III SA/Łd 309/25

Dnia 19 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Protokolant, Starszy asystent sędziego Dominika Trella, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2025 roku sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 11 lutego 2025 roku nr SKO.4113.8.2025 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od 1 listopada 2024 roku oddala skargę. Decyzją z 11 lutego 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 20 grudnia 2024 r. w sprawie przyznania B.S. (dalej: strona lub skarżąca) dodatku mieszkaniowego od 1 listopada 2024 r. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. 30 października 2024 r. strona złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego nr [...], położonego w Ł. przy ul.[..], przy czym nie wskazała w treści tego wniosku, iż posiada jakikolwiek tytuł prawny do przedmiotowego lokalu, nie załączyła również żadnych dokumentów w tym celu. Prezydent Miasta Łodzi pismem z 8 listopada 2024 r. wezwał stronę do uzupełnienia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, w terminie 14 dni od jego otrzymania, poprzez przedłożenie: kserokopii wniosku potwierdzonej przez zarządcę nieruchomości przy ul.[...]; karty lokalu od zarządcy z opłatami za lokal ponoszonymi we wrześniu 2024 r.; deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego; aktualnego tytułu prawnego do lokalu, na który wnioskodawczyni stara się o dodatek mieszkaniowy; dokumentów potwierdzających wysokość dochodu netto uzyskiwanego przez wnioskodawczynię od lipca do września 2024 r. lub dokumentów potwierdzających brak dochodu w tym okresie. 20 grudnia 2024 r. do organu I instancji wpłynęła kopia umowy najmu lokalu z 1 sierpnia 2001 r. dotycząca lokalu mieszkalnego nr 16, położonego w Ł. przy ul. [...], oraz prośba strony o przedłużenie terminu do uzupełnienia wniosku bez wskazania żądnego terminu. Prezydent Miasta Łodzi, po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku strony, decyzją z 20 grudnia 2024 r. orzekł o odmowie przyznaniu dodatku mieszkaniowego od 1 listopada 2024 r. Ponadto stwierdził, że nie było uzasadnionych podstaw do przedłużania postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie ustalenia stronie prawa do dodatku mieszkaniowego. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w treści którego wskazała, że umowa najmu lokalu mieszkalnego nie została jej nigdy skutecznie wypowiedziana, w związku z czym dodatek mieszkaniowy, o który wniosła, powinien zostać jej przyznany. Decyzją z 11 lutego 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, wyjaśniając w uzasadnieniu decyzji, że przedmiotowa sprawa dotyczy świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, którego podstawę ustalania stanowi ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1335, dalej: ustawa o dodatkach mieszkaniowych). Kolegium stwierdziło, iż umowa najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w Ł. przy ul.[...], którą strona przedłożyła jako dowód w postępowaniu o ustalenie prawa do dodatku mieszkaniowego, uległa rozwiązaniu 31 grudnia 2015 r. Z urzędu wiadome jest kolegium, iż zarządca budynku, w którym znajduje się ww. lokal mieszkalny, pismem z 13 grudnia 2012 r., nr[...], wypowiedział stronie powyższą umowę (pismo zostało nadane jako przesyłka polecona za potwierdzeniem odbioru pod numerem 00759007734384504211 i odebrane przez stronę 28 grudnia 2012 r., co oznacza, iż wypowiedzenie umowy najmu zostało skutecznie doręczone). Zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w Łodzi z 14 czerwca 2022 r., sygn. akt [...], stronie nakazano opróżnienie, opuszczenie i wydanie zarządcy lokalu nr [...] położonego w Ł. przy ul.[...]. Równocześnie orzeczono o braku uprawnienia strony do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Zdaniem kolegium skoro sąd powszechny wyrokiem (niezależnie czy prawomocnym, czy też nie) nakazał stronie opróżnienie, opuszczenie i wydanie lokalu, to wątpliwości nie budzi, iż strona nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu, bowiem w przeciwnym wypadku sąd oddaliłby powództwo wynajmującego w tej sprawie (okoliczność, iż strona nie może zaakceptować wypowiedzenia jej umowy najmu i utraty prawa do lokalu, pozostaje poza wpływem na stan sprawy). Kolegium uznało, iż strona 1 stycznia 2016 r. utraciła tytuł prawny do lokalu nr [...] położonego w Ł. przy ul.[...], co oznacza, iż z poglądem wyrażonym przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji nie sposób się nie zgodzić. W rozpatrywanej sprawie strona, nie posiadając tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w Ł. przy ul. [...], a którego dotyczy wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, nie spełnia warunku wynikającego z treści art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, co w konsekwencji stanowi o konieczności odmowy wnioskowanego świadczenia. Ponadto zdaniem kolegium zebrany materiał dowodowy uzasadnia stwierdzenie, że strona utraciła tytuł prawny do lokalu i nie przedłożyła na etapie prowadzonych postępowań administracyjnych żadnych dowodów, i nie wskazała okoliczności, które w sposób skuteczny mogłyby podważać poczynione ustalenia w tym zakresie. Kolegium przyjęło, że w dniu składania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego strona nie posiadała tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...], ani też nie zachodziła sytuacja uregulowana w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, tzn. strona nie zajmowała lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego, nie oczekiwała też na przysługujący jej lokal zamienny lub socjalny najem lokalu. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 11 lutego 2025 r. złożyła do sądu strona, wyrażając swoje niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, wnosząc jednocześnie o ustanowienie adwokata. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Postanowieniem z 5 czerwca 2025 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, sygn. akt III SPP/Łd 56/25, przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. 19 listopada 2025 r. na rozprawie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi pełnomocnik skarżącej stwierdził, że popiera skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przy czym sąd może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję, sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w toku postępowania wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonały pełnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, wskazując w uzasadnieniu wydanych decyzji przyczyny nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów skarżącej. Rozważania dotyczące zasadności skargi w rozstrzyganej sprawie należy rozpocząć także przypomnieniem, że wnioski skarżącej o przyznanie dodatku mieszkaniowego za poprzednie lata były wielokrotnie przedmiotem oceny organów, jak i tutejszego sądu. Obecnie przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 11 lutego 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z 20 grudnia 2024 r. odmawiająca przyznania dodatku mieszkaniowego od 1 listopada 2024 r. Przyczyną odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego było nieposiadanie przez skarżącą tytułu prawnego do lokalu wskazanego we wnioskach, tj. lokalu nr [...] przy ul. [...] w Ł. Podstawę prawną rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom albo podnajemcom lokali mieszkalnych, zamieszkującym w tych lokalach; 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego; 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych; 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem; 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo najem socjalny lokalu. Dodatek mieszkaniowy: 1) przysługuje w związku z zamieszkiwaniem w jednym lokalu mieszkalnym albo zajmowaniem jednego lokalu mieszkalnego; 2) może przysługiwać na podstawie więcej niż jednego tytułu prawnego spośród określonych w ust. 1 (art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Przepisy art. 2 ust. 1 pkt 1–5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wymieniają rodzaje tytułów prawnych, pozwalających określonym w nim osobom ubieganie się o dodatek mieszkaniowy. Osoba, niemająca jednego z tytułów prawnych wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1–4 ustawy lub jego ekspektatywy opisanej w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy, nie spełnia podstawowej przesłanki warunkującej przyznanie tego dodatku. Ocena natomiast istnienia prawa do lokalu mieszkalnego dokonywana jest przez organ na podstawie dokumentów zgromadzonych w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie sąd podzielił stanowisko organów administracji, że skarżąca w dacie składania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie spełniała przesłanek, o których mowa w powołanych przepisach, a w szczególności określonych w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy. Sądowi z urzędu wiadomo, że kwestia skutecznego doręczenia skarżącej oświadczenia o wypowiedzeniu umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w Ł. była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawartej w prawomocnych wyrokach z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 220/20, z 7 października 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 222/21, sygn. akt III SA/Łd 223/21, sygn. akt III SA/Łd 224/21, sygn. akt III SA/Łd 225/21, sygn. akt III SA/Łd 226/21, z 13 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 402/21, z 23 października 2024 r. sygn. III SA/Łd 284/24 i z 3 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 824/24 oddalających skargi skarżącej na decyzje, których przedmiot stanowiły również odmowa przyznania dodatku mieszkalnego. W wyroku z 21 lutego 2023 r. sygn. III OSK 6986/21 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że kserokopia ZPO z 13 grudnia 2012 r. pośrednio potwierdza fakt doręczenia skarżącej 28 grudnia 2012 r. wypowiedzenia umowy najmu z 1 sierpnia 2001 r., a przy uwzględnieniu innych dowodów w sprawie, wiedzy, logiki oraz doświadczenia życiowego, pozwala tę okoliczność zweryfikować definitywnie. Należy zwrócić uwagę, że tak ZPO z 13 grudnia 2012 r., jak i ZPO z 11 grudnia 2012 r. dotyczą pism, które zostały sporządzone w tym samym dniu, w którym doszło do ich nadania w urzędzie pocztowym. Dowodzi to tego, że regułą działania administratora nieruchomości było nadawanie pism w tym samym dniu, w którym doszło do ich sporządzenia. W tym skadrowaniu, podnoszony przez skarżącą zarzut, że ZPO z 13 grudnia 2012 r. dotyczy pisma z 3 grudnia 2012 r., nr A.N./3407/12 należy uznać za niezasadny. Wypowiedzenie skarżącej umowy najmu potwierdza również administrator nieruchomości, w której znajduje się lokal nr [...] przy ul. [...] w Ł., w karcie lokalu z 27 kwietnia 2020 r. oraz w projekcie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego z tej samej daty. Z obu tych dokumentów wynika, że skarżąca korzysta z przedmiotowego lokalu bez tytułu prawnego i w związku z tym faktem jest zobowiązana do zapłaty odszkodowania. Zasady logiki i doświadczenia życiowego nakazują przyjąć, że administrator nieruchomości 28 grudnia 2012 r. dokonał skutecznego doręczenia skarżącej wypowiedzenia umowy najmu z 1 sierpnia 2001 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że kwestia prawidłowości doręczenia skarżącej wypowiedzenia umowy najmu została przesądzona we wskazanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2023 r. sygn. III OSK 6986/21. W prawomocnych wyrokach z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 220/20, z 7 października 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 222/21, sygn. akt III SA/Łd 223/21, sygn. akt III SA/Łd 224/21, sygn. akt III SA/Łd 225/21, sygn. akt III SA/Łd 226/21, z 13 stycznia 2022 r., III SA/Łd 402/21, z 23 października 2024 r. sygn. III SA/Łd 284/24 i z 3 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 824/24 sąd podzielił stanowisko organów administracji, że skarżąca w dacie składania wniosków o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie spełniała przesłanek, o których mowa w powołanych przepisach, a w szczególności określonych w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Sąd ocenił, że z treści pisma Administracji Nieruchomościami [...]" z 13 grudnia 2012 r. wynika, że Administracja N., działając w imieniu właścicieli nieruchomości przy ul. [...] w Ł., wypowiedziała B.S. z dniem 31 grudnia 2012 r. umowę najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w Ł., zawartą 1 sierpnia 2001 r., na podstawie art. 11 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1182). Przepis ten stanowi, że nie później niż na 3 lata naprzód, na koniec miesiąca kalendarzowego, właściciel może wypowiedzieć stosunek prawny lokatorowi, o ile zamierza zamieszkać w należącym do niego lokalu, a nie dostarcza mu lokalu zamiennego i lokatorowi nie przysługuje prawo do lokalu, o którym mowa w ust. 4. Sąd za prawidłowe uznał przyjęcie przez organy administracji, że umowa najmu lokalu mieszkalnego została wypowiedziana – ze skutkiem prawnym na 31 grudnia 2015 r., gdyż taki stan wynikał z przedstawionych organowi dokumentów. Natomiast kwestia doręczenia przesyłki zawierającej wskazane powyżej wypowiedzenie umowy najmu była przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I OSK 2519/17, toczącej na skutek skargi kasacyjnej B.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 942/16. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro przesłanką skuteczności wygaśnięcia stosunku najmu lokalu mieszkalnego zajmowanego przez skarżącą jest skuteczne doręczenie jej oświadczenia o wypowiedzeniu umowy najmu, to okoliczność ta winna zostać dokładnie zbadana. W prawomocnych wyrokach z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 220/20, z 7 października 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 222/21, sygn. akt III SA/Łd 223/21, sygn. akt III SA/Łd 224/21, sygn. akt III SA/Łd 225/21, sygn. akt III SA/Łd 226/21, 13 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 402/21, z 23 października 2024 r. sygn. III SA/Łd 284/24 i z 3 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 824/24 sąd ocenił znajdujące się w aktach skany obu stron zwrotnego potwierdzenia odbioru wypowiedzenia umowy najmu z 13 grudnia 2012 r. oraz dodatkowo skan obu stron zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma Administracji N. z 11 grudnia 2012 r. dotyczącego udostępnienia lokalu strony skarżącej w celu usunięcia pionu kanalizacyjnego w lokalu sąsiednim. Sąd stwierdził, że z dokumentów tych wynika, że przesyłka zawierająca wypowiedzenie umowy najmu z 13 grudnia 2012 r. została nadana w placówce pocztowej w tym samym dniu, a skarżąca potwierdziła własnoręcznym podpisem odbiór przesyłki 28 grudnia 2012 r. Tego samego dnia - 28 grudnia 2012 r. - skarżąca potwierdziła odbiór przesyłki z 11 grudnia 2012 r. Sąd wskazał, że skany tych samych dokumentów - poświadczone za zgodność z oryginałem - znajdują się w aktach administracyjnych, m.in. sprawy o sygn. akt III SA/Łd 220/20, dotyczącej dodatku mieszkaniowego za okres od 1 listopada 2019 r. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości fakt skutecznego doręczenia skarżącej oświadczenia woli wynajmującego o wypowiedzeniu umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [..] przy ul. [...] w Ł. Tym samym uznać należy, że z upływem wskazanego w wypowiedzeniu umowy najmu okresu, tj. od 1 stycznia 2016 r., skarżąca utraciła tytuł prawny do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Wypowiedzenie umowy najmu w trybie art. 11 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego, z uwagi na trzyletni okres wypowiedzenia, zwalnia właściciela z obowiązku dostarczenia lokatorowi lokalu zamiennego. Rozstrzygnięcie o przyznaniu prawa do lokalu socjalnego wynika z przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 14 ust. 1 tej ustawy w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu. Użyty natomiast przez ustawodawcę w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy zwrot "osobom oczekującym" wiąże się zatem ściśle z realnym uprawnieniem do uzyskania lokalu zamiennego albo socjalnego przez wnioskodawcę niemającego tytułu do zajmowanego lokalu. Obowiązek dostarczenia osobie uprawnionej lokalu socjalnego przez gminę aktualizuje się z momentem uprawomocnienia się wyroku nakazującego eksmisję z jednoczesnym przyznaniem prawa do lokalu socjalnego (por. m.in. wyrok NSA z 17 maja 2016 r., I OSK 81/15). Wobec powyższego dopiero po uprawomocnieniu się takiego orzeczenia skarżąca mogłaby wystąpić o przyznanie dodatku mieszkaniowego na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy. Sąd ustalił z urzędu, że z toczących się i zakończonych spraw nie wynika, aby skarżąca w dacie wystąpienia z wnioskami, tj. 31 października 2019 r. (wyrok z 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 220/20), 31 października 2017 r. (wyrok z 7 października 2021 r., III SA/Łd 222/21), 31 marca 2017 r. (wyrok z 7 października 2020r., sygn. akt III SA/Łd 223/21), 30 maja 2017 r. (wyrok z 7 października 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 224/21), 30 czerwca 2017 r. (wyrok z 7 października 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 225/21), 29 września 2017 r. (wyrok z 7 października 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 226/21), 26 października 2020 r. (wyrok z 13 stycznia 2022 r., III SA/Łd 402/21), dysponowała prawomocnym wyrokiem eksmisyjnym zobowiązującym do opróżnienia i opuszczenia zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz przyznającym prawo do lokalu socjalnego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Natomiast stosownie do art. 171 p.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że powołane powyżej przepisy zakreślają granice związania innych podmiotów prawomocnym orzeczeniem sądowym. Ratio legis tych regulacji, w szczególności wyrażona w art. 170 p.p.s.a. powszechnie obowiązująca moc wiążąca wyroku sądowego, polega na zagwarantowaniu zachowania spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć wzajemnie ze sobą sprzecznych. Ilekroć ocena prawna, wyrażona w prawomocnym orzeczeniu sądu administracyjnego, ma jakiekolwiek znaczenie dla oceny zgodności z prawem innego aktu administracji publicznej, badanego przez sąd administracyjny, sąd ten obowiązany jest uznać i uwzględnić to wcześniejsze, prawomocne orzeczenie. Istotą zasady "związania oceną prawną" jest to, że dotyczy wykładni prawa materialnego, jak i procesowego (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2020 r., II FSK 795/18). W niniejszym postępowaniu z mocy powołanych wyżej art. 170 i art. 171 p.p.s.a. zawartą w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 8 grudnia 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 220/20, z 7 października 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 222/21, sygn. akt III SA/Łd 223/21, sygn. akt III SA/Łd 224/21, sygn. akt III SA/Łd 225/21, sygn. akt III SA/Łd 226/21 i z 13 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 402/21, z 23 października 2024 r. sygn. III SA/Łd 284/24 i z 3 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 824/24 ocenę skuteczności doręczenia skarżącej 28 grudnia 2012 r. przesyłki zawierającej wypowiedzenie umowy najmu z 13 grudnia 2012 r. oraz skuteczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego ze skutkiem na 31 grudnia 2015 r. i dokonaną na gruncie tego stanu faktycznego wykładnię przepisów prawa uznać należy za wiążącą również w niniejszej sprawie. Podnieść także trzeba, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca dysponowała prawomocnym wyrokiem eksmisyjnym zobowiązującym do opróżnienia i opuszczenia zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz przyznającym prawo do lokalu socjalnego. Z akt sprawy nie wynika również, aby wystąpiła do sądu powszechnego o ustalenie, że wypowiedzenie umowy najmu było bezskuteczne i umowa ta nadal obowiązuje. Wyrokiem z 14 czerwca 2022 r. sygn. [...] Sąd Rejonowy [...] w Ł. nakazał skarżącej opróżnienie, opuszczenie i wydanie zarządcy lokal nr [...] położony w Ł. przy ul. [...] bez prawa do lokalu socjalnego. W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych skarżąca nie spełniała zatem wymogów stawianych ustawą dla przyznania jej prawa do dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z art. 7 ust. 5 ww. ustawy dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po złożeniu wniosku. Tak więc ocena istnienia przesłanek do uzyskania dodatku dokonywana jest w momencie przyznawania dodatku na dany sześciomiesięczny okres (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 2117/10, sygn. akt wyrok NSA z 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 214/06). W świetle powyższych rozważań i ustaleń poczynionych z urzędu dokonana przez organ ocena jest trafna. Skoro bowiem skarżąca w dacie złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie posiadała tytułu prawnego do lokalu i nie oczekiwała na przydział lokalu, przyznanie dodatku mieszkaniowego, w świetle art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy, było niedopuszczalne. Ustawa zawiera przepisy bezwzględnie obowiązujące i w sposób wyczerpujący określa krąg podmiotów, które mogą otrzymać dodatek mieszkaniowy i precyzyjne wskazuje przesłanki, jakie osoby te muszą spełnić, aby dodatek mieszkaniowy otrzymać. Żadnej swobody w tym zakresie organ nie posiada. Dysponując zatem dokumentami potwierdzającymi wypowiedzenie umowy najmu, których skarżąca skutecznie nie podważyła, organ prawidłowo uznał, że nie została spełniona przesłanka określona w art. 2 ust. 1 ustawy. W ocenie sądu, organy obu instancji w swoich decyzjach poczyniły właściwe ustalenia prowadzące do wniosku, że skarżąca, na dzień złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, tj. 25 października 2024 r. nie posiadała tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego, dającego jej prawo do przyznania dodatku mieszkaniowego. Tym samym organy prawidłowo uznały, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Potwierdzeniem powyższego są prawomocne wyroki WSA w Łodzi oddalające skargi B.S. w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego o następujących sygnaturach: III SA/Łd 364/17 z 31 sierpnia 2017 r., III SA/Łd 365/17 z 31 sierpnia 2017 r., III SA/Łd 989/17 z 2 lutego 2018 r., III SA/Łd 113/18 z 28 marca 2018 r., III SA/Łd 423/19 z 19 września 2019 r., III SA/Łd 220/20 z 8 grudnia 2020 r., III SA/Łd 725/17 z 12 marca 2021 r., III SA/Łd 727/17 z 12 marca 2021 r., III SA/Łd 729/17 z 16 marca 2021 r., III SA/Łd 728/17 z 16 marca 2021 r., III SA/Łd 726/17 z 24 marca 2021 r., III SA/Łd 859/20 z 9 czerwca 2021 r., III SA/Łd 225/21 z 7 października 2021 r., III SA/Łd 226/21 z 7 października 2021 r., III SA/Łd 224/21 z 7 października 2021 r., III SA/Łd 223/21 z 7 października 2021 r., III SA/Łd 222/21 z 7 października 2021 r., III SA/Łd 402/21 z 13 stycznia 2022 r., III SA/Łd 642/23 z 14 marca 2024 r., III SA/Łd 284/24 z 23 października 2024 r., III SA/Łd 824/24 z 3 kwietnia 2025 r. Z powyższych względów sąd uznał zarzuty za niezasadne. Analiza akt sprawy potwierdza zasadność stanowiska organów, że okoliczność doręczenia skarżącej wypowiedzenia umowy najmu pismem z 13 grudnia 2012 r. została zweryfikowana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organy dysponują potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopią pisma z 13 grudnia 2012 r. nr [...] oraz potwierdzonymi za zgodność z oryginałem kserokopiami obu stron zwrotnego potwierdzenia odbioru. Ponadto ustalono, że pismo z 13 grudnia 2012 r. zostało skutecznie doręczone skarżącej 28 grudnia 2012 r. (wyroki w sprawach III SA/Łd 220/20, III SA/Łd 221/21, III SA/Łd 223/21, III SA/Łd 224/21, III SA/Łd 225/21, III SA/Łd 226/21, III SA/Łd 402/21, III SA/Łd 642/23, III SA/Łd 284/24 i III SA/Łd 824/24). Jak już powyżej zaznaczono kwestia prawidłowości doręczenia skarżącej wypowiedzenia umowy najmu została przesądzona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 6986/21. Wobec powyższego nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, że akta administracyjne nie zawierają drugiej strony zwrotnego potwierdzenia odbioru doręczenia przesyłki zawierającej wypowiedzenie umowy najmu, bowiem okoliczność ta została przez sąd ustalona z urzędu. Poza oceną organów pozostaje zaś skuteczność wypowiedzenia, a spór między stronami umowy może rozstrzygnąć tylko sąd powszechny. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd oddalił skargę. d.j.