarygodność danych niezbędnych do pomiaru danego wskaźnika oraz ewentualną konieczność przeprowadzenia dodatkowych badań lub analiz. (...) Wnioskodawca zobowiązany jest przedstawić, w jaki sposób określił wartość docelową wskaźników zarówno produktu, jak i rezultatu. Należy przedstawić, w jaki sposób Wnioskodawca obliczył planowaną do uzyskania wartość docelową wskaźników i podać co składa się na tą wartość. Jeśli zakres wskaźnika tego wymaga, Wnioskodawca może się powołać na np. wyniki badań, pomiarów, analiz stanowiących podstawę do prognozowania efektów projektu". Dokonując kontroli opisanej wyżej oceny ekspertów, z uwzględnieniem nakreślonych wcześniej ram sądowej kontroli oraz przez pryzmat podnoszonych przez Wnioskodawcę zastrzeżeń i uwag, Sąd wskazuje, że przedstawiona przez ekspertów ocena, mimo pewnych braków, niespójności i sprzeczności, wykazuje niespełnienie przez wnioskowany do dofinansowania projekt kryteriów merytorycznych nr 4 i nr 5. Należy tu mocno podkreślić, że wynika to z logicznej konstrukcji ww. kryteriów, z których każde podzielone było niejako na subkryteria. Tylko łączne spełnienie wszystkich subkryteriów mogło skutkować zerojedynkową pozytywną oceną danego kryterium. Zdaniem Sądu obaj eksperci wykazali wystarczająco jednoznacznie, rzetelnie, bezstronnie i przejrzyście, że projekt zawarty w przedmiotowym wniosku nie spełnia kryterium "Logika projektu i zarządzanie ryzykiem" w subkryteriach nr 4, nr 6 i nr 7, to jest że Wnioskodawca nie wykazał, by w kontekście wskazanego celu projektu / problemu technologicznego zaplanowane prace B+R były adekwatne, nie określił precyzyjnie efektu końcowego / kamienia milowego każdego z zadań oraz wpływu braku jego osiągnięcia na zasadność kontynuacji projektu, a także nie zidentyfikował i nie opisał ewentualnych ryzyk związanych z pracami B+R. Z obu ocen ekspertów wynika również jednoznacznie, że przedmiotowy projekt nie spełnia kryterium "Koncepcja realizacji projektu", ponieważ Wnioskodawca nie przedstawił wystarczających założeń dotyczących szacowania wartości wskaźników, a także brak jest podstaw, by przedstawione wartości wskaźników uznać za realne, możliwe do osiągnięcia i adekwatne do ponoszonych nakładów. Dlatego też pewne uchybienia dotyczące pozostałej części ocen ekspertów, częściowo dostrzeżone przez IRP, nie mogły przynieść efektu uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W szczególności nie mogły przynieść zamierzonego przez Skarżącego skutku zarzuty przyjęcia przez oceniających błędnych założeń sprzecznych z treścią wniosku, błędnego założenia, że Wnioskodawca nie posiada zaplecza technicznego / aparatury badawczej, czy też ewaluacja doświadczenia badawczego Wnioskodawcy. Sąd przyznaje przy tym, że IRP słusznie zakwestionowało ocenę ekspertów zaakceptowaną przez IOK, odnoszącą się do prawidłowości określenia kosztów wynagrodzeń personelu. Innymi słowy, negatywna ocena projektu była uzasadniona, ze względu na kilka konkretnie wskazanych niespełnionych subkryteriów kryteriów nr 4 i nr 5, których niespełnienie było związane z niewystarczającym opisem w nieprzejrzystym (co przyznał sam Skarżący) wniosku: aparatury, materiałów, prac i metod, zaplanowanych do poszczególnych zadań, a także niewskazanie wartości mierzalnych parametrów, których osiągnięcie pozwoli na spełnienie zakładanych celów projektu oraz niewskazanie założeń dotyczących szacowania wartości wskaźników. Należy podkreślić, że zgodnie z treścią instrukcji wypełniania wniosku (część F, str. 19) rezultaty poszczególnych zadań powinny być sprawdzalne/weryfikowalne zarówno pod względem ilościowym, jak i jakościowym. Przystępując do realizacji projektu ukierunkowanego na osiągnięcie rezultatów przewidzianych do wdrożenia, Wnioskodawca powinien być w stanie określić minimalne oczekiwania jakościowe przedmiotowej technologii, istotne i satysfakcjonujące z punktu widzenia możliwości osiągnięcia celów praktycznych projektu (opracowania, a docelowo także wdrożenia technologii umożliwiającej poprawę parametrów transmisji światłowodowej). Wnioskodawca nie wskazał żadnych konkretnych (mierzalnych) wartości parametrów odniesienia, ani nie podał wartości wymienionych parametrów, których osiągnięcie pozwoli na stwierdzenie, że zostały osiągnięte zakładane cele projektu. W kwestii poprawności przyjętych wskaźników IRP, za ocenami ekspertów słusznie stwierdziła, że choć Wnioskodawca określił w pkt. G.2 wniosku wskaźniki obligatoryjne oraz adekwatne ze względu na typ projektu, to nie podał uzasadnienia przyjętych wartości, ani metodologii ich szacowania, co jest wymogiem wynikającym jednoznacznie z zapisów instrukcji. W odniesieniu do wskaźników produktu, weryfikacja doboru wskaźnika oraz założonych wartości jest możliwa dzięki bezpośredniemu odzwierciedleniu w innych częściach wniosku. Na podstawie treści przedłożonego wniosku nie jest natomiast możliwe uznanie za realnych do osiągnięcia założonych wskaźników rezultatu. Dalej IRP sformułowała również krytykę odnośnie niewystarczającego wypełnienia pkt H.2 oraz H.4 wniosku i niezawarcie informacji wymaganych instrukcją. W pkt H.2 zgodnie z instrukcją należało wskazać zasoby (organizacyjne, techniczne, kadrowe, know-how itp.), którymi dysponuje Wnioskodawca, warunkujące terminową i prawidłową realizację projektu, a także, w zakresie opisu zasobów ludzkich, odnieść się do opisu kadry zarządzającej projektem. Wnioskodawca nie wskazał jakichkolwiek posiadanych zasobów technicznych oraz nie odniósł się do wiedzy i doświadczenia osób zarządzających i kadry bezpośrednio zaangażowanej w realizację projektu. Jedynie w pkt H.4 wniosku zadeklarowano, że firma posiada obecnie niezbędną wiedzę, doświadczenie i zaplecze techniczne konieczne do właściwej realizacji projektu bez sprecyzowania jednak jakimi zasobami przedsiębiorstwo Wnioskodawcy faktycznie dysponuje. Podsumowując, przedstawione przez ekspertów na kartach ocen, a także IOK i IRP w rozstrzygnięciach uzasadnienia są w zakresie wskazanych niespełnionych przesłanek wystarczające, a oceniający podali okoliczności, które ich zdaniem przesądziły o negatywnym wyniku oceny. W ww. uzasadnieniach wskazano na konkretne braki i nieprawidłowości, co zostało również przeanalizowane przez IRP podczas powtórnej weryfikacji wniosku o dofinansowanie na etapie procedury odwoławczej, czego wyrazem jest dokładne i szczegółowe uzasadnienie IRP, w którym odniesiono się również do zarzutów podniesionych w proteście. Odnośnie zarzutów podniesionych w proteście i skardze do Sądu należy jeszcze wskazać, że wbrew stanowisku Skarżącego, że metodyka badań jest opisana w części E i F wniosku, eksperci zgodnie stwierdzili, że Wnioskodawca nie opisał wystarczająco sposobu wykonania stanowiska pomiarowego parametrów transmisji i pomiaru tychże podczas przepuszczania dwóch typów sygnału optycznego przez zakupione dostępne na rynku światłowody, które w zadaniu drugim będą miały różne materiałowo osłony płaszcza. Przytoczone informacje dotyczące wykonania stanowiska pomiarowego nie zostały zawarte w dokumentacji projektu. Wnioskodawca nie określił czy planuje zakupić dostępne na rynku światłowody, czy już je posiada. Wnioskodawca nie wskazał również, czy planuje korzystać z gotowych źródeł sygnału, czy zaprojektować je samodzielnie. W treści wniosku nie przedstawiono informacji potwierdzających posiadanie niezbędnych zasobów technicznych, ani nie zaplanowano zakupów adekwatnej aparatury oraz materiałów. Wnioskodawca ograniczył się w tym zakresie do oświadczenia. W opisie Zadania 2 Wnioskodawca stwierdził, że jego rezultatem będzie (pkt F wniosku) ustalenie materiału osnowy płaszcza światłowodu, dla którego transmisja sygnału optycznego ma najlepsze parametry, nie określił jednak skąd pozyska materiał do prowadzenia badań (harmonogram rzeczowo-finansowy również nie uwzględnia adekwatnych wydatków). Nie sposób także uznać, jak zarzucał Skarżący, że żądania recenzentów w tym zakresie są sprzeczne z wymaganiami formalnymi tego konkursu. Wymagania te bowiem wynikają wprost z regulaminu konkursu i jego załączników, na których treść Skarżący godził się przystępując do konkursu. Wbrew stanowisku Skarżącego, oceniający wskazali też, że w opisach zadań projektu Wnioskodawca nie określił żadnych oczekiwanych parametrów technologii oraz nie wskazał narzędzi i metod planowanych do wykorzystania podczas realizacji projektu. Odnosząc się natomiast do zarzutu Wnioskodawcy odnośnie braku wezwania do złożenia wyjaśnień i uzupełnienia wniosku, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z § 31 regulaminu konkursu, na każdym etapie oceny Wnioskodawca może zostać wezwany przez IP do przedstawienia w terminie 7 dni wyjaśnień / uzupełnień w odniesieniu do ujętych we wniosku o dofinansowanie informacji w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów oraz korekty oczywistych omyłek. Stosownie do Regulaminu pracy KOP ust. 11 w Podrozdziale 2.1 Ogólne zasady dokonywania oceny, Rozdział 2 Procedura przeprowadzania oceny projektów, istnieje możliwość wezwania Wnioskodawcy do uzupełnienia / poprawy wniosku o dofinansowanie projektu i korekty oczywistych omyłek na każdym etapie oceny w celu możliwości potwierdzenia spełnienia kryteriów podlegających wyjaśnieniom. Sąd wskazuje, że trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, że ww. wezwanie nie jest obligatoryjne, a w przypadku przedmiotowego projektu było bezzasadne z uwagi na fakt, że Wnioskodawca nie przedstawił we wniosku licznych danych, których podanie było jednoznacznie wymagane zapisami Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie. Jeszcze raz należy podkreślić, że to po stronie Wnioskodawcy leży obowiązek przygotowania dokumentacji aplikacyjnej w taki sposób, aby umożliwić jednoznaczną i rzetelną jej weryfikację przez osoby oceniające. Powyższego nie mogą zmienić wyjaśnienia i argumentacja przedstawiona dopiero na etapie protestu czy skargi. Trzeba tu też wyjaśnić, że bezzasadne były wszelkie zarzuty Skarżącego oparte na ograniczonym miejscu we wniosku na opis projektu (limit znaków). Zawarcie wyczerpującego uzasadnienia, że zaplanowane w projekcie prace B + R są adekwatne i niezbędne do osiągnięcia cel projektu, a ryzyka z nimi związane zostały właściwie zdefiniowane, a także założeń dotyczących szacowania wartości wskaźników i argumentacji, by przedstawione wartości wskaźników można było uznać za realne, możliwe do osiągnięcia i adekwatne do ponoszonych nakładów, było bowiem w sposób oczywisty w dobrze pojętym interesie wnioskodawcy. Braki w ww. opisie jednoznacznie obciążają Wnioskodawcę i skutkowały w sprawie prawidłową negatywną oceną ekspertów. Jak zresztą słusznie wskazała IRP w odpowiedzi na skargę, Wnioskodawca nie wykorzystał we wniosku dostępnej ilości znaków w polach, których limit jest przewidziany (w polu D.1 Tytuł projektu, gdzie Instrukcja przewiduje limit znaków 300 Wnioskodawca wykorzystał 113 oraz w polu E.2 Krótki opis projektu, gdzie Instrukcja przewiduje limit znaków 2000, Wnioskodawca wykorzystał 1764). Ponadto w pozostałych polach (nielimitowanych) opis okazał się niepełny, co skutkowało negatywną oceną w ramach dwóch kryteriów na etapie oceny merytorycznej l stopnia. Wnioskodawca nie skorzystał również z możliwości przedstawienia Załącznika nr 8, w ramach którego mógł przedstawić inne dokumenty, niezbędne do prawidłowej oceny, podczas gdy ocena spełnienia kryteriów przez dany projekt dokonywana jest na podstawie wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi, dotyczącego m.in. udziału trzeciego eksperta w postępowaniu odwoławczym, należy wskazać, że udział eksperta w postępowaniu odwoławczym ma charakter subsydiarny, a celem udziału ekspertów w postępowaniu konkursowym jest dostarczenie właściwej instytucji wiadomości specjalnych koniecznych do prawidłowego dokonania oceny merytorycznej projektu. Należy uznać, że udział eksperta w badaniu projektu jest konieczny, gdy bez jego oceny nie da się prawidłowo dokonać bez odwołania do wiadomości specjalnych. Ocena ekspertów nie może być samoistnym źródłem materiału podlegającego kwalifikacji ani tym bardziej stanowić wyłącznego elementu oceny dokonanej przez właściwą instytucję. Należy przyznać Skarżącemu rację, że w sytuacji, gdy IRP takiego eksperta powołała i uzasadniając zasadność oceny dokonanej przez IOK, odwoływała się do oceny tego eksperta, konfrontując jego ocenę z oceną ekspertów oceniających projekt w pierwszym etapie, oczywistym wydaje się, że powyższa opinia powinna być udostępniona stronie składającej protest oraz powinna stanowić integralną część sporządzonej informacji (np. w postaci załącznika) (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 1281/17). Należy przy tym jednak zdecydowanie podkreślić, że ww. uchybienia, wobec prawidłowej, jednoznacznej, spójnej, zbieżnej i rzetelnej negatywnej oceny spełnienia przez projekt kryteriów nr 4 i nr 5, nie mogły przynieść efektu uwzględnienia skargi w niniejszej sprawie. Warto wyjaśnić, że wbrew zarzutowi Skarżącego, IRP nie powołała trzeciego eksperta powołując się na podrozdział 2.1 ust. 18 regulaminu pracy KOP, które to uprawnienie przysługuje zresztą IOK, bowiem w sprawie niniejszej oceny ekspertów w zasadzie nie były sprzeczne w systemie zerojedynkowym, ale zbieżne. IRP natomiast, na podstawie art. 57 oraz art. 68a ustawy wdrożeniowej, prawidłowo skorzystała z pomocy eksperta na etapie procedury odwoławczej. Trafnie wskazała przy tym, że na tym etapie to nie opinia eksperta decyduje o uwzględnieniu bądź nieuwzględnieniu protestu, ale opinia taka może być pomocna przy ponownej weryfikacji prawidłowości oceny projektu. Również zarzut dotyczący braku "karty oceny trzeciego eksperta" jest bezpodstawny, bowiem karty ocen zgodnie z regulaminem wypełniają eksperci powołani na etapie rozpoznawania wniosku przez IOK. Przechodząc do oceny zarzutu braku danych ekspertów oceniających projekt, Sąd wskazuje, że jest on chybiony, bowiem po pierwsze żaden przepis nie obliguje do tego, żeby dane ekspertów były podawane, a po drugie IOK podała do wiadomości informację o składzie Komisji Oceny Projektów przedmiotowego konkursu. Wbrew zarzutom skargi losowani do oceny danego projektu eksperci posiadają wiedzę dotyczącą materii niezbędnej do oceny projektów składanych w ramach konkretnego konkursu, w ramach konkretnych dziedzin (podkreślenie Sądu). Zważywszy że na etapie postępowania sądowego Skarżący miał dostęp do podpisanych przez ekspertów kart ocen z uwzględnieniem daty oceny oraz imiennie wskazanymi ekspertami oceniającymi, a także od początku konkursu miał dostęp do informacji o składzie Komisji Oceny Projektów z podziałem na dziedziny, taką procedurę należy uznać za wystarczająco przejrzystą. Innymi słowy, Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 37 ustawy wdrożeniowej poprzez utajnienie imion i nazwisk ekspertów oceniających wniosek, na etapie rozstrzygania konkursu. Działanie to jest celowe i usankcjonowane w programie. Wynika ono z konieczności zapewnienia bezstronności ocen dokonywanych przez ekspertów. Uregulowania takie znajdują się w Regulaminie pracy KOP, jak również w wytycznych Ministra Rozwoju i Finansów w zakresie trybu wyboru projektów na lata 2014-2020. Zasada anonimowości nie obowiązuje po decyzji właściwej instytucji w zakresie wyboru projektu do dofinansowania, chyba że inaczej stanowią przepisy powszechnie obowiązującego prawa. Organ nie przyjął odmiennych uregulowań proceduralnych. Na stronie internetowej opublikował składy osób tworzących KOP. Wnioskodawcy uzyskali zatem dostęp do informacji o osobach oceniających wszystkie projekty w danym naborze - nie wiedzieli natomiast konkretnie, która z tych osób oceniała ich wniosek (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Ke 632/17, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 309/17). Należy zaznaczyć, że organ do dokumentacji konkursowej przekazanej Sądowi dołączył stosowne umocowanie ekspertów wyznaczonych na etapie dokonywania oceny wniosku. Powyższe umożliwiło kontrolę zachowania norm proceduralnych dopuszczenia tychże ekspertów do dokonywania weryfikacji prawidłowości oceny kryteriów w zakresie posiadanej przez nich wiedzy dziedzinowej. Trzeba wyraźnie zaznaczyć, że wbrew zarzutom skargi, fakt, iż IRP dopatrzyła się pewnych nieprawidłowości w niewielkiej części uzasadnienia IOK, nie oznacza, że protest wniesiony przez Skarżącego był zasadny. Podobnie częściowo trafne zarzuty skargi w niniejszej sprawie nie mogły stanowić podstawy do uchylenia prawidłowego co do istoty rozstrzygnięcia zaskarżonego aktu. Jako bezpodstawne należy również uznać twierdzenie Skarżącego, że zróżnicowanie na I i II etapie kontroli merytorycznej co do możliwości przedstawienia wyjaśnień dotyczących projektów jest procedurą stronniczą i nierzetelną oraz powoduje nierówne traktowanie wnioskodawców. Podsumowując należy powtórzyć, że choć oceny ekspertów w kilku zakresach rzeczywiście cechowały się fragmentarycznym, czy też wybiórczym interpretowaniem wniosku, czy też błędną recenzją planowanego w projekcie czasu zatrudniania personelu, to wady te, dostrzeżone częściowo przez IRP, nie rzutowały w sposób istotny na całokształt kwalifikacji projektu. Końcowo trzeba też wskazać, że każde z pojedynczych uchybień, błędów, braków czy też omyłek z osobna, nie powinno skutkować negatywną oceną wniosku przy zaniechaniu wezwania do wyjaśnień. Jednak nagromadzenie szeroko przywołanych powyżej uchybień, błędów i braków, a nie tylko oczywistych omyłek, trafnie zostało ocenione jako okoliczność usprawiedliwiająca zaniechanie wezwań. Jak słusznie podnosił Skarżący, zaistniały nieścisłości w ocenie, niemniej nie miały one istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ po analizie całości dokumentacji aplikacyjnej, końcowy wynik oceny przedstawiony na kartach oceny merytorycznej jest prawidłowy. Podobnie ma się rzecz z pewnymi nieścisłościami i błędami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, które również nie mają istotnego wpływu na jego legalność. W związku z powyższym ocena dokonana przez organ, że z dokumentacji aplikacyjnej nie wynika spełnienie dwóch obligatoryjnych kryteriów merytorycznych, nie jest oceną dowolną czy też nielogiczną. Należy też podkreślić, że nie jest rolą i kompetencją Sądu oceniać różnice merytoryczne pomiędzy stanowiskami ekspertów i Skarżącego w kwestiach takich jak: metodyka badań, umiejętności badawcze, stan techniki, budowa prototypu składającego się z urządzeń wejścia/wyjścia oraz światłowodu z optymalnym materiałem osnowy do transmisji optymalnego optycznego sygnału stożkowego, który odpowie w jakim stopniu prototyp, w porównaniu do tradycyjnego światłowodu, ma najmniejszy szum oraz lepsze parametry tłumienia, dyspersji i opóźnienia sygnału optycznego. Argumentacja przedstawiona przez IRP w obszernym i szczegółowym rozstrzygnięciu odnośnie kwestionowanych kryteriów jest wystarczająco jasna i przekonywująca. Należy zauważyć, że skoro warunkiem koniecznym przyznania dofinansowania jest spełnianie przez projekt określonych regulaminem konkursu i wynikających z przepisów prawa kryteriów wyboru projektów, to podmiot wnioskujący o przyznanie wsparcia jest zobowiązany wykazać, że zgłaszany przezeń projekt kryteria te spełnia. W rozpoznawanej sprawie taka okoliczność nie miała miejsca. Warto też odnotować, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, wojewódzki sąd administracyjny nie ma obowiązku odnosić się w uzasadnieniu swego wyroku do wszystkich zarzutów zawartych w skardze. Sąd ma obowiązek odnieść się w motywach wyroku jedynie do tych aspektów sprawy, które są istotne dla przeprowadzenia oceny, czy zaskarżony akt był zgodny z obowiązującymi przepisami prawnymi (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 23/09). Trzeba przypomnieć, że nie można skutecznie stawiać IRP zarzutu naruszenia zasad z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, jeżeli organ opiera się na ocenach ekspertów wskazujących poszczególne uchybienia, luki, czy nieścisłości bądź błędy we wniosku lub załączonych do niego dokumentach. Jeśli ocena ekspercka jest czytelna w tym sensie, że jasno artykułuje jakie elementy wniosku czy koniecznych załączników są wadliwie opracowane, bądź które wartości zostały podane nieprawidłowo i wyjaśnia powody dlaczego tak uznano odwołując się do zakresu ustalonych dla danego naboru kryteriów, to obalenie tych twierdzeń przez wnioskodawcę również musiałoby nastąpić poprzez sformułowanie konkretnych zarzutów, a nie poprzez stawianie ogólnikowych tez (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 4338/17). Nie był również zasadny zarzut naruszenia art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, poprzez niezawiadomienie Skarżącego niezwłocznie o negatywnej ocenie jego projektu. Skarżący został prawidłowo zawiadomiony pismem z dnia 2 października 2017 r., znak sprawy: [...] przez IOK, co umożliwiło mu wniesienie protestu z dnia 7 października 2017 r. Nie jest również prawdą, że Skarżącego pozbawiono możliwości ponownego złożenia wniosku w kończącej się 3 października 2017 r. ostatniej IV turze naboru. Reasumując, postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone w sposób odpowiadający prawu, wystarczająco rzetelny i przejrzysty, a organ dokonał oceny w sposób zgodny z ustalonymi regułami i zasadami postępowania. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasad bezstronności wyboru projektów oraz równości wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, które miałyby istotny wpływ na wynik oceny. Warunki i reguły postępowania w przedmiocie wyboru projektów były jednakowe dla wszystkich uczestników. Kryteria wyboru projektów były podane do publicznej wiadomości na tyle wcześnie aby można się było z nimi swobodnie zapoznać. Sposób ich sformułowania nie budził wątpliwości. Również w postępowaniu dotyczącym rozpatrzenia protestu, Sąd nie dopatrzył się wskazywanych w skardze naruszeń prawa. Protest został rozpatrzony w sposób rzetelny, przejrzysty oraz odpowiadający stanowi faktycznemu i prawnemu. IRP słusznie uznała, że Skarżący nie spełnił wymagań w zakresie kryteriów "Logika projektu i zarządzanie ryzykiem" oraz kryterium "Koncepcja realizacji projektu". Dlatego też, mimo wadliwego uzasadnienia części oceny, zarzuty skargi nie mogły być uwzględnione. W związku z powyższym, jako że Sąd nie stwierdził naruszeń prawa mających istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, orzeczono jak w sentencji wyroku.