II SA/Kr 1448/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 18 września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wygaszenia decyzji skargę oddala. Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. znak: [...] z dnia 18 września 2015 r. utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. nr [...] z dnia 2 lutego 2015 r. znak [...] , którą w oparciu o art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. odmówiono wygaszenia w trybie art. 162 K.p.a. decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 15 września 1998 r. znak: [...] w odniesieniu do której zapadła decyzja Wojewody K. z dnia 31 grudnia 1998 r. znak: [...] , którą to uchylono inkryminowaną decyzję w części dotyczącej terminu nakazu decyzji i w tym zakresie umorzono postępowanie, zaś w pozostałym zakresie utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu 15 września 1998 r. Prezydent Miasta K. wydał decyzję nr [...] znak: [...] nakazującą Inwestorowi Z.P. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego na działce nr [...] obr. [...] w rejonie ul. [...] w K. w terminie do dnia 30 listopada 1988 r. (akta organu I instancji, karta nr [...] ). W wyniku zaskarżenia ww. decyzji Wojewoda K. decyzją z dnia 31 grudnia 1998 r. znak: [...] uchylił ww. decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku, zaś w pozostałym zakresie utrzymał przedmiotową decyzję w mocy (akta organu I instancji, karta nr [...] W dniu 8 maja 2014 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynął wniosek Z.P. uzupełniony pismem z dnia 2 czerwca 2014 r. oraz pismem z dnia 9 grudnia 2014 r. o wygaszenie w trybie art. 162 K.p.a. decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 15 września 1998 r. znak: [...] (akta organu I instancji, karty nr [...] ). Pismem z dnia 13 stycznia 2015 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. zawiadomił strony o wszczęciu na wniosek Z.P. postępowania administracyjne w sprawie wygaśnięcia ostatecznej decyzji nr [...] z dnia 15 września 1998 r., znak: [...] a także o możliwości zapoznania się z kompletem akt sprawy, a także wypowiedzenia się co do postępowania dowodowego, jak i wszelkich materiałów i zgłoszonych żądań (akta organu I instancji, karta nr [...] ). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 2 lutego 2015 r. wydał decyzje [...] , w której odmówił wygaszenia w trybie art. 162 K.p.a. decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 15 września 1998 r. znak: [...] w odniesieniu do której zapadła decyzja Wojewody K. z dnia 31 grudnia 1998 r. znak: [...] , którą to uchylono decyzję w części dotyczącej terminu wykonania nakazu decyzji, i w tym zakresie umorzono postępowanie, zaś w pozostałym zakresie utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Od powyższej decyzji odwołanie z zachowaniem terminu złożyła Z.P. . [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego podał, że dokonał ponownej oceny prawidłowości postępowania administracyjnego organu I instancji i zasadności wydanej decyzji w oparciu o akta sprawy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. , znak: [...] . Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 15 września 1998 r. nr [...] znak: [...] Podano, że podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji jest art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. instytucja wygaśnięcia decyzji stanowi odstępstwo od przewidzianej w art. 16 § 1 K.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych i w związku z powyższym ww. przepis K.p.a. nie powinien być interpretowany rozszerzająco (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 433/12). Organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) decyzja stała się bezprzedmiotowa, b) stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Instytucja stwierdzenia wygaśnięcia decyzji określona w art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. dotyczy decyzji, które albo nie zostały jeszcze wykonane i wskutek określonych okoliczności faktycznych wykonanie ich stało się bezprzedmiotowe (niemożliwe), albo decyzji które są w trakcie wykonywania lub wykonane w części, ale dalsze ich wykonywanie może być uznane za bezprzedmiotowe (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1179/06). W piśmiennictwie przyjmuje się, że bezprzedmiotowość wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku gdy powoduje ona taki skutek (J. Borkowski, [w.] Komentarz, 1996, s. 750-751). Bezprzedmiotowość może być spowodowana zmianą stanu prawnego. Dotyczy to jednak tylko takich przypadków, gdy znowelizowane przepisy przewidują taki skutek (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2263/11). Na istnienie i skuteczność stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie nowych przepisów odmiennie regulujących daną materię, nowe unormowania mają wpływ tylko wtedy, gdy obowiązują z mocą wsteczną. Jeśli zatem nowa prawna nie zawiera odmiennych postanowień co do losu decyzji wydanych przed jej wejściem w życie, decyzje te będą wiążące nadal, mimo że przestała istnieć lub zmieniła się podstawa prawna, która uzasadniała ich wydanie (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 maja 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 2389/04). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważono, że Z.P. jako przyczynę bezprzedmiotowości decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 15 września 1998 r. znak: [...] uzasadniającą stwierdzenie jej wygaśnięcia, wskazuje na decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 13 czerwca 2013 r. nr [...] znak: [...] (akta organu I instancji, karta nr [...] ) w sprawie aktualizacji użytków na działce [...] obr. [...] ewidencyjna K. o powierzchni 797 m2 w klasie bonitacyjnej RIIIa będącej własnością: Państwa Z.P. , M.P. oraz B.P. . Powyższą decyzją Prezydent Miasta K. orzekł o zmianie danych ewidencyjnych dla obr. [...] jednostka ewidencyjna K. w ten sposób, że ujawnia się w miejsce dotychczasowych użytków gruntowych użytek Bi (inne tereny zabudowane), dla działki nr [...] o powierzchni 0,0797 ha z RIIIa o powierzchni 0,0797 ha na Bi o powierzchni 0.0797 ha. Odwołująca się podnosi, że skoro wskutek wydania przez Prezydenta Miasta K. ww. decyzji z 13 czerwca 2013 r. kategoria działki nr [...] (stanowiąca użytki gruntowe RIIIa) obr [...] w K. została zmieniona na kategorię Bi - inne tereny zabudowane, to decyzja nakazująca rozbiórkę wydana przez Prezydenta Miasta K. w dniu 15 września 1998 r. nr [...] znak: [...] stała się bezprzedmiotowa. Zgodnie bowiem z twierdzeniem skarżącej istnieje możliwość legalizacji obiektu budowlanego znajdującego się na ww. działce. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że jakkolwiek bezprzedmiotowość decyzji administracyjnej może być skutkiem zmiany stanu prawnego, to nie ma to zastosowania w niniejszej sprawie. W orzecznictwie i doktrynie powszechnie przyjmuje się, jak to zostało wskazane powyżej, że bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania bytu prawnego elementu stosunku materialnoprawnego, który zostaje nawiązany na podstawie decyzji administracyjnej. Jako zdarzenia powodujące bezprzedmiotowość decyzji wymienia się: zgaśniecie podmiotu, zniszczenie lub przekształcenie przedmiotu, zmiana stanu faktycznego uniemożliwiająca wykonanie decyzji bądź też zmiana stanu prawnego w przypadku, gdy nowa regulacja przewiduje taki skutek. Organ odwoławczy wskazuje, że zmianę danych w operacie ewidencyjnym nie można zaliczyć do żadnej z wyżej wymienionych przyczyn bezprzedmiotowości decyzji. Zmiana ta nie spowodowała bowiem ustania prawnego bytu żadnego z istotnych elementów stosunku materialnoprawnego wykreowanego decyzją rozbiórkową. W dalszym ciągu istnieje zobowiązany do wykonania tej decyzji podmiot, przedmiot decyzji i niewykonany obowiązek wynikający z dalej obowiązującej normy administracyjnoprawnej. Ponadto zaznaczono, że nakaz rozbiórki obiektu budowlanego jest konsekwencją naruszenia przepisów prawa budowlanego. Zmiana stanu prawnego w postaci zmiany danych w operacie ewidencyjnym nie powoduje stanu niewykonalności decyzji rozbiórkowej. Powyższa zmiana danych ewidencyjnych nie usuwa przyczyny wydania nakazu rozbiórki, czyli naruszenia prawa poprzez samowolne wzniesienie obiektu budowlanego. Powstały obiekt w dalszym ciągu pozostaje bowiem samowolą budowlaną, a nie staje się obiektem legalnym. Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym dominuje pogląd, iż decyzja nakazująca rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku nie staje się bezprzedmiotowa na skutek zaistniałych zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 701/11; Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 749/09; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1301/08; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 154/09; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 77/10 i Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 78/10). W związku z powyższym należy uznać, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 15 września 1998 r. nr [...] znak: [...] , nakazująca rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego na działce nr [...] obr. [...] w rejonie ul. [...] w K. nie stała się bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. Organ odwoławczy wskazał także, że żaden obowiązujący przepis prawa materialnego nie przewiduje możliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego w przypadku zmiany danych w operacie ewidencyjnym. Dlatego też z uwagi na to, że bezprzedmiotowość decyzji administracyjnej jest konieczną przesłanką do stwierdzenia jej wygaśnięcia, a w niniejszej sprawie nie zachodzi bezprzedmiotowość decyzji, brak jest potrzeby analizy pozostałych przesłanek wygaśnięcia decyzji z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., takich jak wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony. Okoliczności sprawy w zakresie określonym przedmiotem rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja wydana w oparciu o przepis art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. - jest w ustalonym stanie sprawy zasadna, ponieważ organ I instancji był zobowiązany do odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 15 września 1998 r. nr [...] znak: [...] nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego na działce nr [...] obr. [...] w rejonie ul [...] w K. Mając powyższe na uwadze, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że rozstrzygniecie organu nadzoru budowlanego I instancji jest prawidłowe, dlatego też organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. był zobowiązany do jego utrzymania w mocy. Z.P. w dniu 16 października 2015 r. wniosła, za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję znak: [...] z dnia 18 września 2015 r. Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca. Uznała zaskarżoną decyzję za krzywdzącą sprzeczną z prawem. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymują swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone zostały w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." i sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa procesowego i materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, wskazane zostały w art. 145 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Tym samym zgodnie z ww. przepisami nie każde naruszenie prawa będzie skutkowało uchyleniem zaskarżonych decyzji. Skarga strony skarżącej nie jest zasadna i nie zachodzą żadne podstawy do zastosowania art. 145 P.p.s.a. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. W dniu 15 września 1998 r. Prezydent Miasta K. wydał decyzję nr [...] znak: [...] nakazującą inwestorowi Z.P. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego na działce nr [...] obr. [...] w rejonie ul. [...] w K. w terminie do dnia 30 listopada 1988 r. (akta organu I instancji, karta nr [...] ). Decyzja ta została zreformatowana przez organ II instancji w ten sposób, że Wojewoda K. decyzją z dnia 31 grudnia 1998 r. znak: [...] uchylił ww. decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku, zaś w pozostałym zakresie utrzymał przedmiotową decyzję w mocy (akta organu I instancji, karta nr [...] ). Podstawą do wydania nakazu rozbiórki było wybudowanie ww. budynku gospodarczego na nieruchomości rolnej i ustalenia wówczas obowiązującego planu miejscowego wyłączały możliwość budowy takiego obiektu. Skarżąca nie wykonała ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego na działce nr [...] w rejonie ul. [...] w K . Zamiast tego zwróciła się do Prezydenta Miasta K. o zmianę przeznaczenia gruntu obejmującego działkę nr [...] z użytku rolnego klasy RIIIa na budowlany Bi. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 13 czerwca 2013 r. nr [...] znak: [...] (akta organu I instancji, karta nr [...] ) dokonał aktualizacji użytków na działce [...] o powierzchni 797 m2 w ten sposób, że orzekł o zmianie danych ewidencyjnych dla obr. [...] jednostka ewidencyjna K. poprzez ujawnienie w miejsce dotychczasowych użytków gruntowych użytek Bi (inne tereny zabudowane) dla działki nr [...] o powierzchni 797 m2 ha z RIIIa na Bi. Ta zmiana klasyfikacji użytku z rolnego na budowlany dała asumpt skarżącej do złożenia wniosku o wygaszanie decyzji o nakazie rozbiórki na podstawie art. 162 K.p.a. Zgodnie z tym artykułem organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony lub też została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. Żadna z ww. przesłanek w sprawie nie zaistniała. Stosownie do powołanej treści art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. wygaśnięcie decyzji stwierdza się, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Z powołanego przepisu wyprowadzić należy dwie normy prawne. Pierwsza z nich dotyczy takiej sytuacji, w której organ jest zobligowany do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a jej wygaszenie nakazuje przepis prawa. Druga sytuacja polega na tym, że organ ma prawo do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa i leży to w interesie społecznym lub interesie strony. Zarówno w pierwszej, jak i drugiej normie muszą zostać spełnione łącznie obie wskazane przesłanki, tj. bezprzedmiotowości i istnienie przepisu prawa nakazującego wygaszenie decyzji lub bezprzedmiotowości i istnienie interesu społecznego lub interesu strony. Bezprzedmiotowość decyzji może wynikać z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu ustania bytu prawnego podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającej wykonanie decyzji albo zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek. Bezprzedmiotowość decyzji nie występuje w przypadku, gdy zobowiązany podmiot nie wykonał obowiązku nakazu rozbiórki. Tylko wówczas, gdyby obiekt budowlany objęty nakazem rozbiórki przestał istnieć (np. na skutek jego rozebrania lub całkowitego zniszczenia na skutek pożaru lub powodzi) można by uznać, że wcześniejsza decyzja nakazująca rozbiórkę takiego obiektu stała się bezprzedmiotowa. Taki pogląd, jaki prezentuje w tej sprawie Sąd jest jednolicie akceptowany przez sądownictwo administracyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt II OSK 519/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt II OSK 956/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1460/07, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawo budowlane nie przewiduje przedawnienia wykonania obowiązku rozbiórki budynku i nawet upływ tak znacznego okresu jak 17 lat nie powoduje, że skarżąca jako zobowiązana nie powinna wykonać nakazu rozbiórki. Brak wykonania tego obowiązku nie prowadzi do bezprzedmiotowości decyzji o rozbiórce. W związku z tym należy stwierdzić, że w tej sprawie organy obu instancji nie naruszyły prawa stwierdzać brak podstaw wygaszania decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki istniejącego budynku gospodarczego. Taka bowiem decyzja rozbiórkowa nie stała się bezprzedmiotowa. Skoro nadal istnieje obiekt budowlany podlegający rozbiórce, obowiązuje ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę, jest również podmiot zobowiązany do wykonania tej decyzji i nie nastąpiła jakakolwiek zmiana przepisów zakazująca wykonywania ostatecznych decyzji rozbiórkowych – to nie ma sytuacji bezprzedmiotowości decyzji z dnia 15 września 1998 r. nr [...] znak: [...] mocą której Prezydent Miasta K. nakazał inwestorowi Z.P. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego na działce nr [...] obr. [...] w rejonie ul. [...] w K. Nie prowadzi do uznania za bezprzedmiotową ww. decyzję ani okoliczność braku, mimo upływu ponad 17 lat, wszczęcia postępowania egzekucyjnego celem wykonania decyzji rozbiórkowej, ani też okoliczność, że w ewidencji gruntów w 2013 r. nastąpiła zmiana faktycznego sposobu użytkowania działki nr [...] z gruntu rolnego klasy RIIIa na budowlany Bi. Taka zmiana nie ma żadnego znaczenia dla oceny bezprzedmiotowości decyzji rozbiórkowej z 1998 r. Tylko dla przypomnienia należy wskazać, że wydano decyzję o rozbiórce nie z powodu zapisów w ewidencji gruntów, ale z powodu treści obowiązującego w 1998 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zakwalifikowanie danego gruntu w planie miejscowym nie musi pokrywać się z faktycznym jego wykorzystywaniem. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w tej sprawie organy obu instancji w żadnym stopniu nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postepowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym skarga skarżącej podlega, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddaleniu.