II SAB/Łd 61/15

Dnia 15 maja 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2015 roku sprawy ze skargi S. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w przedmiocie obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego 1. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w R. grzywnę w kwocie 1000 (jeden tysiąc) złotych; 4. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. na rzecz skarżącego S. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS W dniu 16 lipca 2014 r. S.S. wniósł skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w sprawie niewykonania decyzji z dnia [...]. nr [...]znak [...], domagając się wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Skarżący podniósł, że skarga dotyczy budowy prowadzonej przez A. J. małżonków R., a "postępowanie w tej sprawie ciągnie się od 2000 r.", zaś w decyzji z dnia [...] został na inwestorów nałożony obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, który upłynął w dniu 7 czerwca 2014 roku. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wniósł o jej oddalenie, podnosząc w uzasadnieniu, iż prowadzi postępowanie w przedmiocie prawidłowości wykonania budowy budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego z częścią gospodarczo-garażową z infrastrukturą towarzyszącą na nieruchomości położonej przy ul. Ł. nr 9 w R. Decyzją z dnia [...] nałożono na inwestorów obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, który to projekt został złożony w dniu 30 maja 2014 r. Z uwagi na jego braki, inwestorzy zostali wezwani do ich usunięcia postanowieniem z dnia [...] - w terminie do dnia 31 lipca 2014 r. Na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 r. skarżący podniósł, iż jego intencją było skarżenie przewlekłości postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w sprawie, której przedmiotem jest legalność wybudowania budynku handlowo–usługowo–mieszkalnego przez małżonków R. Wspomniana przewlekłość związana jest natomiast z faktem, że organ nadzoru budowlanego nie wydaje decyzji zobowiązujących "małżonków R. do uspokojenia się i rozebrania budynku". Uczestnik postępowania wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, iż organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego w październiku 2014 r. wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, która nie jest ostateczna. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt II SAB/Łd 112/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę S.S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w przedmiocie obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego oraz zwrócił skarżącemu kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego, argumentując, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Według sądu skarżący w dniu 30 grudnia 2013 r. skierował do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. "Zażalenie na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – J.P.", jednakże zarówno z jego treści, jak również z wyjaśnień złożonych w piśmie z dnia 30 stycznia 2014 r. wynika, iż stanowi ono "skargę na działalność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R.". Jakkolwiek zatem w jego treści przewija się kwestia niekompetencji "inspektora P., który przez 13 lat nie może poprowadzić sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego", jednakże istotą żądania skarżącego było "objęcie szczególnym nadzorem prowadzonego przez inspektorat w R. postępowania". Tak sformułowane żądania nie wskazują na wyczerpanie przez skarżącego trybu postępowania zażaleniowego, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący, składając pisma z dnia 30 grudnia 2013 r. i z dnia 30 stycznia 2014 r. wyrażał niezadowolenie z poczynań (rozmaitej natury) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w co najmniej dwóch z prowadzonych przez tenże organ postępowaniach. Jasno też formułował swe oczekiwania, związane tak z prowadzonym postępowaniem (objęcie szczególnym nadzorem prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania, związanego z "samowolą budowlaną R."), jak i satysfakcjonującym go rozstrzygnięciem (nakazanie rozbiórki samowoli budowlanej), co nie pozwala na traktowanie ich jako zażaleń w rozumieniu art. 37 § 1 K.p.a., lecz co najwyżej skarg składanych w trybie art. 227 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wywiódł skarżący, domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 356/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie, podnosząc w jego motywach, że z treści pism wskazanych przez skarżącego w skardze kasacyjnej wynika, iż skarżący jest niezadowolony z działalności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R.. Wprawdzie w piśmie z dnia 30 grudnia 2013 r. zatytułowanym "zażalenie" skarżący odnosi się różnych postępowań prowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a związanych z wybudowaniem budynku przez małżonków R., jednakże w doprecyzowującym piśmie z dnia 30 stycznia 2014 r. skarżący wyraźnie wskazał, że "decyzje wydane przez PINB w R. w żaden sposób nie prowadzą do zakończenia sprawy". Nadto zwrócić należy uwagę, że po otrzymaniu pisma strony z dnia 30 grudnia 2013r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał skarżącego do wyjaśnienia, czy pismo to stanowi skargę na aktualne działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w prowadzonym postępowaniu dotyczącym nałożenia na małżonków R. obowiązku wykonania i przedłożenia w organie pierwszej instancji projektu budowlanego zamiennego budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego, czy pismo informacyjne w sprawie. W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący wyjaśnił, że jego pismo zatytułowane "zażalenie" należy traktować jako skargę na działalność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R., który "przez 13 lat nie może poprowadzić sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego oraz wytycznymi zawartymi w warunkach techniczno-budowlanych". Pisma te spowodowały, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się do organu powiatowego o sporządzenie wyczerpującej informacji o podjętych przez organ działaniach, zaś odpowiedź tego organu dotyczyła postępowania w toku którego wydano decyzję nr 6/2014 z dnia 18 lutego 2014 r. (pismo PINB z dnia 18.02.2014 r.). Zaś skarga z dnia 14 lipca 2014 r. wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została złożona na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego "w związku z prowadzeniem przewlekłego postępowania oraz niewykonywaniem swojej decyzji nr 6/2014 z dnia 18.02.2014 r.". Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący w tej sprawie opracował i wniósł zażalenie do [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 30 grudnia 2013 r., uzupełnione pismem z dnia 30 stycznia 2014 r., co pozwala przyjąć, że tryb postępowania zażaleniowego został wyczerpany, a to uzasadnia przyjęcie wniesionej skargi na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. do merytorycznego rozpoznania. Tym samym usprawiedliwiony jest, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 52 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia do złożenia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Na rozprawie w dniu 15 maja 2015 r. skarżący poparł skargę i wniósł o zwrot kosztów postępowania, zaś uczestnik postępowania J.R. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Przedmiotowa skarga podlega uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi S.S. jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. dotyczące prawidłowości wykonania budowy budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego z częścią gospodarczo-garażową z infrastrukturą towarzyszącą na nieruchomości położonej przy ul. A nr 9 w R.. Warunkiem dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W przypadku takiej skargi niezbędne jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia, jak stanowi art. 37 § 1 k.p.a. Organ ten może wyznaczyć dodatkowy termin na załatwienie sprawy (art. 37 § 2 k.p.a.). Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania. Dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest wykazanie, że złożyła ona stosowne zażalenie do organu wyższego stopnia. Przy ocenie dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego zażalenia przez właściwy organ wyższego stopnia. W rozpoznawanej sprawie sąd - stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. - związany jest wykładnią prawa dokonaną w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 356/15. NSA przesądził bowiem o dopuszczalności skargi S.S. na przewlekłość postępowania PINB w R. z uwagi na wyczerpanie pismem z dnia 30 grudnia 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia 30 stycznia 2014 r., wniesionym do [...]WINB, trybu postępowania zażaleniowego. Przystępując w następnej kolejności do merytorycznego rozpoznania skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. sąd stwierdził, że jest ona w pełni uzasadniona. Przepisy prawa nie definiują wprost, na czym polega "przewlekłe prowadzenie postępowania", o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a i art. 37 § 1 k.p.a. Należy jednak przyjąć, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Organ prowadzi tym samym postępowanie w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy znaczenia (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 października 2012 r. sygn. II OSK 1956/12 – Lex nr 1233717, 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 549/13 – Lex nr 1369030, 14 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 2361/13 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Warszawie z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 55/14 – Lex nr 1554147 i 18 marca 2014 r. sygn. akt IV SAB/Wa 204/13 – Lex nr 1466033, Poznaniu z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 1003/13, Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Go 56/14 – Lex nr 1520247, Gliwicach z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt II SAB/Gl 23/14 –Lex nr 1476619). W jednym z wyroków Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 34/13 – Lex nr 1296088) stwierdził, że pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Stwierdzenie, że w określonej dacie, a tą będzie data orzekania przez sąd, można zakwalifikować postępowanie organu jako dotknięte przewlekłością jego prowadzenia, wymagać będzie gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania. Jedną z podstawowych zasad procedury administracyjnej jest bowiem szybkość postępowania administracyjnego, wyrażona w art. 12 § 1 i 2 k.p.a. Jej istota sprowadza się do tego, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Natomiast sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. W myśl art. 35 § 1 - § 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Analiza zgromadzonego w sprawie, obszernego materiału dowodowego dostarcza aż nadto argumentów, aby wyciągnąć wniosek o jej prowadzeniu w sposób przewlekły. Niespornym jest bowiem, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. prowadzi rzeczone postępowanie od 2003 r. w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużych odstępach czasu, mających niekiedy cechy pozorności. W toku tego postępowania PINB wydał w sumie ponad dwadzieścia decyzji oraz postanowień w oparciu o różne normy prawa budowlanego i procesowego (w zwykłym postępowaniu administracyjnym jak i w postępowaniu nadzwyczajnym), które były następnie kontrolowane przez [...]WINB w toku postępowania odwoławczego, zaś niektóre z nich poddane zostały także kontroli tutejszego sądu. Zdecydowana większość rozstrzygnięć Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. została usunięta z obrotu prawnego przez organ odwoławczy bądź przez sąd administracyjny. Dla przykładu wskazać trzeba, że decyzją z dnia [...][...]udzielił A. i J.R. pozwolenia na użytkowanie części budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego z częścią gospodarczą – garażową w R. przy ul. A nr , działka nr ewid. 46. Postanowieniem z dnia [...]. nr [...]PINB wstrzymał roboty budowlane prowadzone przez małżonków R. przy budowie wspomnianego budynku. Decyzją z dnia [...] nr [...] organ I instancji nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z pozwoleniami, uzgodnieniami, lub opiniami oraz inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej obiektu budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] nr [...]PINB zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie budowy budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego z częścią gospodarczo-garażową do czasu rozstrzygnięcia przez Starostę [...] o ważności decyzji Starosty [...]o pozwoleniu na budowę nr [...]z dnia [...]., które podjął postanowieniem z dnia [...]. nr [...]. Decyzją z dnia [...]. nr [...]organ I instancji zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego oraz budynku hurtowni i garaży oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie. Postanowieniem z dnia [...]. nr [...] PINB nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w inwentaryzacji budowlanej przedłożonej w dniu 7 czerwca 2004 r. oraz wskazał na brak odniesienia się co do zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia [...]nr [...]organ I instancji zmienił swoje postanowienie z dnia [...]r. nr [...]w zakresie dotyczącym terminu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzją z dnia [...] nr [...]PINB zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku mieszkalno-handlowo-usługowego–gospodarczo-garażowego, udzielił inwestorom pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Decyzją z dnia [...] nr [...] PINB udzielił inwestorom pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. Postanowieniem z dnia [...] nr [...]PINB w R. wznowił postępowanie w sprawie wybudowanego budynku, zakończone własną decyzją z dnia [...] nr [...], zaś decyzją z dnia [...]nr [...]uchylił własną decyzję z dnia [...] nr [...]. Decyzją z dnia [...]. nr [...]PINB po raz kolejny nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Postanowieniem z dnia [...]. nr [...] PINB zobowiązał inwestorów do sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy przedmiotowego budynku dotyczącej jakości użytych wyrobów budowlanych, robót budowlanych oraz stanu technicznego obiektu budowlanego. Decyzją z dnia [...]. nr [...]PINB umorzył postępowanie administracyjne w sprawie prawidłowości wykonania budowy budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego z częścią gospodarczo-garażową. Decyzją z dnia [...] nr [...]organ I instancji nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Decyzją z dnia [...]. nr [...]PINB ponownie zobowiązał inwestorów do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Po raz kolejny obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego został nałożony na inwestorów mocą decyzji PINB z dnia [...] nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] nr [...]PINB zobowiązał inwestorów do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowanym zmiennym. Decyzją z dnia [...] nr [...]PINB ponownie zatwierdził projekt budowlany zamienny i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie. Z akt sprawy wynika również, że toczyły się także postępowania dotyczące podwyższenia terenu na nieruchomości inwestorów przy ul. A nr 9 w R. oraz odprowadzania wód opadowych z połaci dachowych obiektów budowlanych znajdujących się na nieruchomości małżonków R. przy ul. A nr 9 w R.. W ramach tych postępowań PINB wydał decyzje o umorzeniu postępowania dotyczącego odprowadzania wód opadowych z połaci dachowych w dniu [...]. nr [...], w dniu [...]. nr [...]oraz w dniu [...]. nr [...], zaś decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie dotyczące podwyższenia terenu. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wypowiadał się w tej sprawie wydając wyroki w dniu: 27 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Łd 941/04, 9 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Łd 565/04, 11 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Łd 349/04, 14 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Łd 702/05, 24 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Łd 1225/05, 15 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 25/07 oraz sygn. akt II SA/Łd 24/07, 21 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 445/07, 11 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 874/12. Ostatnim wyrokiem z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 1168/14 tutejszy sąd usunął z obrotu prawnego decyzję [...]WINB z dnia [...]. nr [...]oraz poprzedzającą ją decyzję PINB w R. z dnia [...]. nr [...]w przedmiocie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego, które zostały podjęte po wniesieniu przez S.S. skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. Materiał dowodowy sprawy niniejszej dowodzi, że PINB na przestrzeni kilkunastu lat zaledwie kilka razy, bo w dniach: 25 września 2003 r., 28 czerwca 2004 r., 21 września 2005 r., 12 lipca 2007 r., 19 grudnia 2011 r., 7 maja 2013 r., 5 sierpnia 2013 r., 29 stycznia 2014 r., poinformował strony pisemnie w trybie art. 36 § 1 k.p.a. o przedłużeniu terminu rozpoznania sprawy, argumentując to skomplikowanym charakterem sprawy bądź koniecznością przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Taka sytuacja nie jest możliwa do pogodzenia z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje, iż przewlekłość postępowania organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje wreszcie okoliczność, że już w piśmie z dnia 1 kwietnia 2008 r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził przewlekłość PINB w prowadzonych przezeń postępowaniach dotyczących budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego z częścią gospodarczo-garażową, podwyższenia terenu oraz odprowadzania wód opadowych z połaci dachowych i zobowiązał organ I instancji do niezwłocznego podjęcia działań w tych sprawach i ich zakończenia poprzez wydanie stosownych decyzji. Reasumując, sam fakt, że rozważane postępowanie toczy się od 2003 r., w jego toku podjęto kilkadziesiąt decyzji oraz postanowień i dotychczas nie zostało ostatecznie zakończone formalnym lub merytorycznym rozstrzygnięciem, które pozostawałoby w obrocie prawnym, prowadzi do zasadnej konkluzji o jego przewlekłym prowadzeniu przez PINB. Wprawdzie materiał dowodowy sprawy świadczy o tym, że w trakcie tego postępowania wpływały od skarżącego liczne pisma, niektóre rozszerzające przedmiot rozpoznania, monity i zażalenia, które dodatkowo je przedłużały, jednakże nie zmienia to faktu, że PINB w sposób rażący przekroczył granice rozsądnego czasu jego trwania. To, że wydawane dotychczas rozstrzygnięcia organu I instancji były usuwane z obrotu prawnego dowodzi nadto, że dopuszcza się on licznych błędów, działając niesprawnie, nieefektywnie i opieszale. Takie postępowanie nie zasługuje na aprobatę i w sposób oczywisty podważa zaufanie obywateli do organów administracji publicznej. Wobec powyższego sąd na podstawie art. 149 § 1 zdanie 2 p.p.s.a. w punkcie pierwszym wyroku stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W punkcie drugim wyroku sąd w trybie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, ponieważ po wniesieniu skargi do WSA w Łodzi PINB decyzją z dnia [...] nr [...]zatwierdził projekt budowlany zamienny. Wobec tego, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w pełni uzasadnione stało się wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie trzecim wyroku. Powyższą grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Okoliczności niniejszej sprawy wskazują, iż grzywna w wysokości 1 000 zł będzie dostatecznie represyjna, a jednocześnie spełni cele w zakresie prewencyjnego oddziaływania i będzie dyscyplinować organ do sprawnego zakończenia postępowania. Sąd, określając jej wysokość, wziął także pod uwagę wielość aktów i czynności podejmowanych przez organ w toku prowadzonego postępowania ( aczkolwiek często wadliwych ), jak również okoliczność, że pewien wpływ na przewlekłość miało działanie ze strony samego skarżącego, który rozszerzał przedmiot rozpoznania. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie czwartym wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. IB