I SA/Łd 249/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.), po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2022 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z/s w B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 25 stycznia 2022 r. nr 1001-IEW-2.4253.35.2021.11.U02.AN w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 2018 i 2019 r. oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi – dalej także: DIAS, zaskarżonym postanowieniem z dnia z 25 stycznia 2022 r., po rozpatrzeniu zażalenia P. Sp. z o.o. w B. - dalej także: Skarżąca, Spółka lub Strona, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bełchatowie – dalej także: NUS, z dnia 5 sierpnia 2021 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z 31 marca 2021 r. Z akt sprawy wynika, że NUS w dniu 31 marca 2021 r. wydał na rzecz Strony decyzję: 1. określającą w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za: • sierpień 2018 r. w kwocie 0 zł, • wrzesień 2018 r. w kwocie 0 zł, • październik 2018 r. w kwocie 0 zł, • listopad 2018 r. w kwocie 0 zł, • grudzień 2018 r. w kwocie 0 zł, • styczeń 2019 r. w kwocie 0 zł, • luty 2019 r. w kwocie 0 zł, • marzec 2019 r. w kwocie 0 zł, 2. określającą w podatku od towarów i usług kwotę do zwrotu na rachunek bankowy: • marzec 2019 r. w kwocie 0 zł, 3. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: • sierpień 2018 r. w kwocie 34.737 zł, • wrzesień 2018 r. w kwocie 37.772 zł, • październik 2018 r. w kwocie 35.209 zł, • listopad 2018 r. w kwocie 62.544 zł, • grudzień 2018 r. w kwocie 43.963 zł, • styczeń 2019 r. w kwocie 40.634 zł, • luty 2019 r. w kwocie 39.127 zł, • marzec 2019 r. w kwocie 55,939 zł, 4. ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 112c ustawy o podatku od towarów i usług za: • sierpień 2018 r. w kwocie 14.490 zł, • wrzesień 2018 r. w kwocie 29.440 zł, • październik 2018 r. w kwocie 48.735 zł, • listopad 2018 r. w kwocie 44.781 zł, • grudzień 2018 r. w kwocie 48.324 zł, • marzec 2019 r. w kwocie 18.494 zł, 5. ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 112b ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług za: sierpień 2018 r. w kwocie 6.895 zł, wrzesień 2018 r. w kwocie 8.643 zł, październik 2018 r. w kwocie 4.726 zł, listopad 2018 r. w kwocie 10.551 zł, grudzień 2018 r. w kwocie 12.493 zł, styczeń 2019 r. w kwocie 12.244 zł, luty 2019 r. w kwocie 13.880 zł, marzec 2019 r. w kwocie 11.940 zł. W wyniku wydania przedmiotowej decyzji powstała do uregulowania kwota w łącznej wysokości 635 561 zł z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: 8-12/2018 i 1-3/2019 r. plus odsetki za zwłokę, które na dzień 5 sierpnia 2021 r. wynosiły łącznie 78 031 zł. Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w związku z tym decyzja ta pozostawała nieostateczna. NUS postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2021 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności powyższej decyzji. Organ pierwszej instancji uznał, że w niniejszej sprawie spełnione są przesłanki z art. 239b § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm., dalej także: O.p.), tj. wobec Spółki toczą się postępowania egzekucyjne z tytułu innych należności pieniężnych oraz Spółka nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. W dniu 20 sierpnia Strona 2021 r. wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 5 sierpnia 2021 r. Zarzuciła NUS naruszenie art. 239b § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2-5 O.p. przez bezpodstawne ustalenie, że spełnione zostały kumulatywne przesłanki do nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy Spółka ma środki finansowe na zaspokojenie ewentualnych wierzytelności objętych decyzją z 31 marca 2021 r. Po jego rozpatrzeniu DIAS wydał postanowienie z 25 stycznia 2022 r., którym utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bełchatowie z 5 sierpnia 2021 r. Organ odwoławczy stwierdził, że wobec Strony prowadzone liczne postępowania egzekucyjne, w toku których zastosowano szereg środków egzekucyjnych. Po ich zastosowaniu od 1 stycznia 2021 r. na rachunek Organu egzekucyjnego wpłynęła kwota 216.566,81 zł, w wyniku czego część postępowań zostało zakończonych. Jest to jednak suma regulująca zaledwie niewielką część zobowiązań Spółki. Biorąc pod uwagę ilość i rodzaj zastosowanych środków egzekucyjnych, DIAS uznał, że dokonane zajęcia w znacznej mierze okazały się bezskuteczne, a wysokość posiadanych przez Spółkę należności nadal stanowi znaczną kwotę. Oznacza to, że przesłanka wynikająca z art. 239b § 1 pkt 1 O.p., została prawidłowo oceniona przez Organ pierwszej instancji, gdyż nadając rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej NUS z 31 marca 2021 r., posiadał informacje, z których wynikało, że wobec Strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie DIAS z 25 stycznia 2022 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.: • art. 1, art. 7a § 1, art. 7b, art. 8 § 1, art. 9, art. 13 § 2, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80, art. 81 i art. 81a ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez: - niepodjęcie przez Organ podatkowy wszelkich działań niezbędnych do weryfikacji stanu faktycznego sprawy, w tym nieprzeprowadzenie dowodów, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, takich jak sprawozdanie finansowe Spółki za rok obrotowy 2019 oraz deklaracji podatkowych za kolejne lata, z których wynikało, że posiada Ona znaczny zysk i może wykonać zobowiązanie wynikające z decyzji z 31 marca 2021 r. oraz pominięcie faktu, że w toku prowadzonych przez kilka miesięcy postępowań egzekucyjnych Organ egzekucyjny uzyskał ponad 200.000 zł, co również pozwala uznać, że zobowiązanie wynikające z ww. decyzji zostanie wykonane, - wadliwe uznanie, że w stosunku do Strony toczyły się trzy postępowania egzekucyjne na łączną kwotę zobowiązania podatkowego - 859.695,10 zł, podczas gdy jedno z wymienionych postępowań nr 1002-723.625574.2021 zostało wszczęte po nadaniu decyzji nieostatecznej z 31 marca 2021 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, - nieustalenie na jakie kwoty zostały wszczęte postępowania egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych nr 1002-723.105966.2021 i nr 1002- 723.105978.2021 i czy były one w toku na dzień nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, tj. 5 sierpnia 2021 r., z uwagi na uzyskanie w toku postępowań egzekucyjnych wszczętych w lutym 2021 r. kwoty ponad 200.000 zł, - jednostronną, wybiórczą, dowolną i nielogiczną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji wyciągnięcie wniosków nielogicznych i wewnętrznie sprzecznych, - bezzasadną akceptację przez Organ drugiej instancji wybiórczej oraz nastawionej wyłącznie na nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, analizy zgromadzonego materiału dowodowego, • art. 239b § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2-5 O.p. polegające na bezpodstawnym ustaleniu, że zostały spełnione kumulatywnie przesłanki do nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy na dzień jego nadania nie ustalono czy wobec Skarżącej faktycznie toczyły się inne postępowania egzekucyjne i pominięto fakt czy Spółka ma środki finansowe na zaspokojenie ewentualnych wierzytelności podatkowych, objętych zaskarżoną decyzją oraz nie uprawdopodobniono, że zobowiązanie to nie zostanie wykonane. Zdaniem Skarżącej w przedmiotowej sprawie nie zachodziły podstawy do wydania tego rodzaju postanowienia, ponieważ Organ podatkowy nie wykazał istnienia przesłanek koniecznych do jego wydania. Spółka przytoczyła treść art. 239b § 1 i 2 O.p. oraz dokonała analizy treści wskazanych przepisów wraz ze wskazaniem przykładów z orzecznictwa wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca podniosła również, że w zaskarżonym postanowieniu Organ drugiej instancji wskazał, że wobec niej toczą się liczne postępowania egzekucyjne. Zwróciła uwagę, że część z nich została wszczęta już po nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a więc nie mogły one stanowić podstawy prawnej i faktycznej do jego nadania. Ponadto, w ww. rozstrzygnięciu wskazano, że w wyniku egzekucji prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych z lutego i marca 2021 r. Organ egzekucyjny uzyskał 216.566,81 zł, w wyniku czego część postępowań zostało zakończonych. Skarżąca zauważyła również, że w zaskarżonych postanowieniach Organu pierwszej jak i drugiej instancji nie wyjaśniono, które z nich zostały zakończone i w jakim terminie. W związku z tym, pojawiły się wątpliwości czy na dzień 5 sierpnia 2021 r. toczyły się wobec Strony jakiekolwiek postępowania egzekucyjne. Nawet w razie uznania, iż takie postępowania toczyły się w dacie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, to nie przesądza to o spełnieniu przesłanki do jego nadania. Należy bowiem uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Organ podatkowy uznał, że Spółka nie posiada żadnych nieruchomości, pojazdów ani środków trwałych. Powołał się również na sprawozdania Strony za lata 2018 - 2019, jednak pominął fakt zakończenia roku obrotowego 2019 z zyskiem znacznie przewyższającym wysokość zobowiązań podatkowych. Zdaniem Spółki, taka sama sytuacja miała miejsce w kolejnych latach obrotowych, a więc wykonanie decyzji określającej należności podatkowe na poziomie 600.000 zł nie było zagrożone. Ponadto Skarżąca zauważyła, że Organ podatkowy nie uprawdopodobnił, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Przytoczyła fragmenty zaskarżonych postanowień i wyjaśniła jak należy rozumieć uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 239b § 2 O.p. Podkreśliła, że Organy podatkowe nie uzasadniły, że w niniejszej sprawie zaistniał obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu niewykonania przez Stronę zobowiązania wynikającego z decyzji z 31 marca 2021 r. było prawdopodobne. Skarżąca przypomniała, że stan finansów Spółki oraz kwoty uzyskane w trakcie egzekucji (w łącznej kwocie ponad 200.000 zł) przeczą wnioskowi, że Spółka nie wykonałaby zobowiązania wynikającego z ww. decyzji. W końcowej części uzasadnienia skargi wskazała, że fakt korzystania Spółki z przysługujących jej uprawnień do składania środków odwoławczych i niespłacania w sposób dobrowolny nieostatecznego zobowiązania nie może być interpretowany na niekorzyść Spółki. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o: • uwzględnienie skargi oraz uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora izby Administracji Skarbowej w Łodzi i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, • zasądzenie od DIAS na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, popierając stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego decyzję lub postanowienie wydane przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej także: P.p.s.a.)), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, zaś stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 239a O.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W myśl art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Jak wynika z przywołanych regulacji, dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Pierwszą jest istnienie przynajmniej jednej z czterech okoliczności enumeratywnie wskazanych w art. 239b § 1 O.p. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie spójnika "ub" oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy już jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru. Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W znaczeniu leksykalnym "uprawdopodobnić" to czynić prawdopodobnym, zaś bycie prawdopodobnym to możliwość, szansa wydarzenia się czegoś. Jednocześnie udowodnić to przeprowadzić dowód, uzasadnić (Słownik języka polskiego PWN, opracowanie E. Sobol, Warszawa 2005 s. 753, 1064 i 1079). W sprawie o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wystarczy, że organy podatkowe wykażą, że niewykonanie zobowiązania podatkowego jest prawdopodobne. W przypadku uprawdopodobnienia ustawodawca nie wymaga przy tym wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (por. np. wyroki NSA z 9 maja 2013 r., sygn. akt I GSK 1041/11 oraz z 7 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 799/10 - wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wystarczy zatem, aby organy podatkowe wskazały na okoliczności, fakty już istniejące, na podstawie których można obiektywnie i racjonalnie wnioskować, że podatek ten nie zostanie zapłacony. Uprawdopodobnienie nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu, a zatem nie oznacza konieczności udowodnienia danej okoliczności. Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że zobowiązanie to nie zostanie wykonane (por. wyrok WSA w Gliwach z dnia 11 maja 2021 r. o sygn. akt I SA/Gl 448/21 utrzymany w mocy przez wyrok NSA z dnia 3 marca 2022 r. o sygn. akt II FSK 1479/21). W podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia DIAS wskazał art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 2 O.p. Przechodząc do pierwszej z wymienionych przesłanek wskazać należy, że decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy organ podatkowy posiada informacje z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Ustawodawca nie zawęża przy tym w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. rodzaju prowadzonego postępowania egzekucyjnego, co oznacza, że chodzi o jakiekolwiek formalnie wszczęte i prowadzone (formalnie niezakończone) postępowanie egzekucyjne (np. w zakresie należności cywilnoprawnych, administracyjnych). Skorzystanie z tej podstawy nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest możliwe od momentu skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, dopóki postępowanie egzekucyjne wobec podatnika nie zostanie skutecznie zakończone. Stosownie z kolei do przesłanki, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Oznacza to, że dla wystąpienia okoliczności, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p., organ podatkowy musi wykazać jedynie, że podatnik nie posiada takiego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiałby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Wskazać przy tym należy, że orzecznictwo sądów administracyjnych jednomyślnie wskazuje, że z art. 239b § 1 pkt 2 i § 2 O.p. nie sposób wyinterpretować ciążącego na organie podatkowym obowiązku dokładnego i wyczerpującego ustalenia stanu majątkowego podatnika (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1250/14 i z 17 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1794/15; z 3 sierpnia 2018 r., sygn. akt II FSK 2071/16). Zatem uregulowanie to nie nakłada na organy podatkowe obowiązku wykazania, jakimi składnikami majątkowymi podatnik dysponuje. Wystarczające jest wykazanie, że nie posiada on takiego majątku, który z uwagi na swą wartość umożliwiałby ustanowienie na nim stosownego zabezpieczenia. Ciężar poszukiwania takiego dowodu obciąża podatnika, gdyż jedynie wówczas możliwe będzie przeprowadzenie dowodu przeciwstawnego przez organ podatkowy (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 157/17; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 14 września 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 596/16; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1156/10). Z kolei w zakresie przesłanki z art. 239b § 2 O.p. organ podatkowy ma obowiązek jedynie uprawdopodobnienia zaistnienia tej przesłanki. W orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w tym przepisie oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego nie jest dowodowe wykazanie, że podatnik nie zapłaci podatku wynikającego z nieostatecznej decyzji, ale wskazanie na okoliczności, fakty już istniejące, na podstawie których można obiektywnie i racjonalnie wnioskować, że podatek nie zostanie zapłacony. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, który ze swej istoty nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 20 października 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 583/15). Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyśpieszenie postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 października 2012 r., sygn. akt II FSK 578/11). Na gruncie rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że ustalono sytuację majątkową i finansową Skarżącej. Organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu wziął pod uwagę cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz dokonał jego analizy pod kątem stwierdzenia zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bełchatowie z 31 marca 2021 r. W szczególności wskazał na sprawozdanie finansowe Spółki za rok obrotowy 2019 (strony 13-14) oraz stan egzekucji prowadzonych przeciwko ww. Spółce (strony 5-11, 13-14). DIAS zauważył również, że w toku licznych egzekucji Organ egzekucyjny wyegzekwował 216.566,81 zł, co stanowi znaczną kwotę, jednak biorąc pod uwagę wysokość zobowiązań podatkowych, w stosunku do których były i są prowadzone egzekucje, jest to niewielka część zobowiązań posiadanych przez Skarżącą. Fakt uzyskania przez Organ egzekucyjny kwoty 216.566,81 zł w toku prowadzonych egzekucji nie świadczy o tym, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej zostałoby wykonane. Jak wynika z akt sprawy, toczące się egzekucje w znacznej mierze pozostawały bezskuteczne, a Strona nie regulowała dobrowolnie ciążących na niej zaległości. W tej sytuacji prawidłowe są wnioski Organu odwoławczego, że taka sytuacja świadczy to o tym, że zobowiązanie wynikające z decyzji z 31 marca 2021 r. nie zostaną wykonane. Ponadto DIAS w zaskarżonym postanowieniu, wymienił egzekucje, które toczyły się wobec Skarżącej oraz te, które zostały wszczęte po nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie bowiem z art. 239b § 1 pkt 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy Organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec Strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Na dzień wydania postanowienia z 5 sierpnia 2021 r. były wobec Strony prowadzone liczne postępowania egzekucyjne z tytułu: • należności w podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r. i 2020 r. na podstawie tytułów wykonawczych nr 1002-723.105966.2021 z 10.02.2021 r., nr 1002-723.105978.2021 z 10.02.2021 r. i nr 1002-723.625574.2021 z 6.08.2021 r. w łącznej kwocie 859.695,10 zł (813.533,10 zł należność główna i 46.162 zł odsetki wyliczone na dzień 5.08.2021 r.). W oparciu o ww. tytuły wykonawcze zastosowano następujące środki egzekucyjne: - 10.02.2021 r. skierowano do PKO Bank Polski zawiadomienie nr 1002- SEE.711.29056652.2021.1.MB.5651 o zajęciu rachunku bankowego. Bank potwierdził odbiór zawiadomienia w dniu zajęcia. Korespondencja skierowana do Spółki została odebrana 12.02.2021 r., jednak zajęcie okazało się nieskuteczne; - 10.02.2021 r. skierowano do Banku Spółdzielczego w Aleksandrowie Łódzkim zawiadomienie nr 1002-SEE.711.29057029.2021.1.MB.5650 o zajęciu rachunku bankowego. Bank potwierdził odbiór zawiadomienia 10.02.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 12.02.2021 r. Zajęcie okazało się skuteczne lecz nieefektywne. W odpowiedzi na zawiadomienie Bank poinformował o braku środków, a 17.09.2021 r. została rozwiązana umowa o prowadzenie rachunku; - 10.02.2021 r. skierowano do E. Sp. z o. o. zawiadomienie nr 1002-SEE.711.29057852.2021.1.MB.5652 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 17.02.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 12.02.2021 r., jednak zajęcie okazało się nieskuteczne; - zawiadomieniem z 10.02.2021 r. nr 1002-SEE.711.29060431.2021.1.MB.5653 dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług w G. Sp. z o. o. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 16.02.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 12.02.2021 r. Zajęcie okazało się skuteczne; - zawiadomieniem z 10.02.2021 r. nr 1002-SEE.711.29061392.2021.1.MB.5654 dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług w PHU M.. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 22.02.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 12.02.2021 r. Zajęcie okazało się skuteczne; - 11.02.2021 r. skierowano do C. Sp. z o. o. zawiadomienie nr 1002- SEE.711.29099811.2021.1.MB.5835 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu umów dotyczących kaucji gwarancyjnej. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 19.02.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 19.02.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - 11.02.2021 r. skierowano do S. Sp. z o. o. zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu umów dotyczących kaucji gwarancyjnej. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 19.02.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne. o 26.05.2021 r. skierowano do B. Sp. z o.o.; - zawiadomienie nr 1002-SEE.711.35105684.2021.1.MB.20398 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 28.05.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 27.05.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - 26.05.2021 r. skierowano do M1. zawiadomienie nr 1002-SEE.711.35106818.2021.1.MB.20399 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 8.06.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 27.05.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - 26.05.2021 r. skierowano do H. Sp. z o. o, zawiadomienie nr 1002- SEE.711.35106818.2021.1.MB.20399 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 1.06.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 27.05.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - 22.07.2021 r. skierowano do P1. Sp. z o. o. zawiadomienie nr 1002-SEE.711.37818025.2021.1.MB.28452 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 28.07.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 27.05.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - zawiadomieniem z 20.08.2021 r. nr 1002-SEE.711.38886330.2021.1.EW/31314 dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu wzajemnej współpracy w P2. Sp. z o.o. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 24.08.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony nie została odebrana pomimo dwukrotnego awizowania (I awizo 25.08.2021 r., II awizo 2.09.2021 r.). Zajęcie okazało się skuteczne; - 20.09.2021 r. skierowano do Banku Spółdzielczego w Aleksandrowie Łódzkim zawiadomienie nr 1002-SEE.711.40119977.2021.1.MB.34666 o zajęciu rachunku bankowego. Bank potwierdził odbiór zawiadomienia 20.09.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 23.09.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - 24.09.2021 r. skierowano do E1. Sp. z o. o. Sp. k. zawiadomienie nr 1002-SEE.711.40378343.2021.1.MB.35518 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 30.09.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 28.09.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - 5.10.2021 r. skierowano do E2. S.A. zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu wzajemnej współpracy. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 7.10.2021 r. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 12.10.2021 r. Zajęcie okazało się skuteczne; • odsetek od nieuregulowanych w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2020 r. na podstawie tytułów wykonawczych nr 1002-723.625582.2021 z 6.08.2021 r. i nr 1002-723.625591.2021 z 6.08.2021 r. w łącznej kwocie 36.637 zł. W oparciu o ww. tytuły wykonawcze zastosowano następujące środki egzekucyjne: - zawiadomieniem z 2.09.2021 r. nr 1002-SEE.711.39408725.2021.1.MB.32758 dokonano zajęcia rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w Aleksandrowie Łódzkim. Bank potwierdził odbiór zawiadomienia 2.09.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 6.09.2021 r. Zajęcie okazało się skuteczne. W odpowiedzi na zawiadomienie poinformowano o braku środków, a 17.09.2021 r. została rozwiązana umowa o prowadzenie rachunku; - 24.09.2021 r. skierowano do E1. Sp. z o. o. Sp. k. zawiadomienie nr 1002-SEE.711.40378343.2021.1.MB.35518 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 30.09.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 28.09.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - 24.09.2021 r. skierowano do P2. Sp. z o. o. zawiadomienie nr 1002- SEE.711.40380609.2021.1.EW/35465 o zajęciu innej wierzytelności z tytułu wzajemnej współpracy. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 28.09.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 28.09.2021 r. Zajęcie okazało się skuteczne; - 5.10.2021 r. skierowano do E2. S.A. zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu wzajemnej współpracy. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 7.10.2021 r. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 12.10.2021 r. Zajęcie okazało się skuteczne; • należności w podatku od towarów i usług za wrzesień i grudzień 2020 r. na podstawie tytułów wykonawczych nr 1002-723.193295.2021 z 11.03.2021 r., nr 1002-723.209010.2021 z 16.03.2021 r. i 1002-723.427622.2021 z 25.05.2021 r. w łącznej kwocie 61.954,64 zł (58.865,64 zł należność główna i 3.089 zł odsetki wyliczone na dzień 5.08.2021 r.). W oparciu o ww. tytuły wykonawcze zastosowano następujące środki egzekucyjne: - 12.03.2021 r. skierowano do mBank S.A. zawiadomienie nr 1002- SEE.711.30735121.2021.1.MB.10595 o zajęciu rachunku bankowego (tytuł 1002- 723.193295.2021). Bank potwierdził odbiór zawiadomienia 12.03.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 15.03.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne. W odpowiedzi na zawiadomienie Bank poinformował, iż nie prowadzi dla Strony rachunku; - zawiadomieniem z 18.03.2021 r. nr 1002-SEE.711.31094517.2021.MB.11369 dokonano zajęcia rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w Aleksandrowie Łódzkim (tytuł 1002-723.209010.2021). Bank potwierdził odbiór zawiadomienia 18.03.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 23.03.2021 r. Zajęcie okazało się skuteczne. W odpowiedzi na zawiadomienie poinformowano o braku środków, a 17.09.2021 r. została rozwiązana umowa o prowadzenie rachunku; - 26.05.2021 r. skierowano do B. Sp. z o. o. zawiadomienie nr 1002-SEE.711.35105684.2021.1.MB.20398 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 28.05.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 27.05.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - 26.05.2021 r. skierowano do M1. zawiadomienie nr 1002-SEE.711.35106818.2021.1.MB.20399 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 8.06.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 27.05.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - 26.05.2021 r. skierowano do H. Sp. z o. o. zawiadomienie nr 1002- SEE.711.35107105.2021.1.MB.20399 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 1.06.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 27.05.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - 22.07.2021 r. w skierowano do P1. Sp. z o. o. zawiadomienie nr 1002-SEE.711.37818025.2021.1.MB.28452 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 28.07.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 27.05.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - zawiadomieniem z 20.08.2021 r. nr 1002-SEE.711.38886330.2021.1.EW/31314 dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu wzajemnej współpracy w P2. Sp. z o.o. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 24.08.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony nie została odebrana pomimo dwukrotnego awizowania (I awizo 25.08.2021 r., II awizo 2.09.2021 r.). Zajęcie okazało się skuteczne; - 20.09.2021 r. skierowano do Banku Spółdzielczego w Aleksandrowie Łódzkim zawiadomienie nr 1002-SEE.711.40119977.2021.1.MB.34666 o zajęciu rachunku bankowego (tytuły 1002-723.193295.2021 i 1002-723.427622.2021). Bank potwierdził odbiór zawiadomienia 20.09.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 23.09.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne. o 24.09.2021 r. skierowano do E1. Sp. z o. o. Sp. k. zawiadomienie nr 1002-SEE.711.40378343.2021.1.MB.35518 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 30.09.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 28.09.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - 5.10.2021 r. skierowano do E2. S.A, zawiadomienie nr 1002-SEE.711.40910567.2021.1.MB.36879 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu wzajemnej współpracy. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 7.10.2021 r. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 12.10.2021 r. Zajęcie okazało się skuteczne; • należności w podatku dochodowym od osób fizycznych PIT (płatnik) za listopad i grudzień 2020 r. na podstawie tytułu wykonawczego nr 1002-723.193325.2021 z 11.03.2021 roku w łącznej kwocie 6.542 zł (6.251 zł należność główna i 291 zł odsetki wyliczone na dzień 5.08.2021 r.). W oparciu o ww. tytuły wykonawcze zastosowano następujące środki egzekucyjne: - 12.03.2021 r. skierowano do mBank S.A. zawiadomienie nr 1002-SEE.711.30735121.2021.1.MB.10595 o zajęciu rachunku bankowego. Bank potwierdził odbiór zawiadomienia 12.03.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 15.03.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne. W odpowiedzi na zawiadomienie Bank poinformował, iż nie prowadzi dla Strony rachunku; - 26.05.2021 r. skierowano do B. Sp. z o. o. zawiadomienie nr 1002-SEE.711.35105684.2021.1.MB.20398 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 28.05.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 27.05.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - 26.05.2021 r. skierowano do M1. zawiadomienie nr 1002-SEE.711.35106818.2021.1.MB.20399 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 8.06.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 27.05.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - 26.05.2021 r. skierowano do H. Sp. z o. o. zawiadomienie nr 1002- SEE.711.35107105.2021,1.MB.20399 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 1.06.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 27.05.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - 22.07.2021 r. skierowano do P1. Sp. z o. o. zawiadomienie nr 1002-SEE.711.37818025.2021.1.MB.28452 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 28.07.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 27.05.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - zawiadomieniem z 20.08.2021 r. nr 1002-SEE.711.38886330.2021.1.EW/31314 dokonano zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu wzajemnej współpracy w P2. Sp. z o.o. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 24.08.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony nie została odebrana pomimo dwukrotnego awizowania (I awizo 25.08.2021 r., II awizo 2.09,2021 r.). Zajęcie okazało się skuteczne; - 20.09.2021 r. skierowano do Banku Spółdzielczego w Aleksandrowie Łódzkim zawiadomienie nr 1002-SEE.711.40119977.2021.1.MB.34666 o zajęciu rachunku bankowego. Bank potwierdził odbiór zawiadomienia 20.09.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 23.09.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - 24.09.2021 r. skierowano do E1. Sp. z o. o. Sp. k. zawiadomienie nr 1002-SEE.711.40378343.2021.1.MB.35518 o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 30.09.2021 r. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 28.09.2021 r. Zajęcie okazało się nieskuteczne; - 5.10.2021 r. skierowano do E2. S.A. zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu wzajemnej współpracy. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 7.10.2021 r. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 12.10.2021 r. Zajęcie okazało się skuteczne. Wszystkie ww. tytuły wykonawcze były podstawą do dokonania zajęć wierzytelności z tytułu umów dotyczących kaucji gwarancyjnych zawiadomieniami z 24.09.2021 r.: - G. Sp. z o.o., zawiadomienie nr 1002-SEE.711.40390567.2021.1.EW/35480. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 28.09.2021 r. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 30.09.2021 r. Pismem z 14.10.2021 r. poinformował organ egzekucyjny o zakończeniu współpracy z P. Sp. z o.o.; - H1. Sp. z o. o., zawiadomienie nrl002-SEE.711.40391203.2021.1.EW/35482. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 28.09.2021 r. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 1.10.2021 r., jednak nie odpowiedział; - W. Sp. z o. o., zawiadomienie nr 1002-SEE.711.40392093.2021.1.EW/35487. Korespondencja skierowana do Strony została odebrana 28.09.2021 r. Dłużnik zajętej wierzytelności potwierdził odbiór zawiadomienia 30.09.2021 r., jednak na nie odpowiedział. O słuszności wniosków Organu odwoławczego świadczy również fakt, że mimo wyegzekwowania w toku prowadzonych egzekucji kwoty 216.566,81 zł, zaległości Spółki z tytułu innych podatków w łącznej wysokości wynoszą 964.828,74 zł i dochodzone są w drodze egzekucji. Oznacza to, że pomimo zakończenia części postępowań egzekucyjnych, w chwili wydania zaskarżonego postanowienia nadal istniała obawa niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji nieostatecznej. Sąd stwierdza, że DIAS dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a wnioski zawarte w zaskarżonym dotyczące wykazania spełnienia w sprawie przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 O.p. są logiczne i zasadne. Należy podkreślić, że w chwili nadania decyzji z 31 marca 2021 r. rygoru natychmiastowej wykonalności toczyły się wobec Skarżącej postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych (strony 5-11, 13-14), a więc przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 O.p. została w niniejszej sprawie spełniona. Prawidłowe są również stanowisko DIAS, zgodnie z którym Skarżąca nie posiadała majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia (strony 11-12). Skarżąca nie była w posiadaniu żadnych nieruchomości ani majątku ruchomego. W serwisie Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości dla Ministerstwa Finansów KWMS nie zostało odnotowane, aby Spółka była właścicielem, współwłaścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Ponadto, na podstawie danych pozyskanych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) stwierdzono, że Skarżąca nie posiadała w tym czasie żadnych zarejestrowanych pojazdów, a w sprawozdaniach finansowych za lata 2018-2019 nie wykazała żadnych aktywów trwałych. Strona w skardze w żaden sposób nie odniosła się do tych okoliczności, a także ich nie zakwestionowała. Powyższe ustalenia potwierdzają, że przesłanka z art. 239b § 1 pkt 2 O.p. również została spełniona. Mając na uwadze uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.), DIAS w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia opisał dlaczego w niniejszej sprawie wystąpiła obawa niewykonania zobowiązania (strony 12-13). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że po rozpatrzeniu wniosku Skarżącej NUS wydał w dniu 18 czerwca 2020 r. decyzję, którą rozłożył na 12 rat zapłatę zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2019 r. w wysokości 612.723 zł oraz odsetek od nieuregulowanych w ciągu roku zaliczek na ten podatek za miesiące od stycznia do marca i od maja do grudnia 2019 r. w łącznej wysokości 33.415 zł. Spośród 12 rat, spłacono zaledwie 4 z nich, a w związku z niedotrzymaniem terminów wpłaty trzech kolejnych rat, ww. decyzja wygasła z mocy prawa w zakresie wszystkich niezapłaconych rat. Ponadto w dniu 10 grudnia 2020 r. NUS wydał decyzję, którą po rozłożył na 6 rat zapłatę zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za wrzesień 2020 r. w wysokości 36.625,01 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 225 zł zgodnie z opisanym harmonogramem. Z akt sprawy wynika, że raty te nie zostały zapłacone w wyznaczonych terminach, dlatego też co do tych zaległości prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Wyżej wskazane okoliczności potwierdzają, że Spółka nie reguluje swoich zobowiązań podatkowych, nawet po rozłożeniu ich na raty przez Organ podatkowy, mimo deklarowania ich spłaty. Oznacza to, że sytuacja majątkowa Strony, stan finansów, istnienie innych zaległości podatkowych, co do których prowadzona jest egzekucja i jej częściowa bezskuteczność oraz brak dobrowolnego regulowania zobowiązań wypełniają warunek określony w art. 239b § O.p. Ponadto Spółka nie tylko nie reguluje dobrowolnie zobowiązania wynikającego z decyzji nieostatecznej, do czego ma prawo, lecz przede wszystkim nie reguluje terminowo zobowiązań wynikających ze składanych przez siebie deklaracji, nawet po uzyskaniu ulg w spłacie tych zobowiązań, i to mimo deklarowania ich spłaty. Wskazane okoliczności, rozpatrywane łącznie i we wzajemnym powiązaniu, dają zatem podstawę do stwierdzenia zaistnienia przesłanki określonej ww. przepisem, tj. uprawdopodabniają, że zobowiązanie wynikające z decyzji wymiarowej nie zostanie wykonane. Taka zaś sytuacja uzasadniała nadanie nieostatecznej decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wykonalności. Odnosząc się do zarzutu interpretowania przez Organ podatkowy na niekorzyść Skarżącej faktu korzystania przez Stronę z przysługujących jej uprawnień i składania środków odwoławczych od decyzji nieostatecznych, a w konsekwencji niespłacania w sposób dobrowolny ustalonych w ten sposób zobowiązań, należy wskazać, że Organ podatkowy działa na podstawie i granicach prawa. Jeśli zostanie wydana decyzja nieostateczna określająca Skarżącej zobowiązanie podatkowe i zostaną spełnione przesłanki do nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, Organ może nadać rygor, następnie wystawić tytuł wykonawczy oraz wszcząć postępowanie egzekucyjne. Trudno również jest mu zarzucić interpretowanie braku dobrowolnego regulowania ww. zobowiązania, na niekorzyść Strony. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, organy prawidłowo wykazały, że istnieje obawa, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Już tylko sama okoliczność posiadania przez Skarżącą nieuregulowanych należności, nie tylko z tytułu decyzji NUS z dnia 31 marca 2021 r., ale także bieżących zobowiązań, w ich zestawieniu z ustalonym brakiem majątku ruchomego i nieruchomego, z którego możliwe byłoby pokrycie należności, uzasadnia obawę niewykonania zobowiązania podatkowego, ustalonego w decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Podkreślenia wymaga, że dotychczas prowadzona wobec Strony egzekucja nie doprowadziła do uregulowania zaległości. W zakresie przesłanki z art. 239b § 2 O.p. organ podatkowy ma obowiązek jedynie uprawdopodobnienia zaistnienia tej przesłanki. Nie ma zatem obowiązku przedstawienia dowodu wprost potwierdzającego możliwość niewykonania zobowiązania. Organ ma obowiązek jedynie wskazać inne fakty i dowody, z których można wyprowadzić wniosek, że taka możliwość istnieje. Zdaniem Sądu przedmiotowej sprawie Organy prawidłowo wykazały istnienie ww. obawy. Oceniły bowiem sytuację majątkową Skarżącej, zestawiając ją z kwotą zobowiązania wynikającą z decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Porównanie wysokości zaległości podatkowych Skarżącej z jej stanem majątkowym oraz brak składników majątku, na których można by zabezpieczyć wykonanie zobowiązań, jest w zupełności wystarczające dla uprawdopodobnienia, że zobowiązania nie zostaną wykonane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2019 r., sygn. akt I FSK 1527/17). W tej sytuacji zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego - art. 239b § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 O.p. Sąd uznał za niezasadne. Również zarzuty naruszenia prawa procesowego i to w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia okazały się nietrafne. Zarzucając naruszenie art. 7, art. 7a § 1, art. 7b, art. 8 § 1, art. 9, art. 13 § 2, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80, art. 81 i art. 81a ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, Skarżąca niewłaściwie wskazała przepisy, do których naruszenia miałoby dojść podczas wydania ww. postanowienia. Zgodnie z art. 1 pkt 3 O.p., ustawa ta normuje postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową i czynności sprawdzające. Postępowanie o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest postępowaniem podatkowym i zostało uregulowane w rozdziale 16a ww. ustawy. Organ podatkowy może nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 239b § 4 i art. 236 § 2 pkt 1 O.p.). Rozpatrując złożone zażalenie Organ drugiej instancji działał w oparciu o regulacje ustawy Ordynacja podatkowa. Był więc zobligowany do respektowania zawartych w niej instytucji i zasad. W związku z tym, zarzucanie DIAS działanie niezgodne z przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego jest bezzasadne. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że postępowanie podatkowe nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zgodnie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. organy podatkowe zebrały materiał dowodowy umożliwiający prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Mając powyższe na uwadze, że zaskarżone postanowienie jak również postanowienie Organu pierwszej instancji nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę. mj