II SA/Lu 149/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) Protokolant Referent Justyna Kłosowska-Pietrynko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2025 r. sprawy ze skargi R[...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 17 stycznia 2025 r. znak: SKO.41/3683/SD/2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia 17 stycznia 2025 r. znak: SKO.41/3683/SD/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, po rozpatrzeniu wniosku R. w L. (dalej także jako "skarżący" lub "R."), odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Cyców z dnia 20 maja 2021 r. znak Gk.6220.8.2020MG, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia 20 maja 2021 r. Wójt Gminy Cyców, na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (aktualny t.j. - Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm., dalej jako "u.u.i.ś."), po rozpatrzeniu wniosku K. S. (dalej także jako "inwestor" lub "uczestnik postępowania"), stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na "Eksploatacji złoża torfu "N. I", położonego w miejscowości S., gmina C., powiat łęczyński, województwo lubelskie. Wystąpieniem z dnia 6 września 2024 r. R., na podstawie art. 76 ust. 1 i ust. 8 u.u.i.ś., zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta Gminy Cyców z dnia 20 maja 2021 r. R. wskazał, że w dniu 2 czerwca 2021 r. skierował do Kolegium wystąpienie zawierające wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia 20 maja 2021 r. W uprzednim wystąpieniu powołał się m.in. na okoliczność, iż w postępowaniu poprzedzającym kwestionowaną decyzję, po dokonaniu analizy Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (dalej także jako "KIP"), postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2001 r. R. wyraził opinię, iż zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 66 u.u.i.ś., zawierającego szczegółowe dane dotyczące występowania fauny i flory na terenie objętym inwestycją. Tymczasem w decyzji z dnia 20 maja 2021 r. Wójt stwierdził, że "realizacja nie stanowi zagrożenia dla rzadkich gatunków fauny i flory" oraz że "na terenie objętym inwestycją oraz w jego pobliży nie występują rzadkie gatunki zwierząt i roślin zagrożone wyginięciem", a także zawarł szereg stwierdzeń dotyczących braku wpływu inwestycji na obszar Natura 2000, które to stwierdzenia – zdaniem R. – nie zostały oparte na jakichkolwiek analizach. Skarżący wyjaśnił, że w odpowiedzi na poprzednie wystąpienie otrzymał w dniu 13 lipca 2021 r. pismo Prezesa SKO w Lublinie informujące, że Kolegium nie znajduje podstaw do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 20 maja 2021 r. Ponawiając wniosek o stwierdzenie nieważności powyższego rozstrzygnięcia skarżący powołał się na ustalenia dokonana podczas kontroli przeprowadzonej przez pracowników R. w dniu 29 kwietnia 2024 r., na podstawie art. 123 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (aktualny t.j. - Dz. U. z 2024 r. poz. 1478 ze zm., dalej jako "u.o.p."). Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przepisów z zakresu ochrony przyrody w trakcie gospodarczego wykorzystania zasobów i składników przyrody, związanego z eksploatacją złoża torfu N. I w obrębie działki nr [...] (obecnie działka nr [...]), położonej w miejscowości N., gmina C. Oględziny istniejącej części torfowiska potwierdziły występowanie w jego obrębie gatunków roślin wymienionych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (Dz. U. z 2014 r. poz. 1409, dalej jako "rozporządzenie w sprawie ochrony gatunkowej roślin"). Skarżący wskazał, że skład gatunkowy roślin bezsprzecznie pozwala zakwalifikować przedmiotowe torfowisko do siedliska przyrodniczego 7230, Górskie i nizinne torfowiska zasadowe o charakterze młak, turzycowisk i mechowisk, wymienionego w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 13 kwietnia 2010 r. w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, a także kryteriów wyboru obszarów kwalifikujących się do uznania lub wyznaczenia jako obszary Natura 2000 (Dz. U. z 2014 r. poz. 1713). Powyższe daje podstawy do stwierdzenia, że dołączona do wniosku Karta Informacyjna Przedsięwzięcia, będąca podstawą przedmiotowej decyzji i uznana przez Wójta Gminy Cyców - wbrew stanowisku organu opiniującego - za dokument wystarczający do stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jest dokumentem, który w swej treści zawiera informacje niezgodne z prawdą. Skarżący zaznaczył, że z uwagi na stwierdzone rażące rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a informacjami zawartymi w KIP, Prokuratura Rejonowa prowadzi śledztwo w sprawie dokonanego zniszczenia i uszkodzenia roślin i siedlisk zwierząt podlegających ochronie gatunkowej oraz poświadczenia nieprawdy w ww. dokumencie. W ocenie R., z punktu widzenia procesowego podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiotowym przypadku stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w związku z konkretnym przepisem prawa materialnego, którego przepisy zostały naruszone, tj. niezastosowaniem art. 63 ust 1 u.u.i.ś. Podstawę prawną stanowi również art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Przy piśmie z dnia 5 grudnia 2024 r. R. przekazał do Kolegium dokumenty będące podstawą jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, w tym protokół kontroli z dnia 29 kwietnia 2024 r. wraz ze sporządzoną dokumentacją fotograficzną, zawiadomienie złożone do Prokuratury Rejonowej, a także postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji nakładającej obowiązek przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2187). W złożonych w toku postępowania pismach z: 30 października 2024 r., 27 listopada 2024 r., 27 grudnia 2024 r. i 2 stycznia 2025 r., K. S. wniósł o nieuwzględnienie wniosku R. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Cyców z dnia 20 maja 2021 r. W ocenie inwestora, decyzja ta jest prawidłowa i nie narusza prawa. Jednocześnie inwestor zakwestionował ustalenia zawarte w protokole kontroli z dnia 29 kwietnia 2024 r. podnosząc, że podważanie ustaleń w zawartych w spornej decyzji mogłoby nastąpić wyłącznie poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych sporządzonej przez specjalistów dysponujących wiedzą fachową. Zdaniem inwestora, ww. protokół nie jest wystarczającym dowodem dla stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 20 maja 2021 r. Rozpatrując wniosek Kolegium na wstępie wyjaśniło, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., nie podlegają wykładni rozszerzającej i powinny być interpretowane ściśle Przesłankę stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. może stanowić nie jakiekolwiek naruszenie prawa przez organ orzekający w sprawie, lecz wyłącznie naruszenie rażące. W judykaturze oraz w doktrynie utrwaliło się stanowisko, iż rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne (J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienia rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym, Państwo i Prawo, 1986 nr 1, s. 69 i n.). Można zatem mówić o nim tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (wyrok NSA z 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997, nr 2, s. 26). Oznacza to, iż rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości (wyrok NSA z dnia 13 lipca 2001 r., III SA 1110/00, CBOSA). Przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie zawęża rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w tym przepisie, do uregulowań materialnoprawnych i nie wyklucza wobec tego przypisania decyzji wady nieważności w przypadku ujawnienia rażącego naruszenia przepisów proceduralnych, jeśli to naruszenie pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy (vide wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1514/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26, maja 2008 r., sygn. akt. IV SA/Wa 591/08). Kolegium dostrzegło, że z dniem 16 października 2023 r. znowelizowano u.u.i.ś., wprowadzając nowy przepis art. 77 ust. 10, zgodnie z którym postanowienie, o którym mowa w ust. 3, wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W dacie wydania spornej decyzji, tj. w dniu 20 maja 2021 r., postanowienie R. z dnia 12 kwietnia 2021 r. o istnieniu konieczności sporządzenia raportu, nie miało jednak charakteru wiążącego dla organu prowadzącego postępowanie. W ocenie Kolegium, sam fakt sprzeczności decyzji środowiskowej z uzgodnieniem zawartym w ww. postanowieniu R., nie świadczył o rażącym naruszenie prawa w decyzji, gdyż przepis art. 77 ust. 10 u.u.i.ś. został wprowadzony do obrotu prawnego już po wydaniu kwestionowanej decyzji. Odnosząc się do argumentów R. odwołujących się do ustaleń poczynionych podczas kontroli z dnia 29 kwietnia 2024 r., Kolegium wyjaśniło, że w postępowaniu nieważnościowym nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego właściwego dla postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Gromadzenie nowych dowodów po zakończeniu postępowania ostateczną decyzją przeczy funkcji przepisu art. 156 k.p.a., jak i narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego ustanowioną w art. 15 k.p.a. oraz zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Gromadzenie nowych dowodów byłoby możliwe wyłącznie po wznowieniu postępowania w sprawie. Stwierdzenie nieważności decyzji jest zaś możliwe wówczas, gdy w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w dacie wydania decyzji, można stwierdzić, że decyzja rażąco narusza przepisy prawa. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie sytuacja taka nie zaistniała. Kolegium stwierdziło, że niewątpliwie w treści decyzji z dnia 20 maja 2021 r. organ pominął merytoryczne stanowisko R. zawarte w postanowieniu z dnia 12 kwietnia 2021 r., wskazujące na konieczność dokonania szczegółowych ustaleń faktycznych (ujętych w raport) celem zweryfikowania twierdzeń zawartych w KIP. Wójt Gminy Cyców nie podzielił stanowiska R., uznając treść KIP za wystarczającą i wiarygodną. Zdaniem organu nieważnościowego, sformułowana we wniosku o stwierdzenie nieważności ocena o niepełności materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, czy też ocena o potrzebie zgromadzenia dodatkowego materiału dowodowego, nie stanowią jednak o rażącym naruszeniu prawa w decyzji. Nie stanowi o tym również przyznanie waloru wiarygodności lakonicznym stwierdzeniom zawartym w KIP. Powyższe wady mogłyby zostać wyeliminowane w toku zwyczajnego postępowania dwuinstancyjnego - w sytuacji podniesienia zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. Okoliczność, że materiał dowodowy w zakresie treści KIP budził wątpliwości, czy nawet prawdopodobnie nie odpowiadał stanowi faktycznemu, zdaniem Kolegium, nie jest wystarczająca do stwierdzenia nieważności decyzji. Brak jest bowiem dowodów, że w dacie wydania decyzji stan faktyczny na terenie przedsięwzięcia nie odpowiadał treści KIP. W postępowaniu w sprawie nieważności nie jest zaś możliwe przeprowadzenie nowego postępowania dowodowego. Z kolei niedopuszczalne byłoby stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania na kryteriach stricte ocennych. Podsumowując Kolegium wskazało, że stanowisko przedstawione we wniosku oraz przedłożona przez R. dokumentacja nie uzasadniają stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Cyców, jako rażąco naruszającej przepisy prawa. Organ dodał, że nie dostrzegł również żadnych innych przesłanek umożliwiających stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. Decyzja została wydana bez naruszenia przepisów o właściwości i w oparciu o prawidłową podstawę prawną. W sprawie nie wydano poprzednio innej decyzji ostatecznej ani nie załatwiono sprawy milcząco; decyzja nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Nie zaistniała też przesłanka niewykonalności decyzji, zaś w razie jej wykonania nie wywołałaby ona czynu zagrożonego karą. Ponadto decyzja nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Kolegium. W treści skargi sfomułował następujące zarzuty wobec zaskarżonej decyzji: 1) błąd w ustaleniach faktycznych sprowadzający się do mylnego przyjęcia, że w istniejącym stanie faktycznym nie zaistniały przesłanki pozwalające na stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji na podstawie "art. 156 § 2" k.p.a.; 2) "art. 134 § 1" k.p.a. poprzez nieuwzględnienie całokształtu okoliczności faktycznych oraz prawnych aspektów sprawy, w szczególności poprzez uznanie, że nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Cyców stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pomimo rażącego naruszenia przez Wójta| Gminy Cyców przepisów: - art. 77 § 1 oraz 7 k.p.a., poprzez niedokładne i nierzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przedstawienia wszystkich istotnych faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, - art. 80 k.p.a. poprzez swobodną ocenę materiału dowodowego, niemającą odzwierciedlenia w całości materiału dowodowego jak i stanie faktycznym, co skutkowało naruszeniem art. 63 ust 1, a w konsekwencji odstąpieniem od przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko, pomimo istnienia uzasadnionych przesłanek jej sporządzenia. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Cyców z dnia 20 maja 2021 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu skargi R. ponownie przedstawił argumenty świadczące – w jego ocenie – o wadliwości decyzji Wójta Gminy Cyców w stopniu dającym podstawy do stwierdzenia jej nieważności. Podniósł, że kontrola przeprowadzona w dniu 29 kwietnia 2024 r. ujawniła rażące rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a treścią KIP, która stanowiła jedyny dowód, jaki organ pierwszej instancji wziął pod uwag, pomijając opinię wydaną w tym postępowaniu przez R. W ocenie skarżącego, zaniechania Wójta w zakresie pełnego wyjaśnienia sprawy, które jest niezbędne dla oceny zasadności zastosowania art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., skutkowały naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy. Oczywistość naruszenia prawa ma natomiast miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub nałożono obowiązki, lub też odmówiono ich nadania (nałożenia). Ponadto przy wykładni pojęcia "rażące naruszenie prawa" należy brać pod uwagę skutki tego naruszenia - jeżeli są ona "niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności", to dane naruszenie jest "rażącym naruszeniem prawa". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 22 kwietnia 2025 r. uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Inwestor podzielił stanowisko Kolegium wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż w toku postępowania nieważnościowego nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego właściwego dla postepowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, w konsekwencji czego nie jest uzasadnione powoływanie się przez R. na ustalenia protokołu kontroli z dnia 29 kwietnia 2024 r. Ponadto podniósł, że wbrew twierdzeniem R., Karta Informacyjna Przedsięwzięcia została sporządzona zgodnie z wymogami u.u.i.ś., zaś opinia R. wydana w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 20 maja 2021 r., nie wskazywała w żadnym swym fragmencie, jakoby na terenie przedsięwzięcia występowały jakiekolwiek gatunki chronione roślin lub zwierząt. W ocenie inwestora, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie nie dopuściło się zarzuconego w skardze naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Z kolei zarzut skargi wskazujący na naruszenie "art. 134 § 1" k.p.a. inwestor ocenił jako nieprawidłowo sformułowany. W piśmie procesowym z dnia 20 maja 2025 r. R. podtrzymał skargę oraz zawarte w niej wnioski. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje jedynie wówczas, gdy dokonywana przez sąd kontrola jego legalności wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postepowania administracyjnego bądź kwalifikowane naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w stopniu dającym podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przypomnieć dla porządku należy, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku rozpatrzenia wystąpienia R. z dnia 6 września 2024 r., którego przedmiotem było żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Cyców z dnia 20 maja 2021 r., stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na "Eksploatacji złoża torfu "N. I", położonego w miejscowości S., gmina C., powiat łęczyński, województwo lubelskie. Materialnoprawna podstawę kwestionowanej przez R. decyzji Wójta Gminy Cyców stanowiły przepisu u.u.i.ś. Stosownie do art. 71 u.u.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2). W myśl zaś art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wskazane w tym przepisie kryteria. Postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 1, wydaje się po zasięgnięciu opinii (m.in.) regionalnego dyrektora ochrony środowiska (art. 64 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.). Ponadto, w myśl art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Art. 84 u.u.i.ś. stanowi natomiast, że w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a (ust. 1). W decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c (ust. 1a). Z kolei przepis art. 76 ust. 1 u.u.i.ś. przewiduje, iż w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w sprawach dotyczących wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez organy, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 2-4, lub organy wyższego stopnia w stosunku do tych organów, właściwy regionalny dyrektor ochrony środowiska kieruje wystąpienie, którego treścią może być w szczególności wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji. W myśl ust. 8 tego artykułu, w sprawach, o których mowa w ust. 1, właściwemu regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska oraz Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska przysługują prawa strony w postępowaniu administracyjnym lub postępowaniu przed sądem administracyjnym. Z przytoczonego brzmienia art. 76 ust. 1 i 8 u.u.i.ś. wynika, że regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska – niezależnie od powierzonej mu w postępowaniu w sprawie decyzji środowiskowej roli organu opiniującego w zakresie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 64 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś), a także roli organu uzgadniającego warunki realizacji przedsięwzięcia w przypadku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś.) – ustawodawca przyznał także uprawnienie do formułowania wystąpień, których treścią może być w szczególności wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W postępowaniu wszczętym na skutek takiego wystąpienia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska przysługuje status strony. W związku z powyższym nie budzi wątpliwości, że R. posiadał zarówno legitymację do skutecznego zainicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Cyców z dnia 20 maja 2021 r., jak i legitymację do zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie wydanej w tym postępowaniu nadzwyczajnym. Rozpoznając wniesioną przez R. skargę Sąd nie znalazł jednak podstaw do jej uwzględnienia. Jako prawidłowe należy bowiem ocenić stanowisko Kolegium, wedle którego sporna decyzja Wójta Gminy Cyców nie jest obarczona wadami, które mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Wyjaśnić należy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją procesową tworzącą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji ostatecznych, w ramach wyjątku od zasady stabilności decyzji. Postępowanie w tym trybie jest nowym postępowaniem w sprawie, wszczynanym w trybie art. 157 k.p.a. Nie może być zatem traktowane jako ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej kontrolowaną w tym trybie decyzją ostateczną. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie ocena kontrolowanej decyzji pod kątem ustalenia, czy jest ona dotknięta którąkolwiek z wad kwalifikowanych określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Ewentualne niekwalifikowane wady prawne, niewymienione w powyższym katalogu, które nie zostały usunięte w administracyjnym toku instancji postępowania zwyczajnego, nie mogą być brane pod uwagę w postępowaniu nieważnościowym. Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Cyców z dnia 20 maja 2021 r., powołując się przede wszystkim na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., tj. zarzucając tej decyzji rażące naruszenie prawa. Dodatkowo w swym wystąpieniu R. wskazał, że podstawę do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji stanowi również art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Zasadnicze argumenty R. przedstawione na poparcie przesłanki rażącego naruszenia prawa sprowadzają się do zarzutów wobec postępowania dowodowego Wójta Gminy Cyców poprzedzającego wydanie spornej decyzji. W tym zakresie R. podniósł, że organ pierwszej instancji wadliwie przyznał wartość dowodową przedstawionej przez inwestora Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, pomijając opinię R. wskazującą na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wyrażoną w drodze postanowienia z dnia 12 kwietnia 2021 r. wydanego na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. W ocenie skarżącego, Wójt Gminy Cyców rażąco naruszył w ten sposób przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w konsekwencji – błędnie stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia – rażąco naruszył też art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Przy czym na potwierdzenie stanowiska, iż Karta Informacyjna Przedsięwzięcia, na której oparł się organ pierwszej instancji wydając kwestionowaną decyzję z dnia 20 maja 2021 r., zawierała informacje sprzeczne ze stanem faktycznym, R. powołał się na ustalenia kontroli z dnia 29 kwietnia 2024 r. przeprowadzonej w trybie art. 123 u.o.p. Wskazał, że podczas tej kontroli stwierdzono, iż na terenie objętym inwestycją występuje szereg określonych gatunków chronionych roślin, objętych odpowiednio ochroną ścisłą lub częściową, wymienionych w rozporządzeniu w sprawie ochrony gatunkowej roślin. Sąd podziela stanowisko Kolegium, iż powyższe zarzuty R. wobec decyzji z dnia 20 maja 2021 r., nie dają podstaw do przypisania przedmiotowemu rozstrzygnięciu kwalifikowanej wady w postaci rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie poglądem rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy treść rozstrzygnięcia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa będzie miało więc miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. Przedmiotowa wada kwalifikowana jest zatem z reguły wyrazem ewidentnego, oczywistego błędu w interpretacji prawa i ma miejsce wtedy, gdy stwierdzone naruszenie jest znaczenie większej wagi aniżeli stabilność ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracji (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, publ. ONSA 1993/1/23; z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, LEX nr 746680; z dnia 22 lutego 2013 r., II GSK 2098/11, LEX nr 1511171; z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1107/11, LEX nr 1228463). Decyzja administracyjna może zatem zostać uznana za wydaną z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji. Podkreślić przy tym trzeba, że nawet naruszenie przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym - jeżeli nie ma cech rażącego naruszenia prawa. Nie jest więc dopuszczalne kwalifikowanie wypadków zwykłego naruszenia prawa jako naruszenie rażące (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 stycznia 2013 r. II SA/Łd 1065/12, LEX nr 1298648). Co więcej, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie można również powoływać się na podstawy wznowienia postępowania. Nie jest bowiem dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 1999 r., sygn. akt II SA/Gd 1704/97, LEX nr 44092). Podkreślenia także wymaga, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, w tym z przesłanka rażącego naruszenia prawa, mają co do zasady charakter materialnoprawny, a więc nie są związane z postępowaniem, w którym wydano decyzję, ale wynikają z samej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA 339/98, LEX nr 44548; wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt II SA 1241/98 "Jurysta" 1998, nr 12, s. 27; wyrok NSA z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt II SA 1079/98, LEX nr 41821; wyrok NSA z dnia 8 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1646/97, LEX nr 48679; wyrok NSA z dnia 7 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 4078/18, LEX nr 3036910). W orzecznictwie dopuszcza się możliwość wyprowadzenia rażącego naruszenia prawa z przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. jedynie w wyjątkowych sytuacjach, tj. wówczas, gdy wskutek naruszenia tych przepisów procesowych doszło do zastosowania normy prawa materialnego do stanu faktycznego niezapisanego w hipotetycznym stanie faktycznym tej normy. Natomiast za niedopuszczalne uznaje się wyprowadzanie rażącego naruszenia prawa z różnicy w ocenie dowodów, która oparta jest na zasadzie swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji za niedopuszczalne w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uznaje się prowadzenie nowych dowodów, albowiem byłoby to sprzeczne z zasadą ogólna trwałości decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 363/10, LEX nr 745223; z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1358/10, LEX nr 746485). W postępowaniu dowodowym w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo więc dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 568/19, LEX nr 3027350). W świetle powyższych uwag zasadnie Kolegium uznało, iż nie jest możliwe w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 maja 2021 r. skuteczne zakwestionowanie prawidłowości dokonanej w tej decyzji oceny materiału dowodowego w oparciu o nowe dowody. Tym samym treść powołanego przez R. protokołu kontroli z dnia 29 kwietnia 2024 r., nie może być podstawą do uznania, że ocena materiału dowodowego w postępowaniu zakończonym tą decyzją, w ramach której przyznano wartość dowodową przedstawionej przez inwestora Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, nosi cechy rażącego naruszania zasad określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Wzruszenie decyzji ostatecznej w oparciu o nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nieznane organowi w dacie wydania decyzji, możliwe jest wyłącznie w ramach wznowienia postępowania, w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jak już wyżej wskazano, nie jest natomiast dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Za uznaniem, że przyznanie przez Wójta Gminy Cyców wartości dowodowej Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia i stwierdzenie na podstawie tego dokumentu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowiska, nie może nadto przemawiać okoliczność, iż skarżący skierował do Prokuratury Rejonowej zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez autora KIP poprzez poświadczenie w tym dokumencie nieprawdy co do występowania na terenie inwestycji rzadkich gatunków fauny i flory. Sam fakt złożenia takiego zawiadomienia nie jest wystarczający dla uznania, że dane zawarte w KIP były na tyle sprzeczne ze stanem faktycznym, iż uznanie tego dokumentu za miarodajny dowód dla stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowi o rażącym naruszeniu ww. przepisów postępowania. Ponadto, nawet gdyby doszło do potwierdzenia stosownym wyrokiem sądu (karnego), że przy sporządzaniu KIP popełniono przestępstwo, okoliczność ta również mogłaby stanowić jedynie podstawę do wznowienia postepowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 20 maja 2021 r. (art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.), nie zaś podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Podstawy do skutecznego zarzucenia decyzji z dnia 20 maja 2021 r. rażącego naruszenia prawa nie daje również okoliczność, iż decyzją tą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wbrew postanowieniu R. z dnia 12 kwietnia 2021 r., w którym wskazano na konieczność przeprowadzenia takiej oceny. Zauważyć w tym miejscu należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium błędnie uznało powyższe postanowienie, za uzgodnienie dokonane trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., podczas gdy postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś. Jak już wyżej wskazano, ten ostatni przepis nakłada obowiązek zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska przed podjęciem postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., a więc postanowienia w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie zaś z art. 64 ust. 3 u.u.i.ś. organy, o których mowa w ust. 1 i 1a, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zatem powyższe postanowienie wyrażało jedynie opinię co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Opinii tej nie można mylić z uzgodnieniem, o którym mowa w art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., które dokonywane jest w późniejszym etapie postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań, w sprawach, w których przeprowadzana jest ocena odziaływania na środowisko, a jego przedmiotem są już same warunki realizacji przedsięwzięcia. Niezależnie od powyższego błędu w zakresie dokonanej w zaskarżonej decyzji kwalifikacji powołanego wyżej postanowienia R. z dnia 12 kwietnia 2021 r., co do zasady prawidłowe jest stanowisko Kolegium, iż postanowienie to nie było wiążące dla Wójta Gminy Cyców. O ile organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zobowiązany do zasięgnięcia opinii, o których mowa w art. 64 ust. 3 u.u.i.ś. (w tym opinii R. – ust. 1 pkt 1), to tymi opiniami nie jest związany, lecz do niego należy ostateczna ocena, w oparciu o te opinie oraz wskazane w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. kryteria selekcji, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też nie ma takiej konieczności. Opinia jest najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji publicznej i nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego postanowienie w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 810/17, LEX nr 2418384). Opinia taka podlega ocenie organu orzekającego jako jeden z dowodów. Zatem okoliczność, iż wydając sporną decyzję z dnia 20 maja 2021 r. Wójt Gminy Cyców nie uwzględnił opinii R. z dnia 12 kwietnia 2021 r. wskazującej na konieczność przeprowadzenia w przedmiotowej sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sama w sobie również nie daje podstaw do uznania tej decyzji za rażąco naruszającą prawo, skoro w ramach swobodnej oceny dowodów organ pierwszej instancji był uprawniony do przyjęcia stanowiska odmiennego od tej opinii. Zastosowania sankcji nieważności nie można natomiast wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organ orzekający w sprawie oparł ustalenie stanu faktycznego. Jak już wyżej wskazano, wyprowadzenie rażącego naruszenia prawa z przepisów postępowania regulujących ocenę dowodów, jest możliwe wyłącznie w przypadku ustalenia, że wskutek wadliwej oceny dowodów w sprawie zastosowano normę prawa materialnego do stanu faktycznego niezapisanego w hipotetycznym stanie faktycznym tej normy (tak NSA w wyroku z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1358/10). Taka sytuacja nie miała miejsca w analizowanej sprawie. Oceny dowodów (KIP i opinii R.) dokonana przez Wójta Gminy Cyców w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 20 maja 2021 r., skutkowała zastosowaniem art. 84 u.u.i.ś. Przepis ten przewiduje natomiast możliwość stwierdzenia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w przypadkach, gdy przeprowadzenie takiej oceny nie jest obligatoryjne, a więc w sprawach, których przedmiotem jest przedsięwzięcie mogące jedynie potencjalnie (a nie zawsze) znacząco oddziaływać na środowisko (art. 63 ust. 1 u.u.i.ś.). Bezsporne natomiast w niniejszej sprawie pozostaje, że objęte decyzją z dnia 20 maja 2021 r. przedsięwzięcie pn. "Eksploatacji złoża torfu "N.I", zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie jest zaliczane do przedsięwzięć (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.), nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, lecz właśnie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 40 tego rozporządzenia), a zatem należy do przedsięwzięć objętych hipotetycznym stanem faktycznym normy art. 84 u.u.i.ś. Dodać wypada, że w analizowanej sprawie nie budzi też wątpliwości spełnienie warunku wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określonego w art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., tj. warunku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedsięwzięcie polegające na eksploatacji złoża torfu, objęte decyzją z dnia 20 maja 2021 r., zostało bowiem zaprojektowane na terenie, który zgodnie z postanowieniami uchwały nr XIX/183/21 Rady Gminy Cyców z dnia 9 lutego 2021 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Cyców – etap I dla fragmentu miejscowości N. (Dz. Urz. Woj. Lubel. z dnia 24 lutego 2021 r., poz. 898), został przeznaczony pod eksploatację powierzchniową złóż kopalin. Resumując, jako prawidłowe należy ocenić stanowisko Kolegium, iż ocena materiału dowodowego, która legła u podstaw stwierdzenia przez Wójta Gminy Cyców decyzją z dnia 20 maja 2021 r. braku potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko - nawet, gdyby uznać ją za wadliwą w świetle nowych dowodów powołanych w wystąpieniu R. (tj. wyników kontroli z dnia 29 kwietnia 2024 r.) - nie może stanowić podstawy do przypisania ww. decyzji wady rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zastrzeżeń Sadu nie budzi również dokonana przez Kolegium ocena ww. decyzji pod kątem wystąpienia pozostałych, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. wad nieważnościowych. W szczególności zgodzić należy się ze stwierdzeniem braku podstaw do przypisania spornej decyzji wady z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. na którą dodatkowo, obok wady rażącego naruszenia prawa, powołał się R. w swym wystąpieniu. Wyjaśnić należy, że przepis art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. obejmuje wyłącznie sytuacje, w której samo podjęcie czynności wykonawczych realizowałoby znamiona czynu zabronionego pod groźbą kary, nie zaś sytuacje, w której wykonanie decyzji mogłoby dopiero pociągać za sobą dalsze zdarzenia, które realizacje takich znamion mogłoby stanowić (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 733/21, LEX nr 3267854). O zaistnieniu tej przesłanki nie może więc świadczyć twierdzenie, iż wskutek realizacji spornego przedsięwzięcia może dojść do zniszczenia i uszkodzenia roślin i siedlisk zwierząt podlegających ochronie gatunkowej, ze spowodowaniem znacznej szkody, tj. do czynu z art. 181 § 3 Kodeksu karnego, skoro samo przedsięwzięcie, do realizacji którego (po uzyskaniu stosownej koncesji) uprawnia inwestora sporna decyzja z dnia 20 maja 2021 r., nie wypełnia znamion czynu zabronionego. Z tych względów orzeczoną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy Cyców z dnia 20 maja 2021 r., uznać należy za prawidłową, a wobec tego skarga podlegała oddaleniu, jako bezzasadna. Końcowo wskazać trzeba, że pomimo oddalenia skargi zgodnie z wnioskami organu i inwestora, na uwzględnienie nie zasługiwał wniosek uczestnika postępowania (inwestora) o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Należy bowiem zauważyć, że w przepisach art. 199-202 p.p.s.a., regulujących kwestie zwrotu kosztów postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, ustawodawca nie przewidział możliwości zwrotu kosztów na rzecz uczestnika postępowania na prawach strony, niezależnie od wyniku tego postępowania. Zwrot kosztów postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym możliwy jest wyłącznie na rzecz skarżącego i jedynie w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd, względnie przez organ w trybie autokontroli (por. postanowienie NSA z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 174/13, opubl. w CBOSA). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.