II SA/Ol 247/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dniu 10 czerwca 2013r.. sprawy ze skarg J. B., M. B., G. B., I.B., J. W. i B. B. na uchwałę Rady Miasta z dnia 30 "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora Siginek (Podkówka) w O. postanawia zawiesić postępowanie sądowe. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 21 lutego 2013r. J. B., M. B., G. B., I. B., J. W. i B.B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia "[...]" r. nr ‘[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora Siginek (Podkówka), żądając stwierdzenia nieważności § 4 ust.2, § 5 ust. 3 i ust. 7, § 9 ust.2, § 10 karta 7 i 9 zaskarżonej uchwały. W skardze zarzucili, że zaskarżona uchwała narusza: 1) art. 32 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa; 2) art. 21 ust. 2 Konstytucji RP poprzez faktyczne wyzucie z prawa własności do nieruchomości w stosunku do ich właścicieli; 3) art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez istotne i bezprawne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości; 4) art. 4 ust.1 i 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2002r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez istotne i bezprawne ograniczenie sposobu zagospodarowania nieruchomości skarżących; 5) art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie postanowień Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta, wprowadzonego uchwałą Rady Miasta z dnia "[...]" nr ‘[...]". W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: W myśl art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten daje podstawę do fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym decydują względy celowościowe. Zagadnienie wstępne musi mieć wpływ na wynik danego postępowania. W praktyce sądów administracyjnych pojęcie "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania" rozumiane jest szeroko. (postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2009 r., I sygn. FZ248/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 w komentarzu do art. 125 P.p.s.a. [w:] B. Deuter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2008 r., II FZ 200/08, LEX nr 505445). Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie wiadomym jest z urzędu, że zaskarżona uchwała była już przedmiotem zaskarżenia w dwóch innych sprawach toczących się przez tutejszym Sądem. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Ol 1189/12 (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA") Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia "[...]" r. nr "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia jeziora Siginek (Podkówka). W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta bez naruszenia zasad sporządzania planu, ani rażącego naruszenia procedury jego uchwalania. Sąd argumentował w uzasadnieniu wyroku, że Rada Miasta, działając na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w załączniku nr 2 do zaskarżonej uchwały stwierdziła zgodność ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta. W ocenie Sądu jej działanie w tym zakresie nie naruszało prawa. W wyroku nie podzielono ponadto pozostałych zarzutów skargi. Wyżej opisany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 listopada 2012 r. nie jest prawomocny, gdyż w terminie strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 1379/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 19 marca 2013r. zawiesił postępowanie sądowe do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej wniesionej w powołanej wyżej sprawie II SA/Ol 1189/12. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pomimo faktu, że skarżący są właścicielami innych działek, niż podmiot skarżący w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r., to jednak zarzuty skarg wniesionych przez skarżących w obydwu sprawach częściowo się pokrywają. Ponadto, kontrolując miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, sąd zobowiązany jest (niezależnie od argumentacji skargi) ocenić zaskarżony plan mając na uwadze art. 28 ust. 1 u.p.z.p, który stanowi, że naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Tymczasem taka ocena została już dokonana przez Sąd w wyroku z dnia 20 listopada 2012 r. Wyrok ten jednak nie jest prawomocny. Sąd ten wskazał także, że obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym nie można wykluczyć skargi z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej u.s.g.) na akt prawa miejscowego, w związku z dokonaną już wcześniej oceną legalności tego aktu ze skargi innego podmiotu. Zróżnicowany charakter prawny treści niektórych kategorii aktów prawa miejscowego, w tym zwłaszcza miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, powoduje, że powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi norma art. 101 ust. 2 u.s.g., dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów, a zwłaszcza ewentualnego nadużycia wobec nich władztwa planistycznego gminy. Konsekwencją tego jest związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów oraz obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które, mając charakter indywidualny, nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa. To oznacza, że jeżeli o legalności określonego aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami w zakresie, o którym mowa, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, tj. naruszenia indywidualnego interesu skarżącego. W konsekwencji ewentualne stwierdzenie nieważności takiego aktu może nastąpić tylko w części dotyczącej interesów prawnych skarżącego (por.: wyroki NSA: z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 1883/07 i z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 1087/08; postanowienia NSA: z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 181/09, z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1207/10, z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1420/10 i z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1952/10). Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2013r., sygn. akt II OZ 366/13. W uzasadnieniu postanowienia NSA stwierdził, że konsekwencją wcześniejszego rozpoznania przez sąd administracyjny skargi innego podmiotu na tą samą uchwałę, która została oddalona, jest związanie sądu orzekającego później legalnością aktu prawa miejscowego. Oznacza to, że jeżeli o legalności określonego aktu prawa miejscowego w zakresie trybu postępowania, zasad sporządzania planu i właściwości organów, tj. przesłanek z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., orzekał już sąd administracyjny (a kontroli takiej dokonuje sąd obligatoryjnie przy rozpoznawaniu pierwszej skargi na akt prawa miejscowego) i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, ze skargi innego podmiotu może ją rozpoznać wyłącznie w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, tj. naruszenia indywidualnego interesu skarżącego. W konsekwencji ewentualne stwierdzenie nieważności takiego aktu może nastąpić tylko w części dotyczącej interesu prawnego skarżącego. Wobec powyższego NSA podzielił stanowisko Sądu I instancji co do celowości zawieszenia postępowania sądowego , ponieważ ewentualne uprawomocnienie się wyroku z dnia 20 listopada 2012 r., w którym była dokonywana ocena legalności zaskarżonego aktu, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie, albowiem w takim przypadku, Sąd będzie tym wyrokiem związany, a skargę będzie mógł rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, tj. naruszenia indywidualnego interesu skarżących. W rozpoznawanej sprawie ze skargi J. B. i innych skarżących mamy do czynienia ze zbliżoną sytuacją, jak w sprawie II SA/Ol 1379/12. Również w rozpatrywanej sprawie najdalej idący zarzut skargi, dotyczący niezgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta, był przedmiotem oceny Sądu w sprawie II SA/Ol 1189/12. Zatem Sąd, podzielając w całości pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w postanowieniu z 16 maja 2013r. i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zawarty w postanowieniu z dnia 19 marca 2013r. , o ewentualnym wpływie wyroku NSA wydanego po rozpoznaniu skargi kasacyjnej w sprawie II SA/Ol 1189/12 na inne toczące się postępowania dotyczące uchwały Rady Miasta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otoczenia Jeziora Siginek, uznał za zasadne zawieszenie postępowania sądowego w rozpoznawanej sprawie - do czasu rozpatrzenia skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku z dnia 20 listopada 2012r. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd , na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.