III SA/Kr 466/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie WSA Michał Niedźwiedź Asesor WSA Marta Kisielowska (spr.) Protokolant specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2025 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w B. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 20 stycznia 2025 r. nr NP.9081.2.32.2024 w przedmiocie stwierdzenie choroby zawodowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 20 stycznia 2025 r., znak NP.9081.2.32.2024 Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z 17 września 2024 r. w przedmiocie stwierdzenia pośmiertnie u T. Ż. choroby zawodowej- choroby zakaźnej lub pasożytniczej albo ich następstwa wymienionej w pozycji 26 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r. ,poz. 416, dalej: "k.p.a."), art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 416 ze zm., dalej: "u.p.i.s."), § 8 ust. 1 rozporządzenia rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 1936, dalej: "rozporządzenie"). Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. T. Ż. zatrudniony był w M. sp. z o.o. (dalej: "skarżący") od 1 lipca 2008 r. do 23 kwietnia 2021 r. 20 marca 2021 r. u T. Ż. potwierdzono testem PCR zakażenie wirusem SARS-CoV-2. 23 kwietnia 2021 r. T. Ż. zmarł. 17 maja 2021 r. E. Ż. (dalej: "uczestniczka") skierowała do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u męża – T. Ż. Do wniosku dołączyła odpis skrócony aktu zgonu, odpis skrócony aktu małżeństwa, kartę informacyjną z leczenia szpitalnego, świadectwo pracy. 4 czerwca 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie (PPIS), w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, zwrócił się do Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy o przeprowadzenie badań w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania. 18 lipca 2022 r. Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u T. Ż. choroby zawodowej: choroby zakaźnej lub pasożytniczej albo ich następstw: COVID-19. W uzasadnieniu wskazano, że skierowanie na badanie w związku z podejrzeniem choroby zawodowej o etiologii zakaźnej - zakażeniem wirusem SARS-CoV-2, wystawione zostało po śmierci pacjenta przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie. T. Ż. zmarł 23 kwietnia 2021 roku. W ramach postępowania diagnostyczno-orzeczniczego zapoznano się z dostarczoną dokumentacją oraz analizą narażenia zawodowego wykonaną przez PPIS w Krakowie. T. Ż. w trakcie pracy zawodowej zatrudniony był w M. w B. w okresie od 1 lipca 2008 do 23 kwietnia 2021 r. na stanowiskach: referent [...], koordynator [...], koordynator [...], ostatnio jako kierownik działu [...]. Z dostarczonej dokumentacji medycznej wynika, że zakażenie wirusem SARS-CoV-2 zostało potwierdzone testem PCR dnia 20 marca 2021 roku. Od 18 marca 2021 r. pojawiły się objawy w postaci wysokiej gorączki, duszności, suchego kaszlu i osłabienia oraz spadki saturacji do 87%. Z powodu nasilenia duszności i pojawienia się objawów ostrej niewydolności oddechowej T. Ż. został przyjęty do oddziału jednoimiennego (COVID-19), gdzie stwierdzono zmiany zapalne i pozapalne w miąższu płucnym. Następnie, z powodu narastania niewydolności oddechowej, przekazany został na Oddział Pulmonologii i Alergologii, następnie na Oddział Kliniczny Anestezjologii i Intensywnej Terapii. Stan Pacjenta pogarszał się, doszło do nagłego zatrzymania krążenia w mechanizmie asystolii, 23 kwietnia 2021 roku o godzinie 11.00 stwierdzono zgon. Analiza narażenia zawodowego dokonana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie wykazała, że T. Ż. w trakcie zatrudnienia pracował na stanowisku jednoosobowym w biurze. W zakresie obowiązków służbowych dokonywał codziennych odpraw i obchodów po stanowiskach podległego działu. Zgodnie z wdrożonymi na [...] procedurami ograniczał do minimum kontakt ze współpracownikami oraz innymi osobami, przebywającymi na [...]. Pracodawca zaopatrywał pracowników w środki ochrony osobistej oraz środki dezynfekujące. Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy wskazał, że biorąc pod uwagę całość zgromadzonej dokumentacji medycznej, analizę narażenia zawodowego oraz stan aktualnej wiedzy medycznej, brak jest podstaw do uznania zawodowej etiologii zakażenia wirusem SARS-CoV-2 i rozpoznania choroby zawodowej COVID-19. Wytyczne, opracowane przez Europejską Unię Lekarzy Specjalistów dotyczące rozpoznawania COVID-19 jako choroby zawodowej wskazują, że można rozpoznać zakażenie wirusem SARS-CoV-2 w środowisku pracy jedynie na stanowiskach i w pracach, gdzie występuje bliski kontakt z potencjalnie zakażonymi osobami. T. Ż. nie świadczył natomiast pracy, gdzie występowało podwyższone - w porównaniu z populacją generalną - ryzyko zachorowania, a intensywność ruchu pasażerskiego w lutym/marcu 2021 roku na [...] była bardzo niska. Uczestniczka zwróciła się do Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dr. Jerzego Nofera w Łodzi (jednostka orzecznicza drugiego stopnia) o weryfikację orzeczenia. Instytut Medycyny Pracy im. prof. Jerzego Nofera w Łodzi w dniu 26 kwietnia 2023 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: choroby zakaźnej lub pasożytniczej albo ich następstw COVID-19. W uzasadnieniu wskazano, że według Karty oceny narażenia zawodowego T. Ż. w okresie od 1 lipca 2008 r. do 23 kwietnia 2021 r. był zatrudniony w M. na stanowiskach: referenta [...], koordynatora [...], koordynatora sekcji [...], kierownika działu [...] (ang.). Do obowiązków służbowych zmarłego należał nadzór nad pracownikami [...] (ang.), nadzór nad przestrzeganiem zasad bezpieczeństwa w związku z pandemią COVID-19, codzienne odprawy i obchody bieżące po stanowiskach działu (nadzór nad punktami informacji [...] (ang.), nadzór nad powstającym na przełomie lutego/marca 2021 r. mobilnym punktem laboratorium na terenie [...]). Miejscem wykonywania stałej pracy było biuro, a stanowisko pracy było jednoosobowe. Na polecenie służbowe skarżącego pracownicy byli zobowiązani do "zakrywania ust i nosa za pomocą maseczek", pracodawca wyposażał pracowników w środki ochrony osobistej, tj.: jednorazowe maseczki oraz środki do dezynfekcji na każdym stanowisku oraz zobowiązał do zgłaszania podejrzeń i zachorowań wywołanych wirusem SARS-CoV-2 oraz kontaktu z osobą chorą. Podjęto ponadto środki profilaktyczne w postaci pomiaru temperatury ciała przed wejściem do terminala, zamgławiania traktów komunikacyjnych środkami do dezynfekcji (2x tydzień), ograniczenia możliwości przebywania liczby pracowników w pomieszczeniach socjalnych, dodatkowych szyb z pleksi oddzielających stanowisko pracy od klienta. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że w trakcie prowadzonego postępowania diagnostyczno-orzeczniczego w IMP w Łodzi poddano ocenie specjalisty chorób zakaźnych dostępną dokumentację medyczną, wyniki dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego przez PPIS w Krakowie, które nie potwierdziły zdaniem jednostki orzeczniczej, aby zachorowanie T. Ż. na COVID-19 miało bezpośredni związek z wykonywaniem czynności zawodowych na zajmowanych stanowiskach referenta [...], koordynatora obsługi [...], koordynatora sekcji [...], kierownika działu [...] (ang.). Podjęte przez pracodawcę środki profilaktyczne - w związku z trwającą epidemią SARS-CoV-2 - były zgodne z zalecanymi procedurami zapobiegania zakażeniu wirusem SARS-CoV-2, zaś odpowiedzialna ich realizacja stwarzała warunki dla uniknięcia zakażenia przez pracowników skarżącego. Ponadto, nie potwierdzono bezpośredniego kontaktu opiniowanego z pracownikami skarżącego przebywającymi na kwarantannie oraz izolacji (w dniach 14 marca 2021 r., 18 marca 2021 r. oraz 21 marca 2021 r.). W ocenie jednostki orzeczniczej drugiego stopnia nie można potwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że do zakażenia wirusem SARS-CoV-2 u T. Ż. doszło w związku z wykonywaną pracą. W rezultacie, jednostka orzecznicza nie znalazła podstaw do rozpoznania u T. Ż. choroby zawodowej pod postacią choroby zakaźnej lub pasożytniczej albo ich następstw, tj. COVID-19 wywołanej przez zakażenie koronawirusem SARS-CoV-2 (poz. 26 wykazu chorób zawodowych). Pismami z 9 maja 2023 r. oraz 9 czerwca 2023 r. uczestniczka zwróciła się o uzupełnienie Karty oceny narażenia zawodowego męża poprzez przesłuchanie współpracowników T. Ż. PPIS w Krakowie w dniu 19 lutego 2024 r. sporządził uzupełniającą kartę ocenę narażenia zawodowego. Wskazano w niej, że w wyniku dochodzenia przeprowadzonego w zakładzie pracy oraz przesłuchania świadków ustalono okoliczności, które uzasadniały uzupełnienie Karty oceny narażenia zawodowego T. Ż. Spotkania pracowników (od 4 do 8 osób) odbywały się w pomieszczeniach, w części pomieszczeń nie było możliwości wietrzenia, ani otwierania okien. T. Ż. miał kontakt z pracownikiem przebywającym na kwarantannie od 18 marca 2021 r., miał również kontakt w okresie 10 dni przed potwierdzeniem zakażenia z pracownikiem, który przechodził COVID-19 bezobjawowo. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wskazał, że można stwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem, że T. Ż. miał potencjalny kontakt z materiałem zakaźnym SARS-CoV-2 pochodzącym od współpracowników oraz osób przebywających na terenie [...]. Pismem z dnia 21 lutego 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi o weryfikację orzeczenia Nr [...] z 26 kwietnia 2023 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u T. Ż., w związku z faktem, iż przeprowadzona przez PPIS w Krakowie ponowna ocena narażenia zawodowego potwierdziła kontakt w okresie 10 dni przed potwierdzeniem zakażenia ze współpracownikami przebywającymi na kwarantannie lub izolacji od: 14 marca 2021 r., 18 marca 2021 r. oraz 21 marca 2021 r.; uzyskano szczegółowe informacje dotyczące narażenia, w tym związanego z przeprowadzaniem codziennych odpraw; a weryfikacja danych w systemie SEPIS potwierdziła, iż w okresie potwierdzenia zakażenia u Pana T. Ż. u osób z gospodarstwa domowego (żony, syna i córki) nie stwierdzono zakażenia wirusem SARS-CoV-2. PPIS wskazał, że okoliczności te nie zostały dotychczas uwzględnione podczas procesu diagnostyczno-orzeczniczego. Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. Jerzego Nofera 24 czerwca 2024 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej: choroby zakaźnej lub pasożytniczej albo ich następstw: COVID- 19 (korekta orzeczenia [...] z dnia 26 kwietnia 2023 r.). W uzasadnieniu wskazano, że opinię sporządzono zaocznie na podstawie dokumentacji. Z karty oceny narażenia zawodowego, opracowanej przez PPIS w Krakowie z dnia 19 lutego 2024 r. wynika, że w trakcie przesłuchania świadkowie zeznali, iż odprawy prowadzone były w pomieszczeniach [...] o kubaturze ok. 20-30 m2, w późniejszym okresie również w holu, uczestniczyło w nich od 4 do 8 osób i trwały ok. 10-15 min (w pomieszczeniu [...] brak było możliwości otworzenia okien i wietrzenia pomieszczenia). Ponadto, w dziale w którym pracował opiniowany jeden z pracowników przebywał od 14 marca 2021 r. na zwolnieniu lekarskim, które zostało zmienione na "kwarantannę zleceniową", a ostatecznie na izolację od 24 marca 2021 r. (w trakcie przesłuchania potwierdzono kontakt T. Ż. z ww. pracownikiem w dniu 10 marca 2021 r.), kolejny pracownik przebywał na kwarantannie od 18 marca 2021 r. (w trakcie przesłuchania potwierdzono kontakt z ww. pracownikiem w okresie 10 dni przed potwierdzeniem zakażenie u T. Ż., pracownik został zgłoszony na kwarantannę po kontakcie z T. Ż.). Inny współpracownik przebywał na izolacji od 21 marca 2021 r. (w trakcie przesłuchania potwierdzono kontakt T. Ż. z ww. pracownikiem w okresie 10 dni przed potwierdzeniem zakażenia u T. Ż.). Jednostka orzecznicza wskazała, że po uwzględnieniu nowych okoliczności, PPIS w Krakowie uznał, że z wysokim prawdopodobieństwem można uznać, że w trakcie swojej pracy T. Ż. miał potencjalny kontakt z materiałem zakaźnym tj. wirusem SARS-CoV-2 mogącym pochodzić od współpracowników, ale również od pasażerów oraz innych osób przebywających na terenie [...]. Z dostarczonej dokumentacji wynika, że pierwsze objawy infekcji u T. Ż. wystąpiły w dniu 18 marca 2021 r., tj. gorączka do 39,5°C, osłabienie, duszność oraz męczący suchy kaszel z towarzyszącym bólem w klatce piersiowej. 20 marca 2021 r. wykonany test PCR w kierunku zakażenia wirusem SARS-CoV-2 dał wynik pozytywny. T. Ż. zmarł w dniu 23 kwietnia 2021 r. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Analiza dokumentacji medycznej oraz dotyczącej narażenia zawodowego wykazała, że praca na zajmowanych przez T. Ż. stanowiskach wiązała się z bezpośrednim kontaktem ze współpracownikami, u których potwierdzono zakażenie wirusem SARS-CoV-2 w okresie bezpośrednio poprzedzającym wystąpienie pierwszych udokumentowanych objawów u opiniowanego, w tym w pomieszczeniach o małej kubaturze, bez możliwości wietrzenia. Zdaniem IMP im. prof. dr. J. Nofera, wobec zaistniałych okoliczności sprawy oraz potwierdzonego zakażenia u badanego wirusem SARS-CoV-2 w dniu 20 marca 2021 r., braku danych wskazujących na pozazawodowe źródło zakażenia COVID-19 w dniach poprzedzających zachorowanie, można z wysokim prawdopodobieństwem wnioskować o zawodowej etiologii rozpoznanej choroby zakaźnej. W ocenie jednostki orzeczniczej, analiza całości zgromadzonej dokumentacji medycznej oraz dotyczącej narażenia zawodowego, daje podstawę do zmiany stanowiska orzeczniczego i rozpoznania u T. Ż. choroby zawodowej pod postacią choroby zakaźnej lub pasożytniczej albo ich następstw, tj. COVID-19 wywołanej przez zakażenie koronawirusem SARS-CoV-2 (poz. 26 wykazu chorób zawodowych). Decyzją z 16 września 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie stwierdził pośmiertnie u T. Ż. chorobę zawodową - chorobę zakaźną lub pasożytniczą albo ich następstwa: COVID-19 wymienioną w poz. 26 wykazu chorób zawodowych określonych w przepisach w sprawie chorób zawodowych wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3 – 6 i § 11 Kodeksu pracy. W uzasadnieniu Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie wskazał, że 24 czerwca 2024 r. jednostka orzecznicza drugiego stopnia wydała orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej u T. Ż. Orzeczenie wydano na podstawie dokumentacji medycznej oraz pogłębionego dochodzenia u pracodawcy (przesłuchania świadków), które potwierdziło kontakt zmarłego z osobami zakażonymi wirusem SARS-CoV-2 w miejscu pracy. Organ podkreślił, że orzeczenie wydane przez jednostkę orzeczniczą medycyny pracy ma charakter opinii biegłego. Podlega ocenie organu zgodnie z art. 80 k.p.a. W ocenie organu I instancji sporządzone orzeczenie stanowi wiarygodny dowód służący potwierdzeniu choroby zawodowej i nie budzi wątpliwości w świetle innych zebranych w sprawie dowodów. Zdaniem PPIS dokonana ocena narażenia zawodowego wykazała, że w trakcie pracy T. Ż. miał potencjalny kontakt z materiałem zakaźnym, tj. wirusem SARS-CoV-2 mogącym pochodzić od współpracowników, ale również od pasażerów i innych osób przebywających na terenie [...]. W ocenie organu, w sprawie zachodziły przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej u zmarłego. W odwołaniu od decyzji skarżący zarzucił naruszenie: - przepisów postępowania: – art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego, wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy oraz dokonanie oceny dowodów w sposób sprzeczny z zasadami swobodnej oceny dowodów; - art. 78 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego, w sytuacji gdy przedmiotem dowodu miały być istotne dla sprawy okoliczności; - naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ I instancji; - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2351 Kodeksu pracy poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową u T. Ż., podczas gdy w sprawie nie można było uznać, aby w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba T. Ż. została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie braku podstaw do rozpoznania u T. Ż. choroby zawodowej, ewentualnie przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego. Decyzją z 20 stycznia 2025 r. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (MPWIS) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie orzekały jednostki orzecznicze I i II szczebla diagnostycznego tj. Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie oraz Instytut Medycyny Pracy Łodzi. Pierwotnie obie jednostki orzecznicze w wyniku przeprowadzonych postępowań diagnostyczno-orzeczniczych stwierdziły, iż wykonany u T. Ż. 20 marca 2021 r. test PCR w kierunku zakażenia wirusem SARS-CoV-2 dał wynik pozytywny, jednakże z uwagi na ówczesną ocenę narażenia zawodowego nie rozpoznano choroby zawodowej - zakażenia wirusem SARS-CoV-2 (COVID-19) w miejscu pracy. W wyniku postępowania wyjaśniającego skorygowano Kartę oceny narażenia zawodowego, która po zmianie była podstawą do zmiany przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą - Instytut Medycyny Pracy w Łodzi, orzeczenia lekarskiego i rozpoznania choroby zawodowej. W ocenie organu analiza całości materiału dowodowego, w tym uzasadnienia orzeczeń lekarskich wydanych przez ww. jednostki I i II szczebla diagnostycznego, daje podstawę do stwierdzenia (pośmiertnie) u T. Ż. choroby zawodowej. Jednostka orzecznicza w oparciu o wywiad, dostarczoną dokumentację medyczną, wyniki badań i potencjalne narażenie zawodowe, uznała związek przyczynowo - skutkowy między chorobą, a narażeniem zawodowym i rozpoznała u T. Ż. chorobę zawodową - choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa - COVID-19, wymienioną w pozycji 26 wykazu chorób zawodowych. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, MPWIS wyjaśnił, że w karcie oceny narażenia z dnia 19 lutego 2024 r. (karta uzupełniająca po przesłuchaniu świadków w sprawie) potwierdzono kontakt T. Ż. z pracownikami zakażonymi wirusem SARS-CoV-2. Świadkowie przebywający na kwarantannie i izolacji, w czasie w którym potwierdzono zarażenie u T. Ż., potwierdzili, że uczestniczyli w kilku spotkaniach w ciągu ostatnich 10 dni jego pracy, również w pomieszczeniach zamkniętych. W ocenie organu poczynione ustalenia dotyczące możliwości zarażenia się przez T. Ż. od osób na kwarantannie i izolacji są domniemaniami jak najbardziej prawdopodobnymi, gdyż faktem jest to, że w przeciągu 2 dni dwie osoby z zespołu otrzymały dodatni wynik testu na zakażenie wirusem SARS-CoV-2, zatem należy przyjąć prawdopodobieństwo zakażenia w zakładzie pracy. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób wnikliwy i wyczerpujący. Wydane w sprawie orzeczenie lekarskie zostało jasno i wyczerpująco uzasadnione w kwestii dokonanego rozpoznania. Rozpoznana u T. Ż. choroba zakaźna: COVID-19, w wyniku przebytego przez pracownika zakażenia wirusem SARS-CoV-2, została wymieniona w poz. 26 obowiązującego wykazu chorób zawodowych. Przeprowadzone w rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne i zgromadzone dowody dały podstawę do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej, ujętej w poz. 26 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., w sprawie chorób zawodowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 §1 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 §3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, rzetelny i wszechstronny oraz dowolną ocenę przez organ materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami swobodnej oceny dowodów, a to poprzez: błędną ocenę zeznań świadków, co skutkowało przyjęciem, że sporządzona na podstawie tych zeznań uzupełniająca karta oceny narażenia zawodowego z dnia 19 lutego 2024 r., w części dotyczącej kontaktów T. Ż. z pracownikami przebywającymi na kwarantannie lub na izolacji, jak również pasażerami oraz innymi osobami przebywającymi na terenie [...] oraz uznania takich kontaktów z wysokim prawdopodobieństwem za źródło możliwego, potencjalnego kontaktu T. Ż. z wirusem SARS-CoV-2 wywołującym chorobę COVID-19, stanowi wiarygodny środek dowodowy i jest podstawą do zwrócenia się o korektę orzeczenia lekarskiego z dnia 26 kwietnia 2023 r., podczas gdy zeznania świadków w niniejszej sprawie nie potwierdzają takich okoliczności; - błędną ocenę i uznanie wydanej w sprawie korekty orzeczenia lekarskiego z dnia 24 czerwca 2024 r. nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej za wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu wystąpienia choroby zawodowej u T. Ż., niebudzący wątpliwości w świetle pozostałych dowodów i jako taki za niepodlegający samodzielnej ocenie organu, podczas gdy ww. orzeczenie było odmienne od wcześniej wydanych orzeczeń i zarazem pierwszym stwierdzającym wystąpienie choroby zawodowej, a jego korekta nastąpiła wyłącznie na skutek przyjęcia przez organ I instancji częściowo wadliwej karty oceny narażenia zawodowego z dnia 19 lutego 2024 r. i nie odnosi się w sposób szczegółowy do całości materiału dowodowego; - błędną ocenę zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i uznanie, że z wysokim prawdopodobieństwem można uznać, iż T. Ż. miał potencjalny kontakt z materiałem zakaźnym, tj. wirusem SARS-CoV-2, mogącym pochodzić od współpracowników, ale również pasażerów oraz innych osób przebywających na terenie [...], podczas gdy z całości zgromadzonego materiału dowodowego nie można z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, zawodowej etiologii rozpoznanej u T. Ż. choroby zakaźnej; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z zeznań świadków J. Ż. oraz A. R.; oględzin miejsca pracy T. Ż., tym możliwych miejsc odbywania odpraw w marcu 2021 r., ich powierzchni i wyposażenia, których przedmiotem miały być okoliczności mające znaczenie dla sprawy: tj. ustalenie rzeczywistych miejsc odbywania odpraw w marcu 2021 r., rzeczywistej liczby osób biorących udział w takich odprawach, powierzchni miejsc, w których odbywały się odprawy oraz ich położenia, wyposażenia i pozostałych właściwości; - naruszenie § 8 ust. 1 oraz ust.2 rozporządzenia poprzez oparcie decyzji na niepełnym materiale dowodowym, a także poprzez niezwrócenie się do lekarza wydającego orzeczenie lekarskie lekarskiego z dnia 24 czerwca 2024 r. nr [...] o dodatkowe uzasadnienie w świetle wątpliwości podnoszonych w odwołaniu przez skarżącą, a także niezwrócenie się do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację w sytuacji, w której istniały rozbieżności pomiędzy przedstawionymi w postępowaniu orzeczeniami lekarskimi, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, uniemożliwiający rozpoznanie sprawy administracyjnej; - art. 138 §1 ust. 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy naruszenia prawa materialnego i procesowego dokonane przez organ I instancji powinny prowadzić do zastosowania art. 138 §1 pkt 2 k.p.a.; - naruszenie prawa materialnego: – art. 2351 Kodeksu pracy poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową u T. Ż., podczas gdy w przedmiotowym postępowaniu brak było wystarczających dowodów dla uznania, że w wyniku oceny warunków pracy T. Ż. można stwierdzić bezspornie lub z dużym prawdopodobieństwem, że choroba pracownika została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, w sytuacji, w której nie dało się z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, że takie czynniki wystąpiły, a sposób wykonywania przez pracownika pracy mógłby zostać uznany za narażenie zawodowe, a także brak było związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem, a warunkami wykonywanej pracy. W oparciu o podniesiony zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Uczestniczka wniosła o oddalenie skargi. Podniosła, że stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. Podkreśliła, że w czasie zachorowania męża zarówno ona, jak i dzieci były zdrowe. Jedynym miejscem, gdzie T. Ż. mógł zakazić się wirusem SARS-CoV-2 było miejsce pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył. co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sąd wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną, ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie. W niniejszej sprawie u T. Ż. orzeczeniem lekarskim nr [...] z 24 czerwca 2024 r. rozpoznano chorobę zawodową: choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa, wymienioną w pozycji 26 wykazu chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia. Zaznaczyć należy, że orzeczenie zostało wydane w wyniku korekty uprzednio wydanego orzeczenia z 26 kwietnia 2023 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Okolicznością kwestionowaną przez skarżącego było ustalenie dokonane przez organy obydwu instancji, że choroba zawodowa T. Ż. została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku z wykonywaniem pracy, podczas gdy w ocenie skarżącego, brak było podstaw do takiego ustalenia. Zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 277, dalej: "k.p.") za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Pojęcie "choroby zawodowej" jest więc pojęciem prawnym, posiadającym ustawową definicję. Z powołanego przepisu wynika, iż dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie figurowało w wykazie chorób zawodowych oraz, aby istniał związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi, a warunkami, w jakich pracownik świadczył pracę, ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Choroba zawodowa jako pojęcie prawne odnosi się zatem do zachorowania pozostającego w związku przyczynowo-skutkowym z wykonywaną pracą. Podkreślenia wymaga fakt, że chorobę zawodową można stwierdzić nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, że spowodowało ją działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo sposób wykonywania pracy, ale również wtedy, gdy taki związek można stwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem. Wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę, nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1430/22). W myśl art. 235² k. p. rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, jednak pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Należy wskazać, że w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych COVID-19 został uznany za chorobę zawodową (por. m. in. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 1574/24). Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest specyficznym postępowaniem administracyjnym, a regulacje procesowe zawarte w Kodeksie pracy i rozporządzeniu stanowią lex specialis wobec przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje wnioskodawcę, którego podejrzenie dotyczy, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2. Następnie, lekarz tej jednostki na podstawie przeprowadzonych badań, dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). W § 6 ust. 2 zostały wymienione czynniki, które lekarz orzecznik winien uwzględnić przy dokonaniu oceny narażenia zawodowego, w szczególności w odniesieniu do sposobu wykonywania pracy – czynników biologicznych – rodzaj czynnika, ustalenie kontaktu, okresu utajenia, stwierdzenie mechanizmu działania lub drogi szerzenia się czynnika, bez konieczności określenia tego czynnika. Należy zwrócić uwagę, że to uprawniona jednostka diagnostyczno-orzecznicza ocenia, czy dysponuje pełnym materiałem lekarskim pozwalającym na wydanie orzeczenia w sprawie istnienia podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Pracownik badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (§ 7 ust. 1). Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika. W przypadku, gdy właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może zażądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego (§ 8 ust. 2). W razie uznania, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, to inspektor sanitarny decyduje o sposobie uzupełnienia materiału dowodowego poprzez podjęcie jednej lub kilku wymienionych w nim czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. (wyrok NSA z 22.06.2020 r., II OSK 3694/19). Bez opinii bądź sprzecznie z tą opinią, organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby zawodowej. Nie oznacza to oczywiście zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 kpa (por. wyrok NSA z 22.06.2020 r., II OSK 3694/19). Podstawowym, ale nie jedynym warunkiem rozpoznania choroby zawodowej jest pozytywna opinia lekarska wydana w trybie określonym w rozporządzeniu. Trzeba podkreślić, że możliwa jest kontrola oraz podważenie opinii lekarskich, ale w ograniczonym zakresie. Organ jest związany opinią lekarską w zakresie wiedzy medycznej. Wiedzy tej nie posiadają bowiem organy administracyjne czy też sądy, zatem nie mogą samodzielnie podważać opinii specjalistów. W przypadku, gdy orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i jest zgodne z prawem, organ administracyjny jest takim orzeczeniem związany. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej, nie jest zatem uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki organizacyjne uprawnione do rozpoznania chorób zawodowych, ani też dokonania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 335/10, CBOSA, tak też wyrok NSA z 18 listopada 2020 r., II OSK 2269/18). Sąd administracyjny, kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję państwowego inspektora sanitarnego, może zakwestionować jedynie ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. z tego punktu widzenia, że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez należytego uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza. Nie może to jednak dotyczyć merytorycznej treści prawidłowo sporządzonego orzeczenia lekarskiego. (por. m.in. wyrok NSA z 5 stycznia 2007r., sygn. akt II OSK 1078/06 i powołane w nim orzecznictwo). Należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, z punktu widzenia art. 235¹ k.p. nie jest wymagane bezsporne wykazanie związku między warunkami pracy w warunkach narażenia a stwierdzoną dolegliwością (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2012r., sygn. II OSK 748/12). Stwierdzenie przez organ z wysokim prawdopodobieństwem wystąpienia czynnika szkodliwego w miejscu pracy, skutkującego powstaniem choroby zawodowej, nie oznacza, że okoliczność ta musi być potwierdzona bezspornym dowodem (por. wyrok NSA z 29 października 2024 r., II GSK 993/24). Jak wskazuje się w orzecznictwie, że przesłanka stwierdzenia z "wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia, tym bardziej, jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2012r., sygn. akt II OSK 748/12). Na gruncie art. 2351 k.p. nie jest zatem wymagane bezsporne wykazanie związku przyczynowego między pracą w warunkach narażenia ("narażeniem zawodowym") a stwierdzonym schorzeniem (por. wyrok NSA z 2 marca 2021r., sygn. akt II OSK 1102/18). Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że z analizowanych przepisów wynika domniemanie polegające na tym, że jeżeli właściwy lekarz uznał, że rodzaj rozpoznanej u pracownika choroby mieści się w wykazie chorób zawodowych, a ze stanu faktycznego ustalonego w sprawie wynika, że pracownik świadczył pracę w warunkach narażenia zawodowego, to dane schorzenie należy uznać za chorobę zawodową (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2024 r., II GSK 915/24). Choroba zawodowa T. Ż. została rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia. W wykazie chorób zawodowych, zawartym w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych, znajdują się "choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa", a w wykazie szkodliwych czynników biologicznych rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy oraz ochrony zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki (Dz. U. z 2005 r., Nr 81, poz. 716) znajduje się wirus SARS – CoV-2 zakwalifikowany do 3 grupy zagrożenia, który bez wątpienia w świetle definicji legalnej, zawartej w ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wywołuje chorobę zakaźną, jaką jest COVID-19. Należy wskazać, że prawidłowo organ I i II instancji dokonał oceny orzeczeń pod względem formalnym, zweryfikował, czy zostały one oparte o całokształt materiału dowodowego, z uwzględnieniem dokumentacji medycznej zmarłego oraz zeznań świadków. W toku postępowania organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe, którego wynikiem była konieczność zmiany pierwotnie sporządzonej oceny narażenia zawodowego, a w dalszej kolejności zmiana orzeczenia jednostki orzeczniczej drugiego stopnia. Równocześnie, zgodnie z orzecznictwem, indywidualne środki ochrony, takie jak maski, fartuchy, kombinezony czy ochronne rękawiczki stosowane nawet prawidłowo, nie zapewniają pełnego bezpieczeństwa i nie gwarantują całkowitej ochrony przed zakażeniem (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 marca 2023 r., III SA/Kr 1430/22). Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, w tym rodzaj pracy wykonywanej przez T. Ż., należy uznać, że zasadne było stwierdzenie przedmiotowej choroby zawodowej. Wydane orzeczenie lekarskie i dodatkowa opinia medyczna zostały jasno i wyczerpująco uzasadnione. Rozpoznana choroba zakaźna COVID-19 w wyniku przebytego przez T. Ż. zakażenia wirusem SARS-CoV-2 mieści się w katalogu chorób zakaźnych lub pasożytniczych albo ich następstw, wymienionych w poz. 26 wykazu chorób zawodowych. W rezultacie, za niezasadne uznał Sąd zarzuty skarżącego. Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest bowiem ustalenie, że na stanowisku pracy pracownik był eksponowany na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia, a tym samym, że był narażony na powstanie choroby. Jeżeli bowiem określony czynnik może być odpowiedzialny za powstanie określonej jednostki chorobowej, to występowanie narażenia zawodowego na stanowisku pracy daje podstawę, aby domniemywać, że doprowadził on do powstania choroby zawodowej. Z akt postępowania wynika, że został potwierdzony - w miejscu pracy – kontakt T. Ż. z osobą zakażoną wirusem SARS-CoV-2 w okresie poprzedzającym potwierdzenie choroby u zmarłego. Dodatkowo, z akt postępowania wynika, że domownicy w okresie poprzedzającym zakażenie zmarłego byli zdrowi. Sąd nie podzielił podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przez organy I i II instancji przepisów postępowania poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego oraz poprzez brak rozważenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Należy bowiem zaznaczyć, że uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19). O dowolności oceny można byłoby mówić wyłącznie w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20). Tymczasem jak wskazano powyżej, organy przeprowadziły szeroko zakreślone postępowanie dowodowe, a wyprowadzone z oceny materiału dowodowego wnioski znajdują potwierdzenie w treści dowodów, odpowiadają wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, czy odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy. Sąd nie podzielił podniesionego w skardze zarzutu błędnej oceny i uznania za wiarygodną korekty orzeczenia lekarskiego z dnia 24 czerwca 2024 r. Zdaniem Sądu, rolą organu prowadzącego postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest uwzględnienie wszystkich okoliczności mających wpływ na ocenę narażenia zawodowego, a w przypadku ujawnienia okoliczności, które nie były przedmiotem wypowiedzi jednostki orzeczniczej, zwrócenie się do jednostki orzeczniczej zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia, o ponowne rozważenie, czy w sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia choroby zawodowej. W ocenie Sądu, prawidło zatem PPIS zwrócił się do jednostki orzeczniczej II stopnia o weryfikację orzeczenia w świetle nowych okoliczności, mających wpływ na ocenę narażenia zawodowego T. Ż., tym samym realizując obowiązek ustalenia prawdy materialnej w postępowaniu (art. 7 k.p.a.). Zaznaczyć należy, że w zaskarżonej decyzji Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uzasadnił przyczyny, z powodu których nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącego o przesłuchanie uzupełniające świadków, dokonanie oględzin miejsca pracy T. Ż. oraz zwrócenie się do jednostki orzeczniczej II stopnia o przeprowadzenie dodatkowej konsultacji. Zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Wskazać należy, że przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego zależy od stwierdzenia przez organ konieczności uzupełnienia materiałów lub dowodów w sprawie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ nie dostrzegł potrzeby uzupełnienia materiału dowodowego, a równocześnie stanowisko organu znajduje oparcie w zebranych w sprawie dowodach – orzeczeniach jednostek orzeczniczych, zeznaniach świadków oraz opisywanych przez świadków warunkach pracy T. Ż. W ocenie Sądu, organy w sposób właściwy zgromadziły i oceniły cały materiał dowodowy, a ponadto prawidłowo ustaliły, zinterpretowały i zastosowały przepisy Kodeksu pracy, powołanej ustawy oraz rozporządzeń. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.