II SA/Kr 1137/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 marca 2022 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wieliczce decyzją z dnia 11 kwietnia 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. nakazał R. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego tymczasowego obiektu budowlanego - domku holenderskiego - wraz z urządzeniami z nim związanymi, tj. przyłączem instalacji elektrycznej, instalacji kanalizacyjnej do zbiornika wraz ze zbiornikiem, gazowej do butli gazowych (usunięcie butli i odcinka przyłącza do obiektu), oraz wodociągowej – z wyłączeniem studni - na działkach nr [...] i [...] w miejscowości S., gmina Wieliczka. W uzasadnieniu organ wskazał, że w czasie kontroli przeprowadzonej przez pracowników organu w dniu 7.09.2017 r. stwierdzono, że na wskazanych działkach została usytuowana przyczepa, tj. domek holenderski o wymiarach 11,5 x 3,68 m. Obiekt ten nie jest trwale połączony z gruntem, jakkolwiek posiada koła, tak na dzień kontroli jej obciążenie przekazywane było na podłoże gruntowe za pośrednictwem ośmiu słupków stanowiących płyty chodnikowe/bloczki betonowe. Stwierdzono, po wizualnych obserwacjach że obiekt posiada przyłączenie do instalacji wodnej, energetycznej, kanalizacyjnej do zbiornika, oraz instalację gazową- przyłączenie do butli propan - butan. Stwierdzono widoczne ślady przekopania przyłącza do zbiornika który wizualnie w zakresie kręgów z których jest wbudowany wskazuje na niedaleki okres jego wykonania, brak możliwości ustalenia precyzyjnej trasy przyłączenia do sieci energetycznej - przyłącz podziemny, butla gazowa zlokalizowana przed obiektem i podłączona do tego obiektu. Ponadto z dachu obiektu wystawał przewód kominowy, jednak nie sposób było określić czy jest to wentylacja czy też przewód dymowy/spalinowy. Stwierdzono w czasie kontroli że w południowej części działki na wyższym jej ukształtowaniu zlokalizowana jest studnia. Po odkryciu wykazano że lustro wody jest na poziomie ok. 6,5 m poniżej wieka. Stan kręgów betonowych wydaje się wskazywać na niedaleki okres wykonania tej studni. W studni tej widoczny przewód PCV wyprowadzony z wody który docelowo za pomocą trójnika prawdopodobnie pod gruntem jest doprowadzony do studni zlokalizowanej poniżej (odległość ok. 20m) w tej drugiej studni usytuowanej poniżej znajduje się pompa która prawdopodobnie zasysa wodę ze studni, kierując ją później do obiektu opisanego powyżej. W dniu kontroli brak było możliwości dostępu do obiektu - domku holenderskiego. W czasie kontroli stwierdzono również, że w niedalekiej odległości od domu holenderskiego powstało oczko wodne o wymiarach zobrazowanych na załączniku do protokołu, oczko to zasilane jest najprawdopodobniej ( bądź również) wodami opadowymi które zbierane są rowami odwodnieniowymi zlokalizowanymi na działkach objętych kontrolą i kolejno przepustem wprowadzone do wykonanego oczka (wody z tych rowów również są kierowane do istniejącego na działce zbiornika wodnego - nieobjętego kontrolą). Oczko w przypadku przepełnienia posiada odpływ do zbiornika wodnego usytuowanego poniżej - nieobjętego kontrolą. W czasie kolejnej kontroli przeprowadzonej w dniu 14 grudnia 2017 r. A. H. ([...] domku holenderskiego), który na zadane pytanie kiedy i w jakim celu przedmiotowy obiekt pozostawił na działkach [...] i [...] w miejscowości S., gmina Wieliczka wyjaśnił, że obiekt będący przedmiotem postępowania stanowi jego własność na dowód czego przedłożył w oryginale do wglądu fakturę, zgodnie z którą A. H. nabył [...] r. domek mobilny używany na kołach i ten też domek postawił na działce [...] i [...] z początkiem [...] 2017r. Domek ten został postawiony na działkach. ponieważ nie miał go gdzie u siebie postawić, a uzyskał ustną zgodę od R. K. na postawienie przyczepy na tych właśnie działkach. A. H. wyjaśnił, że w żaden sposób nie użytkuje tej przyczepy, a z tego co mu wiadomo R. K. przechowuje w niej swojej prywatne rzeczy. Przyczepę ma zamiar zabrać z terenu nieruchomości na wiosnę przyszłego roku. A. H. oświadczył też, że nic mu nie wiadomo na temat przyłączenia przyczepy do instalacji wodnej kanalizacji i elektrycznej oraz butli gazowej. W czasie kontroli udostępniono wnętrze obiektu i dokonując kontroli stwierdzono że przyczepa posiada pomieszczenia tj. łazienka pokoje, kuchnia, wewnątrz instalacja elektryczna o czym świadczą oprawy oświetleniowe i włączniki prądu, bezpieczniki. W przyczepie jest również pomieszczenie, w którym zamontowany jest kocioł gazowy, instalacja wodna i kanalizacyjna, co potwierdził uczestniczący w czasie kontroli wewnątrz przyczepy A. H., wyjaśniając że jest to oryginalne wyposażenie przyczepy. W dniu kontroli stwierdzono również, że w zakresie instalacji wodnej - stan studzien (czerpnej i w której znajduje się pompa) - bez zmian - przy samym obiekcie brak widocznego podłączenia do instalacji wodnej, w dniu kontroli nie sposób jednoznacznie ustalić czy w bezpośredniej lokalizacji przebiega instalacja w gruncie. W zakresie instalacji energetycznej - nie stwierdzono widocznego przyłączenia do instalacji. W dniu kontroli nie sposób jednoznacznie ustalić czy w bezpośredniej lokalizacji przebiega instalacja w gruncie, z samej przyczepy wystają pod podwoziem kable z wtyczkami. Tablice bezpiecznikowe zlokalizowane w przyczepie, w dniu kontroli wewnątrz przyczepy brak prądu. W zakresie instalacji gazowej - w obiekcie znajduje się kuchenka gazowa oraz piec gazowy, w bezpośredniej lokalizacji przyczepy nie stwierdzono przyłączenia do instalacji gazowej, butli gazowej. W zakresie instalacji kanalizacji - w dniu kontroli nie stwierdzono by przyczepa była bezpośrednio przyłączona do kanalizacji i dalej do zbiornika. W czasie kontroli zaobserwowano jednak widoczny ślad zasypu, dlatego też zwrócono się o możliwość udostępnienia łopaty celem dokonania odkrywki. Dokonując odkrywki na głębokości ok. 0,5 m stwierdzono zalegającą w gruncie rurę - bezpośrednio pod wypustem z przyczepy - wlewając do niej wodę przelewała się ona do zbiornika, który został określony przez pracowników tut. organu na poprzedniej kontroli jako zbiornik na nieczystości, w zbiorniku w dniu kontroli zalegała ciecz jednak nie wiadomego pochodzenia. Na pytanie pracowników organu, kto był inwestorem robót w zakresie instalacji wodnej (tj. studnie wraz z odcinkiem przewodów je łączących), instalacji elektrycznej (stwierdzonej w czasie ostatniej kontroli), instalacji kanalizacyjnej (od zbiornika do miejsca lokalizacji obiektu) oczka wodnego, R. K. wyjaśnił, że on był inwestorem robót, jednak nie pamięta kiedy dokładnie zostały one wykonane. Instalacje stwierdzone przez pracowników PINB Wieliczce były przyłączone do przyczepy jednak później zostały odłączone. Instalacja wodna i elektryczna zalega w gruncie lecz nie wie dokładnie gdzie, poza tym zostały odłączone na stałe. Zbiornik nazywany przez PINB zbiornikiem na nieczystości nie był wykorzystywany przez przyczepę natomiast powstał w takim celu by gromadził wody gruntowe. C. K. wyjaśniła, że jeszcze dwa dni temu (przed kontrolą) przyczepa była przyłączona do instalacji których istnienie zostało stwierdzone podczas poprzedniej kontroli, są świeże wykopy i przy domku i przy studzience kanalizacyjnej, z tyłu przyczepy stały dwie butle gazowe na 1 do 1,5 m wysokości, które były przyłączone do przyczepy. Pismem z dnia 24 stycznia 2018r. organ I instancji zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka o zajęcie stanowiska, czy wykonanie robót określonych w niniejszym piśmie tj. postawienie domku holenderskiego (wraz z urządzeniami towarzyszącymi tj. instalacja elektryczna, wodna, kanalizacyjna, gazowa) (...) jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia 2 lutego 2018r. Burmistrz Miasta i Gminy Wieliczka poinformował, iż działki nr [...] i [...] położone w S. zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka zatwierdzonym uchwałą Nr XVII/232/2016 z dnia 07.04.2016r. Rady Miejskiej w Wieliczce znajdują się na terenach oznaczonych symbolem 25R - tereny rolnicze. W § 44 ust.4 pkt 1 w/w uchwały zawarto zakaz lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej oraz określono że, na terenach oznaczonych symbolem R ustala się możliwość lokalizacji budynków bezpośrednio związanych z produkcją rolną (§44 ust. 3 pkt 1 w/w uchwały). W związku z tym inwestycja pn.: posadowienie domku holenderskiego nie jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym. Organ I instancji podniósł, że zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W myśl przepisu art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. W niniejszej sprawie przedmiotowy obiekt "domek holenderski" należy zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany. Definicję tymczasowego obiektu budowlanego zawiera art. 3 pkt 5 ustawy, stanowiąc, że pod tym pojęciem należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednoznacznie uznaje się ustawione na gruncie przyczepy turystyczne, niespełniające w danej chwili swojej pierwotnej funkcji transportowo-komunikacyjnej, za obiekty budowlane. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzono, że skoro domek holenderski nie pełni swojej pierwotnej funkcji transportowo-komunikacyjnej, lecz funkcję mieszkalną względnie rekreacji indywidualnej, za prawidłowe należy przyjąć, iż stanowi ona tymczasowy obiekt budowlany. Dodatkowo wskazać należy, że ww. przyczepa typu "domek holenderski", przyłączona była do instalacji energetycznej, gazowej z butli, wodociągowej ze studni oraz instalacji sanitarnej ze zbiornikiem bezodpływowym co dodatkowo wskazuje, że jest obiektem w rozumieniu Prawa budowlanego, a zatem podlega reżimowi tego prawa, a nie ustawy Prawo o ruchu drogowym. Należy wskazać, że fakt późniejszego, pozornego odłączania instalacji od obiektu nie ma wpływu na wynik sprawy bowiem w każdym czasie mogą one zostać podłączone, na co wskazuje chociażby odkryty w czasie kontroli przeprowadzonej w dniu 14.12.2018 wpust do instalacji kanalizacji sanitarnej do zbiornika, zalegający bezpośrednio pod przyczepą czy też zaleganie instalacji wodnej i elektrycznej w gruncie, na co wskazał R. K. w swoich wyjaśnieniach wniesionych do protokołu z przeprowadzonej kontroli. W ocenie organu fakt wykonania opisanych w uzasadnieniu niniejszej decyzji instalacji wykonywanych przed ustawieniem przyczepy jednoznacznie przesądza jaki był zamiar postawienia przedmiotowej przyczepy na działkach objętych przedmiotem postępowania tj. pełnienia przez nią funkcji mieszkalnej/ względnie rekreacji indywidualnej - ponadto należy zwrócić uwagę, że R. K. poprzednio zamieszkiwał w innej przyczepie kempingowej usytuowanej na przedmiotowych działkach, co potwierdzają załączone do pisma C. K. z dnia [...].2017 r. zdjęcia notatek funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Wieliczce, natomiast protokół przesłuchania w miejscu zamieszkania z dnia 27 czerwca 2017r. Sądu Rejonowego w Wieliczce wskazuje na zamieszkanie w domku holenderskim objętym przedmiotem postępowania. Sam R. K. stwierdził do protokołu kontroli z dnia [...].2017 r., że w przyczepie okazjonalnie spał. Według wyjaśnień A. H. zaparkował on przyczepę na działce R. K. w czerwcu 2017 r., przy czym nie posiadał on wiedzy w przedmiocie przyłączenia do niej wskazanych wyżej instalacji. Wobec faktu, że właścicielem przyczepy jest A. H. organ wyjaśnił, że za inwestora wykonanych robót należy bezsprzecznie uznać R. K., który wykonał niezbędny zakres robót umożliwiający użytkowanie domku holenderskiego z zakładanym jego przeznaczeniem tj. doprowadzono niezbędne media. Kontynuując rozważania co do legalności wykonanych robót organ stwierdził, że posadowienie domku holenderskiego nietrwale związanego z gruntem pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej na terenie działek nr [...] i [...] w miejscowości S. wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego przez roboty budowlane rozumie się budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Pod pojęciem budowy natomiast w myśl art. 3 pkt 6 ustawy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Podkreślenia wymaga, że wykonywanie obiektu w określonym miejscu w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy może polegać na usytuowaniu obiektu, którego konstrukcja została wykonana poza miejscem budowy, co może dotyczyć np. takich obiektów budowlanych, jak zbiorniki, urządzenia techniczne, kontenery, reklamy. Określona rzecz ruchoma może stać się obiektem budowlanym po jej usytuowaniu w określonym miejscu, ze względu na jej przeznaczenie i sposób użytkowania. Na gruncie art. 3 pkt 5 ustawy oraz definicji "budowy" zawartej w art. 3 pkt 6 ustawy, w odniesieniu do takich obiektów jak barakowozy, przyczepy i inne podobne obiekty na kołach, przez ich "wybudowanie" rozumie się w orzecznictwie już samo dostarczenie takiego obiektu oraz jego postawienie na gruncie, z ewentualnym wykonaniem pewnych przystosowawczych robót budowlanych. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 pozwolenia na budowę nie wymaga jedynie budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Nie budzi wątpliwości, że przedmiotowy domek holenderski posadowiony został na okres dłuższy niż 180 dni. Jak bowiem ustalono w toku prowadzonego postępowania przyczepa ta istnieje na działce od początku [...] 2017 r., zatem w niniejszym przypadku inwestor na zakres wykonanych robót winien uzyskać stosowne pozwolenie na budowę, którego nie uzyskał, na co sam wskazuje w swoich wyjaśnieniach do protokołu kontroli z dnia [...].2017 r. Przedmiotem oceny wzniesionego lub wznoszonego obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinna być zgodność tego obiektu z porządkiem planistycznym obowiązującym na danym obszarze. Porządek ten wyznaczają albo przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego dla terenu, na którym obiekt ten jest położony, albo, jeżeli rada gminy takiego planu nie uchwaliła, postanowienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla danej inwestycji - w niniejszym postępowaniu organ ustalił na podstawie pisma Urzędu Miasta i Gminy Wieliczka z dnia 2.02.2018r., że budową domku holenderskiego nie jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym. W tym miejscu wskazać należy, iż w przypadku ustalenia, że zrealizowana budowa narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie spełniony będzie warunek zastosowania procedury legalizacyjnej. W związku z tym brak jest podstaw do nakładania na inwestora obowiązków o których mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego uzasadnione jest natomiast zastosowanie art. 48 ust. 1 ustawy i orzeczenie nakazu rozbiórki przedmiotowego placu składowego. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł R. K. domagając się jej uchylenia. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia 21 lipca 2021 r. nr [...] znak: [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie niezakończonej decyzją ostateczną zastosowanie znajdą przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed wspomnianą nowelizacją obowiązującą od dnia 19 września 2020 r. Wskazano, iż PINB w Wieliczce dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania administracyjnego uznając ustawiony na działce nr [...] i [...] w miejscowości S. domek holenderski jako tymczasowy obiekt budowlany. Zgodnie z art. 3 pkt 1 u.p.b. przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 u.p.b. przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć: obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Powyższe wyliczenie obiektów ma charakter przykładowy. Do tego rodzaju obiektów mogą być zatem zaliczane także inne obiekty budowlane, o analogicznych właściwościach. Należy wskazać, iż przypadki podobne do rozpatrywanego były niejednokrotnie przedmiotem orzeczeń sądowych. Organ podziela stanowisko, w myśl którego przyczepa (typu domek holenderski) powinna zostać zakwalifikowana jako tymczasowy obiekt budowlany. Zgodnie z wyrokiem WSA w Olsztynie z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 659/11 okoliczność, że po zamontowaniu kół i oświetlenia oraz po uzyskaniu koniecznych pozwoleń, drewniany budynek letniskowy czy też hangar i budynek gospodarczy nadają się do holowania po drogach, nie przesądza o tym, że są to pojazdy, a nie tymczasowe obiekty budowlane. Zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 w/w ustawy. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Wskazać należy, iż tymczasowy obiekt budowlany - domek holenderski znajdujący się na działce nr [...] i [...] posadowiony został z początkiem [...] 2017 r. Mając na uwadze powyższe, budowa przedmiotowego domku holenderskiego wymagała uzyskania pozwolenia na budowę w związku z faktem, iż upłynął bezspornie okres 180 dni od rozpoczęcia budowy. Podstawą materialnoprawną skarżonej decyzji jest przepis art. 48 u.p.b. (w brzmieniu sprzed obowiązującej od dnia 19 września 2020 r. nowelizacji), który stanowi, że organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1/ bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2/ bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Przesłanki legalizacji samowoli budowlanej określone zostały w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Z brzmienia powyższego przepisu jednoznacznie wynika, iż ewentualny nakaz rozbiórki zostaje poprzedzony postępowaniem mającym na celu ustalenie istnienia możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie z art. 48 ust. 2 i ust. 3, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie, wymaganych dokumentów. Wskazano, iż organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania odstąpił od wdrożenia procedury legalizacyjnej przed orzeczeniem nakazu rozbiórki. PINB uznał bowiem, że stwierdzona niezgodność samowolnie zrealizowanego obiektu z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa i ma charakter nieusuwalny i jedynym sposobem likwidacji skutków stwierdzonego bezprawia budowlanego pozostaje wydanie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. W sytuacji kiedy samowolnie wykonany obiekt budowlany nie jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1625/08 jeżeli już na wstępie postępowania wszczętego w celu usunięcia samowoli budowlanej istnieją podstawy do stwierdzenia, że budowa nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie ma potrzeby, aby rozważać usunięcie tej samowoli w inny sposób niż w drodze rozbiórki obiektu budowlanego. Wskazać w tym miejscu należy, iż w toku postępowania ustalono, iż działki ew. nr 62/1 i 62/2 położone w Sierczy zostały objęte regulacjami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka obszar "B" przyjętego uchwałą nr XVII/232/2016 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 7 kwietnia 2016 r. Analiza planu, potwierdzona informacjami przekazanymi przez Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka prowadzi do wniosku, że sporne działki znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 25R – o przeznaczeniu rolniczym. Ustalenia planu w zakresie odnoszącym się do zasad zagospodarowania przedmiotowego terenu pozostają współkształtowane przez zapisy zwłaszcza § 44 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazano w § 44 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: Jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się możliwość lokalizacji budynków bezpośrednio związanych z produkcją rolną (np. budynki inwentarskie, stodoły, silosy na produkty rolne, wiaty na sprzęt rolny, szklarnie, pieczarkarnie, itp.). Podkreślić również należy, iż w aktach administracyjnych organu I instancji zalega pismo Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka z dnia [...] 2018 r., w którym wskazano, iż inwestycja pn.: posadowienie domku holenderskiego nie jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym. Mając powyższe na uwadze oraz dokonane w trakcie prowadzonego postępowania ustalenia, organ stwierdził, iż budowa tymczasowego obiektu budowlanego (domku holenderskiego) w tym obszarze jest niezgodna z w/w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a zatem nie jest możliwe wszczęcie procedury legalizacyjnej. Uznano za prawidłowe ustalenia organu I instancji co do adresata orzeczonego nakazu rozbiórki, tj. R. K. - inwestora przedmiotowego obiektu oraz współwłaściciela działek ew. nr [...] i [...] w miejscowości S.. Podkreślono, że w toku postępowania ustalono, iż właścicielem będącego przedmiotem postępowania domku holenderskiego jest A. H.. Z uwagi na fakt, iż R. K. wykonał niezbędny zakres robót umożliwiający użytkowanie w/w domku zgodnie z zakładanym przeznaczeniem - został prawidłowo wskazany jako adresat orzeczonego nakazu rozbiórki. Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1562/17 wybór adresata decyzji rozbiórkowej, o której mowa w art. 48 ustawy Prawo budowlane, jest więc uzależniony nie tylko od kolejności podmiotów wymienionych w art. 52 Prawa budowlanego, ale również od możliwości realizacji obowiązków nałożonych na dany podmiot, a wiec wykonalności samej decyzji w konkretnych okolicznościach danej sprawy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł R. K. zarzucając naruszenie: 1/ art. 7a k.p.a. w zw. z § 44 uchwały nr XVII/232/2016 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 7 kwietnia 2016 r. sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar "B" poprzez bezpodstawne przyjęcie na niekorzyść strony, iż zakaz lokalizacji obiektów na przedmiotowym terenie rozciąga się również na obiekty takie jak budynek gospodarczy tymczasowy wraz z zapleczem technicznym Ponadto bezpodstawne posługiwanie się pojęciem "domku holenderskiego" w stosunku do przedmiotowego obiektu, gdzie w rzeczywistości materiał zgromadzony w sprawie w żaden sposób nie dowodzi, że ten tymczasowy budynek gospodarczy stanowił obiekt mieszkalny lub rekreacyjny zwłaszcza gdy organ powołuje się na ustalenia dokonane w trakcie oględzin nieruchomości. Podczas nich wpuszczono Inspektora PINB w Wieliczce M. S. do wnętrza i wykonał on fotografie dokumentującą, że w obiekcie przetrzymywane są uprzęże końskie i osprzęt służący do zaprzęgania koni. Nadto skarżący jasno wskazał, iż nie zamieszkuje w obiekcie, a organ w żaden sposób nie wykazał aby obiekt spełniał rolę mieszkalną lub rekreacyjną; 2/ art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w zw. z art. 7a k.p.a. w zw. z § 44 uchwały Nr XVII/232/2016 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 7 kwietnia 2016 r. sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar "B" poprzez wydanie nakazu rozbiórki na instalacji elektrycznej, instalacji kanalizacyjnej do zbiornika wraz ze zbiornikiem, instalacji gazowej oraz wodociągowej w przypadku gdy miejscowy plan pozwala na budowę instalacji i jako samodzielne sieci mają one dla skarżącego znaczenie ekonomiczne gdyż nawet po usunięciu obiektu tymczasowego mogą one służyć w jego gospodarstwie, lub być wykorzystane przy realizacji nowego obiektu np. stajni; 3/ art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez uznanie, iż przedmiotowy obiekt nie był zdatny do wszczęcia procedury legalizacyjnej pomimo, iż organ nie przedstawił żadnego argumentu wskazującego na niemożliwość używania obiektu jako budynku gospodarczego o charakterze rolnym. Przepisy prawa definiują budynek gospodarczy w § 3 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazując, że "Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o jako budynku gospodarczym - należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych; 4/ art. 48 ust. 1 Prawa Budowlanego w zw. art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 k.p.a. oraz art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niepełne i błędnie przeprowadzone postępowanie dowodowe a następnie nie swobodną a dowolną ocenę dowodów, mająca postać miedzy innymi tego, że organ wadliwie ustalił charakter obiektów i dokonał ich błędnej kwalifikacji a w konsekwencji zastosowanie błędnej podstawy rozstrzygnięcia przez organ w skutek stosowania nienormatywnego pojęcia "domek holenderski"; 5/ art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11 k.p.a. oraz art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 81a § 1 k.p.a w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez rzeczywisty brak ponownego postępowania wyjaśniającego i przyjęcie wszelkich ustaleń organu I instancji pomimo, że nie wyjaśniały one stanu faktycznego jak i prawnego sprawy m.in. poprzez błędne powielenie, za organem I instancji, iż przedmiotowy obiekt znajduje się na działkach [...] i [...] w miejscowości S. Gmina Wieliczka gdy w rzeczywistości znajduje się on wyłącznie na działce o nr ewid. [...] obręb S. w Gminie Wieliczka, pominięciu materiału zdjęciowego wykonanego we wnętrzu obiektu wskazującego na jego gospodarcze wykorzystanie, pominięcie charakteru prowadzonej na nieruchomości dzielności rolniczej - hodowla koni. Organ pominął jakiekolwiek ustalenia dokonane w przeciągu ostatnich dwóch lat, błędnie odwołując się w uzasadnieniu decyzji wyłącznie na materiał zgromadzony w toku postępowania przed organem I instancji. Nadto wszelkie wątpliwości - m.in. sposób wykorzystania obiektu jest wyinterpretowany w sposób niekorzystny dla skarżącego; 6/ art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nie uchylenie decyzji i nie przekazanie sprawy do ponownego wyjaśnienia ze wskazaniem na konieczność przeprowadzenia procedury legalizacyjnej i nie wydawania nakazu rozbiórki wobec instalacji i sieci. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty, w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym stanwisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na tej podstawie zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga okazała się niezasadna. Sądowej kontroli w niniejszej sprawie podlegała decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 21 lipca 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wieliczce z dnia 11 kwietnia 2018 r., którą nakazano R. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego domu holenderskiego wraz z urządzeniami z nim związanymi tj. przyłączem do instalacji elektrycznej, instalacji kanalizacyjnej do zbiornika wraz ze zbiornikiem, gazowej do butli gazowych oraz wodociągowej na działkach nr [...] i [...] w miejscowości S., gmina Wieliczka. Podstawą prawną działań organu były przepisy art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.; dalej: P.b.), w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r., stosownie do art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471). Zgodnie z art. 48 ust. 1 P.b. organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W art. 48 ust. 2 P.b. określone zostały przesłanki wszczęcia procedury legalizacyjnej samowolnie zrealizowanego obiektu budowalnego, które są uwarunkowane tym, by samowolnie wzniesiony obiekt nie naruszał przepisów, w tym przepisów techniczno – budowlanych oraz ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie umożliwiającym dorowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez organy obu instancji, znajdującymi odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, na działkach nr [...] i [...] w miejscowości S. posadowiony został obiekt w postaci przyczepy, zwanej "domkiem holenderskim" wraz z przyłączami. W ocenie Sądu organy wystarczająco precyzyjnie wyjaśniły kwestię lokalizacji przedmiotowej przyczepy oraz obiektów jej towarzyszących. Położenie przyczepy względem innych obiektów na działce i jej granic zobrazowano m.in. na mapach dołączonych do protokołu oględzin, które miały miejsce 20 grudnia 2019 r. Sposób sformułowania sentencji decyzji nie budzi wątpliwości co do możliwości jej wykonania. Zdaniem Sądu prawidłowo zakwalifikowano przedmiotowy obiekt jako tymczasowy obiekt budowlany. W myśl art. 3 pkt 1 P.b. przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 3 ww. ustawy, budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 5 P.b., przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. W związku z powyższym trzeba wskazać, że słusznie przyjęto w przedmiotowej sprawie, że przystosowanie obiektu do tego, aby przemieszczać go po drogach, jako przyczepa, nie przesądza, iż nie może on być uznany za obiekt budowlany po ustawieniu go na gruncie (zob. wyroki NSA: z 13 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 348/08; z 29 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 423/11; z 10 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 39/12). Umieszczenie bowiem obiektu, nawet przystosowanego do poruszania się po drodze na dłuższy czas na nieruchomości i wykorzystywanie go do celów mieszkalno-rekreacyjnych, powoduje, że obiekt podlega reżimowi prawa budowlanego, a funkcja transportowa w tym kontekście staje się nieistotna (zob. wyrok WSA w Warszawie z 25 października 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 352/18). W orzecznictwie sądów administracyjnych za utrwalone należy uznać stanowisko, zgodnie z którym ustawione na gruncie przyczepy kempingowe, nie spełniające w danej chwili swojej pierwotnej funkcji transportowo - komunikacyjnej, stanowią obiekty budowlane (zob. wyrok NSA z 24 maja 2012 r., sygn. II OSK 384/11, wyrok NSA z 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1774/07, por. też wyroki NSA: z 9 października 2018 r., sygn. II OSK 2779/19, z 11 września 2019 r., sygn. II OSK 2523/17, z 10 września 2019 r., sygn. II OSK 1941/17, z 5 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 1256/17). Zauważyć należało, że dla prawnej kwalifikacji przedmiotowego obiektu, nie miało znaczenia używanie przez organy nadzoru budowlanego nieznanego ustawie Prawo budowlane określenia "domek holenderski", stosowanego potocznie na określenie stosunkowo dużych przyczep kempingowych oraz kontenerów o przeznaczeniu mieszkalnym lub rekreacyjnym. Istotne było natomiast ustalenie cech obiektu determinujących rzeczywiste lub możliwe wykorzystanie obiektu. W ocenie Sądu organy prawidłowo oceniły, że przedmiotowy obiekt, przystosowany do spełniania funkcji mieszkalnej lub rekreacyjnej, spełnia wymogi tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu P.b. Przemawia za tym forma obiektu, jego wyposażenie, jak i zaopatrzenie w media za pomocą instalacji elektrycznej, wodociągowej, sanitarnej, a nadto w butlę gazową. Na powyższą ocenę nie miało wpływu zarówno faktyczne rozłączenie instalacji od obiektu, skoro one istnieją i mogą być w każdym czasie podłączone, jak i brak wykazania, że skarżący, czy inne osoby rzeczywiście w tym obiekcie mieszkają lub mieszkały. Prawidłowo organy nadzoru budowlanego uwzględniły, że w świetle art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b., pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, jednakże wyłącznie takich, które nie są trwale połączone z gruntem i zostały przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Skoro przedmiotowy obiekt posadowiony został w czerwcu 2017 r., upłynął wskazany w ustawie okres 180 dni. W konsekwencji należało uznać, że wymagane było w tym przypadku pozwolenie na budowę. Dalej, prawidłowo organy obu instancji stwierdziły brak możliwości w tym przypadku przeprowadzenia procedury legalizacyjnej, a to ze względu na niezgodność obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działki nr [...] i [...], położone w S. , objęte są ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka obszar "B" przyjętego uchwałą nr XVII/232/2016 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 7 kwietnia 2016 r. Znajdują się w nim na terenie oznaczonym symbolem 25R – o przeznaczeniu rolniczym. Ustalenia planu w zakresie odnoszącym się do zasad zagospodarowania przedmiotowego terenu kształtuje przede wszystkim § 44 miejscowego planu, który w ust. 2 określa przeznaczenie podstawowe terenu pod uprawy polowe, rolnicze użytki zielone, uprawy ogrodnicze i sady. Stosownie do § 44 ust. 3 pkt 1 miejscowego planu, jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono możliwość lokalizacji budynków bezpośrednio związanych z produkcją rolną (np. budynki inwentarskie, stodoły, silosy na produkty rolne, wiaty na sprzęt rolny, szklarnie, pieczarkarnie, itp.). Z kolei § 44 ust. 4 pkt 1 określa zakaz lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej. W ocenie Sądu ze zgromadzonego materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że przedmiotowy obiekt nie stanowi budynku bezpośrednio związanego z produkcją rolną, który w planie został dopuszczony. Nie wykazano w ogóle, by obiekt pozostawał w związku z produkcją rolną. Nie wskazuje na to ani lokalizacja na gruncie rolnym, ani przechowywanie w nim pojedycznych rzeczy, które mogłyby potencjalnie mieć związek z produkcją rolną, np. części uprzęży końskiej. Całokształt zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, że obiekt, którego rozbiórkę nakazano, jest urządzony i wyposażony w sposób umożliwiający stałe lub okresowe w nim zamieszkiwanie, wobec czego powinien być traktowany jako budynek mieszkalny lub rekreacyjny. W konsekwencji organy słusznie przyjęły, że wobec sprzeczności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu, konieczne stało się wydanie nakazu rozbiórki, który prawidłowo – po myśli art. 52 P.b. – skierowano do R. K. jako inwestora, a zarazem współwłaściciela nieruchomości, na której obiekt istnieje. Sąd nie stwierdził także, aby w toku przeprowadzonego postępowania doszło do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ ma wynik sprawy. Rozpoznając sprawę przedmiotowej samowoli budowlanej, organy nadzoru budowlanego obu instancji dokonały prawidłowych i wystarczających ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a., a także odpowiada wynikającej z art. 11 K.p.a. zasadzie przekonywania. Skoro zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, przedstawione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie 151 P.p.s.a., skargę oddalił.