I SA/Kr 860/16

|Sygn. akt I SA/Kr 860/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 listopada 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.), WSA Urszula Zięba, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2016 r., sprawy ze skargi "Z" Sp. z o.o. w Z., na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta K., z dnia 7 kwietnia 2016 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości, , , - s k a r g ę o d d a l a -, , I. Z. sp. z o.o. z siedzibą w Z. zwróciła się do Prezydenta Miasta K. z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. W ramach stanu faktycznego wnioskodawca wyjaśnił, że Zakład Z. sp. z o.o. wykonał dla spółki z o.o. M. z siedzibą w K. usługi projektowania i wykonania instalacji wewnętrznych o łącznej wartości netto 2.963.250,15 zł. Przedmiotowa należność nie została przez spółkę M. uregulowana i łącznie zobowiązanie spółki M. wobec spółki Z. na dzień 31 grudnia 2013r. wyniosło 3.256.163,52 zł. Spółka M. posiadała również inne zobowiązania, poza wyżej opisanym, stąd też Sąd Rejonowy [...] wydał 17 czerwca 2013r. postanowienie do sygn. akt: [...] o ogłoszeniu upadłości spółki M.. Zarząd nad majątkiem Upadłego objął Syndyk, który sprzedał w toku postępowania upadłościowego składniki majątku Upadłego, w tym m.in. nieruchomości tj. działki [...] i udział w działce stanowiącej drogę [...] Przedmiotowe działki [...] i [...] wykazane zostały jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Również powierzchnia budynków została wykazana jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. W deklaracji wykazano wartość budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą w wysokości 310.300,00 zł. W drugiej ze złożonych deklaracji Syndyk wykazał do opodatkowania działkę nr [...] (stanowiącą drogę dojazdową). Stanowiła ona współwłasność Upadłego w 10/300 udziału. W deklaracji została również wykazana wartość budowli zlokalizowanych na ww. działce związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w wysokości 92.612,00 zł. Spółka Z. nabyła w lipcu i sierpniu 2015r. od syndyka masy upadłości działającego imieniem M. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej, działki [...],[...] i [...]. Zgodnie z informacjami uzyskanymi przez wnioskodawcę od Syndyka, złożonymi już po nabyciu przez Z. przedmiotowych nieruchomości, podawana przez niego w deklaracjach składanych w celu ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości wartość budowli oraz fakt powiązania nieruchomości (tak gruntów, jak i budynków) z prowadzoną przez Upadłego działalnością gospodarczą wynikał wyłącznie z faktu wykazywania ich w taki sam sposób w deklaracjach przez spółkę M. w okresie przed ogłoszeniem upadłości. Nie był natomiast w żaden sposób powiązany z wykonywaniem przez Upadłego działalności gospodarczej. Postępowanie upadłościowe, co do spółki M. miało charakter upadłości likwidacyjnej, tj. zmierzało do likwidacji przedsiębiorstwa Upadłego i zaspokojenia roszczeń wierzycieli. Nie było ono prowadzone w trybie upadłości układowej zmierzającej do zachowania przedsiębiorstwa Upadłego. Na dzień przejęcia przez nadzorcę sądowego przedsiębiorstwa Upadłego, w tym nieruchomości składających się z działek numer [...] oraz zlokalizowanych na nich budowlach, z uwagi na stan techniczny przejętych składników majątkowych (budynków i budowli) oraz rozpoczęte i przerwane przez Upadłego prace budowlane, nie było możliwości podjęcia na nich jakiejkolwiek działalności gospodarczej przez jakikolwiek podmiot. W związku z powyższym wnioskodawca zwrócił się o wykładnię przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. 2014r. poz. 849 ze zm., dalej-u.p.o.l.) wg. stanu prawnego na dzień 1 lipca 2015r. oraz 1 sierpnia 2015r. poprzez odpowiedź na pytanie, czy w opisanym powyżej stanie faktycznym sprawy, uznać należy, że spółka Z. w sposób prawidłowy w złożonych deklaracjach w podatku od nieruchomości za lipiec i sierpień 2015r. wykazała: w deklaracji za lipiec 2015r. grunt składający się z działki nr [...] o powierzchni 2979 m2 położonej w K., dz. P., wraz ze znajdującymi się na przedmiotowej działce budynkami o łącznej powierzchni użytkowej 2390,88 m2 (bez budowli) jako nieruchomości nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, opodatkowując je wg. stawki 0,46 zł za 1 m2 gruntu i 7,73 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej budynku, w deklaracji za sierpień 2015r. grunt składający się z działki nr [...] obr. [...], o powierzchni 1911 m2 położonej w K., dz.P., oraz działki nr [...] obr. [...], o powierzchni 8883 m2 położonej w K., dz.P., (bez budowli znajdujących się na przedmiotowych nieruchomościach) jako nieruchomości nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, opodatkowując je wg. stawki 0,46 zł za 1m2 gruntu. Wskazując na treść art. 6 ust. 1 u.p.o.l. zgodnie z którym obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, wnioskodawca stwierdził, że w przedmiocie prawa wieczystego użytkowania działek [...] obowiązek ten powstał zatem od 1 sierpnia 2015r. Wpis prawa użytkowania wieczystego do księgi wieczystej ma bowiem charakter konstytutywny, a wywołuje on skutek od dnia złożenia wniosku wieczyste księgowego w tym przedmiocie. Wniosek taki został złożony przez Spółkę w lipcu 2015r. Odnośnie prawa wieczystego użytkowania działki [...] oraz powiązanego z nim prawa własności budynków znajdujących się na ww. działce wniosek wieczystoksięgowy został złożony w czerwcu 2015r., zatem obowiązek podatkowy powstał z dniem 1 lipca tegoż roku. Stąd też wnioskodawca zapytuje o zakres obowiązywania i wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wg stanu prawnego obowiązującego na dzień 1 lipca 2015r. i 1 sierpnia 2015r. Powołując art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wnioskodawca wskazał, że przepis ten związany jest z faktyczną, obiektywną możliwością wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania (w tym przypadku budynków i budowli) dla celów prowadzenia działalności gospodarczej. Ustawodawca uznaje bowiem, że przedmiot opodatkowania, będący w posiadaniu przedsiębiorcy przynosi mu większe korzyści niż ten, którym włada podmiot nie prowadzący takiej działalności. Przeszkodę w postaci nieodpowiednich względów technicznych jako pojęcie niedookreślone przez ustawodawcę, należy natomiast interpretować w ten sposób, że dany przedmiot nie nadaje się do użytku nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie, ale do żadnej innej działalności gospodarczej. Odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2015r., sygn. akt: II FSK 256/13 wnioskodawca wskazał, że związanie gruntów i budynków z prowadzeniem działalności gospodarczej powinno mieć charakter faktyczny, co oznacza, że w jakikolwiek sposób są one przez przedsiębiorcę wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej lub - mając na uwadze cechy faktyczne tej nieruchomości i rodzaj prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej - mogą być wykorzystane wprost do tego celu. W toku postępowania upadłościowego syndyk nie miał zgody sędziego komisarza na prowadzenie w ramach przedsiębiorstwa Upadłego działalności gospodarczej (i działalności takiej nie prowadził). Ponadto, również ze względu na fakt, że na ww. nieruchomości została przez Upadłego rozpoczęta i nie ukończona do dnia dzisiejszego inwestycja pt. Przebudowa budynku produkcyjnego systemu kontenerów izotermicznych z przebudową instalacji (...), realizowana w oparciu o pozwolenie na budowę wydane przez Prezydenta Miasta K. z 2 października 2012r., brak było możliwości prowadzenia na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej, tak przez Upadłego, jak i przez wnioskodawcę. Stąd też, pomimo, że Syndyk za 2015r. złożył za Upadłego deklaracje w podatku od nieruchomości wykazując opisane powyżej składniki majątkowe Upadłego jako związane z działalnością gospodarczą, w rzeczywistości nie miały one takiego charakteru. Jednakże do momentu sporządzenia szczegółowej inwentaryzacji stanu technicznego nabytych nieruchomości (co nastąpiło w grudniu 2015r. wobec wszystkich składników majątkowych, za wyjątkiem sieci uzbrojenia terenu - gdzie prace wciąż trwają) wnioskodawca miał w tym przedmiocie wyłącznie uzasadnione wątpliwości, a nie pewność. Wnioskodawca uważa, że w przedstawionym stanie faktycznym, spółka Z. nieruchomości nabyte w 2015r. od syndyka masy upadłości M. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej powinna wykazać, z uwagi na ich stan techniczny - uniemożliwiający ich wykorzystywanie do prowadzenia działalności gospodarczej - jako nieruchomości (grunty, budynki, budowle) niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą. I w taki sposób dokonać ich zgłoszenia w deklaracji podatkowej, w dacie powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z 7 kwietnia 2016r. nr [...] Prezydent Miasta K. uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Organ wyjaśnił, że pojęcie "względów technicznych" użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Jak podnosi się w doktrynie (L. Etel, Komentarz do art. 1 (a) ustawy o podatku od nieruchomości; SIP LEX) decydujące znaczenie przy definiowaniu terminu "względy techniczne" ma użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sformułowanie "nie jest i nie może być" wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Ustawodawca wskazuje jednoznacznie na ich trwały charakter. Tak więc, interpretując pojęcie względów technicznych, należy mieć na uwadze przesłankę trwałości, którą bez trudu można wyczytać z tekstu ustawy, jeśli weźmie się pod uwagę nie tylko zwrot "nie może być" w sposób wyrwany z kontekstu, ale zestawi się ze sobą dwa zwroty: "nie jest" i "nie może być". Odczytując wolę ustawodawcy zawartą w tak zestawionych wyrażeniach, widać wyraźnie, iż przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację przedmiotu opodatkowania (gruntu), muszą istnieć w danym momencie, ale również mają mieć charakter trwały. Przesłanka trwałości ze swej istoty odnosi się do przyszłości, co jest ewidentne, i rozważania natury semantycznej nie zmieniają tego faktu. Podobne wskazówki dotyczące interpretacji tego pojęcia można odnaleźć w orzecznictwie sądów administracyjnych. W tym zakresie Prezydent Miasta K. wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 19 stycznia 2012r. sygn. akt: I SA/Wr 1662/11, w którym stwierdzono, że aby budynek mógł zostać wyłączony z opodatkowania stawką jak dla budynków związanych z prowadzeniem przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, względy techniczne, o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. muszą mieć charakter obiektywny, a więc niezależny od woli przedsiębiorcy oraz trwały. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 stycznia 2009r. sygn. akt: II FSK 1354/07 stwierdził, że "wykładnia użytego w omawianym przepisie wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi do wniosku, iż oznacza ona obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Tym samym, przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Prezydent Miasta K. zauważył, że uzupełniając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca opisał szereg różnych czynników, które w jego opinii świadczą o wystąpieniu przesłanki powodującej możliwość wyłączenia budynku i budowli jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ze względów technicznych. Należą do nich: brak decyzji pozwolenia na budowę budynków zlokalizowanych na działce [...] rozpoczęcie w oparciu o pozwolenie na budowę z 2 października 2012r. nr [...] inwestycji budowlanej; brak odbioru technicznego budynku w którym były prowadzone prace inwestycyjne, będącego podstawą do uzyskania pozwolenia na użytkowanie; brak przeniesienia na spółkę Z. uprawnień z decyzji pozwolenia na budowę z 2 października 2012r. nr 2067/2012.; brak posiadania przez spółkę Z. kompletnego projektu architektonicznego i kompletnych projektów wykonawczych niezbędnych do realizacji inwestycji objętej pozwoleniem na budowę z 2 października 2012r. nr [...]; 6) brak posiadania przez spółkę Z. dokumentacji z której wynikałoby, że budynki i budowle znajdujące się na działkach [...] spełniają obowiązujące normy w zakresie BHP oraz bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Już z pobieżnych oględzin wynikało, że normy takie nie są zachowane (np. niezabezpieczone przewody energetyczne, odkryty kanał technologiczny, przeciekająca i niezabezpieczona instalacja wody bieżącej); 7) brak ważnej i kompletnej dokumentacji na w/w nieruchomości w zakresie ochrony przeciwpożarowej; 8) fakt, że znajdująca się na nieruchomości instalacja elektryczna nie jest kompletna, lecz jest zdewastowana (przecięta w różnych miejscach), co uniemożliwia jej użytkowanie; 9) fakt, że znajdująca się na nieruchomości instalacja kanalizacji jest nieszczelna w różnych miejscach, co uniemożliwia jej użytkowanie; 10) fakt, że znajdująca się na nieruchomości instalacja wody bieżącej jest nieszczelna w różnych miejscach, co uniemożliwia jej użytkowanie; 11) fakt, że znajdująca się na nieruchomości instalacja centralnego ogrzewania jest nieszczelna w różnych miejscach, co uniemożliwia jej użytkowanie. Odnosząc się do wyżej wymienionych powodów, które zdaniem wnioskodawcy świadczą o zaistnieniu "względów technicznych" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Prezydent Miasta K. stwierdził, że argumenty użyte przez wnioskodawcę od pkt 1 do 7 są w istocie dowodem na istnienie względów formalno-prawnych, a nie względów technicznych. Powody wymienione w pkt 8 do 11, także nie są względami technicznymi. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest bowiem pogląd, że przejściowe niewykorzystywanie przez podatnika nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej (np. na wskutek złego stanu technicznego budynku, braku mediów), nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. W ocenie Prezydenta Miasta K. powody dla których wnioskodawca stwierdził, że zaistniały względy techniczne, mają charakter subiektywny i nie można ich sklasyfikować jako względy techniczne, a raczej jako technologiczne czy prawne. Jak stwierdził WSA w Gliwicach w wyroku z 17 czerwca 2005r. sygn. akt: I SA/Gl 760/04, pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych". Dodatkowo sądy administracyjne niekiedy uznają, że względy techniczne nie zaistnieją, gdy podatnik nie dokonał szeroko rozumianej naprawy przedmiotu opodatkowania (np. wyrok WSA w Gliwicach z 25 lutego 2008r. sygn. akt: I SA/Gl 862/07). Organ interpretacyjny wskazał także na stanowisko jakie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 marca 2015r. sygn. akt: II FSK 395/13, stwierdzając, że o względach technicznych można byłoby mówić ewentualnie w sytuacji, gdy np. grunt był skażony chemiczne, radioaktywnie czy też bakteriologicznie. Wnioskodawca podał, że żadna z tych okoliczności nie wystąpiła. Dodatkowo, Prezydent Miasta K. zauważył, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 sierpnia 2015r. sygn. akt: II FSK 1613/13 nie można zgodzić się z stanowiskiem zgodnie z którym, w sytuacji gdy budynki ze względów technicznych nie nadają się do użytkowania, to jednocześnie grunt na którym posadowione są budynki również do takiej działalności nie może być wykorzystywany. Grunty oraz budynki stanowią odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Stąd też okoliczności odnoszących się do jednego z tych przedmiotów (względy techniczne) nie można odnosić wprost do drugiego przedmiotu. Organ interpretacyjny stwierdził, że stan faktyczny w niniejszej sprawie nie pozwala przyjąć, iż budynki i budowle posadowione na gruncie spełniają przesłankę względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. II. Po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, Z. sp. z o.o. z siedzibą w Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego polegające na nieprawidłowej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 lipca 2015r. oraz 1 sierpnia 2015r., a także naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej. W pisemnych motywach skargi, Spółka podniosła, że w wykonaniu zawartych umów sprzedaży, Syndyk wydał spółce Z. nieruchomości składające się z działek [...] za protokołem przekazania w dniu 2 lipca 2015r. w tym samym dniu Syndyk przekazał też dokumenty spółki M., w tym Dziennik Budowy oraz projekty architektoniczno-budowlane i wykonawcze na inwestycję opisaną w pozwoleniu na budowę z 2 października 2012r. Przedłożona dokumentacja nie była kompletna. Byli członkowie zarządu spółki M. odmówili przekazania brakującej dokumentacji. W związku z powyższym spółka Z. została zmuszona do rozpoczęcia wykonywania czynności związanych z inwentaryzacją stanu technicznego przekazanych nieruchomości budynkowych oraz budowli, chcąc ustalić rzeczywisty stan techniczny przedmiotowych lików majątkowych. Wykonanie tych czynności było niezbędne dla podjęcia decyzji o sposobie ich wykorzystania w zakresie prowadzonej przez spółkę Z. działalności. Z uwagi na fakt, że jak wynika ze sporządzonej inwentaryzacji, przedmiotowe nieruchomości wymagają podjęcia dalszych prac budowlanych, co jest z kolei uwarunkowane sporządzeniem właściwych i kompletnych projektów wykonawczych, oraz projektu architektoniczno-budowlanego, jak również uzyskaniem przez wnioskodawcę ostatecznego pozwolenia na budowę-nie jest możliwe do czasu zakończenia przedmiotowych prac i uzyskania pozwolenia na użytkowanie- prowadzenie na ich obszarze jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Strona skarżąca stoi na stanowisku, że nieruchomości nabyte od Syndyka powinna wykazać jako nieruchomości nie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jeśli chodzi o przesłankę trwałości względów technicznych, do której odwołuje się organ w wydanej interpretacji, to zdaniem strony skarżącej, w opisanym stanie faktycznym sprawy odnosić ją należy do istniejącej niezależnie od strony okoliczności skutkującej brakiem możliwości niezwłocznego przywrócenia przez Spółkę nieruchomości do stanu technicznego umożliwiającego jej użytkowanie w sposób zgodny z przepisami. Spółka zwróciła uwagę, że jak wynika z treści przytoczonych przez organ orzeczeń, sądy administracyjne uznawały, że jeśli wskutek zaniedbań samego podatnika, stan techniczny nieruchomości był zły albo jeśli podatnik nie wykonywał prac remontom, czy adaptacyjno-modernizacyjnych, to nie była spełniona przesłanka z art. 1a ust. 1 u.p.o.l. Jednakże w stanie faktycznym niniejszej sprawy tak nie jest - mamy bowiem do czynienia z inwestycją rozpoczętą i nie zakończoną przez inny podmiot, niż strona skarżąca. Spółka niezwłocznie po przejęciu nieruchomości podjęła czynności zmierzające do zakończenia prac budowlanych na nieruchomości. Z uwagi na rozpoczętą inwestycję, nie mogła jednakże wykorzystywać przedmiotowych nieruchomości na cele prowadzonej działalności gospodarczej w 2015r. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca Spółka, wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3§2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 718 dalej-p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 146§1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność , o których mowa w art. 3§2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności przy czym przepis art. 145§1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy będąc jednak, w przypadku skarg na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną (art. 57a p.p.s.a.). W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej - w zakresie i według kryteriów określonych powołanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy przypomnieć, że wyrok sądu administracyjnego nie może zmieniać ani też zastępować indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b§1 O.p. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, na podstawie art. 3§2 pkt 4a p.p.s.a., jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, a więc to treść zaskarżonej interpretacji, nie zaś wniosku o jej wydanie, podlega kontroli i rozstrzygnięciu sądu. Wnosząc skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego skarżący dochodzi sądowej kontroli zaskarżonej interpretacji, a nie oceny wniosku o jej wydanie. Ponadto, skarga sądowoadministracyjna w intencji skarżącego doprowadzić ma do uchylenia zaskarżonej interpretacji i w następstwie tego wydania nowej, zgodnej z prawem interpretacji, w wyniku ponowionego na skutek wyroku postępowania interpretacyjnego. Z tego punktu widzenia zaskarżenie interpretacji indywidualnej do sądu administracyjnego stanowi sądową drogę prawną do zastąpienia zaskarżonej interpretacji nową indywidualną interpretacją przepisów prawa podatkowego. Do wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego powołane i uprawnione są wyłącznie podatkowe organy interpretacyjne, a nie sądy administracyjne. Indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b§1 O.p., nie stanowi porady prawnej lub optymalizacji podatkowej w zakresie zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę. Punktem wyjścia dla kontroli legalności interpretacji indywidualnej organu podatkowego było przyjęcie przez Sąd okoliczności faktycznych sprawy, które zostały przedstawione we wniosku strony i stanowiły podstawę faktyczną tej interpretacji, przy czym należy podkreślić, że treść tego aktu została zdeterminowana także pytaniem zadanym we wniosku o jego wydanie oraz stanowiskiem skarżącej w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego. Dla ustalenia istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości istotne znaczenie mają przepisy art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l oraz art. 2 ust. 1 i 2 u.p.o.l. zgodnie z którymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki, budowle oraz grunty lub ich części stanowiące własność osób fizycznych, a także art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015r., stanowiący o względach technicznych wyłączających traktowanie nieruchomości, posiadanej przez przedsiębiorcę, jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. definiuje pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art.5 ust.1 pkt 1 lit.b , chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wystąpienie względów technicznych skutkuje opodatkowaniem gruntu czy budynku według stawki niższej niż stawka dotycząca gruntów czy budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art.5 ust.1 pkt 2 lit. b i e u.p.o.l.). Pojęcie względów technicznych nie zostało zdefiniowane w ustawie podatkowej, jego wykładnia, jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, nastręcza sporo trudności. Wskazuje się, że względy techniczne to przesłanka związana z przedmiotem opodatkowania. Formuła “nie jest i nie może być wykorzystywany" oznacza, że z woli ustawodawcy niemożność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej musi mieć charakter trwały, a więc nie tylko nie może on być wykorzystywany obecnie, ale również potencjalnie w przyszłości. Względy techniczne muszą wykluczać możliwość użycia budynku, gruntu, budowli do celów jakiejkolwiek działalności gospodarczej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2009r. sygn. akt: II FSK 1786/07, z 7 grudnia 2012r. sygn. akt: II FSK 747/11, z 20 grudnia 2012r. sygn. akt: II FSK 1877/11, z 19 lipca 2013r. sygn. akt: II FSK 2188/11, z 19 września 2014r. sygn. akt: II FSK 2361/12, wszystkie dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). W wyroku z 22 stycznia 2014r. sygn. akt: II FSK 130/12 (CBOSA) wskazano, że użycie w końcowej części art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. wyrażenia “tej działalności" oznacza, że ustawodawca miał na myśli tę konkretną działalność, jaką prowadzi (prowadził) przedsiębiorca z wykorzystaniem przedmiotu opodatkowania. W orzecznictwie podkreśla się, że względy techniczne to okoliczności obiektywne, niezależne od woli przedsiębiorcy, powodujące zerwanie związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą z uwagi na techniczne uwarunkowania, stan techniczny nie pozwalający na użytkowanie przedmiotu opodatkowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2015r. sygn. akt: II FSK 395/13, CBOSA). Zwykle podkreśla się też, że nie mogą one mieć charakteru prawnego czy finansowego (tak w powołanym wyżej wyroku). W piśmiennictwie zauważono jednakże słusznie, że przyczyna zaistnienia stanu technicznego, uniemożliwiającego korzystanie z przedmiotu opodatkowanie nie jest prawnie znacząca (W.Morawski [w:] Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Komentarz pod red. W.Morawskiego, Gdańsk 2009, s. 130-131). W przedmiotowej sprawie podatnik nie otrzymał od poprzedniego właściciela nieruchomości (członków Zarządu Spółki M.) dokumentacji architektoniczno-budowlanej i wykonawczej, nie miał odbioru technicznego budynku, nie miał pozwolenia na budowę, instalacje elektryczne, wodne i co były nieszczelne. Stan techniczny stacji TRAFO był niewyjaśniony. Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności nie mają charakteru trwałego nie dyskwalifikują definitywnie przydatności nieruchomości do użytku gospodarczego. Brak dokumentacji względnie jej zdekompletowanie ma charakter przemijający, dokumentacja ta może bowiem być sporządzona od nowa względnie uzupełniona. Podobnie usterki techniczne poszczególnych mediów też nie mają charakteru trwałego, mogą być naprawione lub zastąpione nowa instalacją. Pamiętać należy, że względy techniczne o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., to takie okoliczności o charakterze technicznym, które uniemożliwiają podatnikowi prowadzenie działalności gospodarczej, czyniąc nieruchomość ogólnie niezdatną do użytku gospodarczego. Okoliczności przemijające, niemające charakteru stałego i ciągłego nie wyczerpują desygnatów opisanej normy prawnej. Założeniem wyższego opodatkowania jest to, że skoro przedmiot opodatkowania jest w posiadaniu przedsiębiorcy, to przynosi mu większe korzyści niż ten, którym włada podmiot nieprowadzący takiej działalności. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "nie jest i nie może być" wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, wskazuje jednoznacznie na trwały charakter owych względów technicznych. Względami technicznymi o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie są zatem absolutnie okoliczności, które jedynie utrudniają gospodarcze wykorzystanie nieruchomości, zmuszając podatnika do poszukiwania alternatywnych metod rozwiązania problemu. Utrudnienia, niedogodności (opisane we wniosku o wydanie interpretacji) w prowadzeniu działalności miały charakter przemijający i nie mieściły się w pojęciu "względów technicznych", użytym przez ustawodawcę w komentowanym przepisie u.p.o.l. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w jednym z najnowszych orzeczeń, które wpisuje się w ukształtowana już linię orzeczniczą sądów administracyjnych, przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot i to zarówno obecnie, jak i w przyszłości (zob. wyrok NSA z 21 stycznia 2016r. sygn. akt: II FSK 3337/13). Według ukształtowanego już stanowiska pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje więc swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Na potwierdzenie zaprezentowanej wyżej interpretacji przesłanek z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nadającej pojęciu "względów technicznych" wąskie znaczenie, należy przytoczyć chociażby obecne brzmienie tej ustawy w wersji obowiązującej od 1 stycznia 2016r. (zmienionej ustawą z 25 czerwca 2015r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw /Dz. U. z 2015, poz.1045/), która w art. 1 a ust. 2 a pkt 3 stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. W myśl zaś art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 718).