II SA/Kr 1697/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Beata Łomnicka Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi PPHU [....] sp. j. z siedzibą w M. na decyzję Nr [....] [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 sierpnia 2014 r., znak: [....] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. wydał w dniu 17 lipca 2014 r., na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, decyzję znak: [...] , która nakazał inwestorowi Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Handlowo-Usługowemu "[...]" P.S. i Wspólnicy - Spółka Jawna z siedzibą w M. wykonanie rozbiórki obiektu sprzedaży ulicznej posadowionego na działce nr [...] w M. obr. [...] o numerze rejestracyjnym [...] , wykonanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę oraz niezgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta M. Przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w M. toczyło się postępowanie w sprawie posadowienia obiektu sprzedaży ulicznej na działce nr [...] obr. [...] w M. w sposób niezgodny z przepisami. Jak wynika z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w M. dla ww. nieruchomości stanowi ona współwłasność małżeńską A.B. i L.B. Postępowanie zostało wszczęte z urzędu, w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 3 kwietnia 2013 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w M. ustalili, że na ww. działce znajduje się przyczepa specjalna M4, o nr rejestracyjnym [...] , użytkowana jako obiekt handlowy, "przyczepa posadowiona jest na metalowych wspornikach stanowiących element wyposażenia przyczepy." W trakcie kontroli przedstawiona została do wglądu umowa dzierżawy, zawarta 1 czerwca 2008 r. pomiędzy współwłaścicielem A.B. a dzierżawcą Przedsiębiorstwem Produkcyjno - Handlowo - Usługowym "[...] ", której kopia dołączona została do protokołu kontroli. Przełożono także kopię dowodu rejestracyjnego przyczepy specjalnej wydanego przez Starostę M. , która stanowi załącznik do protokołu kontroli z dnia 3 kwietnia 2013 r. (akta administracyjne organu I instancji, karty nr [...] . Jak wynika z dowodu rejestracyjnego przyczepa stanowi własność spółki jawnej prowadzonej pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Handlowo - Usługowe "[...]" P.S. i Wspólnicy, która wpisana jest do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...] . Uchwałą Rady Miejskiej w M. Nr [...] z dnia 24 października 2012 r. (Dz. U. Woj. [...] .) w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w mieście M. pod nazwą "[...] ", którą objęto obszar obejmujący działkę nr [...] obr. [...] w M. zakazano lokalizacji mobilnych punktów sprzedaży ulicznej. Na podstawie uproszczonego wypisu z rejestru gruntów Powiatowy Inspektor ustalił strony postępowania tj. współwłaścicieli działki [...] A.B. i L.B. na której posadowiona jest przyczepa, właściciela działki sąsiadującej Gminę M. , oraz właściciela obiektu Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Handlowo - Usługowe "[...]" P.S. i Wspólnicy sp. j. z siedzibą w M. Zawiadomieniem z dnia 7 marca 2014 r" znak: [...], w trybie art. 61 § 1 K.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie posadowienia obiektu sprzedaży ulicznej na działce [...] w M. , w sposób niezgodny z przepisami, w szczególności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (akta administracyjne organu I instancji, karta nr [...]). Zgodnie z art. 10 K.p.a. przed wydaniem decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił strony o możliwości zapoznawania się z zebranym materiałem, złożeniu wniosków, uwag lub zastrzeżeń (akta administracyjne organu I instancji, karty nr [...] ). W dniu 11 marca 2014 r. P.S. zapoznał się jako strona z aktami postępowania prowadzonymi pod znakiem: [...] , sporządzono także protokół z przyjęcia strony, w którym znajduje się oświadczenie cyt.: " dla mnie jako właściciela nie jest to obiekt, tylko pojazd. Zaznaczam, iż obiekt został posadowiony na działce w czerwcu 2008 roku, na podstawie umowy dzierżawy" (akta administracyjne organu I instancji, karty nr [...]). Od powyższej decyzji odwołanie złożyło, z zachowaniem terminu wynikającego z art. 129 § 2 K.p.a., Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Handlowo - Usługowe "[...] " P.S. i Wspólnicy sp. j. Decyzją Nr [...] z dnia 22 sierpnia 2014 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia 17 lipca 2014 r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". W przedmiotowej sprawie ustalono, że inwestor posadowił na działce nr [...] w M. przyczepę specjalistyczną, która pełni funkcję obiektu handlowego. Definicja tymczasowych obiektów budowlanych została zawarta w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Wyliczenie obiektów zawarte w tym przepisie ma charakter przykładowy. Do tego rodzaju obiektów mogą być zatem zaliczane także inne obiekty budowlane, o analogicznych właściwościach. Obiekt tymczasowy cechuje zgodnie z art 3 pkt. 5 Prawa budowlanego brak trwałego połączenia z gruntem lub konstrukcja umożliwiająca jego przeniesienie w inne miejsce. Cecha tymczasowości wynika w tym przypadku z cech konstrukcyjnych, trwałości materiałów oraz technologii czy też projektu obiektu budowlanego. Posadowiony na działce nr [...] w M. obiekt został zatem prawidłowo zakwalifikowany przez organ I instancji jako tymczasowy z uwagi na to, iż nie jest trwale powiązany z gruntem. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje, że wykonany zakres robót wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Przedmiotowego obiektu tymczasowego nie można zaliczyć do kategorii obiektów budowlanych, których wykonanie zostało przez ustawodawcę zwolnione z takiego wymogu zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Inne niż wskazane w omawianym przepisie obiekty tymczasowe wymagają zatem uzyskania pozwolenia na budowę. Przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany - przyczepa specjalistyczna - został, zgodnie z oświadczeniem osoby uprawnionej do reprezentacji, posadowiony na działce nr [...] w M. w czerwcu 2008 r., nie uzyskano przed tym pozwolenia na budowę, zamiar budowy nie został także zgłoszony właściwemu organowi architektoniczno - budowlanemu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie można zakwalifikować przedmiotowego obiektu tymczasowego do kategorii określonej w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, dla których budowy wystarczające jest zgłoszenie. Nie został bowiem rozebrany lub przeniesiony przez właściciela w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonej w zgłoszeniu, co stanowi warunek konieczny uznania go za tymczasowy obiekt budowlany nie wymagający pozwolenia na budowę. Zgodnie z ugruntowaną linia orzeczniczą wyrażoną między innymi w wyroku z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1389/11 cyt.: "W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyczepa specjalistyczna przeznaczona i wykorzystywana na cele działalności gastronomicznej jako stacjonarny punkt "małej gastronomii" spełnia pod względem konstrukcyjnym i funkcjonalnym warunki do uznania jej za tymczasowy obiekt budowlany" (dostępny Lex nr 125864, por. też uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 423/11, opub. w Lex nr 1403281). Fakt, że obiekt ten posiada ważny dowód rejestracyjny oraz opłacone ubezpieczenie OC, nie jest przesłanką wykluczającą uznanie go za tymczasowy obiekt budowlany. Dokumenty te potwierdzają jedynie dopuszczenie przedmiotowego obiektu do ruchu na drogach publicznych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 574/09, opub. w Lex nr 706998). Ponadto jak wynika z protokołu kontroli przedmiotowa przyczepa posadowiona jest na metalowych wspornikach stalowych oraz ma zdemontowane koła. Tablica rejestracyjna, co widoczne jest na zdjęciu nr 2 oparta została o przednią ścianę przyczepy i dyszel, nie jest przymocowana na stałe, zgodnie z art. 60 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.). Czas jaki tymczasowy obiekt budowlany pozostaje na działce nr [...] w M. potwierdził również właściciel tymczasowego obiektu budowlanego - przyczepy specjalistycznej w oświadczeniu złożonym w siedzibie Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego do protokołu w dniu 11 marca 2014 r. przyznał, że umieścił ww. obiekt w czerwcu 2008 r. i od tego czasu nie zmieniał jego lokalizacji. W konsekwencji, skoro wykonanie przedmiotowego obiektu wymagało pozwolenia na budowę, którym inwestor nie legitymował się, organ I instancji zasadnie prowadził postępowanie w sprawie legalności przedmiotowego obiektu w trybie art. 48 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie ustalono, że przedmiotowy obiekt tymczasowy nie spełnia wymogu zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania pozyskał informację, że dla obszaru, na którym zlokalizowana jest działka nr [...] w M. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w mieście M./ pod nazwą "[...]", który został zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 24 października 2012 r. (Dz. Urz. Woj. [...] ). Zgodnie z jego postanowieniami działka nr [...] w M. leży na terenie [...] . Tereny oznaczone tym symbolem przewidziane zostały pod zabudowę usługową, wprowadzony został jednak zakaz lokalizacji obiektów tymczasowych oraz mobilnych punktów sprzedaży ulicznej. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skoro miejscowy plan zagospodarowania, przewiduje zakaz zabudowy z określonymi wyjątkami, a przedmiotowa samowola budowlana do nich się nie zalicza, to nie jest możliwe zalegalizowanie jej w trybie art. 48 Prawa budowlanego. Okoliczności sprawy w ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja wydana w oparciu o przepis art. 48 Prawa budowlanego - jest w ustalonym stanie sprawy zasadna. Z powyższą decyzją nie zgodziło się Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "[...] P.S. Wspólnicy Sp. j. w M. zaskarżając ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w ustawowym trybie i terminie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: a) art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 1994 r. Nr 89, poz. 434), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem mobilnej przyczepy specjalistycznej nr rej.: [...], posiadającej koła i mogącej samodzielnie poruszać się pod drogach publicznych i niepublicznych, służącej skarżącemu do wykonywania handlu obwoźnego żywnością, jako tymczasowego obiektu budowlanego, podczas gdy w istocie stanowi ona pojazd w rozumieniu przepisów ustaw) - z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.); b) art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące wadliwym przyjęciem przez organ, iż skarżący powinien był uzyskać pozwolenie na budowę, celem posadowienia spornej przyczepy, jako tymczasowego obiektu budowlanego, nieprzewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu (art. 29 ust. 1 pkt 12) Prawa budowlanego); c) art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, poprzez niewłaściwe zastosowanie, skutkujące skierowaniem nakazu rozbiórki do obiektu nie będącego w dniu wydawania decyzji obiektem budowlanym, lecz pojazdem w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 50 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym; d) art. 7 K.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz niedochowanie staranności przy ocenie prawnej charakteru przyczepy skarżącego, w szczególności w trakcie analizy, określającej istotne cechy przyczepy, istniejące w momencie nakładania nakazu rozbiórki, przesądzające o jej kwalifikacji wyłącznie, jako pojazdu; e) art. 77 § 1 K.p.a. poprzez wybiórczą analizę przedłożonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego; f) art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przy czynieniu ustaleń faktycznych oraz dokonanie ustaleń sprzecznych z dowodami przedłożonymi w sprawie. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego poniesionych kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W obszernym uzasadnieniu skargi spółka powołała argumenty na uzasadnienie własnego stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie widząc podstaw do jej zmiany z powodu zarzutów zawartych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę decyzji administracyjnych. Kontrola Sądu ogranicza się do zbadania czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa. Skarga nie jest uzasadniona, a zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do tego, jak zakwalifikować na gruncie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) przyczepy specjalnej [...] o nr rejestracyjnym [...], użytkowanej jako obiekt handlowy (sprzedaży detalicznej) posadowionej jest na metalowych wspornikach stanowiących element wyposażenia przyczepy. W ocenie organów jest to tymczasowy obiekt budowlany, a w ocenie strony skarżącej jest to przede wszystkim pojazd dopuszczony do ruchu drogowego. Oceniając zgodność z prawem wydanych decyzji Sąd w pełni podziela argumentację organów. Tym samym trafnie organy w tej sprawie nakazały rozbiórkę obiektu sprzedaży ulicznej posadowionego na działce nr [...] w M. obr. [...] o numerze rejestracyjnym [...] , wykonanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę oraz niezgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta M. Zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, o ile brak możliwości zalegalizowania popełnionej samowoli budowlanej w oparciu o przesłanki określone w art. 48 ust. 2 ustawy. W myśl tego przepisu możliwe jest zalegalizowanie popełnionej samowoli budowlanej jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że wykonywanie obiektu w określonym miejscu w myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego może polegać na usytuowaniu obiektu, którego konstrukcja została wykonana poza miejscem budowy, co może dotyczyć takich obiektów budowlanych, jak np. kontenery. Okoliczność, że określony obiekt budowlany został wykonany w całości w innym miejscu nie zmienia faktu, że określona rzecz może stać się obiektem budowlanym po jej usytuowaniu w określonym miejscu, ze względu na jej przeznaczenie i sposób użytkowania. Żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania, czy od tego, że w każdej chwili może on być przeniesiony, przewieziony lub nawet sam może przemieścić się poprzez podłączenie do samochodu lub innego pojazdu. Na podstawie art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego oraz definicji "budowy" zawartej w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, w odniesieniu do takich obiektów jak barakowozy, przyczepy i inne podobne obiekty na kołach, przez ich "wybudowanie" rozumie się w orzecznictwie już samo dostarczenie takiego obiektu oraz jego postawienie na gruncie, z ewentualnym wykonaniem pewnych przystosowawczych robót budowlanych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 506/07, opub. w Lex nr 347903), a nawet samo tylko usytuowanie w określonym miejscu takiego obiektu, który w całości został wykonany poza miejscem budowy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1958/08, opub. w LEX 582870; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 216/07, opub. w Lex nr 468752; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 786/11 opub. w Lex nr 1086764; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 389/10 opub. w LEX nr 753537; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1545/07 opub. w LEX nr 516067; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 773/07 opub. w LEX nr 491993; wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 216/07 opub. w LEX nr 468752; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 747/07, opub. w Lex nr 510906). Niewątpliwie postawienie w określonym miejscu przyczepy, a następnie jej przystosowanie do prowadzenia działalności handlowej podlega regulacjom ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przez obiekt budowlany należy, stosownie do art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiąca całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami i wreszcie obiekt małej architektury. Stanowiąca przedmiot postępowania przyczepa nie mieści się w szczegółowych definicjach budynku, budowli i obiektu małej architektury zamieszczonych w art. 3 pkt 2 - pkt 4 ustawy. Ustawodawca wprowadził jednak do przepisów Prawa budowlanego definicję tymczasowego obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego pod pojęciem tymczasowego obiektu budowlanego należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Podane wyliczone ma charakter przykładowy i nie wyczerpuje całego katalogu możliwych innych jeszcze obiektów. Do takich należy także zaliczyć przyczepy kempingowe lub inne przyczepy zbudowane do poruszania się po drogach, ale wykorzystywane jako miejsca sprzedaży. W tej sprawie Sąd w pełni akceptuje stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym o możliwości zakwalifikowania danego obiektu, jako tymczasowego obiektu budowlanego decyduje przede wszystkim cel, w jakim ów obiekt został umieszczony na danej działce oraz okres funkcjonowania na niej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 348/08, opub. w LEX 529823; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. IV SA/Po 151/11, opub. w LEX 895918; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 574/09, opub. w LEX 706998; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt II SA/Po 525/12, opub. w LEX nr 1241177; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2271/12, opub. w LEX nr 1324147). Na podstawie art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego w odniesieniu do takich obiektów jak barakowozy, przyczepy i inne podobne obiekty na kołach, przez ich "wybudowanie" rozumie się w orzecznictwie już samo dostarczenie takiego obiektu oraz jego postawienie na gruncie, z ewentualnym wykonaniem pewnych przystosowawczych robót budowlanych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 506/07, opub. w LEX 347903). Należy także podnieść, że kwestia charakteru prawnego przyczepy kempingowej w świetle przepisów Prawa budowlanego była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które jednoznacznie uznaje ustawione na gruncie przyczepy kempingowe, nie spełniające swojej pierwotnej funkcji transportowo - komunikacyjnej, za obiekty budowlane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 384/11, z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1774/07 Lex nr 537719, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 380/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1504/10 Lex nr 760003). Wprawdzie w tej sprawie organy oceniały przyczepę specjalną, ale w ocenie Sądu stanowisko co do przyczep kempingowych można odnieść także do przyczep specjalnych. Nie ulega więc wątpliwości, że skoro w tej sprawie przyczepa specjalna M4 użytkowana jako obiekt handlowy (sprzedaży detalicznej) w przeciągu znacznie dłuższym niż 120 dni i posadowiona jest na metalowych wspornikach stanowiących element wyposażenia przyczepy – podlega przepisom Prawa budowlanego jako tymczasowy obiekt budowlany. Przyczepa ta jest bowiem wykorzystywana nie dla przewozu osób lub poruszania się po drogach, ale jako punkt sprzedaży pieczywa. Pełni identyczną funkcję jako budynek przystosowany do sprzedaży. Opis samej przyczepy i zgromadzony materiał zdjęciowy w oczywisty sposób potwierdza, że podstawowy sposób wykorzystywania tej przyczepy to przeznaczenie jej na cele prowadzenia stałej działalności handlowej (sprzedaż pieczywa). Tym samym nie ma znaczenia okoliczność, że przyczepa ta jest zarejestrowana i ma opłacone ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej. Te fakty nie mają żadnego związku z prowadzenie sprzedaży z tej przyczepy, czyli wykonywaniem podstawowej jej funkcji. To właściciel takiej przyczepy decyduje, jak będzie z niej korzystał. W tej zaś sprawie nie chodzi o potencjalne korzystanie z przyczepy, tylko o korzystanie faktyczne. Faktyczne zaś jej wykorzystywanie polegało na stałym umieszczeniu w jednym miejscu na działce nr [...] w M. z przeznaczeniem pod prowadzenie w takiej przyczepie punktu stałej sprzedaży. Tym samym w zakresie takiego wykorzystywania przedmiotowa przyczepa powinna być zakwalifikowana i została prawidłowo zakwalifikowana jako tymczasowy obiekt budowlany, a nie jako pojazd w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tak opisany tymczasowy obiekt budowlany z uwagi na jego użytkowanie przez okres ponad 120 dni wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Katalog obiektów budowlanych oraz robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, w tym wymagających zgłoszenia (art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego) nie obejmuje przedmiotowego obiektu. Nie budzi także wątpliwości ocena organów co do możliwości zalegalizowania takiej przyczepy. Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 11 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 24 października 2012 r. w sprawie: uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w mieście M. pod nazwą [...] " (Dz. Urzęd. Woj. [...]) na obszarze tego planu obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów tymczasowych oraz mobilnych obiektów sprzedaży ulicznej, za wyjątkiem kiosków z prasą, obiektów lokalizowanych na czas budowy (typu obiekty kontenerowe, barakowozy, itp.) oraz lokalizowanych na płycie rynku lokalizacji przenośnych obiektów handlowo-usługowych i rozbieralnych konstrukcji służących realizacji usług handlu detalicznego, gastronomi, kultury i rozrywki itp., wyłącznie w okresie świąt i imprez okolicznościowych. Przedmiotowa przyczepa nie spełnia żadnego z opisanych wyjątków pozwalających na pozostawienie jej na działce nr [...] Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej należy stwierdzić, że nie są one zasadne. Nie została dokonana błędna wykładni ani art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, ani art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego, ani art. 48 Prawa budowlanego. Organy nie naruszyły także art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Nie ma racji skarżący podnosząc, że tylko trwała utrata charakteru pojazdu świadczyłaby o uzyskaniu statusu tymczasowego obiektu budowlanego. Jak zostało to już wyjaśnione, także przystosowanie danej przyczepy (pojazdu) do spełniania funkcji typowej dla obiektu budowlanego, jak np. prowadzenia stałej sprzedaży świadczy o przystosowaniu danego pojazdu do spełniania funkcji obiektu budowlanego. Możliwość potencjalnego wykorzystywania takiej przyczepy jako pojazdu nie skutkuje brakiem uznania, że w tej sprawie w okresie prowadzonego postępowania przyczepa spełniała funkcje obiektu budowlanego. W tym zakresie nie ma znaczenia okoliczność posiadania aktualnych badan technicznych, tablicy rejestracyjnej lub dowodu opłacenia ubezpieczenia, skoro przyczepa ta nie jest wykorzystywana jako pojazd, a jedynie może być tak wykorzystywana. Reasumując uznać należało, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są prawidłowe. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddala.