II SAB/Łd 95/24

Dnia 17 września 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 września 2024 roku sprawy ze skargi E. R. na bezczynność Dyrektora Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. [...] w Ł. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. [...] w Ł. do załatwienia wniosku E. R. z dnia 27 maja 2024 roku, w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 3. oddala skargę w zakresie żądania zasądzenia od Dyrektora Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. [...] w Ł. na rzecz E. R. kwoty pieniężnej w wysokości 3.000 (trzy tysiące) zł. 4. zasądza od Dyrektora Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. [...] w Ł. na rzecz E. R. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego; W dniu 16 lipca 2024 r. E. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. [...] w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucając naruszenie art. 4 ust. 1w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 , art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 902) – dalej: u.d.i.p., poprzez nieudostępnienie żądanych informacji objętych wnioskiem strony z dnia 27 maja 2024 r., skarżąca wnosiła o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 3.000 zł. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w dniu 27 maja 2024 r. wystąpiła do organu o udzielenie informacji publicznej w zakresie udostępnienia raportu z przeprowadzonej kontroli przez Państwową Inspekcję Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w Ł.. Pomimo upływu ustawowego 14 dniowego terminu żądana informacja nie została jej udzielona. Organ niepoinformowań również strony o jakichkolwiek okolicznościach, które uniemożliwiały udzielenie żądanej informacji w terminie, wskazując jednocześnie termin w jakim to nastąpi, nie orzekł także o odmowie udzielenia stronie żądanej informacji, w drodze decyzji administracyjnej. Powyższe w ocenie strony czyni skargę w pełni uzasadnioną. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. [...] w Ł., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosił o jej oddalenie, zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego oraz o dopuszczenie dowodów wymienionych w uzasadnieniu. Pełnomocnik organu wskazywał, że z uwagi na nieprecyzyjną treść złożonego przez skarżącą, w dniu 27 maja 2024 r. wniosku, pismem z dnia 12 czerwca 2024 r., nadanym co istotne przed upływem 14 dniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., strona wezwana została do sprecyzowania zgłoszonego żądania. Potrzeba doprecyzowania wynikała bowiem z faktu, iż organ nie jest w posiadaniu raportu wskazanego organu kontrolnego, dysponuje natomiast protokołem kontroli przeprowadzonej w roku 2024, jak również protokołem z lat ubiegłych. lata poprzednie. Tym samym wobec nieprawidłowego określenia przez skarżącą rodzaju dokumentu ani okresu, którego żądany dokument miałby dotyczyć niezbędne było wezwanie strony do sprecyzowania treści wniosku. Pomimo przeslania powyższego wezwania na adres wskazany we wniosku, kierowana do skarżącej przesyłka została zwrócona przez operatora pocztowego do nadawcy z adnotacją "Zwrot. Nie podjęto w terminie". Pełnomocnik podkreślał również, iż mając na uwadze minimum formalne wniosku o udostępnienie informacji publicznej, do którego zalicza się konieczność precyzyjnego określenia przedmiotu zawartego we wniosku żądania, organ w ogóle nie był zobowiązany wzywać skarżącej do uzupełnienia złożonego w dniu 27 maja 2024 r. wniosku. Wskazywał bowiem, odwołując się w tym zakresie do orzecznictwa sądów administracyjnych, że ograniczone stosowanie k.p.a. w sprawach o dostęp do informacji publicznej, do wniosku o udzielnie takiej informacji nie znajduje zastosowanie przepis art. 64 § 2 k.p.a. W konsekwencji w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wniosek o udzielnie informacji publicznej sformułowany w sposób niejasny, zawiły lub też wychodzący poza zakres uprawnień statuowanych przez ustawę, uznaje się za wniosek nie dotyczący informacji publicznej. Tym samym podjęte w przedmiotowej sprawie działania organu polegające na wezwaniu strony do sprecyzowania treści żądania zawartego we wniosku z dnia 27 maja 2024 r. uznać należy za działania wręcz nadmiarowe, które miały na celu zapewnienie pełnej transparentności postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga E. R. została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935) – dalej: p.p.s.a., który stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z kolei w myśl art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, co już wyżej wskazano przedmiotem skargi E. R. uczyniła bezczynność Dyrektora Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. [...] w Ł. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia raportu z przeprowadzonej kontroli przez Państwową Inspekcję Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w Łodzi. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi Sąd w pierwszej kolejności dokonał oceny jej dopuszczalności pod kątem zachowania warunków formalnych do jej wniesienia. Jak wynika z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 59 § 2 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa ani ponaglenie (por. wyroki NSA z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12; z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05; postanowienie NSA z 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/1; wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 września 2014 r., II SAB/Łd 103/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym należało uznać, że skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 902) – dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia zaś przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok NSA z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8; 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11; 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; 4) udostępniania w centralnym repozytorium. Natomiast według art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Podkreślenia również wymaga, że u.d.i.p. wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy) bądź też w drodze decyzji administracyjnej, odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż Dyrektor Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. [...] w Ł. - jako organ władzy publicznej – jest niewątpliwie podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Również informacje, których udostępnienia domagała się skarżąca we wniosku z dnia 27 maja 2024 r., dotyczą bezspornie informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., gdyż stanowią dane publiczne, do których zaliczane są między innymi : dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Bezspornym pomiędzy stronami pozostaje nadto ta okoliczność, iż objęta wnioskiem skarżącej z dnia 27 maja 2024 r. informacja publiczna, do dnia wniesienia rozpoznawanej skargi nie została stronie udzielona, co pełnomocnik organu argumentował brakiem sprecyzowania, pomimo wezwania, zakresu żądanej informacji publicznej. Jednocześnie do dnia wniesienia skargi, przedmiotowy wniosek skarżącej nie został rozpatrzony w jakiejkolwiek formie prawem przewidzianej. Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi wskazać należy, iż na gruncie przepisów u.d.i.p. brak jest jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Przy czym za wniosek pisemny uznaje się również zapytanie przesłane pocztą elektroniczną. Poza wyżej wskazaną formą pisemną wniosku, elementami determinującymi jego skuteczne wniesienie są jasne sformułowanie, z którego wynika co jest przedmiotem żądanej informacji, w celu wykazania, że informacja ta ma charakter informacji publicznej oraz dokładne określenie adresata wniosku (por. wyroki NSA z 7 czerwca 2019 r., I OSK 2788/17; z 16 października 2018 r., I OSK 2621/16; 14 listopada 2019 r., I OSK 692/18; 19 czerwca 2020 r., I OSK 1777/19; wyroki WSA we Wrocławiu z 16 marca 2021 r., IV SAB/Wr 450/20; wyrok WSA w Bydgoszczy z 1 kwietnia 2021 r., II SAB/Bd 4/20; wyrok WSA w Krakowie z 26 lutego 2021 r., II SAB/Kr 15/21; wyrok WSA w Opolu z 21 czerwca 2018 r., II SAB/Op 49/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnośnie do wskazanego wyżej wymogu sprecyzowania zakresu żądania zawartego we wniosku o udzielenie informacji publicznej, w sposób jasny i zrozumiały w orzecznictwie wskazuje się, iż jest to niezbędne dla prawidłowego odczytanie intencji wnioskodawcy i załatwienia sprawy m.in. przez zakwalifikowanie żądanych informacji jako publicznych i ewentualnie na ograniczenie dostępu do nich z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 18 października 2017 r., I OSK 3521/15, LEX nr 2435003). Minimalne wymogi odnośnie do wniosku muszą wskazywać, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej; niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie ma obowiązku poszukiwania takiej interpretacji złożonego wniosku, która miałaby odpowiadać intencji wnioskodawcy, w interesie którego leży odpowiedni sposób sformułowania żądania, nakierowany na konkretne dane posiadające walor informacji publicznej. Niesprecyzowane wnioski o informacje, zawierające zwroty nielogiczne, wadliwe językowo itp. - obiektywnie niepozwalające ustalić treści żądania wnioskodawcy - nie stanowią wniosków o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a w rezultacie nie podlegają rozpatrzeniu w jej trybie (por. wyroki NSA: z 25 sierpnia 2016 r., I OSK 219/15; z 18 października 2017 r., I OSK 3521/15; III OSK 3236/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów przyjmuje się jednak również, iż mimo, że wniosek o udzielenie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stanowi podania w indywidualnej sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 63 k.p.a., a w konsekwencji jego uwzględnienie nie podlega rygorom k.p.a., to w sytuacji gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej poweźmie wątpliwość co do treści żądania wnioskodawcy, jest uprawniony do wezwania wnioskodawcy do sprecyzowania treści żądania, celem zapewnienia prawidłowej realizacji wniosku i udzielenia odpowiedzi zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Brak stosowania przepisów k.p.a. nie oznacza bowiem, że do postępowania dotyczącego informacji publicznej nie stosuje się pewnych ogólnych zasad odnoszących się do postępowań administracyjnych. Mają one charakter uniwersalny i należy je odnosić do każdego działania władzy publicznej. Pozwalają adresatowi wniosku na jego zgodne z prawem rozpoznanie, zapewniają ponadto należytą ochronę praw przysługujących wnioskodawcy. Skoro zatem podmiot, do którego wniosek został skierowany nie jest upoważniony do jego modyfikacji, powinien zatem móc prawidłowo rozpoznać intencje strony (por. wyroki NSA: z 8 marca 2024 r., III OSK 7692/21; z 22 marca 2024 r., III OSK 237/22; z 28 czerwca 2024 r., III OSK 2026/23; z 10 lipca 2024 r., III OSK 2426/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę, wbrew stanowisku pełnomocnika organu, treści złożonego w dniu 27 maja 2024 r. wniosku E. R. nie sposób uznać za "niejasną i precyzyjną" w stopniu, który w sposób obiektywny uniemożliwiałby ustalenie rzeczywistych intencji strony, co do treści zgłoszonego żądania. Wręcz przeciwnie, z treści złożonego wniosku wprost wynika, iż w/w żąda informacji publicznej w zakresie raportu z przeprowadzonej w organie kontroli Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu w Łodzi. Sam fakt, iż strona użyła sformułowania "raport", w sytuacji gdy zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst, jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 97) ustalenia kontroli dokumentowane są w formie protokołu, nie czyni treści złożonego wniosku niezrozumiałym. Zdaniem Sądu, jednym z następstw odformalizowanego charakteru wniosku o udzielenie informacji publicznej jest między innymi brak obowiązku wnoszącego o jej udostępnienie posługiwania się terminologią ustawową, która niejednokrotnie jest przez strony, w szczególności nie posiadające wiedzy prawniczej, mylona, stosowana zamiennie, czy wręcz nie znana. Co więcej wyraz "raport" w języku polskim jest stosowany jako synonim wyrazu "protokół". Tym samym w sytuacji, gdy organ wie o jaką formę dokumentu (protokół) zawierającego żądane informacje strona występuje, co wprost wynika z treści udzielonej odpowiedzi na skargę, nie sposób uznać za konieczne dla rozpatrzenia wniosku, wzywanie strony do jego sprecyzowania sprowadzającego się w zasadzie do zastąpienia słowa "raport" sformułowaniem "protokół". Dalej mając na uwadze zawarte w odpowiedzi na skargę wyjaśnienia pełnomocnika organu, co do faktu posiadania przez organ protokołu z kontroli przeprowadzonej przez organy Państwowej Inspekcji Pracy zarówno w roku 2024, jak protokołu z lat ubiegłych, to w sytuacji, gdy strona wnioskująca wyraźnie określiła jakiej konkretnie informacji żąda, nie ograniczając jej zakresu do konkretnie wskazanego okresu czasu, organ winien udostępnić stronie wszystkie posiadane protokoły kontroli przeprowadzonej przez Państwowa Inspekcję Pracy. Tym bardziej, że z argumentacji organu nie wynika, iż udostepnienie wszystkich posiadanych w tym zakresie protokołów wymagałoby przetworzenia przez organ posiadanych informacji (art. 3 ust. 1 u.d.i.p.), czy też skutkowałoby powstaniem po stronie organu dodatkowych kosztów, którymi mógłby obciążyć stronę wnioskującą (art. 15 u.d.i.p.), co niewątpliwie wymagało podjęcia przez skarżąca dodatkowych działań w celu uzyskania żądanej informacji publicznej. Z akt nie wynika również, iż udostępnieniu wszystkich posiadanych w tym zakresie protokołów stały na przeszkodzie ustawowe ograniczenia w dostępie do informacji publicznej. Nawet gdyby przyjąć za zasadne wystąpienie do skarżącej z wezwaniem do sprecyzowania zgłoszonego żądania poprzez dookreślenie czasookresu za jaki strona oczekuje udzielenia danej informacji publicznej, to w ocenie Sądu w oparciu o przedłożone wraz ze skargą akta administracyjne sprawy nie pozwalają na ocenę skuteczności podejmowanych w tym zakresie działań. Przedłożona wraz ze skargą kserokopia koperty, w której skierowano do skarżącej, zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika organu pismo z dnia 12 czerwca 2024 r. zawierające wezwanie do sprecyzowania wniosku oraz "nałożona" na tle kserokopii koperty kserokopia jednej strony zwrotnego potwierdzenia obioru, nie pozwalają na ocenę prawidłowości awizacji przedmiotowej przesyłki, zgodnie z warunkami określonymi w art. 44 k.p.a., który w ocenie Sądu rozpoznającego niniejsą skargę znajdzie zastosowanie na zasadzie per analogiam. Podkreślić w tym miejscu należy, iż stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a. zdanie pierwsze w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie piętnastu dni od dnia jej otrzymania. Akta przedkładane sądowi powinny zawierać komplety oryginalnych dokumentów ułożonych chronologicznie, złączonych i ponumerowanych, wyposażonych w kartę przeglądową, czyli "spis treści". Akta powinny zawierać oryginały wszystkich dokumentów stanowiących dowody w sprawie, w tym także formalnych. Niespełnienie tych wymagań skutkuje tym, że sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 lipca 2024 r., IV SA/Wr 728/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć również należy, iż z treści wniosku z dnia 27 maja 2024 r. wynika, iż jako jedną z form przekazania żądanej informacji strona wskazała także adres poczty elektronicznej. Z akt sprawy nie wynika, aby organ podejmował jakikolwiek próby nawiązania kontaktu ze skarżącą za pośrednictwem poczty elektronicznej, celem doprecyzowania zgłoszonego przez nią żądania. Wskazać również należy, odnośnie do kierowanego do skarżącej pisma organu z dnia 12 czerwca 2024 r., którego kserokopię załączono do akt administracyjnych sprawy, iż wbrew argumentacji pełnomocnika organu treść tego pisma nie zawiera jakiejkolwiek wzmianki o konieczności doprecyzowania czasookresu za który skarżącą żąda udzielenia danej informacji publicznej. Punkt 1 przedmiotowego pisma zawiera wskazanie, iż złożony przez stronę wniosek "nie wskazuje rodzaju właściwego dokumentu, będącego przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy". Punkt 2 pisma zawiera natomiast niezrozumiałe w ocenie Sądu z uwagi na treść złożonego wniosku i nie znajdujące jakiegokolwiek odniesienia do przedłożonych wraz ze skargą akt sprawy i przestawionej argumentacji organu, stwierdzenie o następującej treści: "Na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 poz. 902) prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu. Jedynie organ, który wytworzył daną informację/dokument jest w stanie zapewnić odpowiednią ochronę danych w nim zawartych podlegających ochronie". W ocenie Sądu, powyżej wskazane okoliczności czynią zasadnym stawiany przez skarżącą Dyrektorowi Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. [...] w Ł. zarzut bezczynności. Jak już bowiem wyżej wskazano w ustawie o dostępie do informacji publicznej ustawodawca przewidział trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu, to jest: 1. udostępnienie żądanej informacji w formie czynności materialno-technicznej organu (art. 10 u.d.i.p.) bądź też w drodze decyzji administracyjnej, odmowa jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzenie postępowania w przypadku wystąpienia okoliczności określonych ustawą (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Tym samym pozostawienie wniosku skarżącej z dnia 27 maja 2024 r. bez rozpoznania niezależnie od przyczyn, którymi kierował się organ, nie znajduje jakiejkolwiek podstawy prawnej i stawia organ w stanie bezczynności, co czyni przedmiotową skargę w pełni zasadną. Jednocześnie mając na uwadze czas jaki upłynął od daty wniesienia przez skarżącą wniosku o udostępnienie informacji publicznej do dnia wniesienia przedmiotowej skargi, jak również podejmowane przez organ po otrzymaniu wniosku czynności, Sąd stwierdza, iż bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, w sprawie nie wystąpiły również przesłanki przemawiające za uwzględnieniem żądania skarżącej, co do zasądzenia na jej rzecz od organu sumy pieniężnej w wysokości 3.000 zł. Należy podkreślić, iż powyższe uprawnienie Sądu ma charakter fakultatywny, a charakter określonej w art. 149 § 2 p.p.s.a. "sumy pieniężnej", jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma przede wszystkim znaczenie kompensacyjne. Oznacza to, iż stanowi ona swego rodzaju rekompensatę i zadośćuczynienie za krzywdę moralną spowodowaną bezczynnością organu i za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakie strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej (por. wyrok NSA z 16 lipca 2024 r., II OSK 2716/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła. Końcowo odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę pełnomocnika organu żądania, co do zasądzenia na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wskazać należy, iż w postępowaniu przed sądem I instancji przepisy p.p.s.a., w określonych prawem przypadkach przewidują możliwość zasądzenia tych kosztów jedynie na rzecz strony skarżącej. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając skargę za uzasadnioną, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że Dyrektor Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej im. [...] w Ł. pozostaje w bezczynności i zobowiązał organ administracji do udzielenia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku skarżącej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi (pkt 1 wyroku). Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa (pkt 2 wyroku). O oddaleniu skargi w zakresie żądania zasądzenia od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 3.000 zł Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt 3 wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 4 wyroku). P.K.