III SA/Łd 367/15

Dnia 19 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant referent-stażysta Renata Tomaszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2016 roku sprawy ze skargi D. R. na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu [...] w Ł. z dnia [...] w przedmiocie uchylenia decyzji z dnia 10 lipca 2008 roku o przyjęciu na studia i odmowy przyjęcia na studia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu [...] w Ł. z dnia [...] oraz postanowienia Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu [...] w Ł. z dnia [...]; 2. zasądza od Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu [...] w Ł. na rzecz skarżącej D. R. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. III SA/Łd 367/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Uczelniana Komisja Rekrutacyjna Uniwersytetu Medycznego w Ł. utrzymała w mocy decyzję Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału Wojskowo-Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie uchylenia decyzji z dnia [...] o przyjęciu D. R. na 4 letnie studia lekarskie prowadzone w języku angielskim na Wydziale Wojskowo-Lekarskim na rok akademicki 2008/2009 oraz odmowy przyjęcia D. R. na 4 letnie studia lekarskie prowadzone w języku angielskim na Wydziale Wojskowo-Lekarskim na rok akademicki 2008/2009. Uzasadniając tą decyzję organ odwoławczy wskazał, iż z ustaleń faktycznych poczynionych przez organ I instancji wynika, że w toku przeprowadzonego w 2008r. postępowania rekrutacyjnego na ten kierunek studiów skarżąca przedłożyła dokumenty, na podstawie których wykazała uzyskanie określonej liczby kredytów z chemii ogólnej (I i II), chemii organicznej (I i II), biologii (I i II), fizyki (I i II) oraz posługiwanie się językiem angielskim w mowie i piśmie na poziomie wystarczającym do odbywania studiów w języku angielskim. Ponadto skarżąca wykazała ukończenie przynajmniej dwóch lat wykształcenia na poziomie college bądź uniwersytetu – będącego odpowiednikiem licencjatu w pełnym wymiarze czasu, na [...] University w T., Kanada. W oparciu o powyższe dokumenty oraz przeprowadzoną rozmowę kwalifikacyjną skarżąca, decyzją z dnia [...] została przyjęta na 4 letnie studia lekarskie prowadzone w języku angielskim na Wydziale Wojskowo-Lekarskim w roku akademickim 2008/2009. Po odbyciu przez skarżącą tych studiów zostało ujawnione fałszerstwo transkryptu, na podstawie którego dokonano oceny zaliczeń odpowiednich przedmiotów oraz przebiegu studiów skarżącej na kanadyjskiej uczelni. Okoliczność fałszerstwa została potwierdzona przez pracowników [...] University w T., jak również przez Prokuraturę Rejonową Ł.-Ś. prowadzącą postępowania przeciwko skarżącej oraz jej mężowi P. R. oraz wyrok Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. [...] Wydział Karny z dnia 9 września 2013r., [...]. Powyższe ustalenia stanowiły – jak wyjaśnił organ odwoławczy - podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...], a następnie do wydania przez Międzywydziałową Komisję Rekrutacyjną Wydziału Wojskowo-Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Ł. decyzji z dnia [...]. Rozpoznając wniesione przez D. R. odwołanie od tej decyzji - organ odwoławczy wskazał, iż w stosunku do skarżącej zastosowano te same kryteria, które były zastosowane wobec wszystkich osób uczestniczących w postępowaniu rekrutacyjnym na przedmiotowy kierunek studiów w roku akademickim 2008/2009. Kryteria te zostały określone w uchwale Senatu Uniwersytetu Medycznego w Ł. nr 476/2007 oraz zasadach rekrutacji na studia medyczne w Oddziale Studiów w języku angielskim Uniwersytetu Medycznego w Ł. w roku akademickim 2008/2009. Wskazane dokumenty zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej. Powyższe zdaniem organu odwoławczego chybionym czyni zarzut pełnomocnika, co do braku kryteriów i warunków przyjęć na przedmiotowy kierunek na rok akademicki 2008/2009. Przedłożone przez skarżącą w roku 2008, w toku postępowania rekrutacyjnego dokumenty, jak również przeprowadzona rozmowa kwalifikacyjna miały na celu wykazanie, że skarżącą spełnia kryteria przyjęcia na 4 letnie studia lekarskie prowadzone w języku angielskim na Wydziale Wojskowo-Lekarskim na rok akademicki 2008/2009. Następnie organ odwoławczy wskazał na bezsporne ustalenia, co do faktu fałszerstwa dokumentacji skarżącej dotyczącej przebiegu studiów na uczelni kanadyjskiej. Powyższe wypełniało przesłanki określone w art. 145 § 1 i § 2 k.p.a. uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...]. Tym samym za nie zasadny organ uznał wniosek pełnomocnika skarżącej o umorzenie postępowania wznowieniowego. Ponadto wbrew twierdzeniom strony skarżącej w sprawie brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 146 § 2 k.p.a. bowiem uwzględnienie prawidłowego transkryptu wyników nauczania na uczelni kanadyjskiej, nie pozwalało na uzyskanie przez skarżąca decyzji o przyjęciu na studia na UM w Ł. Uczelniana Komisja Rekrutacyjna wskazała, że w myśl art. 150 § 1 k.p.a. organem właściwym w sprawach wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Ponadto ustalając właściwość organu uwzględnić należy także ewentualną zmianę przepisów w zakresie właściwości organów. W przedmiotowej sprawie postępowanie rekrutacyjne skarżącej zostało wznowione postanowieniem Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia 9 września 2014r., która zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 2 uchwały nr 135/2013 Senatu Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia 23 maja 2013r. określającej warunki i tryb rekrutacji na pierwszy rok studiów prowadzonych w języku angielskim na UM w Łodzi w roku akademickim 2014/2015 na kierunku lekarskim, jest organem właściwym do przeprowadzenia postępowania rekrutacyjnego. Nie podzielając zarzutu naruszenia art. 169 ust. 1 i ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym poprzez odmowę przyjęcia na studia, w sytuacji spełnienia przez nią warunków określonych przez uczelnie, które to warunki nie były stosowane do innych osób biorących udział w postępowaniu rekrutacyjnym - organ odwoławczy wskazał, że warunkiem przyjęcia na studia było legitymowanie się przez kandydata uzyskaniem odpowiedniej liczby kredytów z określonych przedmiotów, ukończeniem przynajmniej dwuletniego wykształcenia na poziomie college bądź uniwersytetu oraz znajomość języka angielskiego w mowie i piśmie. Spełnienie powyższych warunków nie było jednoznaczne z przyjęciem na studia. Komisja rekrutacyjna brała także pod uwagę wynik rozmowy rekrutacyjnej z kandydatem oraz całokształt dotychczasowego przebiegu edukacji, pozwalający ocenić postawę kandydata, jego wiedzę, systematyczność i sumienność. Przedłożony przez skarżącą sfałszowany transkrypt wyników uzyskanych na uczelni w T. nie zawierał informacji o 10 przedmiotach, z których strona uzyskała oceny niedostateczne (w części poprawionych na ocenę słabą, przed rozpoczęciem postępowania rekrutacyjnego na UM w Ł.). Powyższe sfałszowało obraz przebiegu studiów skarżącej w Kanadzie i doprowadziło do przedstawienia akademickiej kariery strony w znacznie lepszym świetle, w sytuacji gdy w rzeczywistości była ona słabą studentką. Powyższe ustalenia, zdaniem organu odwoławczego, pozwalały stwierdzić, że skarżąca nie uzyskała pozytywnego wyniku rozmowy kwalifikacyjnej. Ponadto przedłożenie sfałszowanego dokumentu czyni skarżącą osobą mało wiarygodną, co nie licuje z postawą, jaką powinien reprezentować kandydat na studenta Uniwersytetu Medycznego w Ł. Zdaniem organu odwoławczego bez znaczenia pozostaje również okoliczność, iż ujawnienie złożenia przerobionego dokumentu miało miejsce już po ukończeniu studiów przez skarżącą. Fakt przedłożenia sfałszowanego dokumentu w toku postępowania rekrutacyjnego powoduje, że skarżąca nie posiadała statusu studenta przez cały okres studiów. W skardze na tą decyzję pełnomocnik D. R. zarzucił organowi: 1. naruszenie przepisów postępowania, w tym: - art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., art. 110 k.p.a. oraz art. 4 ust. 1 pkt 4 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999r. o języku polskim polegające na wznowieniu postępowania w sprawie, która nie została zakończona decyzją ostateczną, tym samym nie istnieje ani substrat postępowania wznowieniowego, to jest ostateczna decyzja administracyjna, ani też sprawa administracyjna, którą organ byłby uprawniony wznowić; - art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. i art. 140 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu kolegialnego, która nie została podpisana przez wszystkich jej członków; - art. 6, art. 19, art. 20, art. 105 § 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 169 ust. 2 i ust. 7 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawa o szkolnictwie wyższym w brzmieniu obowiązującym w 2008r. w zw. z § 4, § 5 i § 21 uchwały Senatu Uniwersytetu Medycznego w Ł. nr 476/2007 z dnia 24 maja 2007r. w sprawie warunków i trybu rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych do Uniwersytetu Medycznego w Ł. w roku akademickim 2008/2009 oraz formy studiów na poszczególnych kierunkach polegające na wydaniu decyzji przez niewłaściwe organy, przynajmniej w postępowaniu odwoławczym; - art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. poprzez całkowicie dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, rozstrzyganie wszelkich wątpliwości na niekorzyść skarżącej, wydanie i uzasadnienie decyzji pod konkretną, obraną wcześniej tezę, co całkowicie podważa zaufanie obywatela do działania organu administracji i brak jakiegokolwiek wyjaśnienia, dlaczego zaliczenia uzyskane przez skarżącą są oceniane całkowicie odmiennie od tego, jak były oceniane w roku 2008; - art. 8 i art. 11 w zw. z art. 15 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na kopiowaniu, z drobnymi modyfikacjami, przez organ drugiej instancji fragmentów uzasadnienia organu pierwszej instancji odnoszących się do meritum sprawy, co budzi poważne wątpliwości co do tego, czy sprawa rzeczywiście, a nie tylko formalnie, została poddana dwuinstancyjnemu rozpoznaniu, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowały bezpodstawnym oraz niezasadnym wznowieniem postępowania oraz bezpodstawną odmową przyjęcia skarżącej na studia; 2.naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to jest art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 i art. 78 Konstytucji RP polegające na tym, że zostało naruszone prawo skarżącej do bezstronnego i obiektywnego rozpoznania jej sprawy na skutek wielokrotnego uczestniczenia w postępowaniu rekrutacyjnym oraz postępowaniu wznowieniowym, to jest w tej samej indywidualnej sprawie skarżącej tych samych osób, co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 169 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 70 ust. 1 i ust. 4 Konstytucji RP polegające na jego niezastosowaniu oraz zastosowaniu do skarżącej kryteriów, które nie stanowią części żadnego regulaminu rekrutacji na studia w przewidzianej prawem formie, to jest w tym konkretnym przypadku w formie uchwały Senatu Uniwersytetu Medycznego w Ł. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak i postanowienia Międzywydziałowej Komisji Rekrutacyjnej Wydziału Wojskowo-Lekarskiego UM w Ł. z dnia [...] wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a pełnomocnik skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi, to jest wydruków i zrzutów ekranu ze strony internetowej Uniwersytetu Medycznego w Ł. z 2014r. oraz tekstu uchwały nr 134/2009 na okoliczność braku publikacji regulaminu rekrutacji, pomimo dokonywania publikacji regulaminów w latach wcześniejszych i późniejszych. W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej przedstawił argumentację, która w jego ocenie wskazuje na zasadność wniesionej skargi. W szczególności wskazał, iż pismo z dnia 10 lipca 2008r. stanowiące list gratulacyjny nie zawiera niezbędnych elementów decyzji administracyjnej, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., a tym samym nie może zostać uznane za akt ostateczny kończący postępowanie, które mogłoby zostać wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponadto pismo zostało sporządzone w języku angielskim, co w świetle ustawy o języku polskim nie pozwala na uznanie go za dokument urzędowy. Ponadto w aktach rekrutacyjnych skarżącej brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który mógłby zostać uznany za decyzję ostateczną orzekającą o przyjęciu na studia. Pełnomocnik skarżącej wskazał również na brak podpisów wszystkich członków organu kolegialnego wydającego decyzję w I instancji. Powyższe naruszenie zdaniem strony skarżącej winno skutkować uchyleniem tej decyzji, a nie jej utrzymaniem w mocy przez organ odwoławczy. Dalej przedstawił obszerną argumentację, co do podniesionych zarzutów niewłaściwości organu orzekającego w II instancji, naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Na zasadność przedstawionego stanowiska pełnomocnik skarżącej powołał orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Uczelniana Komisja Rekrutacyjna Uniwersytetu Medycznego w Ł. wniosła o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2015r., III SA/Łd 367/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zaś postanowieniem z dnia 1 lipca 2015r., III SA/Łd 367/15, zawiesił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie sądowoadministracyjne do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi D. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 lutego 2015r., III SA/Łd 987/14. Następnie postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2016r., III SA/Łd 367/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b); inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( pkt 1 lit. c); stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2); stwierdzić wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (pkt 3). W sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w k.p.a. i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy § 1 stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie (art. 145 § 2 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie jednakże z innych przyczyn niż podniesione w skardze. W sprawie doszło bowiem do naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 16 § 1 zdanie II ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2013r., poz. 267), zwanej k.p.a. Stosownie do tych przepisów organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; zaś uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Ustanowiona w tych przepisach zasada res iudicata (powaga rzeczy osądzonej) oznacza zakaz ponownego rozpoznawania i rozstrzygania spraw administracyjnych rozstrzygniętych decyzją ostateczną, tak merytoryczną, jak i procesową (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 marca 2014r., VII SA/Wa 2697/13, LEX nr 1468399, czy wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 11 września 2013r., II SA/Rz 436/13, LEX nr 1370941). Tożsamość sprawy oznacza jej rozstrzygnięcie kolejno następującymi po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna (wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 czerwca 2014r., II SA/Kr 347/14, LEX nr 1479336, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2013r., VIII SA/Wa 651/13, LEX nr 1412288). Niedopuszczalne jest więc ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji merytorycznej, jeśli wcześniej w warunkach tożsamości sprawy została rozstrzygnięta decyzją ostateczną i decyzja ta nie została następnie uchylona, czy też zmieniona w sposób prawem przewidziany (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 22 maja 2013r., II SA/Bd 43/13, LEX nr 1351528). Istotą res iudicata jest więc podjęcie decyzji organu rozstrzygającej ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną w razie zaistnienia tożsamości sprawy (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 maja 2013r., II SA/Rz 281/13, LEX nr 1340441). O tym, czy sprawa jest już rozstrzygnięta inną decyzją decyduje to co było objęte treścią rozstrzygnięcia organu w decyzji administracyjnej (wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2015r., II GSK 2170/13, LEX nr 1655823). Tożsamość sprawy zachodzi zaś w przypadku, gdy w prowadzonym postępowaniu występują te same podmioty, ten sam przedmiot rozumiany jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów, a także ten sam stan prawny w niezmienionym stanie faktycznym, w stosunku do postępowania już zakończonego decyzją ostateczną. Tożsamość przedmiotową należy więc rozumieć szerzej niż tylko jako przedmiot sprawy. Chodzi w tym wypadku zarówno o identyczny przedmiot nowej sprawy w stosunku do sprawy uprzednio ostatecznie rozstrzygniętej, jak i o tożsamość stanu prawnego tej sprawy przy niezmienionych jej okolicznościach faktycznych (wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2011r., I OSK 1021/11, LEX nr 1149102, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2014r., IV SA/Po 530/14, LEX nr 1502858, wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 czerwca 2014r., II SA/Kr 347/14, LEX nr 1479336, wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 listopada 2011r., II SA/Lu 719/11, LEX nr 1152946, postanowienie SN z dnia 11 maja 2012r., I UK 32/12, LEX nr 1675302). Res iudicata ma zastosowanie również do decyzji podjętych we wznowieniowym postępowaniu, jeśli organ wydaje dwie decyzje nadzwyczajne w tym samym stanie prawnym i faktycznym w oparciu o te samą wadę kwalifikowaną postępowania zwykłego, zakończonego decyzją ostateczną. Zaistnienie res iudicata stanowi przesłankę zastosowania art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2011r., I OSK 1021/11, LEX nr 1149102). Ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest bowiem możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie (wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2015r., II SA/Kr 1519/14, LEX nr 1643928), zaś żądanie wydania decyzji w tym trybie, w sprawie już rozstrzygniętej ostateczną decyzją, która pozostaje w obrocie prawnym powinno skutkować odmową wszczęcia postępowania nieważnościowego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2015r., I SA/Wa 3086/14, LEX nr 1734065). W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się też, że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją jest nowym i samodzielnym postępowaniem, o odrębnym przedmiocie rozpoznania i rozstrzygnięcia i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjnoprawnego. Przedmiotem rozpoznania i rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym jest autorytatywna konkretyzacja normy materialnego prawa administracyjnego w zakresie uprawnienia lub obowiązku jednostki, zaś przedmiotem wznowieniowego postępowania jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie tego, czy postępowanie zwykłe, poprzedzające autorytatywną konkretyzację normy materialnego prawa administracyjnego nie zostało dotknięte ciężkim, kwalifikowanym naruszeniem, określonym w art. 145 § 1 i art. 145 a k.p.a. Ta odrębność przedmiotu postępowania zwykłego i postępowania nadzwyczajnego powoduje, że nie można wywodzić skutków naruszenie przepisów postępowania w postępowaniu zwykłym dla wznowieniowego postępowania w sprawie zakończonej w trybie zwykłym (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 czerwca 2014r., III SA/Po 1626/13, LEX nr 1504095). Wskazana specyfika tego nadzwyczajnego postępowania powoduje daleko idące konsekwencje w zakresie granic działania organu nadzoru i wyciągane w efekcie jego zakończenia wnioski, a sprawa administracyjna nie jest rozpoznawana tak jak w postępowaniu zwykłym, w taki sposób jakby to była kolejna instancja (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2015r., I SA/Wa 1952/14, LEX nr 1730420). Zważywszy na powyższą regulację prawną stwierdzić należało, iż zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja, poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna oraz postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 10 lipca 2008r. o przyjęciu skarżącej na studia lekarskie są dotknięte wadą nieważności, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. Rozstrzygnięcia te zostały bowiem podjęte w sprawie, która została rozstrzygnięta wcześniejszą decyzją ostateczną, podjętą w wyniku przeprowadzenia wznowieniowego postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...]. Organy naruszyły wynikający z tych przepisów zakaz rozpoznawania i rozstrzygania tożsamej pod względem podmiotowym, przedmiotowym, jak i stanu faktycznego i prawnego sprawy przyjęcia skarżącej na studia lekarskie. Jak bowiem wynika z akt sprawy wznowieniowe postępowanie w sprawie zakończonej tą decyzją na podstawie tych samych okoliczności faktycznych zostało wszczęte z urzędu dwukrotnie. Pierwsze postanowieniem Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] i zakończone wydaniem przez tą Komisję decyzji z dnia [...] uchylającej decyzję z dnia [...] o przyjęciu skarżącej na 4 letnie studia lekarskie prowadzone w języku angielskim w Wydziale Wojskowo-Lekarskim oraz odmawiającej przyjęcia skarżącej na 4 letnie studia lekarskie prowadzone w języku angielskim w Wydziale Wojskowo-Lekarskim. Decyzja ta, jak i postanowienie o wznowieniu postępowania zostały co prawda uchylone decyzją Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] a postępowanie w sprawie przyjęcia skarżącej na studia zostało umorzone w całości. Obie te decyzje oraz postanowienie z dnia [...] zostały wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 10 lutego 2015r., III SA/Łd 987/14, uchylone. Jednak wyrok ten został następnie uchylony przez NSA wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016r., I OSK 1438/15. Drugie wznowieniowe postępowanie w sprawie przyjęcia skarżącej na 4 letnie studia lekarskie prowadzone w języku angielskim w Wydziale Wojskowo-Lekarskim wszczęła z urzędu Międzywydziałowa Komisja Rekrutacyjna postanowieniem z dnia [...] a następnie decyzją z dnia [...] uchyliła decyzję z dnia [...] o przyjęciu skarżącej na 4 letnie studia lekarskie prowadzone w języku angielskim w Wydziale Wojskowo-Lekarskim oraz odmówiła przyjęcia skarżącej na 4 letnie studia lekarskie prowadzone w języku angielskim w Wydziale Wojskowo-Lekarskim. Decyzja ta została utrzymana przez Uczelnianą Komisję Rekrutacyjną decyzją z dnia [...] Porównanie powyższych decyzji dowodzi wprost, iż sprawa przyjęcia skarżącej na studia lekarskie była dwukrotnie przedmiotem wznowieniowego postępowania, przy czym jak wynika z treści decyzji z dnia [...] oraz z dnia [...] zostały one podjęte na tej samej podstawie prawnej, w tym samym stanie faktycznym, tj. z uwagi na posłużenie się przez skarżącą w postępowaniu rekrutacyjnym sfałszowanym transkryptem dyplomu ukończenia studiów medycznych na zagranicznej uczelni. Obie te decyzje też uchylały decyzję z dnia [...] o przyjęciu skarżącej na 4 letnie studia lekarskie prowadzone w języku angielskim w Wydziale Wojskowo-Lekarskim oraz odmawiały przyjęcia skarżącej na 4 letnie studia lekarskie prowadzone w języku angielskim w Wydziale Wojskowo-Lekarskim. Zresztą na ową tożsamość sprawy wskazuje skarżąca w skardze na stronie 9, gdzie w formie tabelarycznej dokonuje zestawienia znacznych fragmentów decyzji z dnia [...], decyzji z dnia [...] i decyzji z dnia [...]. Co istotne podjęte w niniejszej sprawie decyzje oraz postanowienie o wznowieniu postępowania są późniejsze niż wydane w pierwotnym wznowieniowym postępowaniu decyzje a będące przedmiotem oceny NSA dokonanej w wyroku z dnia 27 stycznia 2016r., I OSK 1438/15. Wobec uchylenia przez NSA wyroku WSA w Łodzi z dnia 10 lutego 2015r., III SA/Łd 987/14, decyzje kończące pierwotnie wznowieniowe postępowanie "odżyły" i będą przedmiotem oceny w odrębnym postępowania sądowoadministracyjnym, tj. w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą akt III SA/Łd 245/16, której rozstrzygnięcie w dacie orzekania przez Sąd w tej sprawie nie zostało jeszcze podjęte. Uruchomienie odrębnego postępowania sądowego pod sygn. III SA/Łd 245/16 wyłączało ocenę legalności decyzji z dnia [...] i decyzji z dnia [...] w niniejszej sprawie. Zwrócić też należy uwagę na prezentowany a powołany na wstępie rozważań w orzecznictwie sądowym pogląd, wedle którego res iudicata zachodzi zarówno w przypadku merytorycznego, jak i procesowego rozpoznania tej samej sprawy. Uporządkowanie działań organów uczelni w sprawie przyjęcia skarżącej na studia lekarskie, toku wznowieniowego postępowania wymagało wyeliminowania z obrotu prawnego podejmowanych przez różne organy uczelni aktów administracyjnych w przedmiocie przyjęcia skarżącej na studia poprzez ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Nie jest bowiem prawnie dopuszczalna sytuacja, aby różne organy uczelni pierwszego stopnia podejmowały rozstrzygnięcie w tej samej sprawie. W ocenie Sądu przedwczesne było ponowne wszczynanie wznowieniowego postępowania w dniu 9 września 2014r. przed upływem terminu do wniesienia skargi na decyzje zapadłe we wznowieniowym postępowaniu wszczętym w dniu 5 grudnia 2013r. a tym bardziej wobec złożenia skargi do sądu administracyjnego na decyzję z dnia [...] podejmowanie rozstrzygnięcia kończącego ponownie wznowione postępowanie w sprawie przyjęcia skarżącej na studia. Jak bowiem przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego "dopóki prawomocna decyzja umarzająca postępowanie w sprawie nie zostanie wyeliminowana w ramach dostępnych środków prawnych, to jej adresaci mają prawo oczekiwać, że ponowna decyzja w tej samej sprawie nie zapadnie. Gdyby jednak stało się inaczej i w tej samej sprawie wydana została ostateczna decyzja merytoryczna, to decyzja ta obarczona jest wadą nieważności z powodu naruszenia powagi rzeczy osądzonej (res iudicata)" (tak też w wyrokach NSA: z dnia 16 kwietnia 2015r., II GSK 515/14, z dnia 23 stycznia 1998r., III SA 103/97 z glosą aprobującą B. Adamiak, OSP 1999/19, z dnia 15 stycznia 2010r., I OSK 1167/09, z dnia 30 listopada 2011r., II GSK 1146/10, Lex nr 1133550 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 11 września 2013r., II SA/Rz 436/13, Lex nr 137094). Przyjęty w art. 16 § 1 k.p.a. zakaz ponownego rozpoznawania i rozstrzygania spraw administracyjnych rozstrzygniętych decyzją ostateczną nie został bowiem ograniczony tylko do decyzji rozstrzygających sprawę co do istoty merytorycznie. Ustanowiona zasada trwałości decyzji administracyjnej stanowi o decyzji ostatecznej, a nie wprowadza zastrzeżenia co do treści rozstrzygnięcia. Nie ma więc podstaw do ograniczenia zakresu obowiązywania tej zasady co do decyzji umarzającej postępowanie w sprawie (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 11 września 2013r., II SA/Rz 436/13, LEX nr 1370941). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdzie najpierw po przeprowadzeniu wznowieniowego postępowania umorzono sprawę przyjęcia skarżącej na studia, zaś w wyniku nowego wznowieniowego postępowania, przeprowadzonego w oparciu o tę samą podstawę prawną i faktyczną wznowienia podjęto merytoryczną decyzję. Z tych względów przedwczesna jest merytoryczna ocena zasadności zarzutów skargi, poza zarzutem właściwości organów, uwzględnianym przez Sąd także z urzędu. W tym zakresie nie ma racji skarżąca kiedy podnosi, iż decyzję w drugiej instancji w niniejszej sprawie powinien wydać Rektor UM w Ł. W ocenie tegoż zarzutu nie można pomijać odrębności administracyjnych trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji od trybu zwykłego postępowania, faktu, iż przyznana organom uczelni – senatowi uczelni swoboda regulowania stosunków z użytkownikami zakładu administracyjnego wynikająca z Prawo o szkolnictwie wyższym, w szczególności z art. 169 ust. 10 i 12, nie może prowadzić do wprowadzania regulacji naruszającej unormowania ustawowe, jak i okoliczności prawnej, iż wznowieniowe postępowanie prowadzi organ, który zgodnie z obowiązującymi przepisami jest organem właściwym do rozpoznawania danej kategorii spraw w dacie wszczęcia tego postępowania. Od lat sądy administracyjne jednolicie prezentują pogląd, wedle którego o ile przepisy prawa materialnego stosuje się z daty zdarzenia rodzącego skutki prawne, o tyle przepisy prawa procesowego stosuje się z daty podejmowania przez organ czynności procesowych w sprawie. Ramy postępowania rekrutacyjnego, a w konsekwencji również właściwość organów we wznowieniowym postępowaniu, kształtują z kolei "dwie, komplementarne wobec siebie, grupy przepisów zawarte w Prawie o szkolnictwie wyższym oraz uchwałach senatów poszczególnych uczelni, dotyczących warunków i trybu rekrutacji oraz zasad przyjmowania na studia finalistów olimpiad stopnia centralnego, jak również laureatów konkursów ogólnopolskich i międzynarodowych. Przyjęty przez prawodawcę model regulacji polega w praktyce na ujęciu w przepisach ustawy podstawowych (brzegowych) warunków rekrutacji na studia oraz trybu jej prowadzenia. Uczelniom pozostawiono natomiast znaczną swobodę kształtowania zarówno szczegółowych kryteriów przyjęć stawianych kandydatom na konkretne kierunki studiów, jak i niezbędnych w tym zakresie uregulowań procesowych" (tak też P. Dańczak, Decyzja administracyjna w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, Lex). A zatem stosownie do art. 169 ust. 10, 12, 13 i 14 Prawa o szkolnictwie wyższym, w analogicznym brzmieniu w dacie rekrutacji skarżącej na studia i prowadzenia wznowieniowego postępowania w sprawie tej rekrutacji, rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej lub inny organ wskazany w statucie. Komisja rekrutacyjna podejmuje decyzje w sprawach przyjęcia na studia; od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, do uczelnianej komisji rekrutacyjnej, powołanej w trybie określonym w statucie (ust. 12). Od decyzji kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni lub innego organu wskazanego w statucie służy zaś odwołanie do rektora, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji (ust. 13). Po rozpatrzeniu odwołania wnoszonego w trybie ust. 12 decyzję podejmuje uczelniana komisja rekrutacyjna, a po rozpatrzeniu odwołania wnoszonego w trybie ust. 13 decyzję podejmuje rektor. Decyzja ta jest ostateczna. Z przepisów tych wynika, że rekrutację co do zasady przeprowadzają powołane przez senat uczelni komisje rekrutacyjne, co jest powszechną praktyką, zaś inne organy uczelni przeprowadzają rekrutację o ile wskaże je senat uczelni w uchwale, natomiast w pozostałych kategoriach spraw, np. skreślania z listy studentów, decyzje podejmują kierownicy jednostek, o ile senat nie postanowi inaczej (tak też P. Dańczak, Decyzja administracyjna w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, Lex). Rozróżnienie to ma istotne znaczenie, bowiem ma wpływ na właściwość organów odwoławczych. W sprawach rekrutacji organem właściwym jest, jak wynika z przyjętej w tych przepisach zasady, uczelniana komisja rekrutacyjna; w pozostałych przypadkach zaś rektor uczelni. Zawsze jednak senat uczelni może wskazać inny niż komisja czy kierownik jednostki organ właściwy. O ile zatem ustawodawca pozostawia swobodzie senatowi uczelni wskazania organu przeprowadzającego rekrutację, o tyle w zakresie właściwości organu odwoławczego takiej swobody nie pozostawia senatowi, skoro wprost i kategorycznie stanowi, że "po rozpoznaniu odwołania decyzję podejmuje" oraz "służy odwołanie do", wskazując po tym sformułowaniu konkretny organ odwoławczy. A zatem rektor jest organem odwoławczym od decyzji w sprawie przyjęcia na studia, w tym studentów zagranicznych, o ile w statucie senat wskazuje inny niż komisja organ właściwy do spraw rekrutacji. W niniejszej sprawie wznowieniowe postępowanie wszczęto w dniu 9 września 2014r., co oznacza, że właściwość organu do jego przeprowadzenia należy ustalić w oparciu o obowiązującą w tej dacie uchwałę nr 293/2014 (obowiązującą od dnia 29 maja 2014r., tj. daty jej podjęcia). Senat UM w Łodzi - korzystając z wynikającego z art. 169 Prawa o szkolnictwie wyższym, w szczególności z ust. 2 i 10, uprawnienia do ustalenia, w drodze uchwały, warunków, trybu oraz terminu rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji, w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów – w sprawach przyjęcia na studia studentów zagranicznych zróżnicował właściwość organów, jak i tryb ich działania. W tym zakresie wprowadził dwie regulacje prawne, a mianowicie dotyczące zagranicznych studentów posiadających obywatelstwo polskie i studentów, o których mowa w art. 43 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym oraz zagranicznych studentów, o których mowa w art. 43 ust. 3-4 Prawa o szkolnictwie wyższym. Tym samym ustawodawca dał wyraz równego traktowania obywateli polskich niezależnie od miejsca zamieszkiwania oraz tzw. studentów unijnych, oraz odrębnie pozostałych studentów zagranicznych. Skarżąca należy do pierwszej z grup studentów, gdyż posiada jak wynika z zaświadczenia Wojewody Łódzkiego obywatelstwo polskie, bez znaczenia jest natomiast fakt, iż mieszka poza terytorium UE. Przyjęcie innego stanowiska musiałoby oznaczać naruszenie konstytucyjnej równości polskich obywateli wobec prawa i bez mającej uzasadnioną rację różnicowania sytuacji prawnej obywateli polskich w zależności od miejsca zamieszkiwania (w Polsce, UE czy poza nią). Poprzez osiedlenie za granicą Polski obywatel polski nie traci swoich praw jakie przysługują obywatelowi polskiemu zamieszkałemu w kraju. Powyższe oznacza, iż w sprawie ma zastosowanie § 10 pkt 2a uchwały nr 293/2014, zgodnie z którym organem właściwym do przeprowadzenia rekrutacji na studia studentów zagranicznych w pierwszej instancji jest Międzywydziałowa Komisja Rekrutacyjna, zaś II instancji jest Uczelniana Komisja Rekrutacyjna. Natomiast w stosunku do pozostałych kandydatów organem właściwym jest rektor (§ 10 pkt 2b uchwały nr 293/2014). W tym przypadku jednak zważywszy na regulację ustawową niedopuszczalne było wprowadzenie jednoinstancyjnego postępowania rekrutacyjnego, gdyż takie rozwiązanie jest sprzeczne z Prawem o szkolnictwie wyższym. Tego rodzaju zapis jako niezgodny z regulacją art. 169 ust. 15 Prawa o szkolnictwie wyższym nie ma zastosowania. Można przypuszczać, że ten wadliwy zapis jest konsekwencją zastosowania przez senat UM w Łodzi kalki ostatniej części tego ustawowego przepisu. Popełniając ten błąd nie zauważono, iż zapis ten odnosił się do decyzji drugoinstancyjnej, bowiem podejmowanej przez organ odwoławczy po rozpoznaniu odwołania. Nie uprawnione jest natomiast przenoszenie go na decyzję pierwszoinstancyjną, gdyż musiałoby to oznaczać pozbawienie wbrew zasadzie dwuinstancyjności postępowania rekrutacyjnego środka zaskarżenia pewnej kategorii kandydatów na studentów, co z kolei nie tylko narusza zapis ustawowy, ale i konstytucyjną zasadę równości wobec prawa sprzeciwiającą się różnicowaniu sytuacji jednostek bez uzasadnionego ku temu powodu. Co istotne również mająca incydentalny charakter uchwała nr [...] z dnia 23 maja 2013r. określająca warunki i tryb przyjęcia studentów na rok akademicki 2014/2015 w § 9 ust. 4 w stosunku do zagranicznych kandydatów będących obywatelami polskim przewidywała te same organy właściwe, a w stosunku do kandydatów nie będących obywatelami polskim wskazywała rektora jako organ właściwy. Skoro zatem w dacie wszczęcia wznowienia postępowania w sprawie przyjęcia skarżącej na studia organem właściwym w tej kategorii spraw była w pierwszej instancji Międzywydziałowa Komisja Rekrutacyjna, w drugiej instancji zaś Uczelniana Komisja Rekrutacyjna, to również i one są organami właściwym do wznowienia i przeprowadzenia postępowania wznowieniowego w tej sprawie. Z tego to względu kontrolowane przez Sąd w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów nie naruszają prawa w sposób mający wpływ na ich legalność. Powyższe okoliczności - choć czynią niedopuszczalną i przedwczesną ocenę postępowania poprzedzającego wydanie decyzji ostatecznej z dnia [...] o przyjęciu skarżącej na studia lekarskie - to jednak wymagają z uwagi na spór między stronami co do istnienia w obrocie prawnym przedmiotu wznowieniowego postępowania (decyzji ostatecznej o przyjęciu skarżącej na studia) wskazania, że pismo z dnia 10 lipca 2008r. stanowi – wbrew wywodom skargi - decyzję administracyjną. Kwestia to w sposób wiążący została już – czego skarżąca i jej pełnomocnik nie przyjmują do wiadomości - rozstrzygnięta przez NSA w wyroku z dnia 27 stycznia 2016r., I OSK 1438/15. Uchylając tym wyrokiem podjęty uprzednio przez WSA w Łodzi wyrok z dnia 10 lutego 2015r., III SA/Łd 987/14, uchylający decyzje wznowieniowe w przedmiocie przyjęcia skarżącej na studia lekarskie, NSA w sposób jednoznaczny stwierdził, że "(z)a decyzję o przyjęciu skarżącej na studia należało więc uznać pismo z 10 lipca 2008 r. sporządzone w języku angielskim, skierowane do D. R., informujące ją o przyjęciu jej na studia i podpisane przez Przewodniczącego Komisji Rekrutacyjnej, ponieważ zawiera ono wszystkie konstytutywne elementy decyzji administracyjnej, a mianowicie: oznaczenie organu, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ wydający decyzję, a jego wyniku skarżąca uzyskała status studenta Uniwersytetu Medycznego w Ł. Nie można podzielić poglądu, że pismo to nie może zostać uznane za decyzję administracyjną, skoro zostało sporządzone wyłącznie w języku angielskim. Naruszenie art. 4 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim przesądza jedynie o wadliwości tej decyzji, a rolą Sądu I instancji była ocena, jakiego rodzaju jest to naruszenie prawa, czy wpływa ono na nieważność decyzji, a jeżeli nie, to czy ma ono wpływ na wynik sprawy. Nie ulega więc wątpliwości, że postępowanie kwalifikacyjne w sprawie przyjęcia D. R. na studia medyczne w Uniwersytecie Medycznym w Ł. zostało zakończone decyzją ostateczną, co sprawia, że tą przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 k.p.a. ab initio) należy uznać za spełnioną". Wyrok ten na mocy art. 190 zdanie I p.p.s.a. wiąże sąd administracyjny pierwszej instancji, któremu przekazano sprawę do ponownego rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ma to swoją dalszą konsekwencję, gdyż sąd w niniejszej sprawie również nie może zignorować dokonanej przez NSA oceny, kontrolując decyzje, w stosunku do której sąd kasacyjny zawarł już ocenę prawną. Niedopuszczalne jest bowiem dokonywanie odmiennych ocen w jednej sprawie – przyjęcia skarżącej na sporne studia. A zatem w obrocie prawnym funkcjonuje przedmiot oceny wznowieniowego postępowania w postaci rozstrzygnięcia. Zawarty w skardze wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci rzutu ekranu ze strony internetowej UM w Ł. oraz wydruku publikowanych przez UM w Ł. uchwał na okoliczność nieopublikowania regulaminu rekrutacji nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie bowiem do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu tego wynika, że Sąd korzysta z uznania przy podejmowaniu decyzji co do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego a przesłanki przeprowadzenia dowodu muszą być spełnione łącznie. Dowód uzupełniający w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być przeprowadzony jedynie z dokumentu, dowód ten musi być niezbędny dla wyjaśnienia sprawy, muszą zaistnieć istotne wątpliwości w sprawie, zaś przeprowadzenie dowodu nie spowoduje nadmiernego przeprowadzenia postępowania. W ocenie Sądu nie zostały spełnione konieczne przesłanki uznania wniosku dowodowego za zasadny. Sąd wobec zawartości akt administracyjnych nie ma wątpliwości co do okoliczności zasad, trybu i kryteriów naboru na studia lekarskie prowadzone w języku angielskim dokonany na rok akademicki 2008/2009. Skarżąca pomija tę istotną okoliczność, iż nabór studentów zagranicznych odbywał się w szczególnym trybie za pośrednictwem Alliance Institute of Medicine (AIM) z siedzibą w N., a kryteria naboru międzynarodowych studentów odbiegały od mających zastosowanie do naboru studentów krajowych. Z zawartej przez UM w Ł. z tą instytucją umowy z dnia 8 października 2003r. wynika wprost, że AIM jest wyłączną instytucją zajmującą się naborem studentów międzynarodowych na studia w UM w Ł., zaś szczegółowe kryteria naboru zawiera załącznik nr 1 do tej umowy. Dodatkowo kryteria naboru określa dokument zatytułowany "Zasady rekrutacji 2008/2009". Treść tych dokumentów jak można sądzić musiała być znana skarżącej. Przystępując do rekrutacji jako zagraniczny student zapewne zapoznała się z ofertą pośrednika AIM w N., w przeciwnym razie nie byłaby w stanie złożyć skutecznej aplikacji rekrutacyjnej, a tym bardziej ocenić swoich realnych szans przyjęcia na studia. W tym celu potrzebna była bowiem wiedza, jakie przedmioty i jak są punktowane. Musiała też wiedzieć jakie są kryteria oceny kandydatów, skoro konsekwentnie tak podkreśla, iż spełniła warunki przyjęcia na studia, gdyż uzyskała odpowiednią ilość kredytów. Pomija jednak, że nie były one jedynymi kryteriami oceny kandydata. Nie kwestionuje też rozmowy kwalifikacyjnej jako jednego z elementu naboru. To zaś oznacza, iż skarżąca w sposób wybiórczy traktuje kryteria oceny kandydatów, choć zostały one ujęte zarówno w umowie, jak i zasadach rekrutacji. Co istotne wobec doręczenia jej pełnomocnikowi za pismem UM w Ł. z dnia 26 listopada 2014r. uchwały nr [...] i zasad rekrutacji kandydatów na studia medyczne w języku angielskim na 2008/2009r. kwestionowanie faktu przyjęcia zasad naboru rzutami ze strony internetowej i wydrukami nie zmienia oceny spornej między stronami okoliczności. Na nieprawidłowość stanowiska skarżącej w tym zakresie wskazuje również marginalizowana przez skarżącą faktycznie przeprowadzona w procesie rekrutacji rozmowa kwalifikacyjna i jej cel. Gdyby zatem podstawą naboru były wyłącznie punkty uzyskane za poszczególne przedmioty w zagranicznej uczelni, to zbędne byłoby przeprowadzanie rozmowy kwalifikacyjnej, stanowiącej zgodnie z powołaną umową i zasadami rekrutacji element oceny kandydatów. Nie bez znaczenia jest też i to, że skarżąca kryteria naboru zakwestionowała dopiero we wznowieniowym postępowaniu, choć przez 4 lata była uczestnikiem zakładu administracyjnego, jakim jest uczelnia wyższa. Argumentacja wniosku wskazuje więc na brak konsekwencji wywodów skarżącej. Z tych względów objęte wnioskiem dowodowym dokumenty nie miały również istotnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 i art. 16 § 1 zdanie I k.p.a. skargę uwzględnił. O kosztach postępowania orzekł zaś na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. d.j.