II SA/Kr 265/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant : Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2017 r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 13 stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki decyzją z dnia 5 października 2016 r., nr [...] , znak: [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm., dalej: u.p.b.) orzekł o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych inwestorowi L.Z. - a zarazem właścicielowi nieruchomości położonej na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. - w związku z wykonanymi robotami budowlanymi polegającymi na wykonaniu robót instalacyjnych i zmianie układu pomieszczeń w lokalu, wykonaniu drzwi wejściowych od strony ulicy oraz wykonaniu w ramach istniejącego nadproża drzwi balkonowych na parterze przy ul. [...] w K. , zrealizowanych bez wymaganej zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, ze względu na doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez H.C. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 13 stycznia 2017 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7, oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 u.p.b. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W jej uzasadnieniu opisał dotychczasowy przebieg postępowania, na które złożyły się liczne decyzje organu I i II instancji, a także dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z dnia 24 czerwca 2014 r. sygn. II SA/Kr 406/14 oraz z dnia 30 marca 2016 r. sygn. II SA/Kr 1606/15. Organ I instancji - zgodnie z drugim z wymienionych wyroków - w dniu 3 sierpnia 2016 r. przeprowadził oględziny w związku z wykonaniem robót budowlanych polegających na wykonaniu robót instalacyjnych wod-kan w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku przy [...] w K . Działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1, art. 50 ust. 2 i 3 u.p.b. PINB postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2016 r. nie orzekł w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych wykonywanych w budynku położonym na dz. nr ew. [...] obr. [...] w K. z uwagi na ich faktyczne zakończenie oraz nałożył na właściciela lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, położonym przy ul. [...] w K. obowiązek przedłożenia inwentaryzacji powykonawczej ze szczegółowym wskazaniem przebiegu usytuowania instalacji wod-kan w tym określenie czy instalacja wod-kan poprowadzona została w, czy obok wspólnej ściany budynku -z podaniem głębokości wykonanych bruzd oraz ekspertyzy co do zgodności z prawem wykonanej instalacji wodno-kanalizacyjnej. Inwentaryzacja została złożona do akt sprawy w dniu 22 września 2016 r. i uzupełniona w dniu 3 października 2016 r. Również 3 października 2016 r. przedłożono opracowanie dotyczące ochrony akustycznej w lokalu. W dniu 5 września 2016 r. przesłuchano w charakterze świadków B.R. oraz K.D. - autorów inwentaryzacji budynku mieszkalnego, położonego przy ul. [...] . Następnie organ I instancji w dniu 5 października 2016 r. wydał skarżoną decyzję. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. , mając na uwadze wiążące wytyczne WSA w Krakowie wskazał, iż zbadania w niniejszej sprawie wymagała zgodność z prawem i sztuką budowlaną wykonania robót budowlanych w postaci poprowadzenia instalacji wod.-kan. W wyroku z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1606/15 WSA w Krakowie wskazał m.in. na konieczność zobowiązania inwestora do przedłożenia nowej inwentaryzacji powykonawczej oraz ekspertyzy, jak również na nieskorzystanie przez organ z innych środków dowodowych, takich jak oględziny czy przesłuchanie świadków, czy niepoczynienie przez organ własnych ustaleń. Podkreślono, że tryb określony w art. 50-51 u.p.b. został przez WSA w Krakowie uznany za właściwy. Przypomniano, iż zadaniem organów nadzoru budowlanego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, ale tylko w aspekcie przepisów prawa administracyjnego (budowlanego), a nie cywilnego, regulującego kwestie odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną działaniami inwestora oraz ochrony własności. Dalej streszczono ustalenia dokonane przez PINB w trakcie oględzin w dniu 3 sierpnia 2016 r. w zakresie wskazanym przez WSA w Krakowie. Odnosząc się do obecności podczas ww. czynności wyłącznie jednego z dwóch pełnomocników H.C. WINB podnosi, iż nie stwierdził w tym zakresie naruszenia art. 79 § 1 k.p.a. Strona została bowiem zawiadomiona o planowanym przeprowadzeniu dowodu z oględzin z zachowaniem siedmiodniowego terminu (vide: skierowane do pełnomocnika Skarżącej zawiadomienie z dnia 22 czerwca 2016 r., znak: [...] ; akta PINB, k. nr [...] oraz zwrotne potwierdzenie odbioru; akta PINB, k. nr [...] ), jak również została wraz z pełnomocnikiem dopuszczona do udziału w czynnościach. Wypełniono tym samym procesową gwarancję, ujętą w zasadzie ogólnej k.p.a. dotyczącej czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.). Nie można, bowiem uznać, iż w przypadku posiadania przez Stronę więcej niż jednego pełnomocnika właściciel nieruchomości, na której przeprowadzany jest dowód z oględzin ma obowiązek udostępnić ją dla każdego z nich. Tym samym niezasadny jest zarzut niewłaściwego przeprowadzenia dowód oględzin oraz żądanie jego powtórzenia. Zgodne z wytycznymi WSA zasadne było także zażądanie nowej inwentaryzacji wod-kan. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził bowiem: "Uwzględniając aktualny stan sprawy i fakt częściowo wadliwego jej prowadzenia (...) organ m.in. rozważy przesłuchanie w charakterze świadka inż. M.R. , który sporządzał w/w inwentaryzację powykonawczą rozważy przeprowadzenie oględzin oraz zakreśli inwestorowi nowy termin na przedłożenie inwentaryzacji powykonawczej oraz ekspertyzy co do zgodności z prawem poprowadzonej instalacji wodno-kanalizacyjnej. Następnie streszczono wyniki inwentaryzacji powykonawczej i wskazano, że jej autor oświadcza o zgodności wykonania robót z zasadami BHP, jak i przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity: Dz. U. z 2015, poz. 1422), z uwzględnieniem jego § 326. Do akt przedłożono również opracowanie dot. Ochrony akustycznej, autorstwa mgr inż. K.J. (upr. nr [...] ) z dnia 30 września 2016 r. Potwierdzono w niej spełnienie przez ścianę wspólną norm izolacyjności akustycznej dla ścian oddzielających lokale, a także zgodność z obowiązującymi normami przeprowadzonych instalacji. WINB mając na uwadze treść art. 80 k.p.a. po dokonaniu analizy ww. opracowań w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, iż dają one podstawy do twierdzenia, iż wykonane roboty budowlane w postaci wykonania instalacji wod.-kan. w lokalu nr [...] budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w K . są zgodne z przepisami prawa i sztuką budowlaną. Znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna np. załączniki do protokołu z dnia 3 sierpnia 2016 r. oraz opracowanie pn. Inwentaryzacja robót instalacji wod.kan. - opinia techniczna przedstawiająca częściowo istniejącą instalację potwierdzają stwierdzenia zawarte w omówionych wyżej opracowaniach. Wskazać również należy, że ww. opracowania zostały sporządzone przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, wobec czego w ocenie WINB stanowią wiarygodne dowody w sprawie. Dokonując analizy dokumentu pn. protokół z przesłuchania świadka z dnia 5 września 2016 r. MWINB stwierdził, iż przeprowadzona czynność nie odpowiada wymaganiom stawianym przez art. 79 § 1 k.p.a., jak słusznie wskazane zostało w odwołaniu. O planowanej czynności nie zawiadomiono, bowiem stron postępowania, jak również nie umożliwiono zadawania pytań B.R. i K.D. . Jednakże MWINB, mając na względzie treść art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a. uznał, że treść oświadczeń B.R. i K.D. należy wziąć pod rozwagę w niniejszym postępowaniu odwoławczym. W ocenie MWINB zaprotokołowane oświadczenia nie stoją w sprzeczności z ustaleniami poczynionymi w sprawie. Stanowią również potwierdzenie wykonania instalacji wod.-kan. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. zgodnie ze sztuką budowlaną. Wydanie decyzji stwierdzającej brak konieczności nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności bądź robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem może mieć miejsce w przypadku, gdy została stwierdzona samowola budowlana, lecz nie wymaga ww. czynności bądź robót. Zrealizowana kompetencja organów nadzoru budowlanego do prowadzenia postępowania legalizacyjnego wobec stwierdzonej samowoli budowlanej nie staje się bezprzedmiotowa z tego powodu, że samowolnie wykonane roboty w celu ich doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem nie wymagają żadnych czynności czy robót. W takiej sytuacji nie następuje, bowiem ustanie przyczyny, dla której zostało wszczęte postępowanie legalizacyjne (prowadzenie remontu bez wymaganego zgłoszenia). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., MWINB wskazał, że w istocie organ I instancji naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez brak zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się aktami sprawy po dołączeniu do nich dwu opracowań. Niemniej jednak zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Nie wystarczy powołanie się tylko na uniemożliwienie skarżącym wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego. Pomimo tego uchybienia organ I instancji prawidłowo przyjął, że zachodziły podstawy do orzeczenia o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności bądź robót budowlanych, co przesądza o tym, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie H.C. , zarzucając jej 1. naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z art. 51 ust. 7, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wskutek bezzasadnego przyjęcia, że w niniejszej sprawie istnieje brak podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem; 2. naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. i art. 79 § 2 k.p.a. w zw. z art. 85 § 2 k.p.a. wskutek błędnego przyjęcia, że brak zagwarantowania pełnomocnikowi H.C. - adwokatowi W.W. możliwości udziału w oględzinach przeprowadzonych w dniu 3 sierpnia 2016 roku w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku przy ul. [...] w K. nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy; 3. naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. i art. 79 k.p.a. wskutek błędnego przyjęcia, że brak zawiadomienia odwołującej się H.C. o miejscu i terminie przeprowadzenia planowanego dowodu z zeznań świadków B.R. i K.D. nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy; 4. naruszenie art. 153 p.p.s.a. wskutek nieuwzględnienia wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 czerwca 2014 roku i nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków B.R. i K.D. 5. naruszenie art. 68 § 1 k.p.a. wskutek błędnego przyjęcia, że wadliwe sporządzenie protokołu z dnia 5 września 2016 roku obejmującego "oświadczenia" B.R. i K.D. nie miało wpływu na wynik postępowania; 6. naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. wskutek błędnego przyjęcia, że brak zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się co do całości zebranego materiału dowodowego w ramach postępowania w I Instancji nie miało wpływu na wynik sprawy, a nadto wskutek braku zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się do całości zebranego materiału dowodowego w ramach postępowania w II instancji; 7. naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. wskutek niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; 8. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa. 9. błędne przyjęcie, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego nie zajmują się kwestią prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny dostrzegł pewne uchybienia przepisom postępowania administracyjnego, jednakże nie miały one wpływu na wynik sprawy, a w konsekwencji ich stwierdzenie nie mogło skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy przywołać art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji należało, więc przede wszystkim zbadać, czy wskazania zawarte w wydanych w niniejszej sprawie wyrokach WSA w Krakowie zostały zrealizowane. Sąd - jak słusznie wskazuje się w zaskarżonej decyzji - zaaprobował tryb postępowania w niniejszej sprawie, oparty na przepisach art. 50 i 51 u.p.b. Stwierdził również, że w przypadku gdy roboty co prawda wykonywano bez wymaganego zgłoszenia lub pozwolenia, ale stan po ich wykonaniu jest zgodny z prawem i nie wymaga naprawy przez wykonanie "czynności lub robót" nie ma faktycznych podstaw do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek, a następnie decyzji potwierdzającej jego wykonanie. Przyjęte przez organ rozwiązanie polegające w istocie na potwierdzeniu prawidłowości wykonanych robót i ich zgodności z prawem Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał - co do zasady - za prawidłowe. Przyczyną uchylenia decyzji MWINB w K. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wyrokiem sygn. II SA/Kr 1606/15 było niedostateczne wyjaśnienie sprawy, w tym również niewykonanie wskazań WSA zawartych w poprzednim wyroku sygn. II SA/Kr 406/15. W późniejszym z wyroków wskazano: "Sąd zalecił wiążąco i jednoznacznie zobowiązanie inwestora do dostarczenia nowej inwentaryzacji powykonawczej oraz ekspertyzy, co do zgodności z prawem poprowadzonej instalacji wodno-kanalizacyjnej. Organ aktu nakazującego inwestorowi przedłożenie takich dokumentów nie wydał (...). Organ nie skorzystał z wyrażonych przez Sąd wskazówek, co do środków dowodowych (oględziny, przesłuchanie świadka). Wskazówki te co prawda nie miały charakteru wiążącego, ale organ w ogóle się do nich nie odniósł i w zamian żadnych innych własnych czynności nie podjął". Ponadto Sąd wskazał na konieczność odniesienia się do konkretnych argumentów skarżącej dotyczących m. in. skutków wadliwego wykonania instalacji, nadmiernie odczuwalnych w jej lokalu, czy też zarzutu, że dokonane obliczenia nośności ściany wspólnej wykonano przy przyjęciu wadliwych założeń co do zakresu wkuć i materiału, z którego ściana została wykonana. Wreszcie zwrócono uwagę na konieczność przeanalizowania nie tylko § 326 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale również zapisów ust. 1 - 3 tego paragrafu. W ocenie Sądu powyższe wskazania zrealizowano w kontrolowanym postępowaniu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził w dniu 3 sierpnia 2016 r. oględziny, w protokole których szczegółowo opisał stan lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] , a zwłaszcza łazienki położonej na parterze w tym lokalu. Wykonano liczne zdjęcia, które zostały szczegółowo opisane. W trakcie oględzin odwiedzono również lokal nr [...], należący do skarżącej, gdzie również wykonano fotografie. Organ poczynił własne, szczegółowe ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza wykonanych robót budowlanych. W tym miejscu należy wskazać, że wbrew stanowisku MWINB niedopuszczenie do udziału w oględzinach jednego z pełnomocników skarżącej stanowiło naruszenie jej praw, jako strony postępowania administracyjnego, wynikających z art. 79 i art. 10 § 1 k.p.a. W przeprowadzeniu dowodu z oględzin brała jednak udział skarżąca osobiście i jeden z jej pełnomocników, zatem skarżąca nie została pozbawiona prawa do udziału w przeprowadzeniu tego dowodu, a jedynie jej reprezentacja doznała pewnego ograniczenia. Trudno jednak dopatrzeć się, jaki konkretny wpływ na wynik sprawy mogło ewentualnie mieć takie naruszenie przepisów postępowania. Trzeba zwrócić uwagę na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. II OSK 872/14 (LEX nr 2000040) oraz z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 1225/15 (LEX nr 2237700): Prawa strony wynikającego z art. 79 § 2 k.p.a., nie można tak rozumieć, że daje ono prawo wstępu na cudzą nieruchomość bez zgody jej właściciela co naruszałoby art. 140 k.c. oraz inne przepisy rangi konstytucyjnej, jak np. art. 21 ust. 1 oraz art. 64. Organy nadzoru budowlanego, nie mają też takiej możliwości, aby wbrew woli właściciela nieruchomości spowodować wejście na jej teren innej osoby, jeżeli nawet jest stroną postępowania, w którym mają być przeprowadzane oględziny. Nie można oceniać wartości dowodowej przeprowadzanych oględzin wyłącznie w oparciu o to, że strona nie została wpuszczona na teren nieruchomości, na której były przeprowadzane oględziny, nie może to też świadczyć o naruszeniu zasady czynnego udziału strony. Z tego względu podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. i art. 79 § 2 k.p.a. w zw. z art. 85 § 2 k.p.a., choć częściowo uzasadniony, nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Dalej - wykonując wskazania WSA - postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2016 r. organ I instancji nałożył na L.Z. obowiązek przedstawienia nowej inwentaryzacji powykonawczej dotyczącej wykonanej instalacji wod-kan, a dokument ten został przedłożony do akt sprawy w wyznaczonym terminie. W ocenie Sądu inwentaryzacja powykonawcza jest kompletna, szczegółowa i nie budzi zastrzeżeń, co do jej wiarygodności. W kontekście zaś analizy spełnienia wymagań wynikających z § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przedłożono analizę akustyczną z dnia 30 września 2016 r. W ocenie Sądu z tych dowodów, szczegółowo przeanalizowanych i omówionych w decyzjach organów I i II instancji, wynika ustalenie, że wykonane roboty budowlane są zgodne z prawem, a zatem nie wymagają wykonania jakichkolwiek czynności ani robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. W tym miejscu trzeba zauważyć, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając w dniu 5 października 2016 r. decyzję kończącą postępowanie naruszył art. 10 k.p.a., ponieważ nie zawiadomił stron postępowania o zakończeniu zbierania materiału dowodowego i o możliwości zapoznania się z tym materiałem. Zawiadomienie takie nosi datę 9 września 2016 r. i zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 13 września 2016 r. Tego samego dnia pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy. Drugi z pełnomocników skarżącej przedstawił stanowisko w piśmie z dnia 20 września 2016 r. Po dołączeniu do akt sprawy inwentaryzacji powykonawczej oraz opracowania w zakresie ochrony akustycznej PINB miał obowiązek ponownie przesłać do stron zawiadomienie z art. 10 k.p.a., tym bardziej, że brak tych dokumentów był jednym z zarzutów podnoszonych przez pełnomocnika skarżącej w piśmie z dnia 20 września 2016 r. Niewątpliwie przed wydaniem decyzji przez organ I instancji skarżąca miała prawo zapoznać się z tymi dowodami, które były kluczowe dla oceny, czy wykonane roboty budowlane są zgodne z prawem, czy też ich doprowadzenie do stanu zgodności z prawem wymaga nakazania inwestorowi wykonaniach jakichś czynności lub robót budowlanych. Naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. zostało stwierdzone w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego i w ocenie Sądu organ ten prawidłowo uznał, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, a zatem nie uzasadniało uchylenia decyzji PINB i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Tym bardziej na obecnym etapie postępowania nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przez Sąd. Jak wskazuje H. Knysiak-Molczyk w komentarzu do art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego (Wolters Kluwer, 2015) "Naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi wadę procesową (naruszenie przepisów prawa procesowego), która może stanowić podstawę uchylenia decyzji, jeśli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. np. wyroki WSA w Olsztynie: z dnia 19 grudnia 2013 r., II SA/Ol 1045/13, LEX nr 1414026; z dnia 29 sierpnia 2013 r., II SA/Ol 649/13, LEX nr 1373797; z dnia 6 sierpnia 2013 r., II SA/Ol 534/13, LEX nr 1361785; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 marca 2013 r., II SA/Gd 592/12, LEX nr 1302963; wyroki NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., II OSK 1490/11, LEX nr 1286271, oraz z dnia 26 maja 2011 r., I OSK 842/11, LEX nr 1081058). Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia adekwatnego związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (tak NSA w wyroku z dnia 2 lutego 2011 r., I OSK 575/10, LEX nr 1070853)". Podzielając całkowicie powyższe stanowisko należy zauważyć, że stwierdzone naruszenie art. 10 k.p.a. przez organ I instancji nie miało wpływu na wynik sprawy. Strona mogła, bowiem ewentualne zastrzeżenia wobec dokumentacji przedstawionej do akt po zawiadomieniu o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przedstawić w odwołaniu. Prawidłowo również odniósł się [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. do zarzutu przesłuchania B.R. i K.D. bez zawiadomienia stron o przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków, a w konsekwencji niezapewnienia stronom możliwości zadawania świadkom pytań. Wobec tych uchybień dowodu tego nie można było uznać za dowód z zeznań świadków. Wbrew jednak stanowisku skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w żadnym z dwóch wydanych w sprawie wyroków nie zobowiązał organów nadzoru budowlanego do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków w tym zakresie. Wręcz przeciwnie - z cytowanego wyżej fragmentu uzasadnienia wyroku sygn. II SA/Kr 1606/15 wynika, że wcześniejsze wskazówki co do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków nie miały charakteru ważącego. Uwzględniając, więc fakt, że dowody z oględzin oraz inwentaryzacji powykonawczej i opinii akustycznej pozwalały na ustalenie bez wątpienia, że wykonane roboty budowlane są zgodne z prawem, w istocie dowód z przesłuchania tych dwóch świadków nie był dla sprawy niezbędny. Słusznie również organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. O ile więc oświadczenia B.R. i K.D. nie stanowią dowodów z zeznań świadków, to jednak uzupełniająco można ich stwierdzenia wziąć pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy, tym bardziej, że nie stoją w sprzeczności z ustaleniami wynikającymi z innych przeprowadzonych dowodów. Wobec powyższego również zarzuty podniesione w skardze, a dotyczące tej kwestii nie mogły spowodować uchylenia zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego należało przyjąć, ze ustalenia faktyczne, które stały się podstawą do orzeczenia o braku podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności były prawidłowe. Wprawdzie ustalenia te wynikają z dowodów przeprowadzonych częściowo wadliwie, jednakże, co podkreślono wyżej, stwierdzone uchybienia nie miały wpływu na wynik sprawy. Nie można, zatem uchylić zaskarżonej decyzji tylko z powodu naruszenia zasad ogólnych wynikających z art. 7 i 8 k.p.a. Jak wynika z dotychczasowych rozważań - prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne doprowadziły do właściwego zastosowania normy prawa materialnego wynikającej z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Przy rozpoznawaniu sprawy Sąd doszedł do wniosku, że stwierdzone naruszenia przepisów postępowania nie miały wpływu na wynik sprawy, a zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Z tych względów skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.