III SA/Kr 1087/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędzia WSA Bogusław Wolas (spr.) Protokolant specjalista Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2026 r. sprawy ze skargi G. S. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 20 marca 2024 r., nr CXXX/3617/24 w przedmiocie określenia rodzaju zdań i wysokości środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przypadających według algorytmu w 2024 r. na realizację zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych w Gminie Miejskiej Kraków stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Rada Miasta Krakowa na podstawie art. 12 pkt 11, art. 92 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 107), art. 35a ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 44), podjęła uchwałę nr CXXX/3617/24 z dnia 20 marca 2024 r. w sprawie określenia rodzajów zadań i wysokości środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przypadających według algorytmu w 2024 roku na realizację zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych w Gminie Miejskiej Kraków. Rada Miejska uchwaliła, co następuje: § 1. Plan podziału środków finansowych Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przyznanych według algorytmu w 2024 roku na realizację zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych w Gminie Miejskiej Kraków, otrzymuje brzmienie zgodnie z załącznikiem do uchwały. § 2. Upoważnia się Prezydenta Miasta Krakowa do dokonywania przesunięć środków finansowych określonych w uchwale w obrębie wskazanych w niej zadań oraz do wprowadzania dodatkowych środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w obrębie kosztów działania warsztatów terapii zajęciowej w Gminie Miejskiej Kraków, w przypadku ich zwiększenia przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w 2024 r. § 3. Wykonanie uchwały powierza się Prezydentowi Miasta Krakowa. § 4. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia. Skargę na powyższą uchwałę wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący – G. S. Skarżący domagał się stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Skarżący wskazał, że prowadzi działalność rehabilitacyjną na rzecz osób niepełnosprawnych i wystąpił do Prezydenta Miasta Krakowa z wnioskiem o dofinansowanie zakupu sprzętu rehabilitacyjnego ze środków PFRON. Ostatecznie wydana w dniu 15 stycznia 2025 r. "odmowa" MOPS Kraków, opiera się na treści zaskarżonej uchwały, co wpływa bezpośrednio na sytuację prawną skarżącego i uzasadnia konieczność wniesienia niniejszej skargi. Skarżący podniósł, że uchwała nr CXXX/3617/24 nigdy nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego, mimo że zgodnie z art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych oraz art. 94 Konstytucji RP, publikacja taka jest warunkiem koniecznym wejścia w życie aktu prawa miejscowego. Z treści uchwały (vide § 4) wynika ponadto, że miała ona wejść w życie "z dniem podjęcia", co przy braku promulgacji oznacza, że nigdy nie zaczęła obowiązywać. Uchwała ta pozostaje więc z punktu widzenia prawa aktem nieistniejącym - niedopuszczalne jest zatem jej stosowanie, a tym bardziej czynienie z niej domniemanej podstawy faktycznej decyzji administracyjnej. W tej sytuacji uzasadnione jest żądanie skarżącego o stwierdzenie nieważności uchwały nr CXXX/3617/24 Rady Miasta Krakowa jako aktu, który nigdy nie wszedł do porządku prawnego, a mimo to wywierał (faktyczne) skutki prawne. Ponadto, niniejsza skarga służy również wyjaśnieniu, w jaki sposób organy administracji publicznej oparły się na nieogłoszonym akcie oraz z jakiego powodu uczyniły z niego podstawę rozstrzygnięcia wobec skarżącego - w sposób całkowicie niejawny, bez transparentności i bez zapewnienia możliwości jakiejkolwiek kontroli. Skarżący podkreślił, że uchwały o podziale środków PFRON nie są aktami wewnętrznymi, regulującymi jedynie sposób działania organów powiatu, lecz aktami prawnymi, które określają, jakie grupy podmiotów mają prawo do dofinansowania i na jakich zasadach. Ich stosowanie bez publikacji w dzienniku urzędowym narusza nie tylko art. 88 Konstytucji RP, ale także fundamentalną zasadę pewności prawa. Rada Miasta Krakowa, podejmując uchwałę nr CXXX/3617/24 z dnia 20 marca 2024 r. naruszyła przepisy dotyczące ogłaszania aktów prawa miejscowego, co skutkuje ich nieważnością. Uchwała ta nie została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego, przez co nigdy nie weszła w życie i nie może wywoływać skutków prawnych. Brak publikacji uchwały został potwierdzony w wyniku przeprowadzonej kwerendy w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego. Weryfikacja dokonana za pomocą internetowego rejestru aktów normatywnych oraz kontakt z właściwymi organami publikacyjnymi wykazały, że przedmiotowa uchwała nie została w nim zamieszczona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. W ocenie organu po stronie skarżącego brak jest interesu prawnego w zaskarżeniu postanowień uchwały. W związku z tym, organ zwrócił uwagę, iż przepisy zaskarżonej uchwały nie stanowią bezpośredniej podstawy, w tym również dla skarżącego, do złożenia wniosku o dofinansowanie zakupu sprzętu rehabilitacyjnego ze środków PFRON, a jedynie określają zadania, na które przeznacza się środki określone w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, to jest określają podział środków PFRON przekazanych przez Prezesa Zarządu tego Funduszu Gminie Miejskiej Kraków na realizację określonych zadań lub rodzajów zadań według algorytmu. W ocenie organu skarżący nie wykazał prawa do skorzystania ze środka prawnego przewidzianego w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm., dalej u.s.g.). Zdaniem organu skarżący nie wykazał w dostateczny sposób, aby postanowienia kwestionowanej uchwały wpływały negatywnie na jego sferę materialną, naruszając tym samym jego interes prawny, a w szczególności, iż przepisy zaskarżonej uchwały utrudniały mu lub pozbawiały go możliwości złożenia, jako przedsiębiorcy, wniosku o dofinansowanie zakupu sprzętu rehabilitacyjnego ze środków PFRON. Biorąc powyższe pod uwagę w ocenie organu przepisy zaskarżonej uchwały nie naruszają interesu prawnego skarżącego, a zatem skarga, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. winna zostać odrzucona. Na wypadek, gdyby w ocenie Sądu skarżący jednak wykazał posiadanie legitymacji skargowej, to organ wniósł o oddalenie skargi, jako bezzasadnej. W zaskarżonej uchwale Rada Miasta Krakowa określiła zadania, na które przeznacza się środki PFRON przyznane na realizację zadań ustawowych z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych w 2024 r., natomiast w żaden sposób nie powtórzyła. regulacji ustawowych i rozporządzenia, w szczególności Rada Miasta Krakowa w zaskarżonej uchwale nie dokonała samodzielnego zmodyfikowania tego kręgu uprawnionych do dofinansowania podmiotów. W ocenie organu zaskarżona uchwała nie posiada cech aktu prawa miejscowego. Wynikające z niej normy nie mają charakteru generalnego i abstrakcyjnego, nie jest też aktem skierowanym do nieokreślonej liczby osób, umiejscowionych na zewnątrz organu. Zatem uchwała ta nie stanowi aktu prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP, który wejście życie uzależnione jest o publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego. Ponieważ zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, to nie można stwierdzić jej nieważności po upływie roku od dnia jej podjęcia, który upłynął 20 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest uchwała Rada Miasta Krakowa nr CXXX/3617/24 z dnia 20 marca 2024 r. w sprawie określenia rodzajów zadań i wysokości środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przypadających według algorytmu w 2024 roku na realizację zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych w Gminie Miejskiej Kraków. Skarga została wniesiona na podstawie art. 50 § 1, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne są między innymi właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa. Stwierdzenie nieważności uchwały przez sąd następuje tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa, zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. W literaturze przyjmuje się, że podstawą do wyeliminowania z obrotu prawnego takiego aktu powinno być każde istotne naruszenie prawa, bez względu na jego ustrojowoprawny, materialnoprawny lub procesowoprawny charakter. Akt organu jednostki samorządu terytorialnego jest natomiast zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej oraz z ustawami. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o samorządzie powiatowym (Dz.U. 2025 poz. 1684) Funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje rada miasta i prezydent miasta. Zgodnie z ustępem 2 miasto na prawach powiatu jest gminą wykonującą zadania powiatu na zasadach określonych w tej ustawie. Ustęp 3 określa, że ustrój i działanie organów miasta na prawach powiatu, w tym nazwę, skład, liczebność oraz ich powoływanie i odwoływanie, a także zasady sprawowania nadzoru określa ustawa o samorządzie gminnym. Zgodnie z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. 2025 poz.1153) w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Przepisy art. 91 ust. 1 oraz ust. 4 u.s.g. wyróżniają zatem dwie kategorie wad uchwał lub zarządzeń organów gminy: istotne naruszenie prawa i nieistotne naruszenie prawa. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny oraz z ustalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, do istotnego naruszenia prawa należy zaliczyć naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały. Raz jeszcze należy podkreślić, że z treści art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998/3/79, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05,). Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe uregulowania stwierdzić należy, że dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest wykazanie przez stronę, że wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego jej prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kontrolowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ powiatu konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku organu, nie ulega wątpliwości, że skarżący posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały, jak również, że interes ten został naruszony skoro w oparciu właśnie o tę uchwałę Prezydent Miasta Krakowa odmówił skarżącemu przyznania dofinansowania. W tej sytuacji, nie sposób zgodzić się z organem, że nie zachodzi w tym wypadku aktualny, realny i indywidualny interes skarżącego. W sprawie bezspornym jest, że skarżący należy do podmiotów, którym może zostać przyznane dofinansowanie z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podstawie art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c) ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 913 ze zm.) w zw. z § 2 pkt 3 i § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 926 ze zm.). W myśl wspomnianego wyżej art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c) cytowanej ustawy, do zadań powiatu należy dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast zgodnie z art. 35a ust. 3 tej ustawy, rada powiatu w formie uchwały określa zadania, na które przeznacza środki określone w art. 48 ust. 1 pkt 1. Z kolei wskazany art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że Środki Funduszu są przekazywane przez Prezesa Zarządu tego Funduszu samorządom wojewódzkim i powiatowym na realizację określonych zadań lub rodzajów zadań, na wyodrębniony rachunek bankowy - według algorytmu. Zgodnie z § 2 pkt 3 cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 25 czerwca 2002 r., ze środków Funduszu mogą być finansowane w części lub całości wymienione w tym przepisie rodzaje zadań, w tym m.in. zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów. Jednocześnie w § 5 ust. 2 tego rozporządzenia wymieniono podmioty, które mogą ubiegać się o dofinansowanie ze środków Funduszu zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny. Do podmiotów tych należą jeden raz w roku - osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli prowadzą działalność związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych przez okres co najmniej dwóch lat przed dniem złożenia wniosku oraz udokumentują posiadanie środków własnych lub pozyskanych z innych źródeł na sfinansowanie przedsięwzięcia w wysokości nieobjętej dofinansowaniem ze środków Funduszu. Skarżący, prowadząc działalność gospodarczą związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych, niewątpliwie należy do grupy osób, które mogą starać się o powyższe dofinansowanie. W ocenie Sądu, należy przyznać rację skarżącemu, że zarówno ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, jak i rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przewidują wśród zadań gminy, które mogą być finansowane z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych – zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów - bez podziału pod kątem podmiotów, które owo dofinansowanie mogą uzyskać (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 05.01.2023 r., sygn. akt II SA/Sz 448/22). Wskazać należy ponadto, że kontrolowana uchwała należy do kategorii aktów prawa miejscowego. Wynikające z niej normy mają charakter powszechnie obowiązujący. Dotyczy ona sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych. Nadto uchwała taka ma charakter zewnętrzny wobec administracji, normatywny, generalny i abstrakcyjny (por. wyroki NSA: z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2048/17; z 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1909/16; z 16 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 2868/17; wyrok WSA w Łodzi z 7 września 29017 r., sygn. akt III SA/Łd 574/17; wyrok WSA w Opolu z 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Op 443/19 - publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Na taki charakter uchwał podejmowanych w oparciu o art. 35a ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wskazuje się także w aktualnym orzecznictwie (m.in. wyrok NSA z 8 maja 2024r., sygn. akt I GSK 463/23; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt I SA/Bk 270/22 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 302/16). Z dokumentacji nadesłanej przez organ, z treści samej uchwały oraz stanowiska organu wynika, że nie została ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego, natomiast w § 4 uchwały Rada ustalono, że uchwała wchodzi w życie z dniem jej podjęcia. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że przedmiotowa uchwała została wydana z istotnym naruszeniem prawa, powodującym jej nieważność w całości, tj. uchwała ta została wydana z naruszeniem przepisów regulujących procedurę jej podejmowania w zakresie obowiązku publikacji w oficjalnym publikatorze promulgacyjnym tj. w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Obowiązek ten wynika wprost z art. 88 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie, zaś zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe. Według art. 13 ust. 2 ww. ustawy, w wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się akty prawa miejscowego stanowione przez sejmik województwa, organ powiatu oraz organ gminy, w tym statuty województwa, powiatu i gminy. Stosownie zaś do treści art. 4 ust. 1 tej ustawy, akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy (tzw. vacatio legis). W uzasadnionych przypadkach akty normatywne, z zastrzeżeniem ust. 3, mogą wchodzić w życie w terminie krótszym niż czternaście dni, a jeżeli ważny interes państwa wymaga natychmiastowego wejścia w życie aktu normatywnego i zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie, dniem wejścia w życie może być dzień ogłoszenia tego aktu w dzienniku urzędowym (art. 4 ust. 2). Do powyższych zasad i trybu ogłaszania aktów prawa miejscowego odsyła także art. 44 ustawy o samorządzie powiatowym. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżona uchwała mogła wejść do obrotu prawnego po upływie czternastu dni od dnia jej ogłoszenia we właściwym publikatorze, chyba że w uchwale zostałby określony dłuższy termin wejścia jej w życie. W sytuacji zaś braku urzędowej publikacji tego aktu prawa miejscowego i nieustalenia dla niego odpowiedniego vacatio legis, nie wszedł on w życie i nie mógł wywołać, jak uchwalił organ: "z dniem podjęcia", skutków prawnych w nim zamierzonych (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1213/10). Innymi słowy nieopublikowana uchwała nie uzyskała obowiązującej mocy prawnej, co jest równoznaczne z istotnym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i powoduje jej nieważność w całości (por. wyroki NSA: z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt I OSK 701/08 oraz z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1608/12). Podkreślić należy, że uchwała w przedmiocie określenia realizowanych przez jednostkę samorządu terytorialnego zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych oraz wysokości środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczonych na realizację tych zadań była także przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który potwierdził powszechnie obowiązujący, zewnętrzny, generalny i abstrakcyjny charakter tego aktu (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 463/23, aprobujący pogląd WSA w Szczecinie zawarty w wyroku z dnia 5 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 448/22). Pogląd ten w pełni podziela tutejszy Sąd. Należy zaakcentować, że akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP) zajmują określone miejsce w systemie źródeł prawa, który w Polsce zbudowany jest hierarchicznie. Wszystkie więc akty normatywne niższego rzędu, winny być zgodne z aktami normatywnymi wyższego rzędu. Takimi aktami niższego rzędu są akty prawa miejscowego w stosunku do ustaw jako aktów wyższego rzędu. W konsekwencji, organ realizujący ustawową normę kompetencyjną w zakresie tworzenia aktu prawa miejscowego zobligowany jest do podjęcia tego aktu w granicach upoważnienia zawartego w ustawie i zgodnie z treścią ustawy. Obliguje do tego także konstytucyjna zasada praworządności określona w art. 7 Konstytucji RP w świetle której, organy władzy publicznej zobowiązane są działać w granicach i na podstawie prawa. Oznacza to, że każde działanie organu władzy, w tym organów gminy, musi mieć oparcie w obowiązującym prawie. O związaniu zasadą praworządności w zakresie stanowienia prawa miejscowego przez organy samorządu terytorialnego stanowi też art. 94 Konstytucji RP, według którego organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa (por. ww. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 448/22, publ. jw). Niewątpliwie zatem zaniechanie ogłoszenia zaskarżonej uchwały świadczy o naruszeniu konstytucyjnych zasad i pozostaje w oczywistej sprzeczności z regulacjami ustawowymi - art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, do których stosowania w procedurze uchwalania aktu prawa miejscowego odsyła art. 94 oraz przywołany wcześniej art. 88 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.