III SA/Łd 258/19

Dnia 21 maja 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Protokolant specjalista Aneta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2019 roku sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kategorii A oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] znak [...] o odmowie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kategorii A, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, że w dniu 25 października 2018 r. do Starostwa wpłynął odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K. w sprawie przeciwko skarżącemu, w którym orzeczono na podstawie art. 42 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 i § 3 k.k. środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonych w kategorii B i C na okres 2 lat . Następnie do organu I instancji w dniu 2 listopada 2018 r. wpłynął wniosek o zwrot zatrzymanego prawa jazdy kategorii A. Decyzją z dnia [...] Starosta [...] wykonał wyrok Sądu cofając wnioskodawcy uprawnienia do kierowania pojazdami kat B i C. Następnie organ I instancji decyzją z dnia [...] odmówił skarżącemu zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kat. A. W uzasadnieniu organ wskazał, że prawomocnym wyrokiem sygn. akt [...] z dnia [...] Sąd Rejonowy w K. orzekł wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonych w kat. B i C na okres 2 lat. W uzasadnieniu decyzji Starosta [...] stwierdził, że strona nie spełnia przesłanek do zwrotu zatrzymanego prawa jazdy określonych w art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. W odwołaniu skarżący zarzucił obrazę art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że orzeczenie w wyroku karnym zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonych w kat. B i C skutkuje odmową wydania dokumentu prawa jazdy kat. A, pomimo nie orzeczenia takiego zakazu przez Sąd Karny. Pełnomocnik strony wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie wnioskodawcy prawa jazdy, ewentualnie o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 ze zm.) prawo jazdy jest wydawane przez starostę, w drodze decyzji administracyjnej, na wniosek osoby zainteresowanej, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. W art. 11 cyt. ustawy wymieniono wymagania, które musi spełniać wnioskodawca przy wydawaniu prawa jazdy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii: 1. AM, A1, A2, A, C 1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B (ust. 2 pkt 2), 2. B+E, C1 +E, C+E, D1 +E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii CI, C, Dl lub D (ust. 2 pkt 3). Organ wskazał, że stosownie do art. 102 ust. 2 cyt. ustawy zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem upłynął okres przekraczający rok, warunkiem wydania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Organ wskazał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. sygn. akt [...] z dnia [...] orzeczono wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonych w kat. B i C na okres 2 lat. Jednocześnie Sąd zobowiązał skarżącego do zwrotu dokumentu uprawniającego go do prowadzenia pojazdów mechanicznych objętych orzeczonym zakazem. Prawo jazdy zostało zwrócone w dniu 2 listopada 2018 r. SKO wyjaśniło, że nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie z art. 182 § 1 i § 2 k.k.w. w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli skazany prowadził pojazd wykonując pracę zarobkową, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony. Organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Decyzją z dnia [...] Starosta [...] wykonał wyrok Sądu cofając wnioskodawcy uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B i C. Decyzja ta stała się ostateczna. Organ wyjaśnił, że wskazanym wyżej wyrokiem Sąd Rejonowy w K. nie orzekł o zakazie prowadzenia pojazdów pozostałych kategorii, ale też nie nakazał zwrotu prawa jazdy tych kategorii. Kompetencje do zwrotu zatrzymanego prawa jazdy lub do wydania prawa jazdy ma bowiem właściwy organ. Pozostaje więc do rozważenia kwestia zwrotu prawa jazdy kat. A. Kolegium podkreśliło, że organ rozpatrując wniosek w przedmiotowym zakresie zobligowany jest do dokonania weryfikacji i stwierdzenia, czy w świetle obowiązujących przepisów wnioskodawca spełnia wszystkie przewidziane prawem warunki. Jeżeli uzna, że występuje jakakolwiek negatywna przesłanka uniemożliwiająca dokonanie wnioskowanej czynności, to nie może postąpić wbrew przepisom. W ocenie Kolegium rozpatrując wniosek o zwrot prawa jazdy należy mieć na uwadze przede wszystkim treść powołanego na wstępie art. 12 ust. 1,2 i 3 cyt. ustawy, z którego wynika, że prawo jazdy m.in. kat. A nie może być zwrócone w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B. Zdaniem Kolegium, cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B i C ma wpływ na posiadanie prawa jazdy kategorii A. W ocenie organu odwoławczego, wobec ustalonego stanu faktycznego i prawnego odmowa zwrotu prawa jazdy kat. A jest zasadna. Jeżeli wobec danej osoby obowiązuje orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu karnego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie prawa jazdy kategorii B to w tym czasie niedopuszczalny jest zwrot takiej osobie prawa jazdy kategorii A. W skardze J. K. zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez błędne zastosowanie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami będące konsekwencją uznania, że orzeczenie w wyroku karnym zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonych w kat. "B" i "C" skutkuje odmową zwrotu skarżącemu zatrzymanego prawa jazdy kategorii "A", pomimo nie orzeczenia takiego zakazu przez Sąd Rejonowy w K. {...] Wydział Karny z dnia [...] sygn. akt [...] . Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w przedmiocie odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kategorii A wydane zostały z naruszeniem prawa, który obligowałby Sąd do ich uchylenia. Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, a istota sporu dotyczy prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Wobec skarżącego został orzeczony wyrokiem sądu karnego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B i C na okres 2 lat. Skarżący zwrócił do organu dokument prawa jazdy, a następnie wniósł o zwrot prawa jazdy w zakresie kategorii A. Podstawę materialnoprawną do wydania decyzji stanowi art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 ze zm.), dalej u.k.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji. Zgodnie z treścią tego przepisu prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. W myśl natomiast art. 12 ust. 2 u.k.p. przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii: 1) B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A; 2) AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B; 3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. Z zestawienia przepisów art. 12 ust. 2 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. wynika, że sankcja administracyjna w postaci decyzji o odmowie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy w zakresie kategorii, co do której sąd karny nie orzekł zakazu prowadzenia pojazdów, wykracza poza treść orzeczonego w wyroku karnym środka karnego i nie pozostaje z nim w bezpośrednim związku. Skonkretyzowany decyzją o odmowie wydania lub zwrotu zatrzymanego dokumentu prawa jazdy ustawowy zakaz wydania lub zwrotu dokumentu prawa jazdy został bowiem rozciągnięty na te kategorie, które nie zostały objęte orzeczonym w wyroku środkiem karnym zakazu prowadzenia pojazdów, na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy. To treść art. 12 ust. 2 ustawy w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. prowadzi do wniosku, że właściwy organ nie może uwzględnić wniosku o wydanie lub zwrot dokumentu prawa jazdy innych kategorii w okresie obowiązywania orzeczonego przez sąd karny zakazu prowadzania pojazdów obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B i C. Ponieważ względem skarżącego orzeczono w wyroku karnym zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie prawa jazdy kategorii B i C, to dlatego należy uznać, że - zgodnie z hipotezą reguły wynikającej z art. 12 ust. 2 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. - nie jest dopuszczalne wydanie lub zwrot dokumentu prawa jazdy w zakresie pozostałych kategorii, w tym A, w okresie obowiązywania tego zakazu. Wniosku tego nie podważa - co oczywiste - treść prawomocnego wyroku karnego. Źródłem ograniczenia uprawnień osób ubiegających się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy nie jest bowiem sam wyrok karny, lecz norma ustawowa, która podlega konkretyzacji za pośrednictwem decyzji o odmowie wydania lub zwrotu zatrzymanego prawa jazdy (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1612/18, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Mając na względzie powyższe wyjaśnić trzeba, że jedną z okoliczności uniemożliwiających wydanie prawa jazdy stanowi zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu, w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Nadto zgodnie z art. 12 ust. 2 cyt. ustawy okoliczność wyłączająca możliwość wydania prawa jazdy odnosi się także do innych kategorii uprawnień w zakresie prawa jazdy, niż objętych orzeczonym zakazem. Tym samym przyjąć trzeba, że - wbrew twierdzeniom skarżącego - w aktualnym stanie prawnym, skutek zdarzenia prawnego, jakim jest skazanie prawomocnym wyrokiem zakazującym prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie danej kategorii, został rozciągnięty na inne uprawnienia do prowadzenia pojazdów, zarówno względem osób ubiegających się o prawo jazdy innej kategorii, jak i dysponującymi już takim prawem jazdy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 1093/16). Wobec powyższego, organy zasadnie odmówiły skarżącemu zwrotu prawa jazdy kategorii A. W ocenie Sądu, w świetle przywołanych okoliczności faktycznych oraz obowiązujących przepisów należy zauważyć, że odmowa zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kategorii A odpowiada prawu i tym samym nie zasługują na uwzględnienie sformułowane w tym zakresie zarzuty skargi. Podkreślić trzeba, że samo zdarzenie prawne (fakt skazania skarżącego i orzeczenie wobec niego środka karnego), może wywoływać różne i niezależne od siebie skutki prawne na gruncie innych niż prawo karne, gałęzi prawa. Tym samym, uwzględniając brzmienie art. 12 ust. 2 u.k.p., należy stwierdzić, że wolą ustawodawcy było wywołanie dodatkowej, niezależnej od sankcji karnej, sankcji administracyjnej poprzez uniemożliwienie osobie z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów podstawowych kategorii, odzyskania dokumentu umożliwiającego kierowanie pojazdami innych kategorii i to nawet wówczas, gdy sąd karny nie pozbawił skazanego uprawnień do kierowania pojazdami wszystkich kategorii. Wzmocnienie tego stanowiska znajduje się w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15 (Dz. U. z 2016 r. poz. 2197), w którym orzekł, że art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz. U. z 2003.42.364) i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977.38.167). Wbrew zaprezentowanemu w skardze stanowisku skarżącego, z powyższego wynika, że orzeczenie środka karnego w postępowaniu karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonych kategorii, nie stoi na przeszkodzie możliwości stosowania wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, dodatkowych sankcji administracyjnych, co wskazuje na brak naruszenia regulacjami art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy zasady ne bis in idem. Prezentowane stanowisko odpowiada poglądom prawnym prezentowanym już przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach: z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2412/16; z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2109/16; z 15 lipca 2016r., sygn. akt I OSK 2514/14; z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt I OSK 382/14; z dnia 3 grudnia 2015r., sygn. akt I OSK 603/14; z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 678/14 i z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 888/14 (wszystkie publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ), które Sąd w pełni aprobuje. Dlatego też za niezasadne Sąd uznał zarzuty skarżącego naruszenia przez organy art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B i C musi skutkować odmową wydania prawa jazdy w pozostałych kategoriach wymienionych w powołanej ustawie. Przemawia za tym wykładnia językowa i celowościowa, a ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi wykluczenie z ruchu drogowego takich kierowców, którzy wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji. W ocenie Sądu ustawodawca ma prawo wiązać ze skazaniem karnym określone skutki i przepisy tego rodzaju mają zastosowanie nawet, jeśli nie orzeczono w wyroku sądowym określonego zakazu. Nie jest to skutek wynikający bezpośrednio z orzeczenia sądowego, ale z ustawy, jako konsekwencja prawomocnego skazania. Nie może być tu zatem mowy o rozszerzaniu zakresu orzeczonego przez sąd powszechny środka karnego, bądź o podważaniu jego orzeczenia. Nie może być mowy o podwójnym karaniu, skoro odmowa zwrotu dokumentu prawa jazdy określonej kategorii ma charakter administracyjny (by prewencyjnie chronić innych uczestników ruchu), a zakaz z art. 42 k.k. ma charakter karny (sankcyjny). Są to zatem uregulowania wynikające z różnych reżimów odpowiedzialności za popełniony czyn. Skarżący nie dostrzega, że wymierzenie sankcji na drodze administracyjnej (nawet jeżeli jest to sankcja za ten sam czyn, który został prawomocnie osądzony na drodze karnosądowej) nie wyłącza w tym zakresie kontroli sądowoadministracyjnej, która gwarantuje nie tylko prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), lecz także zapewnia sądowy wymiar sprawiedliwości w sprawach administracyjnych (art. 175 ust. 1 Konstytucji RP; por. np. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 1335/17 i wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 629/17). Nie sposób zgodzić się ze skarżącym, zarzucającym błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego, że skoro nie orzeczono zakazu prowadzenia pojazdów określonych kategorią A prawa jazdy w wyroku karnym, to organ powinien wydać zwrócić skarżącemu prawo jazdy tej kategorii, skoro decyzja o odmowie wydania prawa jazdy kategorii B i C ma swoje źródło w przepisach ustawy o kierujących pojazdami (art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p.). Wprowadzony w ustawie zakaz wydania prawa jazdy nie stanowi rozszerzenia dolegliwości spowodowanej orzeczonym środkiem karnym. To wyrok karny orzekający o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych wywiera skutki w sferze prawa administracyjnego. Reasumując należy stwierdzić, że dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności prawem (a nie z wyrokiem sądowym) Sąd, wbrew zarzutom skargi, nie stwierdził naruszenia przez organy orzekające w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. d.j.