II SA/Kr 1110/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędzia WSA Mirosław Bator Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] G. M. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 3 czerwca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala. Prezydent Miasta decyzją z dnia 22.02.2013 r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wznowionego postanowieniem Prezydenta Miasta z dnia 14.01.2013 r. na wniosek K. P. i M. P., odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 06.06. 2012 r. znak: [...] wydanej dla "A" Spółka z o.o. z siedzibą w K. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wolnostojącego, niepodpiwniczonego parterowego pawilonu handlowego - branży ogólnospożywczej i przemysłowej wraz z instalacjami wewnętrznymi; komunikacji wewnętrznej - drogi wewnętrzne z parkingami; zjazdu z ul. W. do terenu inwestycji; pylonu reklamowego - na terenie położonym T. w rejonie ulic L., obejmującym działki nr [...], [...], [...] obręb [...]; decyzji następnie przeniesionej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 24.08.2012 r. znak; [...] na rzecz nowego inwestora "L" Spółka z o.o. z siedzibą w J.. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 28.11.2012 r. wpłynął wniosek K. i M. P. o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia 06.06.2012 r. Wnioskodawcy, na żądanie organu, wskazali, że o decyzji dowiedzieli się w dniu 23.11.2012 r., a zatem organ uznał, że wniosek został wniesiony w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. Postanowieniem z dnia 14.01.2013 r. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Organ ustalił, że postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę zostało wszczęte na wniosek "A" Spółka z o.o. siedzibą w K. z dniu 30.04.2012 r. Decyzja stała się ostateczna z dniem 21.06.2012 r. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia 24.08.2012 r. przeniesiono wydane pozwolenie na rzecz "L" sp. z o.o. Decyzja stała się ostateczna z dniem 19.09.2012 r. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Na tym etapie organ administracji bada również, czy wniosek pochodzi od strony postępowania. Jednakże z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że jeżeli wniosek o wznowienie postępowania jest oparty o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to weryfikacja twierdzeń wnoszącego podanie następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Organ wznowił zatem postępowanie, a następnie dokonał analizy pod kątem występowania przesłanki przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. ustalenia stron postępowania w oparciu o art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane. Sprowadziło się to ustalenia, czy budowa lub późniejsze użytkowanie pawilonu handlowego wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...] obręb [...] stanowiącej własność wnioskujących. Organ stwierdził, że działka nr [...] oddzielona jest od projektowanych obiektów budowlanych pasem zieleni izolacyjnej. Największe zbliżenie ściany projektowanego pawilonu handlowego do granicy działki nr [...] wynosi około 15.5 m, natomiast do usytuowanego na niej budynku mieszkalnego około 18.5 m. Odległość projektowanego parkingu dla samochodów w największym zbliżeniu wynosi odpowiednio ok. 10.0 m od granicy działki oraz ok. 14.0 m od ściany budynku wnioskodawców. Organ wskazał, że minimalne odległości jakie winien zachować inwestor przy sytuowaniu obiektów budowlanych, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.).W przypadku obiektów objętych analizowanym pozwoleniem na budowę minimalne odległości wynoszą: odległość ściany z otworami okiennymi lub drzwiowymi projektowanego pawilonu handlowego zwróconej do działki nr [...] - 4.0 m (§ 12 pkt 1 rozporządzenia); odległość projektowanego pawilonu handlowego od budynku przy ul. W. m (§ 271 rozporządzenia); odległość projektowanego parkingu dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nr [...] m (§19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia); odległość projektowanego parkingu dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń w budynku przy ul. W. m (§19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). W ocenie organu, inwestor nie naruszył więc obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych, w tym wynikających z § 12,§ 13,§ 19 i § 271-273 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, jak i również nie usytuował projektowanych obiektów budowlanych w sposób powodujący, iż w obszar oddziaływania wyznaczony w otoczeniu tych obiektów winien obejmować działkę nr [...]. Obszar oddziaływania projektowanych obiektów zamyka się w granicach terenu do którego inwestor wykazał się prawem dysponowania składając stosowne oświadczenie w tej sprawie i wyznaczony został zgodnie z obowiązującymi przepisami. Oznacza to, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę prawidłowo ustalono krąg stron postępowania i status strony nie przysługiwał wnioskodawcom. Od decyzji odwołanie wnieśli K. P. i M. P., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i uchylenia decyzji z dnia 6.06.2012 r., ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zarzucili naruszenie: - art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez niezasadne uznanie, iż nie przysługują im prawa strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę pawilonu handlowego; - art. 7, 77, 80 i 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nie podjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego; - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Odwołujący się, cytując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazali, że nie można dokonywać zawężającej wykładni pojęcia "obszaru oddziaływania inwestycji" Przedmiotowy obszar "wyznacza się" na podstawie przepisów odrębnych, co oznacza, że zachowanie minimalnych odległości obiektów budowlanych od granicy działek, granicy pasa drogowego, czy od innych obiektów nie przesądza jeszcze o ograniczeniu obszaru oddziaływania obiektu do terenu w tych minimalnych granicach. Zasadne jest sięgnięcie do przepisów szczegółowych np. przepisów prawa budowlanego czy prawa cywilnego. Sięgnięcie do przepisów prawa cywilnego pozwala na określenie zakresu dopuszczalnego ingerowania w wykonywanie prawa własności. Taką normę stanowić może przepis art. 140 Kodeksu cywilnego. Tymczasem organ nie podjął nawet próby ustalenia jaki wpływ na otaczający teren ma i będzie mieć pawilon handlowy sieci "L" wraz z parkingiem i pozostałą infrastrukturą, zajmujący swoją powierzchnią użytkową - 1474.29 m2, powierzchnią całkowitą - 1577.76 m, a kubaturą - 9846.49m2. Jaki wpływ będzie mieć na posesję odwołujących się położoną w odległości zaledwie kilkunastu metrów budowa, a następnie bieżąca eksploatacja pawilonu łącząca się m. in. z setkami osób parkującymi swoje samochody i robiącymi zakupy, samochodami ciężarowymi dowożącymi codziennie towar do pawilonu i związany z tym hałas, wibracje, zanieczyszczenie powietrza, wody i gleby, a także z ograniczeniem w możliwości korzystania z nieruchomości. Organ nie sprawdził nawet czy zasadnie podniósł w decyzji, iż inwestycję od nieruchomości będącej własnością odwołujących się oddziela izolacyjny pas zieleni. Wskazali, że nie ma już żadnej zieleni ani izolacyjnej ani zwykłej, gdyż wszystkie drzewa rosnące w pobliżu inwestycji zostały wycięte pod budowę. Nadto zwrócili uwagę, że w pozwoleniu na budowę, nie podano działki nr [...], a na niej trwa budowa budynku "L", mimo, że w decyzji o warunkach zabudowy jeszcze była uwzględniona. Wojewoda decyzją z dnia 03.06.2013 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał się w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności podał, że z akt sprawy nie wynika jednoznacznie, kiedy żądający wznowienia postępowania dowiedzieli się o decyzji Prezydenta Miasta. Natomiast wydane przez Prezydenta Miasta postanowienie z dnia 14.01.2013 r. o wznowieniu postępowania stanowiło podstawę do przeprowadzenia przez ten organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ II instancji podał, w odniesieniu do postępowania w sprawach o pozwolenie na budowę, zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane będącym lex specjalis w stosunku do regulacji zawartej w art. 28 k.p.a., stronami tego postępowania są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Jak ustalono, obszar oddziaływania w przedmiotowej sprawie objął wyłącznie nieruchomości wskazane we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę tj. działki nr [...], [...], [...], [...] obręb [...] stanowiące teren inwestycji i działka nr [...] obręb [...] stanowiąca pas drogowy ul. W.. Wyjaśnił przy tym, że przytoczona w odwołaniu działka nr [...] nie istnieje, ponieważ zgodnie z decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 28.12.2011 r., znak [...], została podzielona na działki nr [...] i [...].Po wznowieniu postępowania organ I instancji dokonał oceny posiadania przez K. P. i M. P. interesu prawnego do udziału w postępowaniu ustalając, iż wnioskodawcy nie są stronami w przedmiotowym postępowaniu. Działka wnioskodawców nr [...], oddzielona od inwestycji zaprojektowanym pasem zieleni izolacyjnej, jest położona poza obszarem oddziaływania obiektu. Skoro wnioskodawcom nie przysługiwał status stron w postępowaniu to nie było podstaw prawnych do merytorycznej oceny prawidłowości kwestionowanego rozstrzygnięcia, tym bardziej, że nie przedstawiono w istocie żadnych racjonalnych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa. Wojewoda konkludował, że w sytuacji stwierdzenia braku przymiotu strony, na mocy przepisu art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., organ miał prawo odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej. Skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie wniosła K. P. domagając się uchylenia decyzji Wojewody, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zakażonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane poprzez niezasadne uznanie, iż odwołującym się nie przysługiwały prawa strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pawilonu handlowego położonego w T. w rejonie ulic L.-W.; art.7, art. 77 oraz art. 80 oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnieniastanu faktycznego i niezebrania, oraz nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiadujące. W uzasadnieniu skarżąca podała, że organ II instancji nie odniósł się do zarzutów stawianych w odwołaniu, nie uwzględnił również przytaczanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, a wskazującego, iż w odniesieniu do postępowań dotyczących obszaru oddziaływania inwestycji nie można dokonywać zawężającej wykładni pojęcia "obszaru oddziaływania inwestycji". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż ilekroć istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych na terenie narażonym na szkodliwe oddziaływanie są stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę (tak również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 07.04.2010 r., II OSK 1342/09 oraz w wyroku z dnia 19.11.2009 r. II OSK 1798/08). W ocenie skarżącej, Wojewoda nie rozważył, ani potencjalnego oddziaływania na grunt sąsiedni ani rzeczywistego, który już ma miejsce i jest dostrzegalny przez każdego kto znajduje się na działkach otaczających inwestycję. Wyjaśniła, że pas zieleni izolacyjnej, jest w istocie kilkoma krzaczkami posadzonymi w nieregularnych odstępach i w pośpiechu przez inwestora, co obrazują załączone do skargi zdjęcia. Nie wyjaśniono w jaki sposób krzaczki te mają ochronić działkę sąsiednią od wpływu jaki ma inwestycja na grunt sąsiedni w postaci kurzu, hałasu, spalin samochodowych, wibracji i wód opadowymi spływającymi z terenu inwestycji i całego parkingu przed pawilonem handlowym, położonych wyżej niż sąsiadujący z inwestycją dom skarżącej. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 17 grudnia 2013 r. uczestnik "L" Polska sp. z o.o. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Zaskarżona decyzja zapadła w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art.145 § 1 pkt 4 kpa. W myśl tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie do treści art.149 kpa wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Organ zobowiązany jest do podjęcia takiego postanowienia wtedy , gdy strona wskazuje we wniosku o wznowienie ustawową podstawę wznowienia. Postanowienie to wywiera jedynie skutki procesowe (nie przesądza o bycie prawnym decyzji ostatecznej), natomiast ustalenie, czy przyczyny wznowienia rzeczywiście wystąpiły dokonywane jest dopiero po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 kpa (por. wyrok NSA z dnia 30.09.1999r IV SA 1532/97). Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz (po dokonaniu ustalenia, że przyczyny wznowienia rzeczywiście istnieją) co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania daje zatem organowi podstawę do rozpoznania dwóch połączonych ze sobą spraw, jednej dotyczącej przyczyn wznowienia oraz drugiej co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ administracji , po wznowieniu postępowania i po ustaleniu, że rzeczywiście istniała podstawa wznowienia, winien następnie ocenić, czy (przyjmując hipotetyczne założenie , że nie zapadła decyzja ostateczna kończąca postępowanie, które zostało wznowione) na gruncie przepisów obowiązujących w dniu wydawania decyzji dotychczasowej, zapadłaby w wyniku wznowienia postępowania decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jeżeli jednak organ administracji ustali, że rzeczywiście nie istniała przyczyna wznowienia (np z wnioskiem wystąpił podmiot, nie będący w stroną), winien - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (por. wyrok NSA z dnia 7.01.2009 r. II OSK 1747/07, LEX nr 484887). W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją skarżąca kwestionowała ustalenie, że należąca do niej nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Wobec powyższego rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie organy obydwu instancji przyjęły, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 06.06. 2012 r. znak: [...] wydanej dla "A" Spółka z o.o. z siedzibą w K. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę pawilonu handlowego skarżącej nie przysługiwał przymiot strony. Pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 kpa (każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek), zostało zawężone przez przepis art. 28 Prawa budowlanego. W przepisie tym pojęcie strony zostało zbudowane na enumeratywnym i wyczerpującym wyliczeniu podmiotów, którym przyznano ten status, a nie na ogólnej formule interesu prawnego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 kpa., są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, czyli inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie zaś z przepisem art.3 pkt 20) prawa budowlanego Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Tak więc inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu są stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ponieważ postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 28.03.2007 r., II OSK 208/06, ONSAiWSA 2008/1/12). W ugruntowanym już orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. Sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Ograniczenia w zagospodarowaniu przestrzennego mogą wynika również z przepisów środowiskowych.(por. wyrok NSA z dnia 9.10.2007 r., II OSK 1321/06, LEX nr 347949 ; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4.07.2006 r.,VII SA/Wa 121/06, LEX nr 243787; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1.12.2005 r., VII S.A./WA 736/05 , Lex nr 196274; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18.11.2005 r., VII Sa/Wa 786/05 , Lex nr 198955; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.06.2006 r., VII S.A./Wa 1454/05, Lex nr 214065, wyrok NSA z dnia 16.10.2013 r., sygn. II OSK 2473/11 baza cbois, wyrok NSA z dnia 27.11.2013 r., sygn. II OSK 1022/12 baza cbois, wyrok NSA z dnia 24.09.2013 r., sygn. II OSK 1000/12 baza cbois, wyrok NSA z dnia 24.01.2013 r., sygn. II OSK 1772/11 baza cbois). Analiza przedłożonych akt administracyjnych, a w szczególności projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią zatwierdzonego projektu budowlanego wskazuje, że w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym dotyczących sytuowania budynku na działce (Dz.U.2002.75.690 ze zm. - §12, § 19, § 271), nie można stwierdzić, aby budowa pawilonu ograniczała sposób zagospodarowania działki należącej do skarżącej. Przedmiotowa budowa nie stwarza również takich ograniczeń w świetle przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko(Dz.U.2010.213.1397 ze zm.), gdyż nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i jako taka nie wymagała sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W orzecznictwie podkreśla się nawet, że pewne uciążliwości, jakie może powodować budowa obiektu np. przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, zwiększenie ruchu samochodów, których ewentualna możliwość występowania została przewidziana w raporcie oddziaływania na środowisko, poprzedzającym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie mogą być utożsamiane z pojęciem obszaru oddziaływania obiektu, o ile są to zjawiska, których negatywnym skutkom można zapobiegać bez konieczności wprowadzania ograniczeń w zagospodarowaniu terenu (por. powołany wcześniej wyrok do sygn.. II OSK 1249/13). Jeszcze raz podkreślić należy, że obszar oddziaływania to nie jest teren, w którym da się odczuć skutki uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem obiektu. Jest to bowiem oddziaływanie faktyczne przedsięwzięcia, które w pewnych okolicznościach może stanowić podstawę do wystąpienia na drogę postępowania cywilnego. Nie sposób jednak przyjąć, by wprowadzało ograniczenia w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego. Także przepisy prawa wodnego nie stwarzają podstaw do oceny, że wnioskującym o wznowienie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu działka skarżącej nr ew. [...] położona jest wyżej niż przylegający do niej teren inwestycji. Nie znajdując zatem przepisu odrębnego, który stanowiłby, że budowa przedmiotowego obiektu spowodowałaby ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej, Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo oceniły, że wnioskującym o wznowienie nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją. Ustosunkowując się do zarzutów skargi podnieść należy, że pewne mankamenty uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie mogły skutkować jej uchyleniem przez Sąd, gdyż stosownie do cytowanego wcześniej przepisu art.145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. jedynie stwierdzenie takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do wydania takiego rozstrzygnięcia. Nie mógł również zostać uwzględniony zarzut, że zaprojektowany pas zieleni izolacyjnej jest w istocie kilkoma krzaczkami posadzonymi w nieregularnych odstępach i w pośpiechu przez inwestora, nie wyjaśniono w jaki sposób krzaczki te mają ochronić działkę sąsiednią od wpływu jaki ma inwestycja na grunt sąsiedni w postaci kurzu, hałasu, spalin samochodowych, wibracji i wód opadowych spływających z terenu inwestycji i całego parkingu przed pawilonem handlowym, położonych wyżej niż sąsiadujący z inwestycją dom skarżącej. Poza zakresem rozpatrzenia organu pozostają bowiem te zdarzenia faktyczne oraz prawne, które miały miejsce już po wydaniu pierwotnego aktu administracyjnego. Dlatego też skargę jako niezasadną, na podstawie art.151 p.p.s.a., należało oddalić.