III SA/Kr 1292/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) WSA Halina Jakubiec Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2012 r. sprawy ze skarg B. J., A. F., A. F. syna A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 13 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargi oddala W dniu [...] 2001r., na skutek postępowania wszczętego z urzędu, Burmistrz Miasta A wydał decyzję znak: [...], którą orzekł o zmianie konfiguracji i powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] A, zgodnie z załączoną mapą uzupełniającą korygującą błędy mapy ewidencyjnej Miasta A. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...] 2001r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił w całości decyzję Burmistrza Miasta A i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z dnia [...] 2002r. znak: [...] Burmistrz Miasta A orzekł o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków A, przez skorygowanie błędów mapy ewidencji gruntów w sposób oznaczony na stanowiącej załącznik do decyzji mapy uzupełniającej sporządzonej dnia 26.06.2001 r. przez geodetę uprawnionego mgr inż. B. H. za L.ks.zam. [...]. Korekta błędów zgodnie z wyrzeczeniem organu polegała na zmianie powierzchni, konfiguracji i oznaczenia następujących działek ewidencyjnych: 1) nr [...] obręb [...] o powierzchni 0,1438 ha na działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 0,1282 ha; 2) nr [...] obręb [...] o powierzchni 0,3375 ha na działki ewidencyjne nr [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 0,3446 ha; 3) nr [...] obręb [...] o powierzchni 0,7302 ha na działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 0,7387 ha Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] 2002r. znak: [...]. Na skutek skargi złożonej przez B. J. i A. F. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 17 stycznia 2005r. sygn. akt II SA/Kr 1158/02 uchylił decyzję WINGiK z [...] 2002r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organy obu instancji za podstawę wprowadzania zmiany aktualizującej operat ewidencji gruntów i budynków przyjęły operat techniczny pt. "Wywłaszczenie nieruchomości ul. B" wprowadzony do zasobu geodezyjnego i kartograficznego 14 kwietnia 1972r. Jednakże samo wprowadzenie tego dokumentu do zasobu nie przesądza o tym, czy odzwierciedla on stan po prawomocnym (ostatecznym) podziale nieruchomości w drodze postępowania wywłaszczeniowego. Na taki akt administracyjny - w postaci ostatecznej decyzji rozstrzygającej o podziale działki, z której powstała m.in. dz.ewid. nr [...] i l.kat. [...], oraz na podstawie którego wywłaszczono by tę ostatnią organy nie wskazały. W ocenie Sądu nie zostało więc ustalone, czy powyższy operat techniczny stanowi integralną część aktu ostatecznie rozstrzygającego o wywłaszczeniu. Ponadto Sąd podkreślił, iż Burmistrz Miasta A miał świadomość braku tytułu prawnego dla podziału parcel odzwierciedlonego "planem podziału parcel objętych ul. B". Świadczy o tym fakt, iż mimo ustalenia, że działka l.kat. [...] objęta jest KW [...] (c.d. Lwh [...]), jako stanowiąca własność H. R., przyjął, iż weszła ona w skład działki nr [...], z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999r. na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872). Jednak wyłączny dowód nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego stanowi ostateczna decyzja Wojewody. Sąd podkreślił, że akceptacja decyzji organu I instancji w postępowaniu odwoławczym, przy podkreśleniu, że stan prawny ul. B nie jest uregulowany narusza przepis art. 2 ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z postanowieniami § 36, 37 i 46 ust. 2 pkt 2. Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Skoro przedmiotem wszczętego z urzędu postępowania była wymiana danych ewidencyjnych błędnie odzwierciedlających stan jaki powinien być uwidoczniony już w ewidencji założonej w 1997 r. , to przedmiot tak określonego postępowania determinował czasowy zasięg zdarzeń prawnych i faktycznych podlegających odzwierciedleniu w operacie ewidencyjnym, o którego zmodernizowaniu obwieszczono w 1997 r. Nadto, w zakresie w jakim rozstrzygnięcia dotyczyły obszaru działki l.kat. [...] objętej KW [...], który jako część działki ewidencyjnej nr [...] miał wejść w skład działki ewidencyjnej nr [...], decyzje zapadły bez udziału właściciela tej działki lub jego następców prawnych, a zatem w warunkach przesłanki wznowienia opisanej art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Starosta, który przejął kompetencje Burmistrza Miasta A w zakresie ewidencji gruntów i budynków, pismem z 19 czerwca 2009r. zawiadomił, że postępowanie dotyczące aktualizacji danych objętych operatem ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działek ewidencyjnych o numerach [...] obręb [...], [...] obręb [...], [...] obręb [...], [...] obręb [...], [...] obręb [...] i [...] obręb [...], położonych w A, zostało zarejestrowane pod znakiem: [...]. Pismem z 20 czerwca 2011r. Starosta zawiadomił strony, że toczące się postępowanie administracyjne zarejestrowane dotychczas pod znakiem: [...] zostało rozdzielone na niezależne od siebie postępowania administracyjne, tj.: 1) postępowanie w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w przedmiocie działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] A, które otrzymuje sygnaturę [...], 2) postępowanie w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w przedmiocie działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] A, które otrzymuje sygnaturę [...], 3) postępowanie w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w przedmiocie działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] A, które otrzymuje sygnaturę [...], 4) postępowanie w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w przedmiocie działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] A, które otrzymuje sygnaturę [...], 5) postępowanie w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w przedmiocie działki ewidencyjnej nr [..] obręb [...] A odpowiadającej działkom ewidencyjnym nr [...] i nr [...], które otrzymuje sygnaturę [...], 6) postępowanie w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w przedmiocie działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] A, które otrzymuje sygnaturę [...]. Powyższe postępowania zostały zakończone przez Starostę wydaniem decyzji administracyjnych, odpowiednio: 1) decyzji z [...] 2011r. znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] A w zakresie działki ewidencyjnej nr [...]; 2) decyzji z [...] 2011r. znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] jednostki ewidencyjnej A w zakresie działki ewidencyjnej nr [...]; 3) decyzji z [...] 2011r. znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] jednostki ewidencyjnej A w zakresie działki ewidencyjnej nr [...]; 4) decyzji z [...] 2011r. znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] jednostki ewidencyjnej A w zakresie działki ewidencyjnej nr [...]; 5) decyzji z [...] 2011r. znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] jednostki ewidencyjnej A w zakresie działki ewidencyjnej nr [...] i [...]; 6) decyzji z [...] 2011r. znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] jednostki ewidencyjnej A w zakresie działki ewidencyjnej nr [...]. Wydając decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] A w zakresie działki ewidencyjnej nr [...] (znak: [...]). Starosta powołał się na art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), dalej zwanej ustawą, oraz § 9 ust. 1, § 44 pkt 2, § 46 ust. 1 i 2, § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 4547), dalej zwanym rozporządzeniem, w związku z art. 105 § 1 kpa. Starosta ustalił, że aktualnie w rejestrze gruntów obrębu [...], jednostka ewidencyjna A figuruje działka ewid. nr [...] o powierzchni 0,1438 ha, stanowiąca współwłasność B. J. c. A. i H., A. F. s. A. i B. oraz A. Z. F. s. E. i F., zgodnie z KW nr [...]. Zatem w świetle przepisów regulujących ewidencję gruntów i budynków działka ewid. nr [...] odpowiada definicji działki ewidencyjnej. Organ podkreślił, że przedmiotem postępowania prowadzonego przed Burmistrzem Miasta A (wówczas organu właściwego w sprawie ewidencji gruntów i budynków) było ujawnienie w operacie ewidencji gruntów i budynków operatu technicznego pt. "Wywłaszczenie nieruchomości ul. B" przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem [...] w dniu 14 kwietnia 1972 r. W tym celu opracowana została dokumentacja geodezyjna, sporządzona przez mgr inż. B. H. w ramach zam. nr [...] w dniu 26 czerwca 2001r., umożliwiająca wprowadzenie stosownych zmian w oparciu o wyżej cytowany operat wywłaszczeniowy. Zgodnie z tą dokumentacją działka ewid. nr [...] obręb [...] A zmienia konfigurację, powierzchnię i oznaczenie na działkę [...] o powierzchni 0,1282 ha. W toku postępowania wyjaśniającego Starosta pismami z dnia 7 lipca 2009 r. oraz 7 września2009 r. zwracał się do Burmistrza Miasta A o przesłanie uwierzytelnionej kopii decyzji wywłaszczeniowej zatwierdzającej operat techniczny "Wywłaszczenie nieruchomości ul. B" l.dz.ewid.pom. [...], przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 14 kwietnia 1972r. W odpowiedzi z dnia 15 września 2009r. Burmistrz poinformował, że "..pomimo intensywnych poszukiwań, w archiwum tut. Urzędu nie odnaleziono przedmiotowej decyzji. Teczka akt sprawy zawiera jedynie wykaz wywłaszczeniowy parcel zawnioskowanych do wywłaszczenia wraz z planem podziału parcel. Również spis akt archiwalnych Urzędu Miasta A nie zawiera żadnych informacji nt. przedmiotowej decyzji". Następnie pismem z dnia 12 października 2009 r. Starosta skierował do Burmistrza Miasta A wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt, iż operat techniczny "Wywłaszczenie nieruchomości ul. B" nie został zatwierdzony decyzją administracyjną. W odpowiedzi na powyższe Burmistrz Miasta A w dniu [...] 2009 r. wydał zaświadczenie znak: [...] o braku decyzji zatwierdzającej operat wywłaszczeniowy. W ocenie Starosty, treść zaświadczenia Burmistrza Miasta A uprawnia do stwierdzenia, że operat techniczny "Wywłaszczenie nieruchomości ul. B", przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] w dniu 14 kwietnia 1972 r. nie został zatwierdzony żadną decyzją wywłaszczeniową, co tłumaczy fakt, iż operat ten nie został ujawniony zarówno w poprzednim, jak i obecnie obowiązującym operacie ewidencji gruntów i budynków. Zatem operat ewidencji gruntów i budynków w zakresie działki ewid. Nr [...] odzwierciedla aktualny stan prawny ujawniony w księdze wieczystej nr [...]. Natomiast dokumentacja geodezyjno-kartograficzna przyjęta do zasobu w dniu 14 czerwca 1972r. za numerem [...] w formie operatu pomiarowego nie może stanowić podstawy do zaktualizowania operatu zgodnie z wykazem zmian, z uwagi na brak decyzji wywłaszczeniowej. Dlatego też Starosta uznał za nieuzasadnione wszczęcie postępowania z urzędu w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie działki ewid. Nr [...], co skutkować powinno umorzeniem takiego postępowania. Starosta wskazał też, że pismami z dnia 2 listopada 2010r. oraz 1 kwietnia 2011r. zawiadomiono strony postępowania o zgromadzeniu materiału dowodowego umożliwiającego wydanie decyzji, oraz o możliwości zapoznania się z zebraną dokumentacją, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniu 8 kwietnia 2011 r. wpłynął wniosek A. F. o przeprowadzenie dowodu z dokumentów "w postaci całościowej dokumentacji geodezyjnej, tj. wszystkich operatów podziałowych parceli gruntowej nr [...] działki macierzystej", a w szczególności całości dokumentacji geodezyjnej dotyczącej parceli gruntowej nr [...], protokołu dochodzeń parceli gruntowej nr [...] i karty posiadłości gruntowej dla parceli gruntowej nr [...] oraz wniosek o wyznaczenie nowego terminu do zapoznania się z całością materiału dowodowego. Starosta nie uwzględnił tego wniosku dowodowego, ponieważ strona nie wykazała okoliczności, na jakie przeprowadzone mają zostać żądane dowody. Nade wszystko jednak organ uznał, że okoliczności mające istotne znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały już stwierdzone innymi dowodami znajdującymi się w aktach sprawy. Od decyzji Starosty z [...] 2011r. znak: [...] odwołanie złożył A. F., domagając się jej uchylenia w całości. Odnosząc się do pisma Starosty z 20 czerwca 2011r., w którym poinformowano strony o rozdzieleniu postępowania administracyjnego prowadzonego pod znakiem [...] na sześć niezależnych od siebie postępowań odwołujący wskazał, że takie narusza to przepisy postępowania, ponieważ rozdzielenie spraw administracyjnych powinno przybrać formę postanowienia. Ponadto odwołujący zarzucił, że Starosta nie podał podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nie zawarł pouczenia co do możliwości wniesienia zażalenia i skargi do sądu administracyjnego oraz nie zawarł w treści zawiadomienia uzasadnienia faktycznego i prawnego. Taki sposób działania organu administracji publicznej prowadzi do utraty zaufania do organów państwa i pozostaje w sprzeczności z zasadą pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli. W dalszej części odwołania A. F. wskazał, przywołując liczne orzeczenia sądów administracyjnych, że Starosta dopuścił się naruszenia art. 75 § 1, art. 77 i art. 88 kpa, bezzasadnie pomijając dowody przedstawione przez niego w sprawie. Ponadto w ocenie odwołującego Starosta dopuścił się naruszenia art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznając, że nie jest związany prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z 17 stycznia 2005r. sygn. akt II SA/Kr 1158/02 i wyrokiem WSA w Krakowie z 14 października 2009r. sygn. akt III SA/Kr 306/09. Odwołujący zarzucił też, że Starosta naruszył art. 8 w związku z art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, ponieważ przyjął że stan ujawniony w księdze wieczystej jest zgodny z rzeczywistym stanem prawnym, podczas gdy zachodzi niezgodność pomiędzy stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym. A. F. podkreślił także, że wnosi zażalenie na postanowienie Starosty o rozdzieleniu toczącego się postępowania administracyjnego pod znakiem [...] na sześć niezależnych od siebie postępowań, ze względu na bezcelowość i brak słuszności prowadzenia postępowania w nowej podzielonej formie. Odwołujący wskazał, że istniejące w tym momencie operaty nieprawidłowo określają powierzchnię działki macierzystej, a zatem wydzielenie tylko części z działki macierzystej, co do której będzie się toczyło postępowanie napotyka problemy i zarzuty nieprecyzyjnego podziału, a samo podzielone postępowanie nie doprowadzi do oczekiwanych rezultatów. W operacie wykonanym przez inż. B. H. nie zostały naniesione odpowiednie działki, ponieważ geodeta ten omyłkowo przeprowadził operat na innych działkach i w innej części A niż znajduje się działka będąca przedmiotem postępowania. O błędach popełnionych przez geodetę B. H., w ocenie odwołującego, świadczy m.in., że powołał się on w przeprowadzonym przez siebie operacie na dokumenty, które w czasie jego tworzenia jeszcze nie istniały, a także to, że nie zostały przywołane w nim niektóre istotne dla sprawy dokumenty. W związku z tym nie można uznać operatu sporządzonego przez geodetę B. H. za dokument wiążący, a zatem przedmiotowa działka nie posiada aktualnego operatu. Odwołujący wniósł także o skompletowanie całości materiału dowodowego. Organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie art. 234 pkt 1 kpa w związku z art. 236 kpa rozpoznaniu w postępowaniu odwoławczym podlega także skarga A. F. zawarta w piśmie z 10 czerwca 2011r., uzupełniona w piśmie z 29 czerwca 2011r., zawierająca zarzuty naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego przez Starostę w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą [...]. O włączeniu skargi do prowadzonego przed Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postępowania pismem z 20 lipca 2011r. znak: [...] poinformowano strony. Pismem z 12 sierpnia 2011r. A. F. złożył kolejną skargę, w której zarzucił bezczynność Staroście. Skarga ta podlega rozpoznaniu w postępowaniu odwoławczym w oparciu o art. 234 pkt 1 kpa w związku z art. 236 kpa. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 13 września 2011r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz.1287 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy ustalił, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte z urzędu dnia 15 kwietnia 1999r. tj. z dniem podjęcia przez Burmistrza Miasta A pierwszej w sprawie czynności, którą było zlecenie geodecie uprawnionemu wykonania opracowania "prostującego błędy graficzne linii granic mapy ewidencji gruntów i budynków ul. B na odcinku dotyczącym działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...]" (k. 1). Opracowanie geodezyjne sporządzone przez geodetę uprawnionego inż. B. H. zawiera m.in. mapę uzupełniają korygującą błędy mapy ewidencji gruntów Miasta A dla działek nr [...], [...] i [...] obręb [...] i nr [...], [...] i [...] obręb [...] wraz z wykazem zmian gruntowych. Opracowanie zostało przyjęte do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 27 kwietnia 1999r. za numerem [...]. Z wykazu zmian gruntowych wynika, że nastąpiła zmiana konfiguracji powierzchni i oznaczenia dla działki nr [...] oraz zmiana konfiguracji i powierzchni działek [...] i [...] obręb [...] i nr [...], [...] i [...] obręb [...]. W opracowaniu odwołano się do danych zawartych w operacie podziału parcel nr [...] zatytułowanym "Wywłaszczenie nieruchomości ul. B". W państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym znajduje się opracowanie geodezyjne przyjęte do zasobu w dniu 14 kwietnia 1972r. za numerem [...] sporządzone przez geodetę A. B. obejmujące "Wykaz wywłaszczeniowy parcel zawnioskowanych do wywłaszczenia w A" oraz "Plan podziału parcel objętych ulicą B" l.ks.rob. [...] (k.334-339). W wykazie wywłaszczeniowym wykazana jest m.in. parcela [...], stanowiąca własność H. R. (c. M. i A.), która dzieli się na parcele [...] i [...], przy czym parcelę [...] określono jako zawnioskowaną do wywłaszczenia. Powołując się na ustalenia poczynione przez organ I instancji (pismo informujące o braku decyzji wywłaszczeniowej, oraz zaświadczenie wydane przez Burmistrza Miasta A) organ odwoławczy stwierdził, że decyzja wywłaszczeniowa zatwierdzająca operat "Wywłaszczenie nieruchomości ul. B" l.dz. ewid. pom. [...] przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego w dniu 14 kwietnia 1972r. i opatrzony numerem ewidencyjnym [...] nie została wydana. Natomiast stan prawny działek ewidencyjnych objętych postępowaniem przedstawia się następująco: – działka ewidencyjna nr [...] obręb [...] objęta jest księgą wieczystą nr [...] i stanowi własność B. J., A. F. (s. A.) i A. F. (s. E.); – działka ewidencyjna nr [...] obręb [...] objęta jest księgą wieczystą nr [...] i stanowi własność Województwa w użytkowaniu wieczystym Muzeum; – działka ewidencyjna nr [...] obręb [...] objęta jest księgą wieczystą nr [...] i stanowi własność P. W. i K. W.; – działka ewidencyjna nr [...] obręb [...] ujęta jest w księdze wieczystej nr [...] i stanowi własność B.P. "A" Sp. z o.o.; – działka ewidencyjna nr [...] nie posiada założonej księgi wieczystej; w ewidencji gruntów i budynków oznaczona jest jako droga, jako właściciel wpisany jest Skarb Państwa, jako władający Gmina Miasto A; – działka ewidencyjna nr [...] odpowiada aktualnie działkom nr [...] i [...], które nie mają założonej księgi wieczystej; w operacie ewidencyjnym jako właściciel ujawniona jest Gmina Miasto A. W żadnej z wymienionych ksiąg wieczystych nie zostało ujawnione nawet ostrzeżenie o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego. Parcela gruntowa [...], która ujęta jest w Wykazie wywłaszczeniowym jako "zawnioskowana do wywłaszczenia" stanowi aktualnie własność H. R. i objęta jest księgą wieczystą [...]. Jak wynika z dostępnej w drodze elektronicznej księgi wieczystej [...], w dziale III wpisane jest ostrzeżenie o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego w celu odjęcia prawa własności do części parceli gruntowej [...] o obszarze 2 a 22 m2 na rzecz Państwa na cele budownictwa dla Narodowego Banku Polskiego Oddziału Wojewódzkiego. Ostrzeżenie wpisano na podstawie wniosku z 4 sierpnia 1958r. nr [...] w dniu 5 sierpnia 1958r. Natomiast z dokumentów złożonych przy księdze wieczystej [...] wynika, iż działka nr [...] odpowiada dawnej parceli gruntowej [...]. Działka ta została nabyta na własność przez M. A. G. na podstawie aktu własności ziemi z 10 października 1980r. nr [...]. Następnie M. G. sprzedała tę działkę B. J. i A. F. s. A. A. F., s. E. stał się właścicielem działki w udziale 1/1000 na podstawie umowy sprzedaży z dnia 2 lutego 2010r. Rep. [...]. Odnośnie rozdzielenia do prowadzenia w odrębnych postępowaniach spraw prowadzonych wcześniej pod znakiem: [...] organ odwoławczy wyjaśnił, że od momentu podjęcia pierwszej czynności w postępowaniu organ ewidencyjny - najpierw Burmistrz Miasta A, później Starosta - prowadził jedno postępowanie, które dotyczyło aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie działek ewidencyjnych o numerach: [...], [...] i [...] obręb [...] oraz [...], [...], [...] i [...] obręb [...]. Podstawę wprowadzenia zmian miał stanowić operat geodezyjny KERG [...] sporządzony przez geodetę B. H., sporządzony w celu regulacji stanu prawnego drogi (ulicy B). Organ I instancji prowadził więc w jednym postępowaniu sześć różnych spraw administracyjnych. Występowała zatem sytuacja wielości spraw administracyjnych formalnie połączonych w celu prowadzenia w jednym postępowaniu, gdyż zmiany działek ewidencyjnych miały wynikać z tego samego stanu faktycznego - dokonanego wcześniej wywłaszczenia. Dotyczyły jednak różnych nieruchomości, należących do różnych podmiotów, miały także inny zakres. Konsekwencją takiego stanu rzeczy powinno być wydanie oddzielnych decyzji administracyjnych w stosunku do każdej sprawy w myśl zasady "jedna sprawa administracyjna, jedna decyzja". Natomiast mogło być prowadzone jedno postępowanie, na co pozwala art. 62 kpa. W ocenie WINGiK nie stanowi naruszenia prawa okoliczność, że wcześniej była wydana jedna decyzja niejako wspólna dla wszystkich działek, która została uchylona przez sąd administracyjny. Uchylając wcześniejsze decyzje organu I instancji i organu odwoławczego sąd nie odniósł się bowiem do sposobu prowadzenia postępowania. Działanie polegające na rozdzieleniu spraw administracyjnych przez Starostę nie stanowiło więc działania wbrew wskazaniom zawartym w wyroku WSA w Krakowie z 17 stycznia 2005r. sygn. akt II SA/Kr 1158/02. Zdaniem organu odwoławczego, skoro okazało się, że w jednym postępowaniu prowadzone są różne sprawy administracyjne, to nie było przeszkód, aby w stosunku do każdej z nich oddzielnie wydać odrębną decyzję administracyjną. Ponadto przepisy kpa nie odnoszą się do czynności organu administracji publicznej związanych z rozdzieleniem różnych spraw administracyjnych prowadzonych dotychczas łącznie do odrębnych postępowań, w szczególności nie wskazują formy takiej czynności. Przyjmuje się jednak, że wystarczające jest pisemne poinformowanie stron postępowania o rozdzieleniu. Oznacza to tym samym, że stronie nie przysługuje osobny środek zaskarżenia w postaci zażalenia, o co wnosił odwołujący. Dlatego o niedopuszczalności zażalenia wniesionego przez A. F. WINGiK rozstrzygnął w postanowieniu z dnia [...] 2011r. znak: [...]. Organ wyjaśnił też, że konsekwencją przyjętego stanowiska w przedmiocie rozdzielenia spraw administracyjnych jest to, że wniesienie odwołania od jednej tylko decyzji oznacza, że pozostałe decyzje wydane po rozdzieleniu postępowania administracyjnego stają się ostateczne. Z tych przyczyn, skoro A. F. odwołał się tylko od decyzji Starosty z [...] 2011r. znak: [...], przedmiotem postępowania odwoławczego mogło być tylko rozpoznanie sprawy aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie działki ewidencyjnej nr [...], stanowiącej jego własność. W ocenie organu odwoławczego analiza zgromadzonej dokumentacji prowadzi do wniosku, że brak było podstaw do wprowadzenia zmian przebiegu granic działki ewidencyjnej nr [...] w oparciu o dokumentację geodezyjną przygotowaną do wywłaszczenia i operat sporządzony przez geodetę uprawnionego B. H. Brak jest bowiem dokumentów, które potwierdzałyby wprowadzenie zmian o charakterze podmiotowym. Postępowanie miało na celu aktualizację operatu ewidencyjnego w zakresie działek graniczących z ulicą B zgodnie ze stanem prawnym, który miał z kolei wynikać z postępowania wywłaszczeniowego. Brak jednak dowodów, aby postępowanie wywłaszczeniowe na cele związane z regulacją tej drogi zostało kiedykolwiek przeprowadzone. Samo przygotowanie dokumentacji geodezyjnej w postaci planu podziału parcel czy wykazu wywłaszczeniowego nie przenosi własności na Skarb Państwa. Konieczne jest przeprowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie odpowiednich decyzji, których jak się okazało nigdy nie było. Oznacza to, że zmiany geodezyjne uwidocznione na mapach z 1972 r. nigdy nie znalazły odzwierciedlenia w zmianach prawnych. Jeżeli więc dokumentacja geodezyjna przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (projekt podziału parceli wykaz wywłaszczeniowy) nie została wykorzystana do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej, nie może stanowić podstawy do wykazania przebiegu granic działek ewidencyjnych (§ 36 pkt 5 a contrario rozporządzenia). Ponadto sam operat geodezyjny, który miał być podstawą aktualizacji (mapa uzupełniająca korygująca błędy mapy ewidencyjnej miasta A wraz z wykazem zmian), przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem KERG [...], nie odpowiada prawu. Wymagania w stosunku do wykazu zmian zostały określone w § 46 ust. 3 rozporządzenia, w którym wskazano, iż wykaz zmian danych ewidencyjnych powinien określać m.in. dane ewidencyjne, które uległy zmianie, z wyszczególnieniem danych dotychczasowych oraz danych aktualnych. Takich informacji brak w dokumentacji mającej stanowić podstawę zmian. W związku z tym nie jest jasne, w jaki sposób zostało ustalone, że parcele gruntowe wykazane na planie podziału z 1972 r. odpowiadają działce nr [...], skoro brak jest równoważników parcel dla działki nr [...], z których ona powstała. Zarzuty podnoszone przez odwołującego w stosunku do operatu geodezyjnego KERG [...] pozostają więc całkowicie uzasadnione i z tych względów zmiany wynikające z tego operatu nie mogą być ujawnione. Dlatego też WINGiK uznał, że brak było podstaw do wprowadzenia zmian w zakresie działek ewidencyjnej nr [...] zgodnie z operatem geodezyjnym KERG [...]. Z uwagi na fakt, iż postępowanie było prowadzone z urzędu, należało je umorzyć jako bezprzedmiotowe, zgodnie z art. 105 § 1 kpa. Brak dokumentów potwierdzających zaistnienie zmian w operacie ewidencyjnym sprawia, że postępowanie aktualizacyjne staje się bezprzedmiotowe. W tych okolicznościach niezasadne było także dalsze prowadzenie postępowania w kierunku ustalenia właścicieli nieruchomości określonej jako l.kat. [...], która w wykazie wywłaszczeniowym z 1972r. określona była jako przeznaczona do wywłaszczenia. W postępowaniu brały więc udział tylko osoby ujawnione w ewidencji jako właściciele działki nr [...]. Parcela gruntowa l.kat. [...] nie jest bowiem wykazana w aktualnie obowiązującej ewidencji gruntów i budynków. WINGiK wyjaśnił, że nie można zaprzeczyć, iż istnieje konieczność przeprowadzenia odrębnego postępowania aktualizacyjnego, które wyjaśni kwestie związane z istnieniem parceli l.kat. [...], co jednak przekracza ramy prowadzonej sprawy administracyjnej. Organ odwoławczy stwierdził też, że ustalenie braku podstaw do wprowadzenia zmian w operacie ewidencyjnym wynikających z dokumentacji geodezyjnej przygotowanej do wywłaszczenia sprawia, że nie istnieje potrzeba ustalania innych stron postępowania, w szczególności właścicielki działki l.kat. [...]. Zdaniem organu odwoławczego nie były jasne zarzuty odwołującego się dotyczące konieczności przeprowadzenia dodatkowych dowodów, zwłaszcza że nie zmierzały one do wykazania, iż wywłaszczenie nieruchomości obejmującej część działki nr [...] zostało dokonane. Okoliczności istotne - tj. ustalenie braku podstaw do wykazania w aktualnym operacie ewidencyjnym planu podziału parcel z 1972 r. - zostały dostatecznie wyjaśnione. W ocenie WINGiK w postępowaniu przed organem I instancji nie zostały naruszone podstawowe zasady postępowania administracyjnego. W sprawie został zgromadzony niezbędny materiał dowodowy, zapewniono czynny udział stronom, a przy ponownym rozpatrywaniu sprawy uwzględnione zostały także wskazania zawarte w wyroku WSA w Krakowie z 17 stycznia 2005r. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 13 września 2011 r. nr [...] wnieśli B. J., A. F. oraz A. F. syn A. B. J. nie wskazując na naruszenie konkretnych przepisów prawa zarzuciła w skardze niewykonanie przez organy I i II instancji aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] jedn. ewid. A w przedmiocie działki ewid. nr [...], nieprzeprowadzenie terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych w sytuacji gdy stan prawny ul. B oraz działek będących przedmiotem postępowania nie jest uregulowany w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem skarżącej WSA w Krakowie w wyroku z dnia 17 stycznia 2005r. polecił wyeliminowanie błędów w mapach ewidencyjnych przyjętych do ewidencji gruntów i budynków i uzgodnienie map ze stanem faktycznym. Stąd na Staroście ciąży obowiązek wykonania polecenia Sądu i doprowadzenia map do zgodności ze stanem prawnym. Zdaniem skarżącej linie graniczne i punkty graniczne nie pokrywają się ze stanem faktycznym na gruncie, a organy wciąż powielają te same błędy zawartych we wcześniejszych mapach, co prowadzi do rozstrzygnięć sprzecznych z treścią ksiąg wieczystych, protokołów granicznych, protokołów dochodzeń oraz kart posiadłości gruntowej. A. F zarzucił zaskarżonej decyzji: - nieważność postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 6 i 8 kpa polegająca na wydaniu przez decyzji w oparciu o nieistniejący przepis prawny, a mianowicie art. 7b ust. 2 pkt 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego; oraz w zw. z art. 2 pkt 8 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w zw. z § 36, 37 i 46 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez nieuwzględnienie konieczności aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w sytuacji, gdy stan prawny ul. B oraz działek będących przedmiotem postępowania nie jest uregulowany w ewidencji gruntów i budynków. - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na przebieg sprawy: art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 6 i 8 kpa polegającym na wydaniu orzeczenia zawierającego w sobie sprzeczności, art. 153 ppsa poprzez niezastosowanie się organów administracji publicznej orzekających w sprawie do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 stycznia 2005r. sygn. akt II SA/Kr 1158/02; art. 6, 8 i 10 w zw. z art. 28 kpa poprzez bezpodstawne rozdzielenie postępowania prowadzonego przez Starostę pod znakiem [...] na sześć innych postępowań, art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez jego niezastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie w sprawie postanowienia Starosty z dnia [...] 2011 r., znak: [...] o rozdzieleniu toczącego się w Starostwie postępowania administracyjnego pod znakiem [...] na sześć niezależnych od siebie postępowań administracyjnych, stanowi kwestię prejudycjalną w stosunku do skarżonych decyzji, art. 10 § 1 kpa poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w każdym stadium postępowania poprzez odmowę uwzględnienia wniosku skarżącego o wyznaczenie nowego terminu do zapoznania się z całością materiału dowodowego oraz terminu do złożenia końcowego oświadczenia strony w stosunku do zebranego materiału dowodowego; art. 7 i 75, 77, 80, kpa, art.107 § 1 i 3 w zw. z art. 7, 77, 80 kpa art. 7 kpa poprzez przekroczenie granicy uznania administracyjnego, - naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 2 pkt 8 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w zw. z § 36, 37 i 46 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia o ewidencji gruntów i budynków poprzez nieuwzględnienie konieczności aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, nieprzeprowadzenie terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych w sytuacji, gdy stan prawny ul. B oraz działek będących przedmiotem niniejszego postępowania nie jest uregulowany w ewidencji gruntów i budynków; art. 8 w zw. z art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece poprzez przyjęcie, że stan ujawniony w księdze wieczystej jest zgodny z rzeczywistym stanem prawnym w sytuacji gdy zachodzi niezgodność między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty i o zasądzenie kosztów postępowania A. F. syn A. zarzucił, że organy pominęły § 54 ust. 2, 3, 4 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków, który zobowiązuje Starostę do dokonywania aktualizacji całego rejestru gruntów danego obrębu geodezyjnego, w przypadku gdy wyjdą na jaw błędy w operatach geodezyjnych dotyczących tych obrębów. Zdaniem skarżącego, w każdym operacie geodezyjnym dotyczącym obrębu [...] w A są powielane błędy dotyczące: sumy powierzchni działek ewidencyjnych, która powstała z podziału działki macierzystej [...], rzeczywistych linii granicznych wszystkich działek ewidencyjnych znajdujących się w obrębie [...] w A, które nie pokrywają się z liniami naniesionymi na mapy katastralne znajdujące się w zasobie geodezyjnym i kartograficznym Starostwa, z księgami wieczystymi oraz z protokołami dochodzeń tych działek ewidencyjnych, powierzchni części działek ewidencyjnych położonych w obrębie [...] w A, które to powierzchnie nie zgadzają się z wynikającymi z księgi wieczystej. W pismach stanowiących uzupełnienie skarg wszyscy skarżący zarzucili, że organy ewidencyjne powieliły przy zakładaniu ewidencji błędy, których dopuścił się inż. O. S. w wadliwie sporządzonych szkicach wykonanych w 1932 r. Dopóki błędy te nie zostaną wyeliminowane zgodnie z wyrokiem WSA w Krakowie, ewidencja gruntów i budynków będzie wadliwa. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wnosił o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153,. poz. 1270 ze zm.) , w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Badając zaskarżoną decyzję z uwzględnieniem powyższych reguł, sąd uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena prawna może dotyczyć również braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego Dla organu administracyjnego ponownie rozpatrującego sprawę charakter wiążący ma ocena prawna pozostająca w związku i mieszcząca się w ramach kognicji tego sądu, a więc ocena, która zdeterminowała stanowisko sądu w rozpatrywanej sprawie. Natomiast związanie sądu administracyjnego własną oceną prawną przy ponownym rozpatrywaniu sprawy oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Natomiast oparcie skargi na podstawach sprzecznych z tą oceną prawną spowoduje, iż sąd administracyjny zobowiązany będzie skargę oddalić (tak. T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, wyd. 2, LexisNexis, Warszawa 2008, komentarz do art. 153). Mając na uwadze treść i skutki zapadłego przed tut. Sądem wyroku z dnia 17 stycznia 2005 r. , II SA/Kr 1158/02 w świetle regulacji zawartej w art. 153 p.p.s.a. stwierdzić należy, że organy administracji ponownie prowadząc postępowanie, obowiązane były do uzupełnienia postępowania dowodowego poprzez ustalenie : 1.czy wydana została i czy funkcjonuje w obrocie prawnym ostateczna decyzja administracyjna rozstrzygająca o podziale działki, z której powstała m. in. dz. ew. nr [...] i L kat [...], oraz na podstawie której wywłaszczono by tę ostatnią, 2.czy przyjęty do państwowego zasobu geodezyjno i kartograficznego w dniu 14 kwietnia 1972 r. pod Nr [...] operat techniczny pt. "Wywłaszczenie nieruchomości ul. B" stanowi integralną część aktu ostatecznie rozstrzygającego o wywłaszczeniu, - które to ustalenia winny stanowić podstawę do oceny, czy w świetle obowiązujących przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków zasadnym jest wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków w oparciu o operat sporządzony w 1972 r. pt. "Wywłaszczenie nieruchomości ul. B". Nadto, jak wynika z treści uzasadnienia wyroku II SA/Kr 1158/02 organy winny były mieć na uwadze, że przedmiotem prowadzonego z urzędu postępowania była wymiana danych ewidencyjnych błędnie – zdaniem organu - odzwierciedlających stan, jaki powinien być uwidoczniony już w ewidencji założonej w 1997 r., co determinować musiało czasowy zasięg zdarzeń prawnych i faktycznych podlegających odzwierciedleniu w operacie ewidencyjnym o którego zmodernizowaniu obwieszczono w 1997 r. Natomiast sąd rozpoznając skargę na ostateczną decyzję zapadłą w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy zobowiązany był do skontrolowania, czy zapadła ona z uwzględnieniem wskazań co do dalszego postępowania i wyrażonej oceny prawnej, sam będąc tą oceną związany. Uwzględniając stan faktyczny i prawny w dacie wydania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie zmieniły się okoliczności sprawy mogące powodować nieaktualność oceny zawartej w wyroku tut. Sądu z dnia 17. 01. 2005 r. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem reguł wynikających z art. 134 i art. 153 p.p.s.a. doprowadziła uznania, że decyzja ta jest prawidłowa i nie narusza prawa. Ponownie rozstrzygając sprawę organy przeprowadziły postępowanie i dokonały rozstrzygnięcia z uwzględnieniem treści zapadłego już w sprawie wyroku. Organy przede wszystkim przeprowadziły postępowanie celem ustalenia istnienia decyzji wywłaszczeniowej, której integralną część stanowiłby sporządzony w 1972 r. operat pt. "Wywłaszczenie nieruchomości ul. B". W tym celu organ I instancji zwrócił się do Burmistrza Miasta A o przesłanie uwierzytelnionej kopii takiej decyzji i uzyskał informację, że decyzji takiej w archiwum Urzędu nie odnaleziono. Istniejące dokumenty zawierają jedynie wykaz parcel zawnioskowanych do wywłaszczenia, wraz z planem podziału parcel. Brak także jakichkolwiek danych na temat takiej decyzji w spisie akt archiwalnych Urzędu Miasta A ( k. 250 akt adm.) Nadto na wniosek Starosty Burmistrz Miasta A wydał w dniu 27.10.2009 r. zaświadczenie znak [...] o braku decyzji wywłaszczeniowej zatwierdzającej operat "Wywłaszczenie nieruchomości ul. B "l.dz.ewid.pow. [...] przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego w dniu 14 kwietnia 1972 r. nr ew. [...] (k. 286 akt adm.). Dowody powyższe pozwoliły na ustalenie braku istnienia ostatecznej decyzji rozstrzygającej o podziale działki, z której powstały m.in. działka ewidencyjna nr [...] i l.kat [...], oraz orzekającej o wywłaszczeniu l.kat [...]. Sąd stwierdza prawidłowość przeprowadzonych przez organ I instancji dowodów na okoliczność istnienia ostatecznej decyzji, która winna by stanowić zasadniczy element decydujący o zasadności wprowadzenia zmian w ewidencji w oparciu o operat "Wywłaszczenie nieruchomości ul. B" z 1972 r. Przyjęcie zatem tych ustaleń również przez organ odwoławczy należy także uznać za prawidłowe. Prawidłowy jest również wniosek, jaki wyciągnęły organy dysponując tak uzupełnionym materiałem dowodowym. Wniosek ten, mający swoją podstawę w treści tego materiału, jak i w brzmieniu powołanych w decyzjach organów obydwu instancji przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i Rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków prowadzi do stwierdzenia, że dokumentacja geodezyjno-kartograficzna przyjęta do zasobu w dniu 14.06.1972 r. za nr [...] nie może stanowić podstawy do zaktualizowania operatu zgodnie z wykazem zmian, z uwagi na brak decyzji wywłaszczeniowej. Podstawę powyższego wniosku stanowią przepisy art. 2 pkt. 8 ustawy, oraz §§ 36 i 46 rozporządzenia. Z art. 2 ust. 8 ustawy ( którego treść organy przytoczyły) wynika rejestrowy charakter ewidencji gruntów i budynków, co oznacza, że jej zapisy mają charakter wtórny, deklaratoryjny i rejestrują stany prawne ustalone w innym trybie. Dane zawarte w ewidencji muszą wynikać z odpowiedniej dokumentacji urzędowej wytworzonej w formie i przez organy, o których mowa w przepisach rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Także więc zmiana granic nieruchomości, która jest zmianą własnościową może być wprowadzona do ewidencji tylko na podstawie dokumentacji geodezyjnej wytworzonej w postępowaniach, o których mowa w § 36 rozporządzenia. Stąd - jak słusznie stwierdził organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - nie stanowi wystarczającej podstawy do wprowadzenia zmian przebiegu działki ewidencyjnej nr 2 dokumentacja geodezyjna przygotowana do wywłaszczenia, oraz operat sporządzony przez inż. B. H. Zmiany geodezyjne uwidocznione na mapach z 1972 r. nigdy nie znalazły odzwierciedlenia w zmianach prawnych. Nadto prawidłowo organ ustalił, że sam operat geodezyjny, który miał być podstawą wprowadzenia zmian nie odpowiada prawu, ponieważ jest sprzeczny z treścią § 46 ust. 3 rozporządzenia. Zdaniem Sądu zasadnicze jednak znaczenie dla braku podstaw do wprowadzenia zmian w ewidencji polegających na zmianie przebiegu granic działki ewidencyjnej nr [...] w oparciu o operat "Wywłaszczenie nieruchomości ul. B" jest brak ostatecznej decyzji wywłaszczeniowej. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazały organy przepis art. 105 § 1 kpa, który stanowi: "gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w całości lub w części". Przepis art. 105 kpa kładzie akcent na bezprzedmiotowość w prowadzeniu postępowania, czyli brak przedmiotu postępowania administracyjnego. W piśmiennictwie na ogół przyjmuje się, że przedmiotem ogólnego postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 kpa. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 kpa mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. Przyczyny te dzieli się na podmiotowe i przedmiotowe, te zaś na spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi, co jednakże nie ma większego znaczenia dla interpretacji art. 105 § 1 kpa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94, ONSA 1996, nr 2, poz. 80, przyjął, że: "Z bezprzedmiotowością postępowania (art. 105 k.p.a.) mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy". (por. A. Wróbel , Kom. aktualizowany do art. 105 kpa, stan prawny 24.07. 2012 r. LEX.....) Pozostawiając jako nieistotną w sprawie kwestię bezprzedmiotowości ze względów podmiotowych stwierdzić należy, że przedmiotem wszczętego z urzędu w 1999r. postępowania administracyjnego prowadzonego przez Burmistrza Miasta A a następnie Starostę, oraz Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego było wprowadzenie w ewidencji gruntów i budynków zmian wynikających ze sporządzonego w 1972 r. i przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu "wywłaszczenie nieruchomości ul. B". Zwrócił na powyższe uwagę i podkreślił to także tut. Sąd w wyroku z dnia 17 stycznia 2005 r. Zatem wynikiem tak wszczętego i prowadzonego postępowania mogło być ostateczne wprowadzenie tych zmian, względnie, w przypadku stwierdzenia, że brak podstaw do ich wprowadzenia – umorzenie postępowania administracyjnego w takim przedmiocie. Stwierdzenie braku podstaw do wprowadzenia zmian nie mogłoby skutkować wydaniem decyzji odmawiającej wprowadzenia tych zmian, skoro postępowanie było wszczęte i prowadzone z urzędu. Organy prawidłowo uznały więc, że w braku podstaw do wprowadzenia zmian należy postępowanie umorzyć jako bezprzedmiotowe. Skoro bowiem funkcją ewidencji gruntów i budynków jest rejestracja zdarzeń prawnych, a podstawą zmian granic nieruchomości na mapie ewidencyjnej są wyłącznie dane wynikające z dokumentów, o których mowa w §§ 36 i 37 rozporządzenia, to brak takich dokumentów, przy wszczęciu postępowania z urzędu, gdy organ nie był zorientowany co do ich braku, powoduje, że postępowanie wszczęte z urzędu w celu wprowadzenia zmian jest bezprzedmiotowe. Jest ono także bezprzedmiotowe z uwagi na wady samego operatu sporządzonego przez inż. B. H., stanowiące naruszenie przepisu § 46 ust. 3 rozporządzenia. Brak podstaw do prowadzenia takiego postępowania administracyjnego, brak bowiem zasadniczego elementu, o którym stanowią przepisy prawa materialnego (por. wyroki NSA z 24.01.2012, II OSK 2104/10, LEX nr 1138074, WSA : z 11. 01.2012r., II SA/Wr 639/11, LEX nr 1121591, z 222.12.2010r., IV SA/Po 733/10, LEX nr 758601). Natomiast odmowa wprowadzenia zmian może nastąpić względem żądania strony (por. wyrok WSA w Krakowie z 18.04.2008r.,IIISA/Kr391/06,https://cbois.nsa.gov.pl/doc/97DC339C95). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do uznania, że jest ona decyzją zgodną z prawem, tak jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zawierająca prawidłowe rozstrzygnięcie – orzeczenie o umorzeniu postępowania w sprawie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], jednostki ewidencyjnej A w przedmiocie działki ewidencyjnej nr [...]. Rozstrzygnięcie to jest zgodne z brzmieniem i interpretacją art. 105 § 1 kpa. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20.07.2011 r. I OSK 640/11 :"Użycie przez ustawodawcę w cytowanym art. 105 § 1 kpa terminu "wydaje" oznacza, iż wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest – w przypadku bezprzedmiotowości postępowania – obligatoryjne. (LEX nr 1082792). Odnosząc się do poszczególnych zarzutów zawartych w skargach stwierdzić należy, że nie mogły one odnieść pożądanego przez skarżących skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, oraz polecenia dokonania Staroście aktualizacji danych rejestru gruntu całego obrębu [...] w A. Ten ostatni wniosek zawierały skargi B. J. i A. F. s. A. Nie znajduje uzasadnienia zarzut zawarty w skargach A. F. i B. J., dotyczący nie zastosowania się organów do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2005 r., II SA/Kr 1158/02. Wbrew twierdzeniom skarżących, w wyroku tym Sąd nie zawarł polecenia dla organów wyeliminowania błędów i uzgodnienia ze stanem faktycznym map obrębu [...] i obrębu [...] w A. Wyrok nie zawiera także polecenia doprowadzenia tych map do zgodności ze stanem prawnym. Przedmiotem kontroli sądowej w sprawie II SA/Kr 1158/02 była decyzja WIGiK utrzymująca w mocy decyzję Starosty, który nie rozstrzygał w przedmiocie poprawności map obrębu [...] i obrębu [...], a o zmianie konfiguracji, powierzchni i oznaczenia działek ewidencyjnych nr [...] obr. [...] i nr [...] i [...] obr. [...]. Uchylenie przez sąd powyższych decyzji nastąpiło z przyczyn wyżej już opisanych, sprowadzających się do braku podstaw prawnych wprowadzenia zmian w ewidencji zgodnie z operatem sporządzonym w 1972 r. Skarżący, wbrew treści zapadłego wyroku uznają jednak, że stanowi on podstawę i polecenie uregulowania przez organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków w A wszystkich kwestii wątpliwych, wynikających z aktualnych wpisów w ewidencji dotyczących obrębów [...] i [...], w szczególności dotyczących wykazanej w zapisach ewidencji powierzchni działek ewidencyjnych. Wskazuje na to w szczególności treść pism procesowych skarżących: B. J. z dnia 8.11.2011r., A. F. z dn. 11.11. 2011 r., i A. F. s. A. z dnia 11. 11. 2011 r. Podkreślić więc i wyjaśnić należy, że przy rozpoznawaniu skargi w sprawie II SA/Kr 1158/02 sąd był związany treścią art. 134 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice rozpoznania skargi wyznaczała treść decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] 2002 r. Nr. [...] i tego rozstrzygnięcia dotyczy wyrok II SA/Kr 1158/02. Nie była ani przedmiotem postępowania administracyjnego w tamtej sprawie, ani przedmiotem rozstrzygnięcia sądowego kwestia poprawności zapisów ewidencji gruntów i budynków dotyczących wszystkich działek położonych w obrębach [...] i [...] w A, co zresztą w świetle obowiązujących przepisów byłoby niemożliwe. Natomiast w niniejszym postępowaniu przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 13 września 2011 r. wydana w przedmiocie umorzenia postępowania. Przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie były kwestie poprawności zapisów ewidencji gruntów dotyczących obrębów [...] i [...] w A i obowiązek doprowadzenia do poprawności tych zapisów nie wynika z treści wyroku II SA/Kr 1158/02. Dlatego nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przez organy przepisu art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. W tym miejscu rozważenia wypada zarzut podniesiony przez skarżącego A. F. dotyczący bezpodstawnego zdaniem skarżącego rozdzielenia do prowadzenia w odrębnych postępowaniach spraw prowadzonych wcześniej pod znakiem [...], skutkiem czego – jak twierdzi skarżący - został on pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu dotyczącym jego nieruchomości, tj. działki L.kat. [...] obj. Kw [...] mającej jako część działki ewid. nr [...] wejść w skład działki ewid. [...]. Odnosząc się do tego zarzutu należy w całości podzielić stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 5, 6 i 7 uzasadnienia). Stanowisko to jest słuszne zarówno z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa, w szczególności wobec treści art. 62 kpa, jak i przedmiotu postępowania zakończonego decyzją WINGiK z dnia [...] 2002 r., oraz przedmiotu postępowania zakończonego decyzją kontrolowaną w niniejszym postępowaniu. Słusznie organ odwoławczy zauważa, że rozdzielenie spraw przez Starostę nie stanowiło działania wbrew wskazaniom zawartym w wyroku WSA II SA/Kr 1158/02. Organ szczegółowo i zgodnie z przepisami prawa wskazał na zasadność rozdzielenia spraw. Przychylając się w całości do stanowiska organu w tym zakresie zbędne jest więc ponowne przytaczanie prawidłowo przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacji, z powołaniem przepisów kpa, oraz aktualnego w tej kwestii stanowiska doktryny. Odnosząc się natomiast do zarzutu pozbawienia w skarżącego udziału w postępowaniu dotyczącym działki l.kat [...] wskazać należy, że kontroli sądu w niniejszej sprawie podlega decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie aktualizacji operatu ewidencji w stosunku do działki nr [...] obr. [...] i tylko w tej sprawie sąd może wypowiadać się w kwestii zapewnienia skarżącemu prawa do udziału w postępowaniu. Nie znajduje więc uzasadnienia zarzut skarżącego A. F. naruszenia art. 97 § 1 pkt. 4 kpa. Kwestia rozdzielenia spraw administracyjnych nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego przy rozstrzyganiu przez organy, czy istnieje podstawa do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z operatem "Wywłaszczenie nieruchomości ul. B". O niedopuszczalności zażalenia na rozdzielenie przez organ spraw administracyjnych rozstrzygnął zresztą WINGiK postanowieniem z dnia [...] 2011 r. (k.11 akt org., II inst.). Co do naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 kpa, to biorąc po uwagę treść osnowy i rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, to uchybienie to należy traktować jako oczywistą omyłkę, która zresztą postanowieniem z dnia [...] 2011 r. nr [...] (k. 74 akt adm II inst.) została przez organ odwoławczy sprostowana. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy art. 10 kpa stwierdzić należy, że zarzut ten nie mógł zostać przez sąd uwzględniony. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II OSK 1317/08 z dnia 2 września 2009 r.(LEX nr 597191): "Podnosząc zarzut naruszenia praw procesowych zagwarantowanych art. 10 § 1 k.p.a. strona musi nie tylko wykazać, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, ale ponadto, iż uniemożliwiło jej ono podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy". Pogląd taki prezentowany jest w orzecznictwie jednolicie, czego wyrazem są liczne orzeczenia sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z 21.07.2010r., II OSK 881/10, LEX nr 746920, Wyroki WSA II SA/Sz 747/09 z 23.09.2009r, LEX nr 580340, II SA/Sz 99/10 z 14.07.2010, LEX nr 674450, II SA/Rz 928/10 z 25.11.2010r. LEX nr 758602). Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, skarżący brał czynny udział w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją i był informowany przez Starostę o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym (k. 594 akt adm. pismo organu z dnia 1. 04. 2011r.). Jednak uznał skarżący, że organ nie zebrał całości materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy i pismem z dnia 8. 04. 2011r. (k. 614 akt adm.). wniósł o wyznaczenie nowego terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym, jednakże od dnia, w którym organ "odtworzy" wszystkie wymagane zdaniem skarżącego dokumenty niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, wymienione w tym piśmie. Z jego treści nie wynika, jakie konkretnie dokumenty zdaniem skarżącego i na jakie okoliczności miałyby stanowić dowody w sprawie. Nie wyznaczenie więc przez organ kolejnego terminu, o którym mowa w art. 10 § 1 kpa, przy prawidłowo zebranym i wystarczającym do wydania rozstrzygnięcia materiale dowodowym nie stanowi zdaniem sądu naruszenia zasady wynikającej z tego przepisu. Skarżący nie wykazał , że odmowa wyznaczenia przez organ kolejnego terminu do zapoznania się z całością materiału dowodowego i złożenia końcowego oświadczenia uniemożliwiła mu dokonanie konkretnej czynności procesowej, mającej znaczenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia przez organy przepisów art. 7, 75, 77 i 80 kpa. Skarżący składał liczne pisma, w których wnosił o przeprowadzenie przez organ "wszystkich niezbędnych dowodów w sprawie", przy czym nie wskazywał w żadnym z tych pism jakie jego zdaniem konkretne dowody i na jaką okoliczność organ powinien przeprowadzić. Wnioski te ponadto nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie istnienia podstaw prawnych do wprowadzenia w zapisach ewidencji treści operatu "Wywłaszczenie nieruchomości ul. B". Podkreślenia wymaga przy tym, że organy prowadząc ponownie postępowanie, po zapadłym przez tut. Sądem wyroku były związane poglądem prawnym wyrażonym przez sąd i wskazaniami co do dalszego postępowania. Nie były natomiast władne do zmiany przedmiotu tego postępowania Składanie więc wniosków dowodowych niesprecyzowanych, czy też celem przeprowadzenia przez organy dowodów nie mających znaczenia dla mającego zapaść rozstrzygnięcia w sprawie, nie może uzasadniać stawiania organom zarzutu naruszenia art. 7, 75, 77 i 80 kpa. Niezrozumiały jest zarzut nieważności postępowania dotyczący powołania w decyzji nieistniejącego przepisu prawnego- tj. art. 7b ust.2 pkt. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, czyli działania przez organ odwoławczy bez podstawy prawnej. Przepis ten, obowiązujący od dnia 1 stycznia 1999 r. i będący przepisem kompetencyjnym, w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że "w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jest organem wyższego stopnia stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej". Powołany więc został przez organ odwoławczy prawidłowo. Nie zachodzi również nieważność postępowania poprzez nieuwzględnienie konieczności aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w sytuacji, gdy stan prawny ul. B nie jest uregulowany w ewidencji gruntów i budynków. Zarzut ten nie mieści się w żadnej z wymienionych w art. 156 § 1 kpa przyczyn nieważności decyzji administracyjnej, a prowadzenie ewidencji gruntów i budynków nie polega na regulowaniu stanów prawnych, lecz na ich rejestracji. Przeprowadzona kontrola sadowa prowadzi do przekonania, że żadna z przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie zachodzi. W szczególności nie doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt. 1 kpa. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia § 54 ust. 2, 3, 4 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Przepis ten stanowi podstawę do przeprowadzania przez starostę, z urzędu, okresowych weryfikacji danych ewidencyjnych , przeprowadzanych raz na 10 lub raz na 15 lat (w zależności od rodzaju weryfikowanych danych) Nie stanowi on natomiast podstawy do usuwania niezgodności stwierdzonych w wyniku weryfikacji, dotyczących ust. 1, które usuwane są w trybie przewidzianym dla aktualizacji operatu ewidencyjnego. Brak także instrumentu prawnego, na podstawie którego strona postępowania w sprawie aktualizacji operatu mogłaby skutecznie domagać się przeprowadzenia przez organ weryfikacji, o której mowa w tym przepisie Przepis art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece stanowi: "Domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Domniemywa się, ze prawo wykreślone nie istnieje. Przepis art. 8 tej ustawy określa sytuacje, w których rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych jest wyłączona. Zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy powyższych przepisów nie ma żadnego uzasadnienia. Organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są powołane do rozstrzygania w przedmiocie istnienia sprzeczności miedzy stanem prawnym wynikającym z księgi wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym. Domniemania z art. 3 ustawy o k.w.i h. mogą być obalane w procesie o uzgodnienie stanu prawnego z rzeczywistym stanem prawnym, albo w każdym innym postępowaniu, w którym ocena prawidłowości wpisu ma istotne znaczenie. Jednak w sprawach tych nie są właściwe organy administracji a sądy powszechne. Skoro organy rozstrzygając sprawę stanowiącą przedmiot kontroli sądowej nie stosowały tych przepisów i nie mogły nawet wypowiadać się w kwestii zgodności zapisów w księgach wieczystych z rzeczywistym stanem prawnym, nie może być mowy o uwzględnieniu tak postawionego przez skarżącego A. F. zarzutu. Zaskarżona decyzja – wbrew zarzutom naruszenia art. 107 §1 i 3 kpa jest zgodna z wymogami stawianymi w tym przepisie. Zawiera wszystkie niezbędne elementy, zaś jej uzasadnienie jest w całości prawidłowe i przedstawia w sposób jasny, zrozumiały i klarowny tok rozumowania organu. Przedstawia i omawia szczegółowo, wręcz drobiazgowo stan faktyczny i prawny sprawy, oraz podstawy wydanego rozstrzygnięcia. Przepis art. 153 p.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Wobec nieuwzględnienia zarzutów skarg z przyczyn wyżej wskazanych, oraz wobec stwierdzenia braku innych naruszeń prawa, które sąd obowiązany byłby brać pod uwagę z urzędu, na podstawie powyższego przepisu orzeczono jak w sentencji.