II SA/Ol 1214/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wszczęcie postępowania o zmianę zezwoleń oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z dnia 30 stycznia 2014 r. (data wpływu do organu 31 stycznia 2014 r.) "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: Spółka) przesłała do Dyrektora Izby Celnej informację o dokonaniu zmian w strukturze kapitału Spółki potwierdzonymi ostatecznymi decyzjami Ministra Finansów z 9 stycznia 2014r. nr "[...]" i Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 24 stycznia 2014 r. nr "[...]", wyrażających zgodę na taką zmianę, wnosząc o zmianę zezwoleń na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w powyższym zakresie. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2014 r., działający z upoważnienia Dyrektora Izby Celnej Naczelnik Wydziału Akcyzy i Gier, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany zezwoleń na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmian w strukturze kapitału zakładowego Spółki. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) zwanej dalej: o.p. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że "A" Sp. z o.o. posiadała zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa "[...]" wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzjami z dnia 11 grudnia 2008 r. nr "[...]" i z dnia 2 marca 2009 r. nr "[...]". Z dniem 31 października 2009 r., z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323, ze zm) organem właściwym do wydawania i zmiany zezwoleń na wskazaną działalność stał się dyrektor izby celnej. Podano wskazano, że decyzją z dnia 23 grudnia 2010 r., Dyrektor Izby Celnej cofnął w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej nr "[...]" z 11 grudnia 2008 r., od której to decyzji wniesione zostało odwołanie. Organ odwoławczy zawiesił postępowanie odwoławcze postanowieniem z 28 listopada 2012 r. do czasu wydania opinii przez jednostkę badająca urządzenia do gier. Wyjaśniono, że wniosek o zmianę posiadanego zezwolenia złożony został w momencie, kiedy zezwolenie zostało cofnięte nieostateczną decyzją wydaną w pierwszej instancji, a odwołanie nie zostało jeszcze rozpatrzone. W ocenie organu, jest on związany treścią wprowadzonej do obrotu prawnego decyzji organu I instancji, która nie została zmieniona czy uchylona w postępowaniu odwoławczym. Istnieje zatem formalna przeszkoda do procedowania w sprawie zmiany zezwolenia, gdyż Spółka nie legitymuje się już zezwoleniem na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Należało odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 o.p. Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: - naruszenie art. 165a Ordynacji podatkowej (dalej: o.p.) poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, pomimo braku istnienia faktycznych i prawnych przeszkód do wszczęcia postępowania; - naruszenie art. 212 w związku z art. 239a, art. 239e i art. 239g oraz art. 128 o.p. poprzez błędną systemową wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ jest związany wydaną przez siebie nieostateczną decyzją w sprawie cofnięcia zezwolenia, również w zakresie, w jakim cofnięcie nie wywołuje skutków prawnych; Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014 r., nr "[...]", na podstawie art. 216 i art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 o.p., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że poza sporem pozostaje okoliczność cofnięcia Spółce, decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 23 grudnia 2010 r., zezwolenia nr "[...]", na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Tym samym, w ocenie organu, Spółka nie posiada uprawnienia do ubiegania się o dokonanie zmian w tym zezwoleniu, gdyż byłoby ono pozbawione przedmiotu i nie służyło żadnemu celowi. Wyjaśniono, że zmiana decyzji jest możliwa tak długo, jak długo decyzja, która ma być zmieniona pozostaje w obrocie prawnym. Jeżeli decyzja została wyeliminowana, nie jest możliwe dokonanie jej zmiany. Przestał już bowiem istnieć, w znaczeniu materialnym, przedmiot postępowania o zmianę elementów administracyjnego stosunku prawnego. Odnosząc się do kwestii wykonalności nieostatecznej decyzji organu I instancji o cofnięciu zezwolenia organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja ta nie nakłada na stronę obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a zatem wyłączone jest stosowanie do niej art. 239a o.p. Oznacza to, że nieostateczna decyzja o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych podlega wykonaniu. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 165a o.p. wyjaśniono, że wprawdzie pozornie wpływ do organu podatkowego wniosku strony wszczyna automatycznie postępowanie podatkowe, jednak od tej zasady funkcjonują dwa wyjątki przewidziane przez ustawodawcę w tym przepisie tj. gdy żądanie wniesione zostało przez osobę nie będąca stroną lub z jakiejkolwiek przyczyny postępowanie nie może być wszczęte. W ocenie organu w tej sprawie zaistniała druga przesłanka, gdyż zaistniała przyczyna z powodu której nie może być wszczęte postępowanie, skoro wydana została już decyzja o cofnięciu zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Nadto zauważono, że w przypadku prowadzonego postępowania w przedmiocie cofnięcia Spółce zezwolenia z dnia 11 grudnia 2008 r. oraz zainicjowanego wnioskiem strony postępowania o zmianę tego zezwolenia, zachodziłaby tożsamość podmiotowo-przedmiotowa tych postępowań. Wobec tego organ celny nie mógł równolegle ich prowadzić, gdyż w takiej sytuacji należało przyznać pierwszeństwo postępowaniu o najdalej idącym skutku tj. postępowaniu w przedmiocie cofnięcia ww. zezwolenia ( por. wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2013 r. sygn. akt II GSK 639/12). "A" Sp. z o.o. wniosła skargę na wyżej wskazane postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jego uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 212 w związku z art. 239a, art. 239e, 239g i art. 165a § 1 oraz art. 128 i art. 127 o.p., jak również art. 8 ustawy o grach hazardowych poprzez błędną wykładnię systemową polegającą na przyjęciu, że organ jest związany wydaną przez siebie nieostateczną decyzją w sprawie cofnięcia zezwolenia również w zakresie, w jakim cofnięcie nie wywołuje skutków prawnych, co miałoby usprawiedliwiać odmowę wszczęcia postępowania w sprawie zmiany nieostatecznie/nieskutecznie prawnie cofniętego zezwolenia, które to działanie narusza również zasadę trwałości decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu podniesiono, że w tej sprawie bezpodstawnie został zastosowany art. 165a o.p., gdyż decyzja ostateczna wiąże stronę i inne podmioty, natomiast decyzja nieostateczna wiąże wyłącznie organ, który ją wydał. Zatem prawo nabyte na mocy ostatecznej decyzji może zostać wyeliminowane wyłącznie inną decyzją ostateczną. Skarżąca wskazała również, że jedynie ostateczna decyzja o cofnięciu zezwolenia może mieć przymiot wykonalności co wynika z systemowej wykładni art. 128 w zw. z art. 239a i art. 239e o.p. Kwestionując stanowisko organu odwoławczego co do wykonalności decyzji nieostatecznej Spółka powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu oraz podniósł, że ponieważ Spółka utraciła zezwolenie, organ I instancji nie mógł merytorycznie ustosunkować się do zgłoszonych zmian. Postanowieniem z dnia 15 września 2014 r. Sąd zawiesił postępowanie sądowe, które następnie podjął postanowieniem z dnia 3 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718) dalej jako: p.p.s.a. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 o.p. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany zezwoleń na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa "[...]". Wobec zarzutów skargi podniesionych przez skarżącą Spółkę w pierwszej kolejności Sąd winien odnieść się do zagadnienia wykonalności nieostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia oraz związania nią przez organy na gruncie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Organy orzekające w tej sprawie stoją konsekwentnie na stanowisku, że dokonane przez stronę skarżącą zgłoszenie zmiany do posiadanych zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie może być rozpoznane merytorycznie z uwagi na okoliczność, że Spółka nie posiada już zezwolenia na prowadzenie takiej działalności z uwagi na wydaną nieostateczną decyzję o cofnięciu zezwolenia na taką działalność. W tej sytuacji organy uznały, że należy odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 o.p., gdyż zaistniała przyczyna z powodu której nie może być wszczęte postępowanie, skoro wydana została już decyzja o cofnięciu zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. W ocenie Sądu, nie można podzielić stanowiska organów, że nieostateczna decyzja o cofnięciu zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych uchyla moc wiążącą ostatecznej decyzji udzielającej takiego zezwolenia. Zgodnie bowiem z art. 239e o.p., decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie, zaś po myśli art. 239a o.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wobec takich zapisów ustawowych nie ulega wątpliwości, że zasadniczo organ administracji może skutecznie egzekwować wydaną decyzję dopiero, gdy stanie się ona ostateczna. Walor taki, zgodnie z art. 128 o.p., ma decyzja wydana na skutek odwołania lub decyzja organu I instancji, od której strona nie wniosła w ustawowym terminie odwołania. W konsekwencji adresat decyzji jest nią związany dopiero po uzyskaniu przez tę decyzję przymiotu ostateczności. Okoliczność, że zgodnie z art. 212 o.p. organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia, nie oznacza automatycznie, że również strona jest taką decyzją związana. Z unormowania tego wynika jedynie, że organ, który wydał decyzję nie może wycofać się z zajętego w decyzji stanowiska i nie może dowolnie zmienić treści wydanego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2005 r., sygn. I FSK 132/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można pomijać treści innych przepisów, które określają prawa i obowiązki strony. Skoro na podstawie art. 127 o.p. postępowanie jest dwuinstancyjne i w związku z tym adresat decyzji ma prawo do wniesienia odwołania, a wykonalność decyzji uzależniona jest od jej uostatecznienia się, ewentualnie nadania decyzji nieostatecznej klauzuli natychmiastowej wykonalności, to organ prowadząc odrębne postępowanie musi respektować te zasady. Interpretacja przytoczonych przepisów nie może bowiem powodować ich wzajemnego wykluczania się. Sąd w składzie rozpatrującym skargę podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko co do szerokiego rozumienia użytego przez ustawodawcę w art. 239a o.p. zwrotu "obowiązek podlegający wykonaniu". Przez wykonanie decyzji należy rozumieć wszelkie działania zmierzające do uzyskania stanu wynikającego z danej decyzji, niekoniecznie o charakterze przymusowym, ale również dobrowolnym. Za taką konkluzją przemawiają zarówno względy wykładni celowościowej, jak i wykładni literalnej. Wykonaniem decyzji, o którym mówi cały rozdział 16a o.p., jest m.in. jej wykonanie przez stronę, w tym również obowiązek dostosowania się do wprowadzonego przez organ zakazu korzystania z dotychczasowego zezwolenia. Jak trafnie przyjmuje się w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. II FSK 777/12; wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. II FSK 2675/10, dostępny w CBOSA) oraz w doktrynie (A. Kabat i B. Dauter [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2009, s. 817) art. 239a o.p. odnosi się do wszystkich sposobów realizacji obowiązków wynikających z wydanej decyzji nieostatecznej, a nie tylko wykonywanych w ramach egzekucji administracyjnej. Przepis ten, odwołując się w swojej treści do decyzji podlegających wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazuje na zakres przedmiotowy tych decyzji i dotyczy tych z nich, które mogą być wykonane w tym postępowaniu. Treść tego przepisu nie ogranicza jednak "wykonalności" decyzji wyłącznie do trybów przewidzianych w postępowaniu egzekucyjnym. Trafnie wskazuje NSA w wyroku z dnia 5 marca 2013 r. sygn. II FSK 1411/11, (dostępny w CBOSA), że niewykonalność decyzji oznacza, że organ nie jest uprawniony do podjęcia żadnych działań zmierzających do powstania stanu zgodnego z treścią nieostatecznej, a zatem i niewykonalnej decyzji, a nie tylko działań w sferze czynności egzekucyjnych. Uwzględniając zatem charakter prawny decyzji cofających zezwolenie na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych uznać należy, że decyzje cofające uprawnienia są równoznaczne z decyzjami nakładającymi obowiązki, znika bowiem na ich podstawie dozwolenie, a pojawia się w to miejsce zakaz (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. III SA/Kr 1093/13, dostępny w CBOSA). Decyzje cofające zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych, jako nakładające obowiązki o charakterze niepieniężnym, związane z realizacją zadań przez organy administracji publicznej, w tym wypadku z realizacją zadań organów służby celnej wynikających z ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015r. poz. 612), w związku z art. 2 ust. 1 pkt 8 u.s.c., np. polecenie usunięcia stwierdzonych naruszeń lub uchybień, nakładane w drodze decyzji ministra na podmiot urządzający grę z naruszeniem przepisów ustawy oraz wywołujące także obowiązki o charakterze pieniężnym (np. kary pieniężne, nakładane decyzją przez naczelnika urzędu skarbowego na podmiot, który urządza grę bez koncesji lub zezwolenia, na podstawie art. 89 ustawy o grach hazardowych), mieszczą się w katalogu obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej, zawartym w art. 2 §1 pkt 2 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2012 r, poz. 1015 ze zm.) i dlatego uznać należy, że są objęte normą art. 239a o.p. Poza tym należy mieć również na uwadze, że zgodnie z art. 8 ustawy o grach hazardowych, w stosunku do decyzji wydawanych na podstawie tej ustawy, przepisy o.p. znajdują zastosowanie nie wprost, lecz odpowiednio. Nie można zatem również z tego powodu wąsko odczytywać przepisu art. 239a o.p., stosując go wprost do decyzji dotyczących gier hazardowych, bez uwzględnienia specyfiki spraw związanych z działalnością w zakresie gier hazardowych w porównaniu z typowymi decyzjami podatkowymi. Należy przyjąć, że przepis ten obejmuje także decyzje cofające zezwolenie, gdyż nakładają one na stronę stosowne obowiązki wynikające z wprowadzonego decyzją zakazu w miejsce uprzedniego zezwolenia, których niewykonanie jest sankcjonowane prawnie i w dalszej kolejności, podlega egzekucji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. II GSK 1404/14, z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. II GSK 1466/14, wyrok WSA w Krakowie z 14 stycznia 2014 r., sygn. III SA/Kr 1093/13, dostępne CBOSA). Nadto, przyjęcie przez organ orzekający, że nieostateczna decyzja cofająca stronie zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych delegalizując działalność skarżącej prowadziłaby do sytuacji, w której iluzoryczną okazałaby się ochrona przed wykonywaniem nakładających obowiązki nie ostatecznych decyzji, jaką chciał zapewnić ustawodawca, nowelizując o.p. poprzez wprowadzenie do niej art. 239a oraz art. 239e (por. WSA w Gliwicach z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. III SA/Gl 1777/13, dostępny w CBOSA). Reasumując, Sąd w składzie rozpatrującym rzeczoną skargę stoi na stanowisku, że decyzja o cofnięciu zezwolenia nie podlega wykonaniu, dopóki nie stanie się ostateczną. Mimo uznania za trafny podniesiony przez Spółkę zarzut w kwestii braku wykonalności nieostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie należy uznać za prawidłowe. Jak wskazano w skarżonej decyzji decydujące znaczenie dla jej merytorycznego rozpoznania ma zagadnienie związane z dopuszczalnością wprowadzenia zmian w ostatecznym zezwoleniu na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, w sytuacji gdy zostało ono już cofnięte, choć decyzja w tym zakresie nie jest jeszcze ostateczna. Istotna jest więc wzajemna relacja dwóch postępowań w toku, prowadzonych przez ten sam organ administracji publicznej, w ramach tożsamej sprawy administracyjnej w sensie materialno-prawnym, tj. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W tym miejscu należy, podzielając ocenę prawną wypowiedzianą przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2016 r. (sygn. II GSK 1585/14), w kwestii zmiany lokalizacji miejsc urządzania gier w odniesieniu do wydanego Spółce "A" zezwolenia z dnia 11 grudnia 2008 r. nr "[...]", które zostało, jak już wskazano wyżej, decyzją nieostateczną z dnia 23 grudnia 2010 r. cofnięte, wskazać, że w przypadku zgłoszonej zmiany dotyczącej struktury kapitału zakładowego Spółki, w warunkach niniejszej sprawy, tak jak w sprawie o sygn. akt II GSK 1585/14, w sensie formalnym (procesowym) postępowania te dotyczą: cofnięcia pozwolenia na prowadzenie określonej działalności gospodarczej oraz modyfikacji elementu zezwolenia jakim jest zmiana w strukturze kapitału zakładowego Spółki, co nie zmienia faktu, że jest to w istocie tożsama (zarówno przedmiotowo jak i podmiotowo) sprawa administracyjna. Wszczęcie postępowania w sprawie zmiany zezwolenia we wskazanym zakresie, w takich warunkach procesowych, prowadziłoby do równoległego prowadzenia dwóch postępowań przez ten sam organ, skutkującego zniesieniem tożsamości (jedności) materialnoprawnej sprawy. Ów brak tożsamości sprawy polega na tym, że przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnienia do prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych przed organem pierwszej instancji byłaby treść zezwolenia w wersji pierwotnej, natomiast treścią postępowania odwoławczego byłoby już inne uprawnienie, zmienione decyzją administracyjną, w zakresie żądanym przez zainteresowanego. W rozpoznawanej sprawie chodzi więc o materialnoprawną kolizję pomiędzy omawianymi postępowaniami administracyjnymi. W niniejszej sprawie strona domaga się prowadzenia niejako "wpadkowego" postępowania administracyjnego, modyfikującego de facto wcześniej wydane zezwolenie, co w realiach jego cofnięcia, nawet nieostatecznego, nie jest dopuszczalne. Pomiędzy postępowaniem dotyczącym cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych a postępowaniem dotyczącym zmiany istotnej cechy tego zezwolenia (tj. struktury kapitału zakładowego podmiotu prowadzącego działalność), zachodzi merytoryczny konflikt. Powoduje to, że postępowania te nie mogą się toczyć - jak wspomniano - "równolegle". Wszczęcie i prowadzenie w takiej sytuacji postępowania w sprawie zmiany w strukturze kapitału zakładowego podmiotu przeczyłoby zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (dotyczącego cofnięcia zezwolenia), a także skutkowałby wewnętrzną kolizją w ramach tożsamości (jedności) materialnej sprawy administracyjnej. W przypadku omawianego zbiegu postępowań, pierwszeństwo należy przyznać postępowaniu o skutkach najdalej idących. Nie sposób bowiem zaakceptować poglądu (jego racjonalności), że dopuszczalne jest modyfikowanie określonego uprawnienia lub obowiązku, w sytuacji gdy byt prawny tego uprawnienia (obowiązku) nie został jeszcze ostatecznie przesądzony. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.