III SA/Łd 412/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w Z. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. na rzecz A Spółki Akcyjnej z siedzibą w Z. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...], nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2004 roku, Nr 273, poz. 2703 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 i § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115). stwierdził u J. K. chorobę zawodową w postaci nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze dla ludzi, wymienioną w poz. 17 pkt 2 wykazu chorób zawodowych określonych w powołanym rozporządzeniu. W uzasadnieniu decyzji organ administracji wskazał, iż podstawą stwierdzenia choroby zawodowej była dokumentacja rejestrująca przebieg pracy zawodowej oraz orzeczenie lekarskie nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej wystawione w dniu [...] przez Przychodnię Konsultacyjno – Diagnostyczną Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. Od powyższej decyzji A. Spółka Akcyjna z siedzibą w Z. wniosła odwołanie, wskazując w uzasadnieniu, że organ I instancji rozpatrując sprawę przyjął, iż jedynym miejscem, w którym J. K. mógł być narażony na kontakt z włóknami azbestu, czyli czynnikiem rakotwórczym, będący przyczyną zaistnienia schorzenia, było jego ostatnie miejsce zatrudnienia. Nie wzięto pod uwagę pierwszego miejsca pracy, którym była Lokomotywownia Pozaklasowa Z. gdzie J. K. był zatrudniony w latach 1984 - 1987 na stanowisku rzemieślnika specjalisty, starszego rzemieślnika i młodszego maszynisty. Biorąc natomiast pod uwagę okres inkubacji tego rodzaju nowotworu (do kilkudziesięciu lat), zdaniem Spółki najbardziej prawdopodobne jest, że J. K. nabył chorobę będąc zatrudnionym u poprzedniego pracodawcy, przed podjęciem zatrudnienia w B. S.A. Orzekając w niniejszej sprawie organ administracji powinien uwzględnić również miejsce zamieszkania J. K., (środowisko wiejskie), w którym odsetek pokryć dachowych z eternitu był i jest znaczny, co przy etiologii międzybłoniaka zarówno zawodowej, jak i środowiskowej winno zostać poddane ocenie organu. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż analiza przebiegu zatrudnienia i narażenia zawodowego wykazała, iż w okresie od dnia 3 września 1984 roku do dnia 16 listopada 1987 roku J. K. był zatrudniony w PKP Lokomotywownia Pozaklasowa Z., na stanowisku rzemieślnika specjalisty, starszego rzemieślnika i młodszego maszynisty. Od dnia 23 listopada 1987 roku do dnia 30 grudnia 2007 roku był zatrudniony w "A." S.A. w Z., najpierw jako wydawca (przez 2,5 miesiąca), a następnie, jako operator przepompowni asfaltu na wydziale papy. W dniu 30 grudnia 2007 roku J. K. przeszedł na rentę chorobową. Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne organ odwoławczy wskazał, iż podstawą decyzji organu I instancji stwierdzającej chorobę zawodową J. K. była dokumentacja rejestrująca przebieg pracy zawodowej i orzeczenie lekarskie uprawnionej do orzekania w sprawach chorób zawodowych jednostki orzeczniczej, która rozpoznała w zaistniałym schorzeniu nowotwór złośliwy -międzybłoniak opłucnej, powstały w następstwie działania czynnika szkodliwego występującego w środowisku pracy, jakim był pył azbestu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Sanitarnego podkreślił, iż zasadniczym miejscem zatrudnienia J. K. w "A." S.A. była strefa obsługi urządzeń przesyłowych produktu w obiekcie przepompowni asfaltu, ale brał on również udział podczas okresowych zimowych przerw produkcyjnych w czynnościach remontowo - naprawczych pomieszczeń, instalacji technologicznych lub likwidacjach skutków awarii rurociągu przesyłowego oleju grzewczego, podczas których mógł być doraźnie narażony na włókna azbestu. Włókna te mogły pochodzić z wyrobów budowlanych - płyt azbestowo - cementowych falistych, płaskich i innych, a także izolacyjnych - sznura azbestowego, które to wyroby zawierały w swoim składzie azbest w ilości 10 - 16% i były używane w budownictwie w latach 70 - tych ubiegłego wieku. Analiza poprzedniego miejsca zatrudnienia, zdaniem organu odwoławczego również nie wyklucza narażenia na działanie czynnika szkodliwego środowisku pracy, jakim jest azbest. Będąc natomiast zatrudnionym w okresie od dnia 3 września 1984 roku do dnia 8 stycznia 1985 roku (4 miesiące) w Lokomotywowni PKP Z. na stanowisku rzemieślnik - ślusarz elektrycznych pojazdów trakcyjnych w Oddziale Napraw Lokomotyw prawdopodobne jest, że J. K. brał udział w naprawach, konserwacji, obsłudze bieżącej, przeglądach eksploatacyjnych itp. pojazdów trakcyjnych. Narażenie na azbest występowało wówczas, jak i obecnie podczas wymiany komór gaszeniowych styczników wysokiego napięcia w pojazdach trakcyjnych, termoizolacji i izolacji elektrycznych urządzeń grzewczych w elektrowozach. Azbest stosowano również w tkaninach wygłuszających hałas w elektrowozach. Rozpoznane zatem u J. K. schorzenie niewątpliwie ma związek przyczynowo - skutkowy z występującym w środowisku pracy narażeniem na azbest, wywołującym międzybłoniaki opłucnej i otrzewnej. W sytuacji zaś, gdy z wydanego orzeczenia lekarskiego wynika, iż stwierdzony nowotwór złośliwy (międzybłoniak opłucnej) jest następstwem narażenia zawodowego na pył azbestu, należało przyjąć, że sprawa została przez organ I instancji należycie wyjaśniona i prawidłowo rozpatrzona. Organ odwoławczy podkreślił, że okres latencji stwierdzonego u J. K. nowotworu jest długi, wynosi od kilkunastu do kilkudziesięciu lat, a dokładne ustalenie początkowego momentu w odniesieniu do całego procesu chorobowego jest praktycznie niemożliwe. Okres latencji choroby może bowiem odpowiadać zarówno pracy w Lokomotywowni PKP, jak i pracy w "A." S.A. Na tle rozpoznawanej sprawy, jak podkreślił organ, konieczne jest również zaznaczenie, że nie istnieje granica stężenia włókien azbestu we wdychanym powietrzu, która by gwarantowała całkowite bezpieczeństwo oraz bezpieczną granicę wyznaczającą czas pracy w narażeniu na azbest. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez Spółkę w odwołaniu dotyczących miejsca zamieszkania J. K. organ administracji przyznał, że eternit, czyli płyty faliste azbestowo - cementowe o zawartości od 10 do 13% azbestu były używane do pokrywania dachów. Same jednak pokrycie dachu eternitem nie stanowi zagrożenia dla zdrowia ludzi. Narażenie na azbest występuje podczas wykonywania prac demontażowych, których jak wynika z dokumentacji sprawy J. K. nigdy nie wykonywał. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Spółka podtrzymała zarzut nierozpoznania istoty sprawy, przyjęcia za udowodnione twierdzeń J. K. bez ich rzetelnej weryfikacji i nieprzeprowadzenia analizy potencjalnego istnienia pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na wystąpienie schorzenia. Wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż orzekające w sprawie organy przyjęły , że istnieje jedynie niewielkie prawdopodobieństwo, że przyczyną stwierdzonej u J. K. choroby było zatrudnienie w A. S.A. Okres latencji nowotworu w postaci międzybłoniaka opłucnej przekracza natomiast z reguły okres 20 lat, osiągając od 30 do 40 lat, a jego krótsza inkubacja ma charakter nadzwyczajny i wyjątkowy, co powoduje, że istnienie związku przyczynowego pomiędzy zatrudnieniem w Spółce A., a rozpoznanym schorzeniem, jest w ocenie strony skarżącej nieprawidłowe. Zdaniem Spółki organy powinny oprzeć rozstrzygnięcie na wnikliwej analizie narażenia na szkodliwe oddziaływanie czynników występujących w środowisku pracy we wszystkich miejscach zatrudnienia J. K., uwzględniając przy tym aspekt środowiska tj. (miejsca zamieszkania), w którym pracownik zamieszkuje. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. W dniu 18 września 2008r. zmarł J. K. Następcy prawni A. K. i D. K. nie zajęli stanowiska w przedmiocie złożonej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji należy uwzględnić wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 roku w sprawie P 23/07 (Dz.U. Nr 116 poz.740). W wyroku tym Trybunał orzekł, iż zarówno art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy (w zakresie w jakim nie określa wytycznych dotyczących treści rozporządzenia), jak i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz.1115) są niezgodne z art. 92 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Równocześnie Trybunał orzekł, iż przepisy te tracą moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw. Wyrok Trybunału został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z dnia 2 lipca 2008 roku. W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny uznał, iż art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy, ani jego pozostałe przepisy nie zawierają jakichkolwiek wytycznych dotyczących treści aktu wykonawczego. Takich wytycznych nie można zrekonstruować również z treści innej ustawy, w tym zwłaszcza z obowiązującego w dacie wydania rozporządzenia Rady Ministrów art. 7 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 roku o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. Nr 30 z 1983 roku, poz.144 ze zm.) stanowiącego, że "za choroby zawodowe uprawniające do świadczeń przewidzianych w ustawie uważa się choroby określone przepisami wydanymi na podstawie art. 231 pkt 2 Kodeksu pracy" (obecnie art. 237 § 1 pkt 2 k.p.). Konsekwencją sformułowania takiego wniosku jest uznanie przez Trybunał niezgodności art. 237 § 1 pkt 2 i 3 k.p. z art. 92 ust.1 Konstytucji, przez to, że zawarte w nim upoważnienie do wydania rozporządzenia nie określa wytycznych dotyczących treści tego aktu. Powoduje to skutki także w stosunku do ściśle powiązanego z nim rozporządzenia Rady Ministrów, które – jako oparte na niekonstytucyjnej delegacji ustawowej – jest również niezgodne z Konstytucją. Zgodnie z treścią art. 190 ust.1 Konstytucji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. W myśl zaś art.190 ust. 3 Konstytucji orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Termin ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy, gdy chodzi o ustawę, a gdy chodzi o inny akt normatywny – dwunastu miesięcy. Wyrok Trybunału w sprawie P 23/07 został ogłoszony w dniu 2 lipca 2008 roku i z tym dniem wszedł on w życie. Od dnia 2 lipca 2008 roku rozpoczął zatem bieg dwunastomiesięczny termin, po upływie którego tracą moc art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku. Utrata mocy obowiązującej wymienionych przepisów nastąpiło więc w dniu 2 lipca 2009 roku. Trybunał Konstytucyjny uzasadniając odroczenie utraty mocy obowiązującej niezgodnych z Konstytucją przepisów wskazał, iż "zakwestionowane w niniejszej sprawie przepisy są niezbędnym elementem porządku prawnego i służą realizacji istotnych uprawnień pracowniczych. Aby pozostawić ustawodawcy czas na przygotowanie koniecznych zmian legislacyjnych, a jednocześnie zapobiec powstaniu luki w prawie, uniemożliwiającej wydawanie decyzji w sprawach stwierdzenia chorób zawodowych, Trybunał postanowił odroczyć utratę mocy obowiązującej zaskarżonych przepisów. Wyznaczony przez Trybunał termin odroczenia powinien być wystarczający dla wprowadzenia w życie regulacji zgodnej z Konstytucją". W rozpoznawanej sprawie decyzje organów administracji zostały wydane na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku, które wyrokiem Trybunału zostało uznane za niekonstytucyjne. Należy zaznaczyć, iż w sytuacji gdy decyzja została wydana na podstawie aktu normatywnego, który został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą strona może żądać wznowienia postępowania administracyjnego (art.145a § 1 k.p.a.). Termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania wynosi 1 miesiąc od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału (art.145a § 2 k.p.a.). W sytuacji kiedy Trybunał orzekł inną niż dzień ogłoszenia orzeczenia, datę utraty mocy obowiązującej przepisu, to termin miesięczny, o którym mowa w art.145a § 2 k.p.a., biegnie od dnia utraty mocy kontrolowanego przepisu. W przypadku orzeczenia Trybunału z dnia 19 czerwca 2008 roku oznacza to, iż termin miesięczny do złożenia skargi o wznowienie postępowania administracyjnego rozpoczął bieg 3 lipca 2009 roku. Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest to, czy w sytuacji gdy Trybunał Konstytucyjny stwierdził niekonstytucyjność rozporządzenia, odraczając jednocześnie termin utraty mocy obowiązującej aktu, to sądy mogą odmówić stosowania niekonstytucyjnego aktu czy też winny go dalej stosować. W orzecznictwie sądowym wyrażany jest pogląd, iż w razie stwierdzenia przez Trybunał niezgodności przepisu rozporządzenia z Konstytucją sąd może odmówić zastosowania tego przepisu również w okresie odroczenia utraty mocy obowiązującej tego przepisu. Sądy mogą wówczas same zadecydować jakie przepisy należy zastosować kierując się dążeniem do zagwarantowania maksymalnego przestrzegania Konstytucji. W takich przypadkach należy brać pod uwagę przedmiot regulacji objętej niekonstytucyjnym przepisem, przyczyny naruszenia i znaczenie wartości konstytucyjnych naruszonych takim przepisem, powody dla których Trybunał odroczył termin utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu, a także okoliczności rozpoznawanej przez sąd sprawy i konsekwencje stosowania lub odmowy zastosowania niekonstytucyjnego przepisu. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2006r. w sprawie II OSK 1403/05 (Wokanda nr 5 z 2006r. poz.35) oraz Sąd Najwyższy w wyroku z 7 grudnia 2007r. w sprawie III CZP 125/07 (Lex nr 322105). Również w piśmiennictwie przyjmuje się pogląd, iż w przypadku określenia przez Trybunał Konstytucyjny innego terminu utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnego przepisu sądy mają możliwość, w okresie "odroczenia", odmowy stosowania przepisu niekonstytucyjnego. Pogląd taki wyraził Janusz Trzciński w glosie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2007r. w sprawie P 10/07 (Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego nr 1 z 2008 r.) oraz Janusz Trzciński i Roman Hauser w "Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego" (Wydawnictwo Lexis Nexis Warszawa 2008r. str. 70 i 85). Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych orzeczeniach oraz w wymienionych publikacjach. Zgodnie z treścią art. 178 ust.1 Konstytucji sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. W myśl zaś art. 4 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sędziowie sądów administracyjnych w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Z wymienionych przepisów wynika, iż w konkretnej sprawie sąd nie jest związany aktem wykonawczym. W każdej sprawie sąd bada, czy akt wykonawczy jest zgodny z Konstytucją i ustawą. W przypadku stwierdzenia niezgodności takiego aktu z Konstytucją lub ustawą sąd może odmówić jego zastosowania mimo jego obowiązywania. Należy bowiem odróżnić kwestię obowiązywania aktu prawnego od odmowy jego stosowania przez sąd. Kwestia zgodności przepisów rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 roku z Konstytucją została już rozstrzygnięta wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 23/07. Skoro kwestia niekonstytucyjności wymienionego rozporządzenia została już przesądzona orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, to sąd nie musi uzasadniać przyczyn niekonstytucyjności tego aktu prawnego. W niniejszej sprawie sąd odmówił zastosowania niezgodnego z Konstytucją rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002r. Sąd wziął przy tym pod uwagę przedmiot regulacji objętej niekonstytucyjnym przepisem, przyczyny naruszenia i znaczenie wartości konstytucyjnych naruszonych tymi przepisami, powody dla których Trybunał odroczył termin utraty mocy obowiązującej niekonstytucyjnych przepisów oraz okoliczności rozpoznawanej przez sąd sprawy i konsekwencje stosowania lub odmowy stosowania niekonstytucyjnych przepisów. Mając na uwadze wszystkie wymienione okoliczności sąd uznał, iż w niniejszej sprawie należy uwzględnić orzeczenie Trybunału i odmówić stosowania niekonstytucyjnych przepisów rozporządzenia z 30 lipca 2002r. mimo odroczenia terminu utraty ich mocy obowiązującej. W sytuacji bowiem gdy u J. K. stwierdzono schorzenie, które zostało uznane za chorobę zawodową na podstawie niekonstytucyjnych przepisów rozporządzenia należy odmówić zastosowania tych przepisów zaś sprawa dotycząca stwierdzenia czy cierpiał, bądź nie cierpiał na chorobę zawodową powinna zostać rozpoznana na podstawie przepisów, uchwalonych w zgodzie z Konstytucją RP tzn. na podstawie art.2351 Kodeksu pracy oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 105 poz.869). Rozpoznanie niniejszej sprawy na podstawie niekonstytucyjnych przepisów byłoby sprzeczne z regułami demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej. Pogląd, iż sprawy dotyczące stwierdzenia bądź odmowy stwierdzenia choroby zawodowej nie powinny być rozpoznawane na podstawie niekonstytucyjnych przepisów rozporządzenia z 30 lipca 2002r., mimo odroczenia terminu utraty mocy obowiązującej tego aktu prawnego, wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 listopada 2008r. w spr. II OSK 1435/08 (nie publikowany), z 24 lipca 2009r. w spr. II OSK 559/09 (nie publikowany), z 9 sierpnia 2009r. w spr. II OSK 875/09 (nie publikowany), z 13 listopada 2009r. w spr. II OSK 1229/09 (nie publikowany), z 21 maja 2009r. w spr. II OSK 187/09 (nie publikowany), z 11 maja 2009r. w spr. II OSK 115/09 (nie publikowany) i z 20 sierpnia 2009r. w spr. II OSK 843/09 (nie publikowany). Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w tych wyrokach. Reasumując sąd odmówił zastosowania w niniejszej sprawie niekonstytucyjnych przepisów rozporządzenia z 30 lipca 2002r. W związku z czym sąd nie dokonał merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji. Decyzja ta jak również poprzedzająca ją decyzja organu administracji I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1b.) ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia 24 lipca 2008r. Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.200 w związku z art.205 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd zasądził od organu administracji na rzecz strony skarżącej kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wobec tego, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.152 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Organy administracji prowadząc ponownie postępowanie administracyjne powinny rozpatrzyć sprawę na podstawie nowych przepisów prawnych a mianowicie art.2351 Kodeksu pracy oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 105 poz.869). a.ł.