II SA/Kr 1161/25

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi [...] Liceum Ogólnokształcącego im. [...] w Krakowie na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 21 września 2021 r. znak: WI-I.7840.3.76.2021.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Przedmiotem skargi VIII Liceum Ogólnokształcącego im. S. W. w K. jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 21 września 2021r., znak WI-I.7840.3.76.2021.SA utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 5 lipca 2021 r., znak: AU-01 -2.6740.2.905. 2020.EPI zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi: D. sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Przebudowa ze zmianą sposobu użytkowania budynku użyteczności publicznej na potrzeby budynku zamieszkania zbiorowego (hotelu) z remontem elewacji wraz z przebudową instalacji wewnętrznych (wodnokanalizacyjnych, C.O., wentylacji, klimatyzacji, elektrycznych i teletechnicznych) oraz budowa budynku zamieszkania zbiorowego (domu studenckiego) z usługami (w tym handel i gastronomia), garażem podziemnym i instalacjami wewnętrznymi (wodno-kanalizacyjnymi, c.o. z węzłem, wentylacji, elektrycznymi, teletechnicznymi, stacjami transformatorowymi) oraz zmianą zagospodarowania terenu i rozbiórką obiektów (przychodni przyszpitalnej, przybudówki do budynku, wiaty śmietnikowej, budynku pomocniczego, wolnostojącego słupa reklamowego), z budową i przebudową instalacji zewnętrznych teletechnicznych, elektrycznych, wodno-kanalizacyjnych w tym kanalizacji deszczowej z budową zbiornika retencyjnego, oraz przebudową jednego wjazdu i budową nowego na ulicę wewnętrzną Ś. , z budową zjazdu pożarowego i rozbiórką zjazdu na ulicę G. oraz przebudową sieci wodociągowej w ulicy Ś. , na działkach nr [...] obr. [...] oraz na fragmentach działek o nr ew[...], [...] obr. [...] obr. [...], [...] obr[...] przy ulicy [...] w K.". Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach. W dniu 30 października 2020 roku D. sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę dla wskazanej inwestycji. Rozpoznając wniosek inwestora, który złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym decyzją. Ponadto organ wskazał, że projekt budowlany jest zgodny z decyzjami o ustaleniu warunków zabudowy nr AU- 2/6730.2/1063/2019, nr AU-2/6730.2/670/2020 i nr AU-2/6730.2/449/2021 oraz decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr AU-2/6733/193/2020, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione. Projekt budowlany uzyskał decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 10 sierpnia 2020 r. w sprawie wyrażenia zgody na obniżenie poziomu podłogi poniżej terenu urządzonego przy budynku w pomieszczeniach stałej pracy - § 73 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2019.1065 t.j. dalej "wt"). oraz zgodę Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP postanowieniem z 4 listopada 2020r w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, w sposób inny niż podany w § 68, § 69, § 235, § 236, §240, § 245, § 249 oraz § 256 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt budowlany uzyskał zgodę Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP postanowieniem z 04 listopada 2020r w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, w sposób inny niż podany w § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Pozyskano uzgodnienia Zarządu Dróg Miasta K. w zakresie: trasy przebudowy sieci wodociągowej oraz budowy przyłącza wodociągowego i przyłącza kanalizacji ogólnospławnej w dz. nr [...] obr. S-63 w zakresie drogi wewnętrznej, budowy dwóch zjazdów z drogi wewnętrznej na dz. nr [...] obr. [...] likwidacji istniejącego zjazdu na dz. nr [...] obr. [...] wraz z odtworzeniem w jego miejscu chodnika oraz przebudowy chodnika, wyjazdu pożarowego wraz z przebudowa chodnika, likwidacji istniejącego zjazdu na dz. [...] obr. [...] wraz z odtworzeniem chodnika w jago miejscu, zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego w związku z zamierzeniem inwestycyjnym. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 27 maja 2020 r. znak: RU.461.2.1694.2020, zezwolił na lokalizację kanalizacji teletechnicznej wraz z przyłączami i zabudową studni w zakresie przebiegu w pasie drogowym drogi powiatowej. Przedłożono protokoły Prezydenta Miasta Krakowa z przeprowadzenia narady koordynacyjnej w siedzibie Urzędu Miasta K. - Wydział Geodezji, w zakresie sytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 4 marca 2020 r. znak: WS-06.6541.30.2020.RS, zatwierdził dokumentację geologiczno-inżynierską. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie - Kierownik Nadzoru Wodnego w Krakowie wydało zaświadczenie o nie wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego w sprawie wykonania urządzeń odwadniających obiekty budowlane o zasięgu oddziaływania niewykraczającym poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem oraz odprowadzania wód z wykopu budowlanego w związku z realizacją inwestycji. Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie pozwoleniem nr ZN-I.5142.29.2021 z 16 marca 2021 r. znak: ZN-I.5142.29.2021.DD.JR zezwolił na prowadzenie robót budowalnych w budynku na terenie układu urbanistycznego W. wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją z 16 lutego 1984 r. Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie pismem z 16 marca 2021 r. znak: ZN-I.5142.29.2021.DDJR.1., pozwolił na realizację robót objętych wnioskiem. Natomiast pozwoleniem z 19 marca 2021 r. znak: ZN-III.5146.44.2021.SK.2 zezwolił na realizacje nasadzeń roślin. Ponadto Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie postanowieniem z 12 października 2020 r. znak: ZN-III.5146.531.2020.SK uzgodnił zakres niezbędnego usunięcia drzew/krzewów z którymi koliduje planowana inwestycja. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie wydał decyzję z 8 grudzień 2020 r. ustalająca plan remediacji historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi terenu inwestycji. W tym stanie rzeczy decyzją z 5 lipca 2021 r., znak: AU-01 -2.6740.2.905. 2020.EPI Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę dla wskazanej inwestycji. Odwołanie od ww. decyzji wniosło VIII Liceum Ogólnokształcącego im. S. W. w K. Strona odwołująca się zarzuciła zlokalizowanie budynku B zbyt blisko granicy z nieruchomością zajmowaną przez VIII Liceum Ogólnokształcące skutkujące ograniczeniami w zabudowie tej nieruchomości; zbyt intensywne zabudowanie nieruchomości, naruszenie § 40 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z uwagi na fakt, że realizacja inwestycji spowoduje zacienienie stadionu, zlokalizowanego na nieruchomości powyżej dopuszczalnych poziomów, naruszenie § 40 ust. 3 ww. rozporządzenia z uwagi na fakt zlokalizowania budynku B (w tym okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) w odległości mniejszej niż wymagana przywołanym przepisem od stadionu z boiskami i bieżniami lekkoatletycznymi, niewłaściwą lokalizację nasadzeń wysokich drzew i krzewów wzdłuż linii granicznej z nieruchomością zajmowaną przez odwołującego się, gdyż korony drzew będą wykraczały poza granicę działki inwestycyjnej, zlokalizowanie budynku B w sposób skutkujący naruszeniem dobrostanu drzew rosnących wzdłuż granicy zainwestowanej działki, brak zapewnienia odwołującemu możliwości wypowiedzenia się na temat zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem skarżonej decyzji; oraz brak daty granicznej na wniesienie uwag. [...] Liceum Ogólnokształcące wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie ponownego przeprowadzenia postępowania, w tym nakazanie korekty projektu budowlanego dla zapewnienia pełnej zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa. Wojewoda Małopolski decyzją z WI-I.7840.3.76.2021.SA, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.2021.735 ze zmianami), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił na wstępie, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej dotyczących projektu budowlanego określony został w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przeprowadzona analiza projektu w zakresie opisanym w art. 35 ustawy Prawo budowlane pozwoliła na stwierdzenie, że został on opracowany zgodnie z przepisami. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa l Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U.2018.1935). Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ww. decyzjami o ustaleniu warunków zabudowy nr AU- 2/6730.2/1063/2019, nr AU-2/6730.2/670/2020 i nr AU-2/6730.2/449/2021 oraz decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr AU-2/6733/193/2020. Lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie przekracza ustalonej według załącznika nr 2 linii zabudowy względem ul. G. ul. Ś. . Jak wynika z projektu, powierzchnia biologicznie czynna wynosi 2047 m2, co stanowi 26,4% terenu inwestycji i przekracza minimalną 20%, ustaloną w część II ust. 1b decyzji wz nr AU- 2/6730.2/1063/2019 z 12 grudnia 2019 r. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku A i B wynosi 17,28 m, co nie przekracza określonej w wz 17,6 m. Geometria i parametry dachu budynku A zostają utrzymane. Budynek B zostanie przekryty dachem wielospadowym, stanowiącym kontynuację dachu budynku A. Wysokość kalenicy równa wysokości kalenicy budynku A, na poziomie 24,2 m z tolerancją wynikającą z pomiaru geodezyjnego (23,93 m), co jest zgodne z wz. Działka ewid. nr [...], która znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, stanowi własność Gminy K., której trwały zarząd został przekazany [...] Liceum Ogólnokształcącemu im. S. W.. Zdaniem organu stronami postępowania są także podmioty, którym przysługują uprawnienia wynikające z przepisów ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U.2020.1990), dotyczących trwałego zarządu. Odnosząc się do zarzutu braku możliwości zapoznania się z aktami sprawy organ wskazał, że postępowanie zostało wszczęte na podstawie wniosku inwestora z 5 lipca 2021 r. Z akt sprawy organu l instancji wynika, że o wszczęciu postępowania i o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, organ informował dwukrotnie zawiadomieniami znak: AU-01-2.6740.2.905. 2020.EPI z: 16 kwietnia 2021 r. (doręczone odwołującemu się 28 kwietnia 2021 r.) oraz 29 czerwca 2021 r. (doręczone odwołującemu się tego samego dnia). Drugie z tych zawiadomień miało miejsce po uzupełnieniu nieprawidłowości w projekcie budowlanym oraz niezbędnych dokumentów, zgodnie z wytycznymi zawartymi w postanowieniu z 16 kwietnia 2021 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Co prawda, zawiadomienie z 29 czerwca 2021 r. nie zawierało daty granicznej na wniesienie uwag - niemniej jednak, według oceny Wojewody - nie stanowi to wady przedmiotowego pisma, która uniemożliwiałaby zapoznanie się z całością materiału dowodowego - albowiem w rzeczywistości strony miały ok. 6 dni na to, przed wydaniem decyzji rozstrzygającej. Biorąc pod uwagę, że od doręczenia pierwszego zawiadomienia (28 kwietnia 2021 r.) do wydania decyzji rozstrzygającej (5 lipca 2021 r.) upłynęło ok. dwa miesiące, organ l instancji ocenił, że okres przewidziany na zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do nich jest wystarczający. Ponadto organ II instancji zaznaczył, że odwołujący skorzystał z prawa do odwołania się, zatem nawet gdyby uznać, że termin do zapoznania się z aktami sprawy w l instancji był zbyt krótki, to pozostaje to bez wpływu na prawidłowość tego orzeczenia, gdyż w czasie niniejszego postępowania odwoławczego zostały rozpatrzone wszystkie zarzuty. Organ zwrócił również uwagę na fakt, że organ l instancji dołożył wszelkich starań, aby stan epidemii nie był przeszkodą w możliwości zapoznawania się z aktami sprawy. Świadczy o tym szereg dodatkowych informacji zawartych w zawiadomieniach jak informacja, że zgromadzony materiał dowodowy może zostać udostępniony poprzez przesłanie zainteresowanym stronom postępowania kopii wybranych (konkretnie wskazanych) dokumentów drogą elektroniczną (przez platformę ePUAP lub na wskazany adres mailowy), co było zgodne z art. 15zzzzzn pkt 2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374). Niemniej jednak, strona nie skorzystała z tych możliwości. Jako bezzasadny organ II instancji ocenił zarzut zlokalizowania budynku B, zbyt blisko granicy z nieruchomością zajmowaną przez V. Liceum Ogólnokształcące. Lokalizacja budynku względem granic terenu inwestycji jest zgodna z § 12 ust. 1 wt. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu budynek ten został zlokalizowany w odległości od 4,06 m do 8,02 m, przy maksymalnej odległości 21,34 m od granicy działki budowlanej z nieruchomością pozostającą w zarządzie [...] Liceum. Organ odwoławczy zaznaczył, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają kompetencji do narzucenia inwestorowi innej lokalizacji budynku, niż przyjęta w projekcie, o ile ta nie narusza obowiązujących przepisów. W takich okolicznościach, zmiana usytuowania obiektów, zależy wyłącznie od dobrej woli inwestora. Organ nie może odmówić wydania decyzji pozytywnej dla inwestora kierując się tylko i wyłącznie interesem właścicieli nieruchomości sąsiednich wyrażającym się w zapewnieniu im dotychczasowego komfortu. Ponadto lokalizacja budynków względem granic terenu wypływa również z parametrów budynków określonych w decyzji ustalającej warunki zabudowy nr AU-216730.2/1063/2019 z 12 grudnia 2019 r., w tym szerokości elewacji frontowej od ul. G. i ul. Ś.. Załącznik nr 1, część II ust. 1 pkt c tej decyzji brzmi: "Szerokość elewacji frontowej łącznie dla budynku istniejącego i projektowanego w dobudowie do istniejącego budynku historycznego na dz. nr [...]: od ul. G. wyznacza się szerokość elewacji frontowej od 85 m do 95 m oraz od ul. Ś. wyznacza się szerokość elewacji frontowej od 72 m do 82 m." Przy obecnych parametrach budynków i ich usytuowaniu warunek powyższy jest spełniony, a szerokości elewacji frontowych łącznie dla budynku A i B od ul.. i od ul. Ś. wynoszą odpowiednio: 93,47 m i 80,80 m. Dalej organ II instancji wskazał, że w projekcie budowlanym znajdują się wnikliwie i szczegółowo wyjaśnione analizy, sporządzone pod kątem możliwości naturalnego oświetlenie pomieszczeń (§ 13 wt) oraz wymaganego czasu nasłonecznienia (§ 60) lokali budynków projektowanych i istniejących na działkach sąsiednich; sporządzone i sprawdzone przez posiadających uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń, którzy złożyli oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Opracowania te są kompletne i zakończone zostały jednoznacznymi wnioskami, że spełnione został warunki zawarte w § 13 i § 60 wt. Zgodnie z przepisami, za poprawność sporządzonych analiz odpowiada projektant pełniący samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, który dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Organ nie ma uprawnień do weryfikowania pod względem merytorycznym przyjętych rozwiązań projektowych. Spełnienie przepisów przeciwpożarowych (w tym § 271-273 wt), jest potwierdzone uzgodnieniem projektu bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Dla inwestycji przewidziano 28 miejsc postojowych w garażu podziemnym budynku B. Ilość miejsc postojowych spełnia wskaźniki ustalone w część II ust. 4d decyzji wz z 12 grudnia 2019 r.: 3-7 miejsc postojowych na 100 łóżek dla funkcji domu studenckiego; 3-7 miejsc postojowych na 100 łóżek dla hotelowej; 3-7 miejsc postojowych na 100 miejsc konsumpcyjnych dla funkcji gastronomicznej; 10-20 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni sprzedaży dla funkcji handlowej; 5-10 miejsc postojowych na 100 zatrudnionych dla innej funkcji usługowej. Zaprojektowano 6 miejsc postojowych dla funkcji hotelowej budynku A, obejmującego 126 pokoi jednoosobowych i 10 osób obsługi, co jest zgodne z wz z 12 grudnia 2019 r. Zaprojektowano 22 miejsca postojowe dla budynku B: dla funkcji domu studenckiego, obejmującej 563 pokoi jednoosobowych - 18 miejsc; dla funkcji gastronomicznej, obejmującej 60 miejsc konsumpcyjnych - 2 miejsca; dla funkcji handlowej o powierzchni sprzedaży równej 95,4 m2 (która stanowi 60% powierzchni lokalu) - 1 miejsce; dla obsługi budynku, liczącej 10 osób - 1 miejsce, co jest zgodne z wz z 12 grudnia 2019 r. Dodatkowo przewidziano 2 miejsca postojowe ogólnodostępne na terenie wewnętrznego dziedzińca. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, odległości miejsc postojowych od okien budynków oraz od granicy działki budowlanej jest zgodna z § 19 wt. Na miejsce gromadzenia odpadów stałych zostało przeznaczone wyodrębnione pomieszczenia w budynku A, zgodnie z § 22 i 23 wt. Inwestycja nie obejmuje budowy zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe, zatem wymogi wynikające z § 36 wt nie dotyczą niniejszego zamierzenia inwestycyjnego. Odpowiadając na zarzuty dotyczące naruszenia § 40 ust. 2 i 3, Wojewoda zauważył, że zgodnie z pierwszym przepisem nasłonecznienie placu zabaw dla dzieci powinno wynosić co najmniej 4 godziny, liczone w dniach równonocy, w godzinach 10°°-1600. W zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się nasłonecznienie nie krótsze niż 2 godziny. Jednak przepis ten ma zastosowanie wyłącznie dla placów zabaw dla dzieci. Na żadnej części nieruchomości należącej do odwołującego się nie znajdują się jakiekolwiek place zabaw dla dzieci. Znajduje się tam boisko szkolne, które odwołujący się określił jako stadion. Boiska szkolne nie mogą być traktowane jako place zabaw dla dzieci. Wprawdzie wt nie zawierają definicji tego pojęcia, niemniej w ust. 3 powołanego § 40 różnicuje pojęcia: placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych. Zatem do boiska szkolnego (stadionu) nie stosuje się § 40 ust. 2 wt. Z kolei § 40 ust. 3 wt przewiduje, że odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1 wt. Odwołujący się twierdzi, że przepis ten wymaga, aby odległość 10 m była zachowana licząc od granicy działki, na której znajduje się boisko dla młodzieży. Pogląd taki jest jednak niezgodny z przywołanym przepisem. Przepis ten określa bowiem minimalną odległość pomiędzy oknami pomieszczeń przeznaczonymi na pobyt ludzi, a boiskiem, a zatem jego skrajnym (najbardziej zewnętrznym) elementem, który stanowi bieżnia lekkoatletyczna. Okna projektowanego budynku B zlokalizowane najbliżej boiska na działce odwołującego się znajdują się w odległości 13,95 m. Zarzucane zbyt intensywne zabudowanie nieruchomości, na której ma zostać zlokalizowana inwestycja, również zdaniem Wojewody Małopolskiego nie zasługiwał na uwzględnienie. Jak wynika z projektu powierzchnia zabudowy budynku A i B wynosi 3685 m2, co stanowi 47,6% terenu inwestycji i mieści się w przedziale od 45% do 49%, ustalonym w część II ust. 1 pkt b decyzji wz z 12 grudnia 2019 r. Wobec spełnienia warunku określonego w wz, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma podstaw do kwestionowania, że zabudowa jest zbyt intensywna w stosunku do powierzchni terenu inwestycji. Zastrzeżenia i uwagi odnośnie parametrów budynku i zagospodarowania terenu strony mogą składać, lecz nie na etapie postępowania o pozwolenie na budowę, ale na etapie poprzedzającego go postępowania ustalającego warunki zabudowy. Odnosząc się do wskazanych w projekcie budowlanym: istniejącej zieleni i planowanych nasadzeń, Wojewoda Małopolski podkreślił, że projektowanie inwestycji zostało poprzedzone szczegółową i wnikliwą inwentaryzacją zieleni, co potwierdza dołączony projekt zieleni, sporządzony przez mgr inż. arch. krajobrazu M. T.. Przedmiotowe przedsięwzięcie zostało zaplanowane w porozumieniu z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, który postanowieniem z 12 października 2020 r., znak: ZN-III.5146.531.2020.SK, wydanym na podstawie m.in. art. 83 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U.2021.1098 t.j.), uzgodnił m.in. zakres niezbędnego usunięcia drzew/ krzewów. Z projektu wynika, że wszystkie rośliny przewidziane do zasadzenia będą umiejscowione wyłącznie na działkach inwestycyjnych. Brak jest jednoznacznych przepisów prawnych, które określałyby prawnie, jakie minimalne odległości od granicy sąsiednich działek należy zachować. Istotną regulację w tej sprawie można znaleźć w przepisach Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.LJ.2020.1740) –dalej "kc", gdzie nie podano sztywnych odległości, jakie należy zachować, jednak zawarte tam zasady dotyczące współżycia społecznego i treści uprawnień, jakich należy przestrzegać. Odwołując się do brzmienia art. 144 kc organ II instancji podał, że inwestor jest zobowiązany do sadzenia drzew i krzewów w takiej odległości od działki odwołującego się, aby w żaden sposób nie ograniczać LO przy korzystaniu z działki nr [...]. Niemniej jednak, jeżeli doszłoby do sytuacji, że roślinność położona na działkach inwestycyjnych utrudniałaby korzystanie z działki [...], to zastosowanie znajdowałby art. 150 kc. Organ II instancji stwierdził, że inwestor nie planuje nasadzeń, które ingerowałyby w nieruchomości sąsiednie. Jak wynika z projektu zieleni inwestor zaplanował następujące nowe nasadzenia, wobec których Odwołujący się wnosi zastrzeżenia: w linii D-E: trzy nowe drzewa (grab pospolity) w odległości 1 metra od granicy działki, na której znajduje się stadion [...] Liceum, kontynuując linię istniejącego drzewostanu celem zapewnienia spójności założenia i atrakcyjnego i korzystnego ekologiczne buforu między nieruchomościami; w linii I-J-K: trzy nowe drzewa (klon pospolity) - w odległościach: 2,3 m, ok. 4,3 m oraz ok. 4,71 m od granicy działki, na terenie której znajduje się budynek szkoły. Lokalizacja nowych drzew w żaden sposób nie będzie ingerować w nieruchomość zajmowaną przez odwołującego się i sposób jej użytkowania, a korony drzew będą utrzymywane w stanie, który nie będzie naruszał jej granic. Wojewoda uznał też, że nieuzasadniony jest zarzut kolizji budynku B z istniejącym drzewostanem. Skoro autor projektu budowlanego posiada stosowne uprawnienia budowlane i złożył oświadczenie o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, Wojewoda nie ma podstaw do kwestionowania poprawności rozwiązań w nim zawartych. [...] Liceum Ogólnokształcącego im. S. W. w K. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. Naruszenie przepisów prawa a to: - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pozbawienie skarżącego możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów tj. pozbawienia [...] LO dwuinstancyjnego rozpatrzenia jej zarzutów i wniosków; - art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wybiórczą a nie swobodną ocenę dowodów; - art. 81 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pozbawienie strony przysługującej jej prawa w postępowaniu administracyjnym. 2. Błędną i wybiórczą ocenę dowodów w tym pominiecie szeregu niepodważalnych dowodów świadczących o niezgodności skarżonej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr AU- 2/6730.2/1063/2019 o ustaleniu warunkach zabudowy. 3. Pominiecie wniosku o ustalenie czy kwestionowany projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez MWKZ, za zgodność z wydanym dla inwestycji założeniem dla zieleni. Skarżący domagał się: rozpatrzenia wszystkich zarzutów odwołania i repliki z 7 września 2021 roku do stanowiska Inwestora D. L., przeprowadzenia dowodu dla ustalenia szerokości elewacji frontowej istniejącego budynku historycznego i części projektowanego w dobudowie do historycznego budynku od ul. G. ustalenia czy kwestionowany projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez MWKZ, uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta Krakowa. W uzasadnieniu skargi przytoczone wyżej zarzuty zostały rozwinięte. W szczególności skarżący wskazał, że w dniu 29 czerwca 2021 r. wpłynęło zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego i informacją o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. W zawiadomieniu nie określono terminu w jakim należy przeglądnąć akta i wnieść ewentualne uwagi. Niepodważalnie stanowiło to rażące naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zawiadomienie nie zawierało również informacji, że organ administracji architektonicznobudowlanej jest gotowy do wydania decyzji. W trakcie próby umówienia się na przegląd akt, co miało miejsce w dniu 8 lipca 2021 r., uzyskano informację, że pozwolenie zostało już udzielone. W świetle zauważonych w projekcie budowlanym nieprawidłowości brak możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, jak również naruszyło zasadę dwuinstancyjności. Skarżący nie przyjął wyjaśnień organu w tym zakresie, podkreślając, że wywody Wojewody o ułatwieniach z elektronicznym dostępem do dokumentów w związku z Covid, nie mają merytorycznego związku z mankamentem niepodania w zawiadomieniu daty do jakiej strona ma się wypowiedzieć i wydania decyzji bez wcześniejszego wypowiedzenia się strony. Ponadto [...] LO posiada konto w internetowym portalu klienta Wydziału Architektury Urzędu Miasta K.. Niestety w przedmiotowym postępowaniu organ administracji architektoniczno-budowlanej nie zapewnił stronom elektronicznego dostępu do akt postępowaniu. W portalu przy tej sprawie są umieszczone cząstkowe informacje, jedynie kilkanaście zobrazowań cyfrowych dokumentów. Organ stan taki tłumaczył olbrzymią obszernością akt. Z przesłania części wskazanych zobrazowań cyfrowych dokumentów za pośrednictwem portalu (droga elektroniczna) [...] LO korzystało, stąd twierdzenie Wojewody w tym przedmiocie jest nieprawdziwe. W uzasadnieniu skarżonej decyzji Wojewody pominięto szereg udowodnionych twierdzeń (zarzutów) [...] LO o niezgodności skarżonej decyzji z decyzją o ustaleniu warunkach zabudowy, pominięto wniosek o ustalenie czy przedmiotowy projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez MWKZ, za zgodność z wydanym dla inwestycji założeniem dla zieleni. Zdaniem skarżącego nie został spełniony warunek zapewnia wymaganej powierzchni biologicznie czynnej, ustalając ją na poziomie 26,4% przy wymaganym minimum 30 %. Nieprawidłowości dotyczyły również ustalenia szerokości elewacji frontowej. W punkcie 13.1.5 projektu zagospodarowania terenu, projektant wpisał błędną 93,47 metrowa szerokość elewacji frontowej od ul. G. podczas gdy faktycznie wynosi on 74 m. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu w tej kwestii polegającego na odczytaniu z przedmiotowego rysunku nr [...] długości przedmiotowych elewacji budynków historycznego i projektowanego w dobudowie do historycznego, w razie potrzeby przy udziale biegłego do spraw budowlanych lub geodezyjnych lub kartograficznych. Za gołosłowne uznał skarżący zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji twierdzenie Wojewody, wynikające rzekomo z badania zarzutu naruszenia § 40 ust. 3 wt. Celem przepisu jest zapewnienie odpowiedniego spokoju osobom wypoczywającym w planowanych pomieszczeniach. Taka odległość okien od terenów sportowych i rekreacyjnych studentom odpowiedni spokój w ich pokojach a uczniów i kierownictwo [...] LO uchroni przed ewentualnymi szykanami za zbyt głośne zachowywanie się uczniów na terenie szkoły. Jest nim również zapewnienie bezpieczeństwa (niewybieganie na drogę np. za piłkami) lub zapewnienie czystszego powietrza dla osób korzystających z terenów rekreacyjnych, ogrodu, placów zabaw, stadionu. Jest oczywistym, że gwarancję utrzymania podopiecznych / osób na danym terenie, daje ogrodzenie tego terenu. Jest również oczywistym, że nie można ogrodzić boiska czy bieżni lekkoatletycznej czy placu zabaw bezpośrednio w granicy ich zewnętrznych linii czy przy urządzeniach placu zabaw - co sugeruje w stanowisku inwestor. Niezbędna jest jeszcze strefa bezpieczeństwa, wybieg, swobodne dojście. Przy boiskach czy stadionach - jak przy [...] LO potrzebna jest jeszcze strefa kibica - gdzie może powstawać największy hałas i strefa odkładcza na odzież, sprzęt sportowy, wodę. Wszystkie powyższe warunki jak również pragmatyzm powodują, że skrajnią dla takich obiektów jest ogrodzenie graniczne wzdłuż zewnętrznych granic zajmowanych działek terenu lub działek budowlanych. Organ II instancji nie odniósł się do powyższej argumentacji. Niezrozumiałe, a zarazem nieakceptowalne jest, że Wojewoda w swoim wywodzie ogranicza się jedynie do odległości od bieżni lekkoatletycznej, skoro w zapisie § 40 ust. 3 wt jest również mowa o terenach rekreacyjnych, a w replice z 7 września 2021 r. wskazano, że skrajnią dla terenów rekreacyjnych jest ogrodzenie graniczne oznaczone punktami F-G-H-I-J-K na rysunku planu zagospodarowania terenu. Zawarte w odwołaniu i replice zarzuty odnośnie intensywności zabudowy nie dotyczyły ustalonego w część II ust. 1 pkt b decyzji WZ z 12 grudnia 2019 r. wskaźnika intensywności zabudowy lecz jego niewłaściwego, naruszającego wymagania określone w punktu II.1.f tiret dwa (strona 3 złącznika nr 1 do decyzji WZ), zrealizowania w zatwierdzony projekt budowlany. Organ nie odniósł się do szczegółowo opisanego zarzutu. Skarżący zwrócił się również o rozpatrzenie pozostałych zarzutów podnoszonych na etapie postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. W piśmie z 24 stycznia 2022 r. D. sp.z o.o. z siedzibą w W. wniosła o oddalenie skargi, przedstawiając swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 lutego 2022 roku, sygn. II SA/Kr 1305/21 oddalił skargę. Od tego wyroku skargę kasacyjną wniosło [...] Liceum Ogólnokształcące. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 maja 2025 roku, sygn. II OSK 2537/22 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W uzasadnieniu do tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że cyt.: "konieczność zapewnienia skarżącemu prawa wysłuchania wzmocniona była również tym, że w sprawie jako strony występują podmioty nie tylko o obiektywnie sprzecznych interesach, ale i wyraźnie przeciwstawnych stanowiskach, co do postulowanego kierunku orzeczenia. Ten element sporności wynikający z odmiennych interesów skarżącego i występujących w sprawie innych stron jest dodatkowym czynnikiem uwypuklającym znacznie niewysłuchania skarżącego i to w sytuacji, gdy druga strona sporu sformułowała swoje stanowisko pismem procesowym przywołanym następnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Podsumowując, w okolicznościach sprawy samo wyznaczenie posiedzenia niejawnego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 specustawy covidowej nie stanowiło uchybienia kwalifikowanego przez podstawę nieważności. Takim uchybieniem było niepowiadomienie skarżącego kasacyjnie, który na wcześniejsze wezwanie Sądu wyraził gotowość i wolę wzięcia udziału w rozprawie zdalnej, o tym, że sprawa będzie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym i stworzenie mu w ten sposób sposobności do wyrażenia stanowiska pisemnie, jakie uzna za właściwe dla obrony swojej skargi, w szczególności poprzez odniesienie się do tego, co przedstawiła strona o sprzecznych interesach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zmienia wyrażonej wyżej oceny wcześniejsze powiadomienie dokonane przez Sąd i wskazujące na termin 16 luty 2022 r. jako dzień rozpoznania sprawy. Nie można pomijać tego, że redakcja zawiadomienia wskazywała nie tylko na alternatywne formy rozpoznania sprawy albo na rozprawie zdalnej albo na posiedzeniu niejawnym, ale dodatkowo uzależniała zastosowanie jednej z nich od spełnienia się w przyszłości warunku jakim było stwierdzenie przez Sąd możliwości przeprowadzenia takiej rozprawy, w tym stanowiska samego skarżącego. Skarżący miał pełne prawo w tych okolicznościach pozostawać w przekonaniu, że będzie mógł przedstawić swoje stanowisko w sprawie ustnie na rozprawie. Reasumując, należało zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że w sprawie doszło do nieważności postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., to zaś przesądza, stosownie do art. 185 § 1 p.p.s.a., o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, w toku którego niezbędne będzie usunięcie wady stanowiącej przyczynę stwierdzonej nieważności. Ze względu na charakter dostrzeżonych uchybień przedwczesnym byłoby odnoszenie się do pozostałych sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, o czym już pisano wyżej." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Ponadto należy wskazać, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Przez "ocenę prawną", o której jest mowa w art. 153 p.p.s.a., rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego (np. braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego), wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. W zakresie oceny prawnej mieści się więc zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym (stosowania prawa), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne, i - wreszcie - jakie, zdaniem sądu, zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej mogło być uznane za zgodne z prawem (wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 października 2022 r. I SA/Kr 795/22). Ocena prawna, o której mowa w art. 153 p.p.s.a., dotyczyć może w szczególności stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, kwestii zastosowania określonego przepisu do wydania danego rozstrzygnięcia. Związanie sądu w rozumieniu tego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2017 r. III SA/Wa 1790/16). Konsekwencją tego przepisu jest, że działania naruszające zasadę wyrażoną w art. 153 p.p.s.a. muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną przez sąd administracyjny. Zasadniczo ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia, zawierającego ocenę prawną. "Ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy" (tak wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2024 r. I GSK 530/24). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 13 maja 2025 roku podkreślił, szczególne znaczenie konieczności zapewnienia skarżącemu prawa wysłuchania, co wzmacnia okoliczność, że w sprawie jako strony występują podmioty nie tylko o obiektywnie sprzecznych interesach, ale i wyraźnie przeciwstawnych stanowiskach, co do postulowanego kierunku orzeczenia. Jakkolwiek stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego było wyrażone w kontekście przepisów art. 15zzs4 ust. 3 specustawy covidowej (ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zmianami), to jednak nie budzi wątpliwości, że uwagi te mają ogólniejszy charakter i akcentują konieczność zapewnienia efektywnego umożliwienia stronom prawa przedstawienia przed sądem uwag mających ich zdaniem znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym wymaganiom uczyniono zadość, a sprawa została rozpoznana na rozprawie w dniu 19 listopada 2025 roku, o której został powiadomiony pełnomocnik Skarżącego [...] Liceum Ogólnokształcącego (k. 379 akt sprawy), który jednakże nie stawił się na niej. Odnosząc się do wniesionej skargi należy wskazać, że podniesione w niej zarzuty pozbawione są uzasadnionych podstaw. Podziela przy tym Sąd na gruncie niniejszej sprawy stanowisko i argumentację przyjęta i powołaną przez WSA w Krakowie w uzasadnieniu do wyroku z dnia 16 lutego 2022 roku, sygn. II SA/Kr 1305/21. W zakresie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 735 ze zm.) – dalej jako "k.p.a.". Skarżący twierdzi, że w dniu 29 czerwca 2021 r. wpłynęło zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego i informacja o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Jednakże w zawiadomieniu nie określono terminu w jakim należy przeglądnąć akta i wnieść ewentualne uwagi. Istotnie, w zawiadomieniu brak takiego terminu. Trzeba podkreślić, że nie oznacza to automatycznie zaistnienia takiego naruszenia procedury, które ma wpływ na wynik sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych w konsekwencji tego, realizację przysługujących jej praw, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) należy oceniać z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 kpa. (por. np. uzasadnienia do wyroków NSA: z dnia 18 maja 2006 roku, sygn. II OSK 831/05, z 18 maja 2006 r., sygn. II OSK 831/05; z 24 stycznia 2019 r., sygn. I OSK 1691/18; z 12 marca 2019 r., sygn. II OSK 1022/17; z 27 sierpnia 2019 r., sygn. I OSK 2908/17; z 9 czerwca 2022 r., sygn. I OSK 841/19; z 23 listopada 2022 r., sygn. III OSK 6816/21 oraz WSA w Warszawie z dnia 12 października 2016 r., sygn. VII SA/Wa 1544/15). Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy trzeba wskazać, że Skarżąca złożyła bardzo obszerne odwołane z repliką, gdzie miała okazję przedstawić swoje stanowisko, nie mówiąc już o możliwości ujawnienia go w skardze. Stąd zarzucane naruszenie nie miało w ocenie Sądu żadnego wpływu na wynik sprawy. Na marginesie można wskazać, że skarżący wiedział o sprawie od momentu otrzymania zawiadomienia, tj. od 28 kwietnia 2021 r. Przechodząc do kwestii treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, wskazać należy, że sama treść tej decyzji pozostaje poza kontrolą Sądu w niniejszej sprawie. Skarżąca była uczestnikiem postępowania prowadzącego do wydania tej decyzji i mogła ją skarżyć, ale tego nie uczyniła, wobec tego obecnie istotna jest wyłącznie kwestia jej interpretacji w odniesieniu do wydania pozwolenia na budowę. Pierwsza kwestia dotyczy parametru ustalenia powierzchni biologicznie czynnej. Trzeba przy tym wyjaśnić, że parametr ten i sposób jego uzyskania nie został zawarty w przepisach Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.2003.164.1588, dalej "Rozporządzenie"). W związku z tym w sprawie o ustalenie warunków zabudowy przy ustaleniu tego parametru Prezydent Miasta Krakowa opiera się najczęściej na niewiążącej opinii Wydziału Kształtowania Środowiska. Okoliczność, że jest to opinia niewiążąca, sprawia, że organ może się nią kierować, ale nie jest do tego zobowiązany. W rozpatrywanym przypadku Wydział Kształtowania Środowiska UMK w wydanej opinii, cytowanej następnie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy postulował, iż należy utrzymać wysokie standardy przyrodnicze tego terenu, w tym zachować minimum 30 % powierzchni biologicznie czynnej /k.79 proj.bud./. Natomiast ostatecznie organ zdecydował, że udział powierzchni biologicznie czynnej na powierzchni terenu inwestycji dla terenu objętego wnioskiem wynosić ma min. 20 % (k.78 proj.bud.). Nie ma tutaj żadnej sprzeczności czy podwójnego ustalenia tego wskaźnika, jak to odczytuje skarżąca. Wskaźnik został ustalony w wysokości min. 20 % i jest to bezdyskusyjne, wobec prawomocności i ostateczności tej decyzji. Przy okazji omawiania tego parametru należy wspomnieć o kolejnym zarzucie, mianowicie, że wskaźnik powierzchni zabudowy winien być rozpatrywany osobno dla działki nr [...] i osobno dla działki nr [...]. Zarzut ten jest bezzasadny, a z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wynika cos przeciwnego. Najpierw jednak należy sięgnąć do przepisów Rozporządzenia. § 5 ust. 1 i 2, w brzmieniu obowiązującym na chwilę orzekania przez organy, wskazuje: 1. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego.2. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Z kolei "Terenem", o którym mowa w art. 61 u.p.z.p. jest obszar, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a więc obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja inwestycji ( tak wyrok NSA z dnia 4 października 2017 r. II OSK 1348/17). Podobnie wskazał WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 20 października 2016 r. II SA/Gl 626/16: "Przez teren, o którym mowa art. 59 ust. 1, a także w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., należy rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych. Jeżeli teren inwestycji obejmuje dwie działki ewidencyjne, to powinny być one traktowane jako pewna całość, a przez szerokość frontu działki należy rozumieć łączną szerokość frontu działek stanowiących teren inwestycji". Jak wynika z decyzji WZ, wskaźnik powierzchni zabudowy łącznie istniejącej i projektowanej w stosunku do powierzchni terenu inwestycji ( dz.nr [...]) wyznacza się w przedziale od 45% do 49%. Oznacza to w sposób oczywisty, że wskaźnik ten został wyznaczony dla całego terenu, to jest łącznie dla działek nr [...] Nie można zatem rozpatrywać tego parametru oddzielnie dla wskazanych działek, gdyż byłoby to sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy. Przechodząc do kwestii zarzutu, że projekt nie spełnia wymogów decyzji WZ co do szerokości elewacji frontowej od strony ul. G. wskazać trzeba, iż zgodnie z § 6 ust. 1 i 2 Rozporządzenia, także w brzmieniu obowiązującym na chwilę orzekania przez organy: 1. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. 2. Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust.1. W związku z powyższym od strony ul. G. , czyli od frontu terenu inwestycji, składającego się z działek nr [...], wyznaczono szerokość elewacji od 85 do 95 m. Skarżący twierdzi, ze ta szerokość jest mniejsza, gdyż bierze pod uwagę tylko ścianę istniejącego i projektowanego budynku mającą biec mniej lub bardziej wzdłuż drogi (ul. G. ), nie bierze zatem pod uwagę ściany odchodzącej ukośnie w głąb, ale widocznej od frontu terenu. Tymczasem w ocenie Sądu projektant prawidłowo ujął w pomiarach kubaturę drugiego planu, widoczną od frontu terenu /schemat elewacji k.105 akt sądowych/. Jak to bowiem wskazał trafnie WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 15 stycznia 2020 r. II SA/Bd 752/19, LEX nr 2775489, "Pojęcie "szerokość elewacji frontowej" należy interpretować jako odległość w linii prostej łączącą dwa najdalej oddalone od siebie punkty w elewacji budynku widocznej od strony frontu działki. Z kolei pojęcie "frontu działki" zostało zdefiniowane w § 2 pkt 5 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) i oznacza część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę". Skoro ściana ukośna jest widoczna od frontu terenu działek ( co wynika z przedstawionych schematów), to sposób pomiaru uwzględniający punkt jej najdalszego zasięgu jest poprawny. Poprawność tę najlepiej uzmysłowi przykład z bryłą na planie trójkąta. Otóż jeśli taka bryła miałaby być budowana w taki sposób, że do frontu działki przylega tylko jeden z jej wierzchołków, to szerokość elewacji frontowej nie będzie równała się szerokości punktu przylegania wierzchołka., ani też sumie długości ścian od niego odchodzących, tylko odległości między najdalszymi punktami tych ścian, widocznych od strony frontu działki. W świetle powyższego sposób obliczenia szerokości elewacji frontowej jest zdaniem Sądu prawidłowy, a założona w projekcie szerokość 93,47m /T.II k.20 proj.bud./ mieści się w przedziale ustalonym warunkami zabudowy. Na marginesie stanowiska obu stron w tym przedmiocie należy zaznaczyć, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przeprowadza się dowodu z opinii biegłego; jedynym możliwym dowodem jest wyłącznie dowód z dokumentu (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Przechodząc do bardziej ogólnego zarzutu, wskazać trzeba, że skarżący twierdzi, iż w decyzji o warunkach zabudowy zapisano, że nowo projektowany budynek ma kontynuować formę i gabaryty budynku historycznego ( zarówno kształt, jak i powierzchnia zabudowy powinny być takie same). Tymczasem powierzchnia zabudowy budynku B nie odpowiada powierzchni zabudowy budynku A, jak również kształt powierzchni zabudowy determinujący formę jest inny. Wstępnie przytoczyć należy trafne spostrzeżenie zawarte w wyroku WSA w Krakowie z dnia 7 marca 2018 r. II SA/Kr 1691/17, LEX nr 2476016: " 1. Zgodność zamierzenia inwestycyjnego z zasadą zachowania ładu przestrzennego, z woli ustawodawcy, nie została poddana "swobodnej" ocenie organu, co znalazło wyraz w nakazie odpowiedniego stosowania art. 56 u.p.z.p. do decyzji o warunkach zabudowy.2. Stosownie do art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków, określenie granic terenu, dla którego mają zostać ustalone warunki zabudowy, należy do wnioskodawcy. Organ zatem nie może granic tego terenu określać odmiennie, w szczególności dokonywać jego podziału lub zawężenia. Konsekwencją tego, formalnego "związania" organu treścią wniosku w omawianym zakresie jest to, że i rozstrzygnięcie musi odnosić się do całego terenu we wskazanych granicach. Związanie to nie jest jednak jednoznaczne z zakazem merytorycznej kontroli sposobu określenia "terenu". 3. Pojęcia "terenu inwestycji" i "działki budowlanej" w odniesieniu do ustaleń warunków zagospodarowania, są traktowane przez prawodawcę jak równoważniki. Stąd też określony we wniosku "teren" postrzegać należy jako grunt, którego wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego". W pierwszym rzędzie należy zatem podkreślić, o czym już była mowa, że powierzchnia zabudowy została określona nie odrębnie dla obu działek geodezyjnych, ale łącznie dla całego terenu. Nie można w szczególności mówić o powierzchni zabudowy budynków osobno, a tylko o sumie powierzchni zabudowy budynków zaprojektowanych ( łącznie istniejącego i projektowanego) dla całego terenu. Implikuje to niemożność ( czy precyzyjniej prawną irrelewantność) takiego porównania, jak to czyni skarżąca, a więc "kształtu powierzchni zabudowy" z punktu widzenia parametrów zawartych w decyzji WZ. Tylko zaś porównanie odnoszone do tych parametrów może świadczyć o tym, czy zostały spełnione warunki zachowania ładu przestrzennego; przy tego rodzaju ocenie bada się bowiem nowo projektowaną inwestycję pod kątem spełnienia tych parametrów. Zatem nie porównuje się powierzchni zabudowy obu budynków w stosunku do siebie, ale łącznie ich powierzchnie zabudowy w stosunku do parametru ustalonego w decyzji WZ. Zachowanie ładu przestrzennego w planowaniu przestrzennym nie jest tylko pojęciem, zorientowanym subiektywnie na dowolnego obserwatora, ale pojęciem, które w przypadku decyzji o ustaleniu warunków zabudowy opiera się o konkrety wynikające z parametrów przewidzianych przez Rozporządzenie. Uznając ład przestrzenny, zdefiniowany w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. za wartość wymagającą ochrony i uzasadniającą ograniczenie prawa własności – ustawodawca wprowadził procedurę ustalania warunków zabudowy celem zrównoważenia tych dwóch wartości (zapewnienia ładu przestrzennego i ochrony prawa własności). Zatem ład przestrzenny w tym ujęciu to tak kontynuowanie funkcji, jak i nawiązanie do wskaźników zabudowy kształtujących ten ład, o których mowa. Mówiąc wprost, wyobrażenie skarżącego na temat tego, czy nowo projektowany budynek ma być identyczny z istniejącym, powzięte poprzez jego przekonanie o sposobie zapewnienia przez to ładu przestrzennego, nie opiera się o przepisy Rozporządzenia i decyzję o warunkach zabudowy. Ta ostatnia bowiem wyraźnie wskazała /k.88 proj.bud./, że na podstawie przeprowadzonej analizy można stwierdzić, że warunek utrzymania ładu przestrzennego dla wnioskowanego zamierzenia jest możliwy do zrealizowania pod warunkiem uwzględnienia poniższych parametrów, w zakresie kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy i nawiązania do parametrów zabudowy na działkach sąsiednich. W tym kontekście zauważyć należy, że zarówno wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jak i geometrię dachu ustalono w decyzji WZ dla budynku "nowego" jako kontynuację tych parametrów budynku istniejącego, zaś budynek projektowany spełnia te warunki. Wobec tego nowy budynek kontynuuje bez wątpliwości parametry budynku istniejącego. Ponieważ natomiast powierzchnia zabudowy jest wskazana łącznie dla obu budynków w odniesieniu do terenu, a nie do każdej z działek, znikąd nie wynika warunek, że powierzchnia zabudowy projektowanego budynku ma być taka sama jak istniejącego; podobnie co do kształtu nowego budynku. W decyzji WZ mowa była tylko o 2 oddzielnych dla obu budynków parametrach: wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu, właśnie z uwagi na konieczność kontynuacji gabarytów. Nie ma racji skarżący zarzucając naruszenie art. 40 ust. 3 Rozporządzenia, który brzmi następująco: "Odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1. Zdaniem skarżącego, odległość od boiska, o której mowa, należy liczyć od ogrodzenia boiska, będącego jednocześnie ogrodzeniem granicznym według linii DEF na rysunku PZT projektu budowlanego. Z kolei inwestor wskazuje, że odległość ta ma być liczona między oknami a najbardziej zewnętrznym elementem boiska ( jego skrajnią) i tak liczona odległość wynosi w tym wypadku 13,95 m. Jest zatem zgodna ze wskazanym przepisem Rozporządzenia. Słusznie wskazuje inwestor że sposób ustalenia tej odległości zaproponowany przez skarżącego prowadziłby do sytuacji, gdy istotną byłaby odległość od ogrodzenia bez względu na to, gdzie znajduje się boisko. Prawidłowość stanowiska organów i inwestora potwierdza wyrok NSA z dnia 7 października 2015 r., II OSK 306/14, LEX nr 1987198: " Przepis § 40 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) określa minimalną odległość od okien budynku do zespołu urządzeń znajdujących się na placu zabaw, a nie od ogrodzenia tego placu". Tezę tego wyroku należy w pełni podzielić. Co do przewidywanych usunięć drzew, to zostały one zaplanowane w porozumieniu z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, który postanowieniem z dnia 12 października 2020r. znak ZN-III.5146.531.2020.SK uzgodnił zakres niezbędnego usunięcia drzew i krzewów, w tym pod warunkiem przesadzenia wymienionych roślin /T.I, k. 182 proj.bud./. Jak chodzi zaś o projektowane nasadzenia, umiejscowione one będą wyłącznie na działkach inwestycyjnych. Organ, dokonującv kontroli wskazał, że inwestor nie planuje nasadzeń ingerujących w działki sąsiednie. Natomiast przewidywane przez skarżącego przyszłe ewentualne problemy związane z rozrostem drzew (poza granicę działki) nie mieszczą się w ramach kontroli administracyjnoprawnej projektu budowlanego. Jeśli projekt budowlany odpowiada przepisom prawa w tym przede wszystkim jest zgodny z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz innym przepisom szczególnym, to należy założyć, że inwestycja ta nie będzie naruszała uzasadnionych interesów osób trzecich. Jeśli takowe nastąpi w fazie eksploatacji nieruchomości, to skarżącemu będzie przysługiwało prawo żądania dokonania czynności mających na celu zlikwidowanie powstałych nieprawidłowości (por. podobnie wyrok NSA z dnia 2 października 2015 r. II OSK 257/14, LEX nr 2002645). Reasumując, nie zachodzą wskazywane w skardze naruszenia przepisów procesowych i materialnoprawnych. Sąd podzielił w pozostałym zakresie stanowisko organu zawarte w skarżonej decyzji, nie dostrzegając z urzędu innych naruszeń. Sąd na gruncie niniejszej sprawy podziela również stanowisko, że nie ma powodu, aby szczegółowo omawiać pozostałe zarzuty zawarte w replice do odwołania ( w aktach elektronicznych), do których odsyła skarga, a które nie są istotne dla rozstrzygnięcia. Zwłaszcza chodzi tu o zarzuty co do treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Trzeba bowiem przypomnieć, że Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak wyrok NSA z dnia 15 września 2021 r., sygn. III FSK 2734/21). Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 12 września 2019 r., sygn. II GSK 634/19, podkreślając, że "Co do zasady, art. 134 p.p.s.a. wymaga ustosunkowania się do zarzutów przedstawionych w skardze, jednakże brak tego, jak również skoncentrowanie się tylko na kwestiach, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a pominięcie wątków, które mają charakter uboczny i na rozstrzygnięcie nie wpływają - nie stanowi uchybień, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji, sąd nie musi odnosić się do wszystkich zagadnień podniesionych w skardze, jeśli nie mają one istotnego znaczenia dla końcowego wyniku kontroli zaskarżonego aktu lub czynności". Końcowo można też zacytować wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2021 r. I GSK 1522/20, w którym wskazano, że "Wojewódzki sąd administracyjny w uzasadnieniu wyroku nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego z zarzutów skargi i do każdego z argumentów na ich poparcie - może je oceniać całościowo". Z wymienionych przyczyn, mając na uwadze przedstawioną argumentację, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.