III SA/Kr 94/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie WSA Michał Niedźwiedź (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant specjalista Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2026 r. sprawy ze skargi Fundacji P. w S. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 2 października 2024 r., nr MV-V.432.1.88.2024.AR w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. stwierdza, że negatywna ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Zarządu Województwa Małopolskiego na rzecz Fundacji P. w S. 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1.1. Rozstrzygnięciem z 2 października 2024 r. Zarząd Województwa Małopolskiego – Instytucja Zarządzająca Programem Fundusze Europejskie dla Małopolski 2021-2027, poinformował Fundację [...] P. (nazywanej dalej "Skarżącą"), że formalna ocena jego projektu pn. "[...]" w ramach Priorytetu 6., Działanie 6.16 Aktywizacja społeczno- zawodowa, typ projektu B: Aktywizacja społeczna i zawodowa osób zagrożonych wykluczeniem społecznym oraz osób biernych zawodowo w podmiotach reintegracyjnych (numer naboru FEMP.06.16-IP.02-024/23), przeprowadzona przez Komisję Oceny Projektów zakończyła się wynikiem negatywnym. 1.2. Powyższe rozstrzygnięcie zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 19 stycznia 2024 r., Skarżąca w odpowiedzi na nabór wniosków o dofinansowanie projektów ogłoszony przez Zarząd Województwa Małopolskiego jako Instytucji Zarządzającej programem Fundusze Europejskie dla Małopolski 2021-0207, za pośrednictwem Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie jako Instytucji Pośredniczącej, złożyła wniosek o dofinansowanie wspomnianego powyżej projektu. Pismem z 30 lipca 2024 r, Skarżąca została poinformowana, że w wyniku oceny formalnej, ww. projekt został oceniony negatywnie, ponieważ nie spełnił obligatoryjnego kryterium formalno-merytorycznego wyrażonego punktowo tj. Adekwatność dobru zadań. Od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie przedmiotowego projektu, Skarżąca wniosła protest. W proteście skarżąca przedstawiła zarzuty do kryteriów punktowych. Podniosła, że wniosek spełnia wszystkie kryteria formalno-merytoryczne i powinna uzyskach nie tylko wymagane minimum, ale również punkty dodatkowe ze wiele ważnych obszarów wskazanych we wniosku za które wielokrotnie uzyskiwała jedne z najwyższych ocen. W opinii skarżącej, ocena ekspertów zawiera nieścisłości, wzajemne rozbieżności, a przede wszystkim sprzeczności z Regulaminem konkursu oraz informacjami uzyskiwanymi w ramach punktów informacyjnych. W samym Regulaminie również pojawia się omyłka pisarska, która wprowadziła skarżącą w błąd oraz brak precyzyjnych wyjaśnień, które w kluczowych kwestiach powodują dezorientację i brak możliwości przyjęcia właściwego a przede wszystkim oczekiwanego rozwiązania (np. w kwestii realizacji usług rehabilitacyjnych). Ponadto do tej pory we wszystkich projektach podobne uwagi miały wymiar kosmetyczny i były kierowane do poprawy w ramach negocjacji. Tym razem stały się przyczyną obniżenia punktacji i nieuzyskania wymaganego minimum, z czym skarżąca się nie zgadza, ponieważ ich charakter nie ma wpływu na jakość i cele projektu. Co więcej – zdaniem skarżącej - część ocen ekspertów świadczy o braku wiedzy na temat kluczowych dokumentów strategicznych dla niniejszego konkursu tj. ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych, Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 17 lipca 2012 r. w sprawie zakładów aktywności zawodowej (Dz.U. z 2012 r., poz. 850 ze zm.) czy krajowych przepisów odnośnie zakładania i funkcjonowania ZAZ. Skarżąca podkreśliła, że rozumie, że osoby oceniające nie mogą mieć wiedzy we wszystkich aspektach, a oceniają różnorodne wnioski, niemniej kluczowe dokumenty i rozporządzenia w danym obszarze projektowym są niezbędne dla prawidłowego zrozumienia wniosku. Szczególnie, iż Regulamin projektu wymaga tego od wnioskodawców. W tym zakresie standard powinien być ujednolicony dla beneficjentów i ekspertów oceny. W uzasadnieniu protestu, skarżąca szczegółowo odniosła się nie tylko do tej części projektu, która została negatywnie oceniona i nie uzyskała minimalnej liczby punktów, ale również do tych jego aspektów, które uzyskały niską ocenę. Skarżąca wniosła o ponowne przeliczenie punktacji lub ponowną ocenę wniosku. 1.3. Zarząd Województwa Małopolskiego nie znalazł podstaw do uwzględnienia protestu i wydał opisane na wstępie rozstrzygnięcie z dnia 2 października 2024 r. W motywach rozstrzygnięcia, Zarząd Województwa Małopolskiego wskazał, że projekt otrzymał na etapie oceny formalno-merytorycznej średnią punktację na poziomie 26,5 pkt na 74 pkt możliwe o otrzymania. W kryterium Adekwatność doboru zadań, projekt nie uzyskał wymaganego minimum punktowego, tj. 6 pkt (otrzymał 5 pkt). Podkreślił, że ocena projektów ma charakter konkurencyjny i indywidualny, opierając się ściśle na kryteriach zatwierdzonych Uchwałą Nr 49/23 Komitetu Monitorującego FEM 2021-2027 z dnia 18 października 2023 r. Argumenty skarżącej dotyczące jej wcześniejszych sukcesów w innych naborach oraz strategicznego znaczenia projektu dla regionu, organ uznał za bezpodstawne i niemające wpływu na ocenę zgodności wniosku z kryteriami przedmiotowego naboru. Ponadto organ podkreślił, że protest nie służy uzupełnianiu wniosku o nowe informacje, a ocena bazuje wyłącznie na treści wniosku złożonego na etapie oceny. Analizując kryterium "Adekwatność doboru grupy docelowej", organ wyjaśnił, że jest to kryterium punktowe, gdzie ocenie podlegają dwa subkryteria: Adekwatność doboru grupy docelowej oraz Opis sposobu rekrutacji. W kryterium tym projekt skarżącej otrzymał 6 pkt od każdego z oceniających, na 10 pkt możliwych do otrzymania (przed pomnożeniem przez wagę 2). W subkryterium "Adekwatność doboru grupy docelowej" projekt otrzymał od każdego z oceniających 2 pkt, na 4 pkt możliwe do uzyskania. Organ zgodził się z oceniającymi, że opis spotkań badawczo-informacyjnych był mało precyzyjny, albowiem brakowało informacji o ich celu. Ponadto spotkania te dotyczyły do powiatu bocheńskiego, podczas gdy projekt miał obejmować całe województwo małopolskie. Ponadto uznano za nieracjonalne kierowanie wsparcia do osób z całego województwa przy lokalizacji Zakładu Aktywności Zawodowej (ZAZ) w powiecie bocheńskim, zwłaszcza w kontekście zdiagnozowanych barier grupy docelowej (m.in. problemy z mobilnością, lęk, brak środków na dojazd). Argument skarżącej o rzekomych zaleceniach Punktu Informacyjnego co do zasięgu wojewódzkiego został odrzucony z braku potwierdzenia w oficjalnych wyjaśnieniach. Organ podkreślił, że skarżąca zgodziła się z argumentem oceniającego, który dotyczył wzajemnego wykluczenia się grupy docelowej (wskazanie ok. 70% biernych zawodowo i ok. 60% bezrobotnych) oraz sprzeczności tej deklaracji z częścią wskaźnikową wniosku. Zatem, trudno jest stwierdzić, do jakich osób ostatecznie skierowany jest projekt, czy są to osoby bierne zawodowo, czy tylko bezrobotne. W opinii organu, wskazana argumentacji skarżącej w proteście, że była to oczywista omyłka pisarska nie potwierdza, że nieścisłość tą należy traktować jako oczywistą omyłkę pisarską, poza tym regulamin naboru nie przewiduje możliwości poprawiania takich błędów przez WUP. W subkryterium "Opis sposobu rekrutacji" projekt uzyskał 4 pkt od każdego z oceniających, na 6 pkt możliwych do zdobycia. Organ zwrócił uwagę, że skarżąca we wniosku podała zbyt ogólnie dokument potwierdzający miejsce zamieszkania i nauki, wskazując, że regulamin wymagał bardziej precyzyjnego określenia (np. zaświadczenie z OPS, PCPR, placówki oświatowej). Z kolei argument skarżącej o limicie znaków, organ uznał za niewystarczające usprawiedliwienie. Organ zwrócił również uwagę, na brak jasnego opisu celu przeprowadzania rozmów rekrutacyjnych i ich wpływu na kwalifikację do projektu. Organ zgodził się jednak ze skarżącą, że weryfikowanie predyspozycji do pracy w ZAZ na etapie rekrutacji byłoby przedwczesne i sprzeczne z logiką wsparcia (diagnoza potrzeb następuje po rekrutacji). Niemniej za zasadne uznano uwagi dotyczące braku racjonalnego uzasadnienia dla podziału rekrutacji na dwie tury odbywające się w kolejnych miesiącach (grudzień 2024, styczeń 2025), co podważyło argumentację skarżącej o korzyściach płynących z tur (np. czas na monitoring, elastyczność). Organ zwrócił również uwagę na brak adekwatnych kryteriów preferencyjnych, które odpowiadałyby na zdiagnozowane problemy grupy docelowej (np. przemoc, alkoholizm, bariery kobiet związane z opieką nad osobami zależnymi), a więc kryteria formalne uznano za niewystarczające. W odniesieniu do kryterium "Adekwatność doboru zadań", organ podkreślił, że jest to kryterium punktowe, gdzie ocenie podlegają takie kwestie jak: adekwatność doboru zadań w kontekście osiągnięcia celu projektu, zdiagnozowanych problemów i potrzeb grupy docelowej; poprawność opisu merytorycznego zadań (z uwzględnieniem rodzaju i charakteru wsparcia, liczby podmiotów, uczestników poszczególnych zadań) wraz ze wskazaniem podmiotu realizującego działania, spójność i logika zadań w kontekście celu projektu, zdiagnozowanych problemów i potrzeb grupy docelowej, racjonalność harmonogramu realizacji projektu. W kryterium tym projekt skarżącej otrzymał 3 pkt od każdego z oceniających (przed przemnożeniem przez wagę 2), tj. projekt nie uzyskał wymaganego minimum punktowego. Organ uznał część argumentów skarżącej. Niemiej jednak wskazał, że nieracjonalnym i nieoptymalnym założeniem w projekcie jest transport uczestników z całego województwa do ZAZ-u, który zlokalizowany jest w powiecie bocheńskim, co jest sprzeczne ze zdiagnozowanymi barierami grupy docelowej (m.in. lęk, brak środków, ograniczenia fizyczne). Ponadto organ wskazał, na brak uzasadnienia wyboru profilu działalności ZAZ (pracownie stolarska i ślusarska) w kontekście zdiagnozowanych potrzeb, potencjału i predyspozycji grupy docelowej. Wybór ten oparto głównie na analizie rynku usług reklamowych, a nie na diagnozie potencjalnych uczestników i ich możliwości, co jest sprzeczne z zasadą indywidualizacji wsparcia. Organ zwrócił również uwagę na wątpliwości dotyczące bezpieczeństwa pracy w tych branżach dla osób z niepełnosprawnościami, uznając deklaracje skarżącej o zakupie bezpiecznych maszyn za niewystarczające bez głębszego uzasadnienia wyboru profilu w kontekście bezpieczeństwa. Za zasadny uznano zarzut eksperta dotyczący nieracjonalności harmonogramu realizacji zadań nr 6 (Trening Kompetencji i Umiejętności Społecznych) i 7 (Szkolenia), zaplanowanych na krótki okres (4 miesiące: styczeń-kwiecień 2025) przy jednocześnie dużym wymiarze godzin (80h/osobę dla każdego zadania) i późnej turze rekrutacji (styczeń 2025). Potwierdzono także brak zaplanowania działań odpowiadających na specyficzne bariery kobiet (np. związane z opieką nad osobą zależną). Jednocześnie organ uznał za niezasadne lub mało istotne niektóre uwagi oceniających tj. argument dotyczący ogólnego opisu kadry (uznano, że należy go oceniać w innym kryterium), drobną omyłkę pisarską wnioskodawcy w powołaniu się na wytyczne MFiPR, krytykę wymiaru 80 godzin treningu kompetencji (uznano za potencjalnie uzasadniony specyfiką grupy docelowej, odrzucając porównania do innych projektów z bazy konkurencyjności) oraz nieistotną niespójność w dacie rozpoczęcia funkcjonowania ZAZ ("przełom marca i kwietnia" vs "01.04.2025"). Organ zgodził się również ze skarżącą, że brak literalnego wpisania deklaracji o stosowaniu ustaw i standardów dotyczących ZAZ nie powinien obniżać punktacji, gdyż skarżąca złożyła ogólne oświadczenia o znajomości i stosowaniu dokumentacji. Mimo uwzględnienia części argumentów protestu i podniesienia punktacji z 3 do 5, projekt nadal nie spełniał wymogu minimum 6 punktów w tym kryterium. W kryterium "Zdolność do efektywnej realizacji projektu" projekt skarżącej uzyskał 5 pkt od oceniającego nr 1 i 4 pkt od oceniającego nr 2. Organ podtrzymał ocenę niższą, zwłaszcza w subkryterium "Potencjał Wnioskodawcy/partnerów" (oceny 5 i 4 pkt). W ocenie organu, skarżąca nie wykazała w wystarczającym stopniu dysponowania istniejącym potencjałem kadrowym (opierając się głównie na osobach, które miały być dopiero "zaangażowane" lub na zleceniu zadań podmiotom zewnętrznym, zamiast na osobach zatrudnionych na umowę o pracę). Organ wskazał również na braki potencjału technicznego – wniosek opisywał zasoby (wyposażenie ZAZ, sale szkoleniowe), które miały być dopiero nabyte lub wynajęte ze środków projektu, a nie stanowiły zasobów posiadanych przez skarżącą na etapie składania wniosku. Z kolei skarżąca nie kwestionowała oceny w subkryterium "Doświadczenie Wnioskodawcy/partnerów" (ocena 4 pkt). Odnosząc się do zarzutów dotyczących kryteriów zerojedynkowych, gdzie oceniający wskazali status "Do poprawy", organ wyjaśnił, że taki status nie jest oceną negatywną i nie stanowił podstawy odrzucenia wniosku. Uwagi te nie miały wpływu na punktację i nie byłyby przedmiotem negocjacji punktacji, gdyby projekt przeszedł dalej. Końcowo, organ odnosząc się do zarzutu dotyczącego nierzetelności ocen, stwierdził, że chociaż nie wszystkie argumenty oceniających były w pełni trafne (co częściowo skorygowano, podnosząc punktację w jednym kryterium), to ocena została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi kryteriami, a przyznana punktacja była adekwatnie uzasadniona w odniesieniu do treści wniosku. Podsumowując, po dokonaniu ponownej weryfikacji, organ uznał większość pierwotnych zastrzeżeń oceniających za zasadne. Mimo podniesienia punktacji w kryterium "Adekwatność doboru zadań" do 5 punktów, projekt nadal nie osiągnął wymaganego minimum 6 punktów w tym kluczowym kryterium. Ostateczna punktacja projektu wyniosła 30,5 pkt. W związku z powyższym, protest skarżącej został uznany za niezasadny i nie został uwzględniony. 2.1. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 45 ust. 1 w zw. z art. 63 w zw. art. 56 ust. 5 ustawy z 28 kwietnia 2022r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U z 2022r. poz. 1079 ze zm.; dalej jako "ustawa wdrożeniowa") poprzez dokonanie oceny Wniosku w sposób dowolny, stawianie wymagań względem wnioskodawcy nie wynikających z dokumentacji konkursowej oraz wybiórczą, a nie całościową lekturę Wniosku, co skutkowało brakiem rzetelnej i obiektywnej oceny Projektu w ramach następujących kryteriów merytorycznych punktowych: Kryterium nr 2.1 "Adekwatność doboru grupy docelowej", Kryterium nr 2.2 "Adekwatność doboru zadań", Kryterium 2.3 "Zdolność do efektywnej realizacji projektu", przejawiającej się w szczególności w: a) nieuzasadnionym odjęciem punktów przez oceniających w ramach ww. kryteriów i w konsekwencji przyznaniu projektowi mniejszej liczby punktów; b) niekorzystnym dla strony skarżącej interpretowaniu nieostrych postanowień dokumentacji konkursowej oraz nie wzięcia pod uwagę przy ocenie wniosku i protestu błędów w Regulaminie konkursu; c) stawianiem projektowi wymogów nieujętych w dokumentacji konkursowej; d) braku przypisania wagi poszczególnym uchybieniom stwierdzonym przez oceniających i w konsekwencji dowolnej ocenie kryteriów ocenianych punktowo polegającej na przypisaniu nieokreślonej liczby punktów w ramach tych kryteriów bez stosownej gradacji rangi i wagi stwierdzonych uchybień; e) nieproporcjonalnym do stwierdzonych uchybień odjęciu punktów w poszczególnych kryteriach przez oceniających; f) pomijaniem w ocenie protestu argumentów strony skarżącej świadczących o braku logiki i niezgodności wskazanych przez IP i IZ uchybień z prawem krajowym, co skutkowało błędnym uznaniem, iż ocena projektu przez organ była zgodna z prawem, mimo że naruszała zasady przejrzystości, rzetelności, proporcjonalności i pewności prawnej; 2) art. 63 w zw. art. 56 ust. 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez nierzetelne i nieprzejrzyste rozpoznanie protestu, w szczególności brak wszechstronnego odniesienia się do podniesionych zarzutów, brak samodzielnej oceny Projektu i braki w uzasadnieniu Protestu utrudniające, a nawet uniemożliwiające weryfikację jego prawidłowości; co skutkowało tym, że argumentacja oceniających nie była zrozumiała dla skarżącej, nie prezentowała w precyzyjny sposób przesłanek wyboru ani dokonanej oceny punktacji oraz pomijała obowiązek przypisania wagi (odjęciu punktów) poszczególnym uchybieniom stwierdzonym przez oceniających, co należy uznać za naruszenie zasad ujętych w ustawie wdrożeniowej, 3) art. 51 ust 1 ustawy wdrożeniowej poprzez stworzenie w regulaminie niejasnych, nieprecyzyjnych kryteriów wyboru. Kryteria wyboru mają na tyle charakter ocenny i na tyle ogólny, który uniemożliwia porównanie wszystkich zgłoszonych projektów. W sytuacji, gdzie Kryteria powinny być jednakowe dla wszystkich potencjalnych beneficjentów projektów zgłoszonych w ramach danego konkursu. 4) art. 73 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 z dnia 24 czerwca 2021 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego Plus, Funduszu Spójności, Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji i Europejskiego Funduszu Morskiego, Rybackiego i Akwakultury, a także przepisy finansowe na potrzeby tych funduszy oraz na potrzeby Funduszu Azylu, Migracji i Integracji, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Instrumentu Wsparcia Finansowego na rzecz Zarządzania Granicami i Polityki Wizowej poprzez naruszenie przewidzianej w tym przepisie zasady przejrzystości w stosowaniu kryteriów i procedur przy wyborze operacji do dofinansowania przez Instytucję Zarządzającą; 5) art. 5 ust. 4 TUE w zw. z art. 41 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej przez nierzetelną ocenę protestu Skarżącej w zakresie kryteriów wskazanych powyżej i rozpatrzenie protestu Skarżącej polegające na niepełnym i fragmentarycznym odniesieniu się do zarzutów Skarżącej przejawiającym się w szczególności m.in. w: a) braku logiczności oceny argumentów strony Skarżącej w odniesieniu do obowiązującego prawa, b) niekorzystnym interpretowaniu nieostrych postanowień dokumentacji konkursowej, c) stawianiu projektowi wymogów nieujętych w dokumentacji konkursowej; d) braku przypisania wagi poszczególnym uchybieniom stwierdzonym przez oceniających i w konsekwencji dowolnej ocenie kryteriów ocenianych punktowo polegającej na przypisaniu bliżej nieokreślonej liczby punktów w ramach tych kryteriów bez stosownej gradacji rangi i wagi stwierdzonych uchybień co narusza zasadę przejrzystości i rzetelności, budzi wątpliwości co do reguł bezstronności i równości dokonywanej oceny. e) nieproporcjonalnym do stwierdzonych uchybień odjęciu punktów w poszczególnych kryteriach przez oceniających. Tym samym IP i IZ narusza prawo do dobrej administracji przejawiające się w sprawiedliwym rozpatrzeniu sprawy a także prawidłowym uzasadnieniu negatywnej decyzji oraz zasadę proporcjonalności stosując przy ocenie poszczególnych uchybień w ramach oceny kryteriów sankcje nieproporcjonalne do tych uchybień, co znajduje odzwierciedlenie w dokonywanych przez IZ wybiorczym i nieuzasadnionym wyborom, co w ich opinii było kluczowym argumentem przy ocenie danego kryterium, a co nim nie było. Powyższe skutkowało tym, że organ nierzetelnie i nieprzejrzyście dokonał rozpoznania protestu, w szczególności nie dokonał rzetelnej oceny projektu w zakresie przedstawionych zarzutów odnośnie kryteriów merytorycznych punktowych, co należy uznać za naruszenie zasad ujętych w ustawie ustawy wdrożeniowej; 5) art. 125 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1303/2013 w zw. z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że kryteria wyboru ustanowione przez właściwe instytucje, stanowią wadliwość systemową, treść lub sposób interpretacji przez organ naruszają zasady przejrzystości i pewności prawnej; 6) art. 7, 8, 10, 11, 12, 15, 77, 80, k.p.a. tj. naruszenia przepisów postępowania poprzez niezbadanie stanu faktycznego sprawy, które miało wpływ na wynik postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy 2.2. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę właściwej instytucji w celu ponownego rozpatrzenia podjętego przez nią rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, o którym mowa w art. 69 ust. 1 pkt 2 oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu obszernej skargi, skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. 2.3. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Małopolskiego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. 2.4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z 25 marca 2025 r. (sygn. akt III SA/Kr 1617/24), oddalił skargę. 2.5. Sąd I instancji wskazał, że kontrola sądowoadministracyjna w niniejszej sprawie sprowadza się do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza reguł określonych w ustawie oraz dokumentach regulujących nabór. Oznaczało to, że sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu). Uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ ocena projektu została przeprowadzona zgodnie z przepisami prawa. W ocenie Sądu I instancji ocena mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca, odpowiadająca generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, niebudzący wątpliwości, prezentując przesłanki wyboru - dokonanej oceny i przyznanej punktacji. Wskazał, że we wniosku o dofinansowanie projektu skarżąca oświadczyła, że zapoznała się z regulaminem wyboru projektów, w tym ze wzorem umowy o dofinansowanie oraz oświadczyła, że akceptuje postanowienia w nich zawarte. Projekt skarżącej został oceniony negatywnie na etapie oceny formalnej ze względu na fakt niespełnienia kryterium Adekwatność doboru zadań, projekt nie uzyskał wymaganego minimum punktowego, tj. 6 pkt (otrzymał 5 pkt). Zgodnie z postanowieniami regulaminu, uzyskanie oceny negatywnej w zakresie co najmniej jednego kryterium formalnego skutkuje negatywną oceną całego projektu. Ocenie w ramach kryterium Adekwatność doboru zadań podlega w szczególności, czy adekwatność doboru zadań w kontekście osiągnięcia celu projektu, zdiagnozowanych problemów i potrzeb grupy docelowej; poprawność opisu zakresu merytorycznego zadań (z uwzględnieniem rodzaju i charakteru wsparcia, liczby podmiotów, uczestników/uczestniczek zadań) wraz ze wskazaniem podmiotu realizującego działania w ramach zadania; spójność i logika zadań w kontekście celu projektu, zdiagnozowanych problemów i potrzeb grupy docelowej; racjonalność harmonogramu realizacji projektu, w tym wskazanie terminów rozpoczęcia i zakończenia działań, kolejność realizowanych działań. W celu potwierdzenia spełnienia kryterium dopuszczalne jest wezwanie wnioskodawcy do przedstawienia wyjaśnień, jak również do uzupełnienia lub poprawy projektu wyłącznie na etapie negocjacji i następuje tylko w odniesieniu do projektów, które spełniły warunki zakwalifikowania do etapu negocjacji. Niespełnienie kryterium natomiast skutkuje negatywną oceną projektu. W ocenie Sądu ocena projektu przedłożonego przez skarżącego została przeprowadzona zgodnie z przepisami ustawy oraz aktów regulujących postępowanie w sprawie wniosków o dofinansowanie projektów. Skarżąca przystępując do konkursu zaakceptowała kryteria mające zastosowanie do oceny wniosków. 3.1. W skardze kasacyjnej wywiedzionej po powyższego wyroku pełnomocnik Skarżącej podniósł zarzuty naruszenia: 1) art. 3 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") oraz art. 133 § 1 P.p.s.a i 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 69 ust. 3 ustawy wdrożeniowej i w związku z: art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz art. 73 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2021/1060 z dnia 24 czerwca 2021 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego Plus, Funduszu Spójności, Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji i Europejskiego Funduszu Morskiego, Rybackiego i Akwakultury, a także przepisy finansowe na potrzeby tych funduszy oraz na potrzeby Funduszu Azylu, Migracji i Integracji, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Instrumentu Wsparcia Finansowego na rzecz Zarządzania Granicami i Polityki Wizowej (dalej jako Rozporządzenie ogólne) poprzez: - zaniechanie kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia Zarządu Województwa Małopolskiego w przedmiocie rozpatrzenia protestu i niewykonanie obowiązku zbadania, czy zaskarżone rozstrzygnięcie w przedmiocie oceny projektu zostało wydane zgodnie z obowiązkiem organu do dokonania ponownej oceny projektu polegającej na powtórnej weryfikacji projektu w zakresach kryteriów punktowych, których ocenę zakwestionowała w proteście skarżąca pod kątem ich zgodności z przepisami wskazanymi w skardze, tj. w szczególności z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz art. 73 ust. 1 Rozporządzenia ogólnego; - nierozpoznanie sprawy w jej granicach i całkowity brak odniesienia do zarzutów skargi Fundacji na rozstrzygniecie protestu, przy ograniczeniu kontroli sądowej wyłącznie do powtórzenia arbitralnych i lakonicznych ocen organu w zakresie spełnienia kryteriów i przyznanej punktacji w zakresie "Adekwatności doboru zadań" i "Adekwatności doboru grupy docelowej" zawartych w zaskarżonym rozstrzygnięciu, a kwestionowanych w zarzutach skargi; - nierozpoznanie istoty sprawy poddanej kontroli WSA w Krakowie - co miało oczywisty wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd I instancji wydał wyrok, nie rozstrzygając istoty sprawy i nie dokonał wymaganej kontroli w zakresie spełnienia przez Zarząd Województwa obowiązku ponownej oceny projektu przy rozstrzyganiu protestu oraz zaniechał weryfikacji zasadności stawianych w skardze zarzutów, zaś prawidłowe rozpoznanie sprawy i zarzutów skargi prowadziłoby do jej uwzględnienia wobec stwierdzenia wytkniętych naruszeń, co w sytuacji ilości uchybień w procesie oceny projektu czyni stwierdzone uchybienia przepisom procesowym doniosłymi, zwłaszcza, że o odmowie dofinansowania projektu skarżącej Fundacji przesądziło nieprzyznanie 1 punktu w ramach jednego kryterium punktowego "Adekwatność dobory zadań". 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez ogólnikowe i lakoniczne uzasadnienie wyroku wyrażające się w braku jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów skargi, dotyczących braku dokonania w nim nakazanej przepisem art. 69 ust. 3 ustawy wdrożeniowej ponownej oceny projektu oraz wadliwej oceny w rozstrzygnięciu protestu spełnienia kryteriów merytorycznych i przyznanej/ujętej punktacji, które identyfikują spór prawny wynikły w niniejszej sprawie i ograniczenie w tym zakresie uzasadnienia wyroku do przytoczenia treści zaskarżonego rozstrzygnięcia Zarządu Województwa oraz ogólnego stwierdzenia, że "ocena projektu została przeprowadzona zgodnie z przepisami ustawy oraz aktów regulujących postępowanie w sprawie wnioskowo dofinansowanie projektów", a sąd nie dokonuje merytorycznej oceny wniosku i "nie stwierdził nieprawidłowości" które stanowiłyby naruszenie prawa, choć tymże ogólnikowym stwierdzeniom nie towarzyszy żadna analiza sądu pod kątem rzetelności, przejrzystości, braku dowolności i proporcjonalności działania organów w zakresie oceny projektu, co prowadzi do wniosku, iż WSA w Krakowie zaniechał samodzielnej oceny całokształtu sprawy i jakiegokolwiek zarzutu skarżącej, powielając w uzasadnieniu wyroku wyłącznie treść zaskarżonego rozstrzygnięcia i co skutkuje tym, iż wyrok w ww. zakresie nie poddaje się kontroli, a poprzez to uchybienie to ma oczywisty wpływ na wynik sprawy gdyż sąd uchylił się faktycznie od jej rozpatrzenia; 3) art. 73 ust. 8 pkt 2 w zw. z art. 68 i art. 69 ust 3 ustawy wdrożeniowej oraz ppkt 3 Podrozdziału 3.3. Regulaminu wybory projektów FEMP.06.16-IP.02-024/23 i w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz art. 73 ust. 1 Rozporządzenia ogólnego - poprzez nieuwzględnienie skargi Fundacji na rozstrzygnięcie protestu wydanego z naruszeniem obowiązku dokonania przez organ rozstrzygający protest ponownej weryfikacji projektu pod kątem spełnienia kryteriów, których wadliwą ocenę wskazywał protest i bez pełnej weryfikacji prawidłowości oceny projektu i przyznanej punktacji w ramach określonej w danym kryterium skali punktowej i bez weryfikacji adekwatności przyznanej punktacji do spełnienia przez projekt zakresu, który jest określony w danym kryterium, a więc rozstrzygnięcia zawierającego dowolną ocenę projektu, wbrew zasadom rzetelności i przejrzystości ujętym w art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej oraz art. 73 ust. 1 Rozporządzenia ogólnego, skutkujące pozostawieniem w obrocie prawnym rozstrzygnięcia Zarządu Województwa Małopolskiego o negatywnej ocenie wniosku, wydanego z naruszeniem ww. przepisów i regulacji konkursowych, z naruszeniem obowiązku tworzenia procedur konkursowych i kryteriów wyboru wniosków oraz dokonywania oceny i wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, a nie arbitralny i dowolny jak to miało miejsce w nin. sprawie, w zakresie: - dowolnej, nierzetelnej i niejasnej oceny Projektu w ramach kryteriów merytorycznych punktowych: Kryterium nr 2.1 "Adekwatność doboru grupy docelowej", Kryterium nr 2.2 "Adekwatność doboru zadań", wadliwego ogólnego określenia subkryteriów w ramach kryterium "Adekwatność doboru zadań", przejawiające się w: a) nieweryfikowalnym pod względem przyznanej punktacji. rozpoznaniu protestu, pomimo uznania zasadności części argumentów protestu przez Zarząd Województwa Małopolskiego; b) uwzględnianiu przy ocenie spełnienia kryterium "Adekwatność doboru zadań" i "Adekwatność doboru grupy docelowej" elementów nie ujętych w tych kryteriach i formułowaniu na tej podstawie zarzutów o rzekomych uchybieniach w spełnieniu wymogów danego kryterium, c) dowolnym interpretowaniu nieostrych postanowień dokumentacji konkursowej oraz nie wzięcia pod uwagę przy ocenie wniosku i protestu błędów w Regulaminie konkursu; d) stawianiem projektowi wymogów nieujętych w dokumentacji konkursowej; e) nieproporcjonalnym do stwierdzonych uchybień odjęciu punktów w poszczególnych kryteriach przez oceniających; f) braku przypisania wagi punktowej poszczególnym subkryteriom w ramach Kryterium "Adekwatność doboru zadań" oraz dowolności stosowanej punktacji przez organ oceniający wniosek oraz rozpoznający protest skarżącej Fundacji w zakresie wytkniętych rzekomych uchybień wniosku i w konsekwencji arbitralnej i dowolnej ocenie kryteriów ocenianych punktowo polegającej na przypisaniu nieokreślonej liczby punktów w ramach tych kryteriów bez stosownej gradacji rangi i wagi stwierdzonych uchybień i bez uwzględnienia obowiązku adekwatności przyznanej punktacji do spełnienia przez projekt zakresu, który jest określony w danym kryterium, g) nieweryfikowalne pod względem przyznanej punktacji rozpoznanie protestu, pomimo uznania zasadności części argumentów protestu przez Zarząd Województwa Małopolskiego wobec niespełnienia obowiązku adekwatności przyznawania punktacji do spełnienia przez projekt zakresu, który jest określony w danym kryterium, h) nierzetelnym i nieprzejrzystym rozpoznaniem protestu, uniemożliwiające weryfikację jego prawidłowości; co skutkowało tym, że argumentacja oceniających i weryfikujących protest nie była zrozumiała dla skarżącej, nie prezentowała przesłanek wyboru ani dokonanej oceny punktacji oraz pomijała obowiązek przypisania wagi (odjęciu punktów) poszczególnym uchybieniom stwierdzonym przez oceniających, i) pominięciem przy ocenie protestu zarzutów zawartych w proteście, świadczących o braku logiki i niezgodności wskazanych przez IP i IZ uchybień z prawem krajowym, świadczących o oczywistej i założonej z góry dowolności oceny projektu; Naruszenie wskazanych w zarzucie przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy, jako że rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem obowiązków nałożonych na organ przy rozstrzygnięciu protestu i w oparciu o zarzuty skargi skutkowałoby koniecznością stwierdzenia wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów prawa, a to art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej i art. 73 ust. 1 Rozporządzenia ogólnego, a dla doniosłości skutków istotności tego wpływu skarżąca podkreśla, że projekt nie otrzymał dofinansowania z uwagi na przyznanie w jednym kryterium "Adekwatność dobory zadań" o 1 punkt mniej aniżeli wymagany próg finansowania. 4) art. 45 ust. 1 zw. z art. 73 ust. 8 pkt 1, w zw. z art. 68 i art. 69 ust. 3 ustawy wdrożeniowej i w zw. z ppkt 3 Podrozdziału 3.3. Regulaminu wybory projektów FEMP.06.16-IP.02-024/23 poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że: 4.1) sądowa kontrola rozstrzygnięcia organu w zakresie wyboru projektów nie pozwala sądowi na merytoryczną ocenę wniosku i spełnienia kryteriów jego oceny ani na analizę zasadności wytkniętych projektowi uchybień i przyznanych/odjętych punktów, podczas gdy weryfikacja sądowa oceny postępowania w zakresie wyboru projektów jest kontrolą pełną pod względem legalności, przejrzystości, braku dowolności i rzetelności działania organów; 4.2) sądowa kontrola rozstrzygnięcia organu w zakresie wyboru projektów może pomijać szczegółową analizę zarzutów skargi i dokonaną przez organ rozstrzygający protest o ile formalnie została przeprowadzona kontrola wyboru projektu i ocena protestu; 4.3) organ rozstrzygający protest i analizujący wniosek dysponuje wiedzą ekspercką w zakresie ocenianego projektu, której sądowa kontrola nie może co do zasady podważać, o ile nie występuje w sprawie ewidentne, jaskrawe naruszenie zasad logicznego rozumowania, - która to błędna wykładnia doprowadziła realnego zaniechania zbadania procedury wyboru projektu skarżącej i oceny jej wniosku oraz skutkuje dowolnością ocen, podczas gdy kontrola dokonywana przez sąd jak i przez organ rozstrzygający protest jest kontrolą wyczerpującą i pełną pod względem legalności i standardów prawa, rzetelności, przejrzystości jej przeprowadzenia, a także pozostawania w adekwatnym związku z ustalonymi kryteriami, zaś przyznana punktacja musi być zawsze uzupełniona o szczegółowe wyjaśnienie zasad oceny, wskazanie przyczyn spełnienia bądź braku spełnienia kryteriów i subkryteriów ocen; 5) art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z w zw. z art. 73 ust. 8 pkt 1, w zw. z art. 68 i art. 69 ust. 3 ustawy wdrożeniowej przez jego przez jego błędną wykładnię, polegającą na błędnym przyjęciu przez Sąd I Instancji, że jest on związany kryteriami wyboru wniosku ustanowionymi przez właściwe instytucje, nawet jeśli ich wadliwość, treść lub sposób interpretacji przez organ naruszają zasady przejrzystości, rzetelności i pewności prawnej oraz że oświadczenie skarżącej o zapoznaniu się z Regulaminem konkursu niweczy możliwość kwestionowania jego postanowień, w szczególności ustalonych w nim Kryteriów na dalszym etapie postępowania, podczas gdy weryfikacja sądowa oceny postępowania w zakresie wyboru projektów jest kontrolą pełną pod względem legalności, przejrzystości, braku dowolności i rzetelności działania organów, a zaakceptowanie treści Regulaminu nie pozbawia wnioskodawcy możliwości kwestionowania w procesie odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym ustalonych w Regulaminie zasad pod kątem zgodności z prawem; 6) art. 73 ust. 1 rozporządzenia ogólnego poprzez jego niezastosowanie albo dokonanie błędnej wykładni, o ile można uznać na podstawie ogólnikowego odwołania sądu w uzasadnieniu wyroku o braku stwierdzenia naruszenia "aktów regulujących postępowanie w sprawie wniosków o dofinansowanie projektów, że przepis ten brany był przez Sąd pod uwagę, skoro skarżąca powołała się powołała w zarzutach skargi na jego naruszenie polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że: 6.1) sądowa kontrola rozstrzygnięcia organu w zakresie wyboru projektów nie pozwala sądowi na merytoryczną ocenę wniosku i spełnienia kryteriów jego oceny ani na analizę zasadności wytkniętych projektowi uchybień i przyznanych/odjętych punktów, podczas gdy weryfikacja sądowa oceny postępowania w zakresie wyboru projektów jest kontrolą pełną pod względem legalności, przejrzystości, braku dowolności i rzetelności działania organów; 6.2) sądowa kontrola rozstrzygnięcia organu w zakresie wyboru projektów może pomijać szczegółową analizę zarzutów skargi i dokonaną przez organ rozstrzygający protest o ile formalnie została przeprowadzona kontrola wyboru projektu i ocena protestu; - które to naruszenie doprowadziła realnego zaniechania zbadania procedury wyboru projektu skarżącej i oceny jej wniosku oraz przyzwolenie na dowolność ocen, podczas gdy kontrola dokonywana przez sąd jak i przez organ rozstrzygający protest jest kontrolą merytoryczną, wyczerpującą i pełną pod względem przejrzystości jej przeprowadzenia. 3.2. Uzasadniając zarzuty, strona skarżąca wniosła o między innymi o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona z sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Zarząd Województwa Małopolskiego; a w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania; 3.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ w pełni poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 3.4. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 sierpnia 2025 r. (sygn. akt I GSK 840/25) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. 3.5. Uzasadniając swoje stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji sporządził tzw. część prawną uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób lakoniczny, a przede wszystkim bez wyjaśnienia w dostatecznym stopniu przyjętych przesłanek rozstrzygnięcia i sposobu rozumowania. Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli sporządzonej oceny projektu w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny z uwzględnianiem zasad wynikających z art. 45 ustawy wdrożeniowej takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność. Nie dokonał kontroli procesu oceny konkretnych kryteriów zakwestionowanych w skardze przez stronę postępowania. Bez dokonania oceny i analizy oraz bez ustosunkowania się do okoliczności podnoszonych w skardze, uzasadnienie nie spełnia warunków określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy przeprowadzona procedura konkursowa oraz dokonana w jej trakcie ocena projektu nie naruszają reguł postępowania wskazanych w ustawie wdrożeniowej. Zmierza w szczególności do oceny, czy argumentacja oceniającego oraz Instytucji Zarządzającej nie jest dowolna, czy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca, odpowiadająca generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, niebudzący wątpliwości prezentując przesłanki wyboru – dokonanej oceny i przyznanej punktacji. Sądową kontrolą objęte są również działania ekspertów oraz dokonywane przez nich oceny. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się zasadna, dlatego została uwzględniona. 4.2. Mając na uwadze treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I GSK 840/25) należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem, art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Ocena prawna może przy tym dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania decyzji. W tym kontekście należy zaznaczyć, że zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowanie się wytycznym co do dalszego postępowania. Niemniej jednak obowiązek ten może być wyłączony w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 9 lutego 2022 r., III FSK 5011/21; 2 marca 2021 r., III FSK 2414/21; 16 grudnia 2021 r., II FSK 856/19; 23 listopada 2021 r., II FSK 567/19; 5 marca 2019 r., II FSK 3044/18; 21 lutego 2018 r., II FSK 353/16). Natomiast art. 170 P.p.s.a. wyraża istotę mocy wiążącej prawomocnych orzeczeń, która sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Innymi słowy, moc wiążąca orzeczenia oznacza, że wskazane podmioty muszą przyjąć, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu – a co za tym idzie nie może być już ponownie badana w następnych postępowaniach. Związanie wyrokiem nie dotyczy jednak wyłącznie prawa, ale rozciąga się również na ocenę stanu faktycznego sprawy (por.: M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2013 r., s. 625; B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 889-891). Wartości, które stanowią podstawę tej instytucji opierają się na założeniach pewności i stabilności decyzji sądowych, a tym samym bezpieczeństwa prawnego jednostki. Ponadto ratio legis tego przepisu polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 27 stycznia 2022 r., I FSK 141/20; 3 grudnia 2021 r., III FSK 4400/21; 12 maja 2021 r., III FSK 3060/21; 19 stycznia 2021 r., II FSK 2588/18; 1 października 2017 r., II FSK 2428/15; 23 czerwca 2017 r., I FSK 1474/15). Dostrzec przy tym również należy, że wynikająca z art. 171 P.p.s.a. powaga rzeczy osądzonej obejmuje nie tylko sentencję wyroku, ale również jego uzasadnienie w takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia. 4.3. W związku z powyższym należy zaznaczyć, że powodem uchylenia przez NSA wcześniejszego wyroku WSA w Krakowie było jego niewystarczające umotywowanie – a co za tym idzie naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. Na tym etapie postępowania zadaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest zatem rozpoznanie sprawy w granicach wytyczonych przez wyrok NSA z uwzględnieniem zawartych w nim wytycznych oraz ocen prawnych. 4.4. W pierwszej kolejności wskazać należy, że jednym z zasadniczych zarzutów skargi było naruszenie przez organ zasad rzetelności i przejrzystości oceny projektu w ramach kryterium "Adekwatność doboru grupy docelowej" oraz przyjęcie dowolnych kryteriów, podczas gdy ten powinny mieć swoje umocowanie przede wszystkim w Regulaminie wyboru projektów konkurencyjnych, jego załącznikach, jak również Instrukcji wypełniania wniosków. Zarzuty te koncentrowały się na tym, że zarówno ocena ekspertów, jak i jej weryfikacja na etapie rozpoznania protestu miały charakter wybiórczy, nie odnosiły się do całokształtu treści wniosku oraz nie pozostawały w adekwatnym związku z kryteriami określonymi w dokumentacji konkursowej. Mając na uwadze wytyczne wynikające z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd zobowiązany był zbadać, czy organ rozpoznający protest dokonał rzeczywistej, a nie jedynie pozornej weryfikacji ocen ekspertów, w szczególności czy odniósł się do wszystkich istotnych zarzutów protestu oraz czy wykazał, że przyznana punktacja pozostaje w logicznym związku z ustaleniami wynikającymi z treści wniosku oraz dokumentacji konkursowej. W ocenie Sądu, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że powyższe wymogi nie zostały w niniejszej sprawie spełnione. Po pierwsze, organ nie przeprowadził rzeczywistej weryfikacji zarzutów dotyczących pominięcia przez oceniających istotnych elementów wniosku odnoszących się do sposobu identyfikacji i charakterystyki grupy docelowej. Z treści protestu wynikało bowiem, że wnioskodawca szczegółowo opisał metodologię diagnozy grupy docelowej, wskazując zarówno na wykorzystanie badań własnych, jak i danych zastanych (w tym danych GUS, WUP oraz raportów regionalnych), a także określił strukturę tej grupy w sposób liczbowy i procentowy. Tymczasem organ, aprobując stanowisko oceniających, nie dokonał weryfikacji, czy informacje te rzeczywiście zostały zawarte we wniosku, ograniczając się do powtórzenia zarzutów o ich rzekomym braku lub niewystarczającym stopniu szczegółowości. Takie działanie nie odpowiada wymogowi ponownej oceny projektu w rozumieniu art. 69 ust. 3 ustawy wdrożeniowej. W tym miejscu należy dodatkowo wskazać, że zgodnie z podrozdziałem 3.1 pkt 7 Regulaminu wyboru projektów każda informacja będąca przedmiotem oceny musi pozostawać w powiązaniu z konkretnym kryterium oceny. Tymczasem organ, aprobując stanowisko oceniających, nie wykazał, aby wskazywane uchybienia pozostawały w bezpośrednim związku z zakresem kryterium "Adekwatność doboru grupy docelowej", co dodatkowo świadczy o dowolności oceny. Po drugie, za dowolną należy uznać ocenę dotyczącą tzw. spotkań badawczo-informacyjnych. Organ przyjął, że opis tych działań był nieprecyzyjny oraz ograniczał się do obszaru jednego powiatu, co miało podważać adekwatność doboru grupy docelowej. Jednocześnie jednak nie odniósł się do podniesionych w proteście wyjaśnień, z których wynikało, że spotkania te stanowiły element przeprowadzonej już diagnozy i miały charakter szerszy niż przyjęty przez oceniających, obejmując dane dotyczące całego województwa. Organ nie wykazał przy tym, aby przyjęta przez skarżącą Fundację metodologia pozostawała w sprzeczności z Instrukcją wypełniania wniosku lub Regulaminem konkursu, co prowadzi do wniosku, że ocena w tym zakresie miała charakter arbitralny. Po trzecie, Sąd podziela zarzuty Skarżącej dotyczące nieprawidłowej oceny zasięgu terytorialnego projektu. Organ uznał bowiem za nieracjonalne objęcie wsparciem osób z całego województwa przy jednoczesnej lokalizacji Zakładu Aktywności Zawodowej w jednym powiecie. Stanowisko to pomija jednak, że – jak wynika z treści wniosku oraz protestu – diagnoza grupy docelowej miała charakter wojewódzki, a projekt przewidywał mechanizmy umożliwiające udział osób z różnych części regionu, w tym zapewnienie transportu. Organ nie wykazał, aby takie rozwiązanie było sprzeczne z dokumentacją konkursową, ograniczając się do przedstawienia własnej, odmiennej oceny racjonalności projektu, co wykracza poza dopuszczalny zakres kontroli i prowadzi do niedopuszczalnej dowolności. Po czwarte, nieprawidłowo oceniono zarzut dotyczący rozbieżności w zakresie struktury grupy docelowej (udział osób biernych zawodowo i bezrobotnych). Organ odmówił uznania wskazanej nieścisłości za oczywistą omyłkę, nie przeprowadzając jednak analizy logicznej danych przedstawionych we wniosku ani nie odnosząc się do wyjaśnień zawartych w proteście. W konsekwencji ocena ta ma charakter formalny i nie uwzględnia rzeczywistej treści wniosku, co narusza zasadę rzetelności postępowania. W tym miejscu dodatkowo wskazać należy, że w ramach subkryterium "Opis sposobu rekrutacji", ocenianego w skali od 0 do 6 punktów, projekt skarżącej Fundacji uzyskał 4 punkty, przy czym obniżenie punktacji zostało uzasadnione m.in. tym, że zidentyfikowane przez wnioskodawcę problemy społeczne – takie jak przemoc w rodzinie, trudności wychowawcze czy alkoholizm – nie zostały bezpośrednio przełożone na kryteria rekrutacji, a także że zastosowanie jedynie jednego punktu preferencyjnego dla kobiet nie gwarantuje ich udziału w projekcie. Podkreślenia wymaga również, że zgodnie z podrozdziałem 3.2 pkt 4 Regulaminu treść wniosku powinna umożliwiać jednoznaczne ustalenie, czy dane kryterium zostało spełnione, co oznacza, że również uzasadnienie przyznanej punktacji musi mieć charakter weryfikowalny i jednoznaczny. W niniejszej sprawie organ nie wskazał jednak, jakie konkretne elementy opisu rekrutacji uzasadniały obniżenie punktacji o 2 punkty, ani w jaki sposób uchybienia te wpisywały się w skalę oceny przewidzianą dla tego kryterium. W ocenie Sądu powyższa argumentacja nie zasługuje na aprobatę. Przede wszystkim opiera się ona na nieuprawnionym założeniu, że każdy element diagnozy problemów społecznych powinien znaleźć bezpośrednie odzwierciedlenie w kryteriach rekrutacji. Tymczasem z treści wniosku wynika, że wskazane problemy miały charakter diagnostyczny i służyły przedstawieniu szerszego kontekstu sytuacji grupy docelowej, a nie definiowaniu przesłanek kwalifikujących do udziału w projekcie. Dokumentacja konkursowa nie nakładała przy tym obowiązku konstruowania kryteriów rekrutacji w sposób odpowiadający każdej zidentyfikowanej przyczynie wykluczenia społecznego. Należy również podkreślić, że projekt dotyczył aktywizacji zawodowej określonej kategorii osób, a nie bezpośredniej interwencji w zakresie wszystkich zdiagnozowanych problemów społecznych. W konsekwencji kryteria rekrutacyjne powinny pozostawać w adekwatnym związku z celem projektu, a nie stanowić odzwierciedlenie całego spektrum problemów wskazanych w części diagnostycznej wniosku. Oczekiwanie przeciwne prowadziłoby do nieuzasadnionego rozszerzenia wymogów konkursowych. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego preferencji dla kobiet, wskazać należy, że kryteria preferencyjne nie mają na celu gwarantowania udziału określonej grupy w projekcie, lecz jedynie zwiększenie jej szans w procesie rekrutacji. Twierdzenie, że przyznanie jednego punktu nie zapewnia udziału kobiet, nie może stanowić podstawy do obniżenia oceny, albowiem taka funkcja nie wynika z istoty mechanizmów rekrutacyjnych stosowanych w projektach współfinansowanych ze środków europejskich. Ponadto ocena w tym zakresie ma charakter fragmentaryczny, gdyż odnosi się do wybranych elementów systemu rekrutacji, pomijając jego całościowy charakter przedstawiony we wniosku. Organ nie wykazał przy tym, aby przyjęte rozwiązania były sprzeczne z dokumentacją konkursową, ani nie wskazał podstawy prawnej dla oczekiwań formułowanych wobec wnioskodawcy. Organ zaś, rozpoznając protest, ograniczył się do powtórzenia argumentacji oceniającego, nie odnosząc się do zasadniczego zarzutu skarżącej Fundacji dotyczącego błędnego utożsamienia diagnozy problemów społecznych z obowiązkiem ich bezpośredniego przełożenia na kryteria rekrutacji, ani nie wskazując podstawy takiego wymogu w dokumentacji konkursowej. Po piąte, w zakresie subkryterium dotyczącego sposobu rekrutacji organ podtrzymał zarzuty dotyczące ogólności przedstawionych informacji, nie odnosząc się jednak do argumentu Skarżącej dotyczącego ograniczeń formularza wniosku oraz konieczności syntetycznego przedstawienia informacji zgodnie z Instrukcją. Organ nie wykazał również, aby wymagany przez oceniających poziom szczegółowości wynikał wprost z dokumentacji konkursowej, co prowadzi do wniosku, że w tym zakresie doszło do postawienia wnioskodawcy wymagań nieznajdujących oparcia w obowiązujących regulacjach. W tym kontekście należy podkreślić, że zgodnie z podrozdziałem 3.2 pkt 1–3 Regulaminu ocena projektu może być dokonywana wyłącznie w oparciu o kryteria zatwierdzone dla danego konkursu, co wyklucza możliwość formułowania dodatkowych wymogów co do poziomu szczegółowości opisu projektu. Po szóste, istotnym uchybieniem organu jest brak wykazania, w jaki sposób stwierdzone uchybienia przełożyły się na przyznaną punktację. Organ nie wskazał bowiem, jakie znaczenie miały poszczególne zastrzeżenia dla oceny projektu oraz dlaczego skutkowały przyznaniem określonej liczby punktów. Tym samym przyznana punktacja pozostaje nieweryfikowalna, co narusza zasadę przejrzystości i zakaz dowolności oceny. Wreszcie, Sąd zwraca uwagę, że organ – mimo częściowego uwzględnienia niektórych argumentów protestu – nie dokonał ich rzeczywistego przełożenia na ocenę końcową, ograniczając się do utrzymania dotychczasowej punktacji. Takie działanie świadczy o pozornym charakterze kontroli instancyjnej i nie odpowiada standardowi ponownej weryfikacji projektu. Podsumowując, Sąd stwierdza, że w zakresie kryterium "Adekwatność doboru grupy docelowej" organ nie przeprowadził rzetelnej i wyczerpującej analizy zarzutów protestu, a dokonana przez niego ocena ma charakter dowolny i nie znajduje dostatecznego uzasadnienia w treści wniosku ani w dokumentacji konkursowej. Powyższe uchybienia naruszają zasady określone w art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w szczególności zasadę przejrzystości, rzetelności i bezstronności oceny projektów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto świadczą o naruszenie art. 69 ust. 3 ustawy wdrożeniowej. 4.5. Kolejnym zasadniczym zarzutem skargi było naruszenie przez organ zasad rzetelności, przejrzystości oraz zakazu dowolności przy ocenie projektu w ramach kryterium "Adekwatność doboru zadań", które – jak wynika z akt sprawy – miało charakter rozstrzygający dla wyniku oceny projektu, albowiem nieuzyskanie w nim minimalnej liczby punktów przesądziło o negatywnej ocenie całego wniosku. W świetle wytycznych wynikających z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd zobowiązany był zbadać, czy organ rozpoznający protest dokonał rzeczywistej weryfikacji ocen ekspertów, w szczególności czy odniósł się do zarzutów Skarżącej oraz czy wykazał, że przyznana punktacja pozostaje w adekwatnym związku z ustaleniami wynikającymi z treści wniosku oraz dokumentacji konkursowej. W ocenie Sądu, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że także w tym zakresie organ nie sprostał powyższym wymaganiom. Po pierwsze, organ nie przeprowadził rzeczywistej weryfikacji zasadności kluczowego zarzutu dotyczącego rzekomej nieracjonalności przyjętego modelu realizacji projektu, polegającego na zapewnieniu transportu uczestników z obszaru całego województwa do Zakładu Aktywności Zawodowej zlokalizowanego w jednym powiecie. Organ ograniczył się do powtórzenia stanowiska oceniających, wskazując, że rozwiązanie to jest nieoptymalne w kontekście barier grupy docelowej. Jednocześnie nie odniósł się do argumentacji protestu, z której wynikało, że transport stanowił integralny element wsparcia, mający właśnie niwelować wskazane bariery (w tym ograniczenia mobilności czy brak środków na dojazd), ani nie wykazał, aby takie rozwiązanie było sprzeczne z dokumentacją konkursową. W konsekwencji ocena ta sprowadza się do wyrażenia odmiennej opinii co do celowości przyjętego rozwiązania, co nie może stanowić podstawy do obniżenia punktacji. Po drugie, za nieprzekonujące należy uznać stanowisko organu dotyczące wyboru profilu działalności Zakładu Aktywności Zawodowej (pracownie stolarska i ślusarska). Organ przyjął, że wybór ten nie znajduje uzasadnienia w diagnozie grupy docelowej, lecz oparty jest na analizie rynku usług. Jednocześnie nie odniósł się do zarzutów protestu, w których wskazywano na powiązanie planowanych działań z doświadczeniem wnioskodawcy, zapleczem organizacyjnym oraz realnymi możliwościami zatrudnieniowymi uczestników projektu. Organ nie wykazał również, aby dokumentacja konkursowa nakładała obowiązek ścisłego powiązania profilu działalności wyłącznie z określonymi cechami uczestników, ani nie przeprowadził analizy, czy wskazane przez skarżącą argumenty pozostają w sprzeczności z kryteriami oceny. W konsekwencji ocena ta ma charakter selektywny i nie uwzględnia całokształtu informacji zawartych we wniosku. Po trzecie, Sąd podziela zarzuty Skarżącej dotyczące nieprawidłowej oceny wyboru profilu działalności Zakładu Aktywności Zawodowej oraz jego powiązania z potrzebami i predyspozycjami uczestników projektu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że stanowisko organu w tym zakresie cechuje się wewnętrzną sprzecznością. Z jednej strony organ – odnosząc się do zarzutów protestu – przyznał, że zgodnie z dokumentacją konkursową pierwszym etapem wsparcia jest diagnoza indywidualnych potrzeb, potencjałów i predyspozycji uczestników projektu, a tym samym nie jest zasadne oczekiwanie ich weryfikacji już na etapie rekrutacji. Z drugiej strony jednak utrzymał ocenę, zgodnie z którą wybór profilu działalności ZAZ nie został oparty na predyspozycjach uczestników projektu. Takie stanowisko jest nielogiczne, albowiem skoro predyspozycje uczestników mają być ustalane dopiero na etapie realizacji projektu, to nie można jednocześnie wymagać ich uprzedniego uwzględnienia przy określaniu profilu działalności ZAZ w sposób odpowiadający indywidualnym cechom przyszłych uczestników. W tym miejscu należy również wskazać, że zgodnie z podrozdziałem 3.1 pkt 7 Regulaminu każda ocena musi pozostawać w związku z konkretnym kryterium oceny. Tymczasem organ, wskazując na rzekomy brak powiązania profilu działalności ZAZ z predyspozycjami uczestników, nie wykazał, w jaki sposób zarzut ten wynika z zakresu kryterium "Adekwatność doboru zadań", ani jakie elementy tego kryterium nie zostały spełnione. Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że organ dokonał oceny projektu w sposób fragmentaryczny, koncentrując się wyłącznie na działalności ZAZ, z pominięciem całościowej konstrukcji projektu. Tymczasem z treści wniosku oraz zarzutów protestu i skargi wynika, że projekt przewidywał kompleksowy system wsparcia obejmujący m.in. poradnictwo psychologiczne, mediacje rodzinne, wsparcie trenera aktywności, trening kompetencji społecznych oraz szkolenia zawodowe, a działalność ZAZ stanowiła jedynie jeden z elementów tego systemu, służący praktycznemu wykorzystaniu nabytych kompetencji. Pominięcie tego kontekstu prowadziło do nieuprawnionego zawężenia oceny i w konsekwencji do błędnego wniosku o braku adekwatności zaplanowanych działań. Takie podejście pozostaje w sprzeczności z konstrukcją kryteriów oceny określoną w Regulaminie, które odnoszą się do całokształtu projektu, a nie do jego wybranych elementów. Za trafne należy również uznać stanowisko skarżącej, że przyjęty przez oceniającego model oceny pozostaje w sprzeczności z istotą funkcjonowania Zakładów Aktywności Zawodowej. ZAZ nie jest bowiem podmiotem, w którym zatrudnia się osoby już przygotowane do wykonywania określonych zawodów, lecz instrumentem reintegracji zawodowej, w ramach którego uczestnicy – po przeprowadzeniu diagnozy – nabywają kompetencje i kwalifikacje dostosowane do ich indywidualnych możliwości. W tym kontekście założenie oceniającego, że uczestnicy powinni być już na etapie projektowania ZAZ przypisani do konkretnych stanowisk wynikających z jego profilu działalności, nie znajduje oparcia ani w dokumentacji konkursowej, ani w przepisach regulujących funkcjonowanie tego typu podmiotów. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z podrozdziałem 3.2 pkt 1 Regulaminu ocena musi być dokonywana wyłącznie na podstawie zdefiniowanych kryteriów, co wyklucza możliwość przyjmowania przez oceniających dodatkowych założeń dotyczących modelu funkcjonowania projektu, niewynikających z dokumentacji konkursowej. Nie można również podzielić stanowiska organu, jakoby wybór branż (stolarstwo i ślusarstwo) nie został powiązany z potrzebami grupy docelowej. Z treści wniosku wynika bowiem, że wybór ten został oparty zarówno na analizie potrzeb grupy docelowej, jak i na rozeznaniu rynku pracy, w tym zapotrzebowania na określone produkty i usługi. Organ nie wykazał przy tym, aby dokumentacja konkursowa wymagała przedstawienia analizy w formie danych ilościowych lub o określonym stopniu szczegółowości, ograniczając się do oceny, że przedstawione informacje mają charakter "niemierzalny". Ocena taka ma charakter uznaniowy i nie znajduje oparcia w jednoznacznych kryteriach wynikających z dokumentacji konkursowej. W tym zakresie należy wskazać, że Regulamin nie przewiduje obowiązku przedstawiania analizy rynku w określonej formie ilościowej ani o określonym stopniu szczegółowości, co oznacza, że ocena organu ma charakter uznaniowy i wykracza poza ramy kryteriów oceny. Podobnie należy ocenić zarzut dotyczący bezpieczeństwa uczestników projektu. Skarżąca wskazała bowiem, że realizacja projektu będzie odbywać się zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi funkcjonowania ZAZ, w tym regulacjami dotyczącymi bezpieczeństwa i higieny pracy, a także że struktura zatrudnienia w ZAZ zakłada obecność kadry wspierającej odpowiedzialnej za nadzór nad uczestnikami. Organ nie wykazał natomiast, aby dokumentacja konkursowa nakładała obowiązek szczegółowego uzasadnienia wyboru określonych branż w kontekście bezpieczeństwa ani nie wskazał, jakie konkretnie wymogi w tym zakresie miałyby zostać niespełnione. W konsekwencji również ta część oceny ma charakter dowolny. Organ nie wykazał przy tym, aby wymóg szczegółowego uzasadnienia bezpieczeństwa wynikał z kryteriów oceny określonych w Regulaminie, co oznacza, że również w tym zakresie zastosowano niedopuszczalne rozszerzenie wymogów konkursowych. Wreszcie należy podkreślić, że organ nie odniósł się w sposób należyty do zarzutów skarżącej dotyczących braku przejrzystości punktacji, w szczególności niewskazania, w jaki sposób poszczególne uchybienia wpłynęły na obniżenie liczby punktów. Brak takiego wyjaśnienia uniemożliwia weryfikację prawidłowości oceny i narusza zasadę przejrzystości postępowania. Brak powiązania pomiędzy wskazanymi uchybieniami a przyznaną punktacją narusza wymóg jednoznaczności oceny wynikający z podrozdziału 3.2 pkt 4 Regulaminu. Po czwarte, Sąd dostrzega uchybienia w zakresie oceny harmonogramu realizacji projektu, w szczególności w odniesieniu do zadań nr 6 i 7. Organ uznał za nieracjonalne zaplanowanie intensywnych działań szkoleniowych w stosunkowo krótkim okresie czasu, zwłaszcza w kontekście późnej tury rekrutacji. Jednocześnie jednak nie odniósł się do argumentów protestu wskazujących na możliwość równoległej realizacji działań, organizację wsparcia w grupach oraz doświadczenie wnioskodawcy w realizacji podobnych projektów. Brak jest również wykazania, że przyjęty harmonogram pozostaje w sprzeczności z wymogami Regulaminu lub Instrukcji, co prowadzi do wniosku, że ocena ta ma charakter uznaniowy. Po piąte, organ wskazał na brak działań adresujących specyficzne bariery kobiet, jednak nie odniósł się do twierdzeń skarżącej Fundacji, że projekt przewiduje rozwiązania o charakterze uniwersalnym, które obejmują różne grupy uczestników, w tym kobiety. Nie wykazano również, aby dokumentacja konkursowa nakładała obowiązek wyodrębnienia odrębnych działań dla poszczególnych podgrup uczestników. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że organ – mimo uznania części zarzutów protestu za zasadne i podniesienia punktacji w tym kryterium z 3 do 5 punktów – nie wyjaśnił, w jaki sposób dokonana korekta punktacji odnosi się do poszczególnych uchybień oraz jakie znaczenie przypisano poszczególnym elementom oceny. Brak jest zatem możliwości prześledzenia toku rozumowania organu oraz weryfikacji, czy przyznana punktacja odpowiada rzeczywistemu stopniowi spełnienia kryterium przez projekt. W ocenie Sądu powyższe uchybienia świadczą o tym, że rozpoznanie protestu w zakresie kryterium "Adekwatność doboru zadań" miało charakter jedynie częściowo korygujący, lecz nie doprowadziło do rzeczywistej, pełnej weryfikacji ocen ekspertów. Organ nie dokonał samodzielnej oceny projektu, lecz w istocie utrzymał zasadnicze elementy pierwotnej oceny, mimo uznania części zarzutów skarżącej Fundacji. Podsumowując, Sąd stwierdza, że ocena projektu w ramach kryterium "Adekwatność doboru zadań" została przeprowadzona w sposób naruszający zasady określone w art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w szczególności zasadę rzetelności, przejrzystości oraz proporcjonalności. Przyznana punktacja ma charakter nieweryfikowalny i nie pozostaje w dostatecznym związku z ustaleniami wynikającymi z treści wniosku oraz dokumentacji konkursowej. Uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem to właśnie niespełnienie minimalnego progu punktowego w tym kryterium przesądziło o negatywnej ocenie projektu. 4.6. W dalszej kolejności rozważenia wymagały zarzuty skargi odnoszące się do oceny projektu w ramach kryterium "Zdolność do efektywnej realizacji projektu", w szczególności w zakresie subkryterium "Potencjał wnioskodawcy/partnerów". Skarżąca Fundacja podnosiła, że ocena ta została dokonana w sposób dowolny, z naruszeniem dokumentacji konkursowej oraz poprzez zastosowanie wymogów, które nie wynikały ani z Regulaminu wyboru projektów, ani z Instrukcji wypełniania wniosku. Z akt sprawy wynika, że w ramach wskazanego subkryterium projekt skarżącej został oceniony przez jednego z oceniających na 4 punkty na 6 możliwych, przy czym jako zasadniczy powód obniżenia punktacji wskazano brak wskazania konkretnych osób, które miałyby realizować projekt. Jednocześnie drugi z oceniających przyznał w tym samym zakresie 5 punktów, co wskazuje na odmienną ocenę tego samego elementu projektu. W ocenie Sądu, powyższe rozbieżności stanowią istotną przesłankę do zakwestionowania prawidłowości przeprowadzonej oceny, w szczególności w kontekście wymogu rzetelności i przejrzystości postępowania wynikającego z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z podrozdziałem 3.2 pkt 4 Regulaminu ocena projektu musi być jednoznaczna i weryfikowalna, co oznacza konieczność wskazania przyczyn przyznania określonej liczby punktów. Brak wyjaśnienia różnic pomiędzy ocenami ekspertów prowadzi do naruszenia tej zasady. Przede wszystkim należy wskazać, że ani Regulamin konkursu, ani Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie nie przewidywały obowiązku wskazywania na etapie składania wniosku konkretnych osób (z imienia i nazwiska), które będą realizować projekt. Dokumenty te wymagają jedynie wykazania potencjału kadrowego oraz sposobu zapewnienia odpowiednich zasobów niezbędnych do realizacji projektu. Tymczasem oceniający, a następnie organ rozpoznający protest, przyjęli w istocie, że brak wskazania konkretnych pracowników stanowi okoliczność uzasadniającą obniżenie punktacji. Co więcej, zgodnie z podrozdziałem 3.2 pkt 1 Regulaminu ocena może być dokonywana wyłącznie na podstawie przyjętych kryteriów, a zatem niedopuszczalne jest wprowadzanie dodatkowych wymogów, takich jak konieczność wskazania konkretnych osób realizujących projekt. W konsekwencji należy uznać, że ocena w tym zakresie została oparta na przesłance niewynikającej z dokumentacji konkursowej, co oznacza, że wprowadzono dodatkowy, nieprzewidziany w regulaminie wymóg oceny projektu. Tego rodzaju działanie narusza zasadę przejrzystości oraz równego traktowania wnioskodawców, gdyż prowadzi do sytuacji, w której projekt oceniany jest według kryteriów nieznanych na etapie ubiegania się o dofinansowanie. Organ nie wyjaśnił również, która z ocen została uznana za miarodajną, co narusza zasadę przejrzystości i rzetelności oceny wynikającą z Regulaminu. Jednocześnie Sąd podziela zarzuty Skarżącej, że oceniający nie uwzględnili specyfiki projektów finansowanych ze środków europejskich, w których naturalnym jest, iż część zasobów kadrowych jest zapewniana dopiero na etapie realizacji projektu, a nie w chwili składania wniosku. Sam fakt, że wnioskodawca przewiduje zaangażowanie personelu w przyszłości, nie może być traktowany jako brak potencjału, o ile przedstawił on wiarygodny sposób jego zapewnienia. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera również fakt, że dwaj oceniający przyznali w tym samym zakresie różną liczbę punktów (4 oraz 5), przy braku wskazania przez organ, z jakich przyczyn jedna z tych ocen została uznana za bardziej adekwatną. Organ, rozpoznając protest, nie odniósł się do tej rozbieżności ani nie wyjaśnił, jakie znaczenie przypisuje wskazanemu uchybieniu oraz w jaki sposób wpływa ono na końcową punktację. Brak takiego wyjaśnienia prowadzi do wniosku, że przyznana punktacja ma charakter nieweryfikowalny. Powyższe uchybienia należy ocenić również przez pryzmat art. 69 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, który nakłada na organ obowiązek dokonania ponownej oceny projektu w zakresie zarzutów podniesionych w proteście. W niniejszej sprawie organ nie dokonał jednak samodzielnej, merytorycznej weryfikacji oceny w omawianym zakresie, lecz w istocie ograniczył się do zaakceptowania stanowiska jednego z oceniających, nie odnosząc się do argumentacji skarżącej ani do treści dokumentacji konkursowej. Tym samym kontrola instancyjna miała charakter pozorny. Brak rzeczywistej weryfikacji ocen ekspertów oznacza również naruszenie zasad procedury oceny określonych w Regulaminie, który zakłada, że ocena projektu musi być dokonana w sposób rzetelny, jednolity i oparty na kryteriach. W świetle art. 73 ustawy wdrożeniowej, sąd administracyjny zobowiązany jest do zbadania, czy ocena projektu została przeprowadzona zgodnie z prawem oraz czy ewentualne naruszenia miały istotny wpływ na wynik oceny. W ocenie Sądu, przyjęcie przez organ nieuprawnionego kryterium oceny (wymogu wskazania konkretnych pracowników), brak jednolitości ocen oraz niewyjaśnienie sposobu ustalenia punktacji prowadzą do wniosku, że ocena projektu w tym zakresie miała charakter dowolny i nie spełniała standardów wynikających z ustawy wdrożeniowej. Podsumowując, Sąd stwierdza, że w zakresie subkryterium "Potencjał wnioskodawcy/partnerów" organ naruszył art. 45 ust. 1 oraz art. 69 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, a dokonana ocena nie odpowiada wymogom przejrzystości, rzetelności i weryfikowalności. Uchybienia te wpisują się w szerszy kontekst nieprawidłowości stwierdzonych również w odniesieniu do pozostałych kryteriów oceny i jako takie miały istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 73 ust. 8 tej ustawy. 4.7. Konkludując, zdaniem Sądu, stwierdzone w poprzednich punktach uchybienia nie mają charakteru incydentalnego ani ograniczonego do poszczególnych elementów oceny projektu, lecz składają się na obraz procedury oceny przeprowadzonej w sposób naruszający podstawowe standardy wynikające z ustawy wdrożeniowej oraz dokumentacji konkursowej. Przypomnieć przy tym należy, że zgodnie z art. 73 ustawy wdrożeniowej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje ocenę, czy ocena projektu została przeprowadzona zgodnie z prawem, a w szczególności czy ewentualne naruszenia miały istotny wpływ na wynik tej oceny. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 grudnia 2025r. (sygn. akt I GSK 1498/25), kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy procedura konkursowa oraz dokonana ocena projektu nie naruszają reguł postępowania określonych w ustawie oraz regulaminie konkursu, a w szczególności czy argumentacja organu nie ma charakteru dowolnego, czy jest spójna, wyczerpująca i pozostaje w związku z dokumentacją konkursową oraz przyjętymi kryteriami oceny. W realiach niniejszej sprawy powyższe standardy nie zostały zachowane. Jak wykazano, ocena projektu Skarżącej w poszczególnych kryteriach opierała się w istotnym zakresie na przesłankach niewynikających z dokumentacji konkursowej, w szczególności poprzez: - wymaganie nadmiernego poziomu szczegółowości opisu projektu; - przyjęcie obowiązku wskazania konkretnych zasobów kadrowych; - zastosowanie nieuprawnionych założeń dotyczących funkcjonowania Zakładu Aktywności Zawodowej. Jednocześnie argumentacja przedstawiona przez oceniających, a następnie powielona przez organ rozpoznający protest, nie spełnia wymogów spójności i wyczerpującego uzasadnienia. W wielu przypadkach miała ona charakter fragmentaryczny, opierała się na wybiórczej analizie treści wniosku lub zawierała wewnętrzne sprzeczności, co szczególnie widoczne było w zakresie oceny powiązania działań projektowych z predyspozycjami uczestników. Sąd zwraca również uwagę, że organ – rozpoznając protest – nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 69 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, polegającego na dokonaniu rzeczywistej, merytorycznej weryfikacji ocen ekspertów. W istocie ograniczył się on do powtórzenia ich argumentacji, nie odnosząc się w sposób należyty do zarzutów podniesionych przez skarżącą Fundację, w tym do zarzutów wskazujących na sprzeczność ocen oraz brak ich oparcia w dokumentacji konkursowej. 4.8. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę przedstawioną powyżej ocenę prawną. 4.9. Sąd, uznając, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa, tj. art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej i wskazanych w uzasadnieniu postanowień Regulaminu wyboru projektu, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, w oparciu o art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.