II SA/Ol 261/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu 28 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dyrektora [...] na uchwałę Rady Miejskiej Rucianego-Nidy z 25 marca 2024 r. nr LXXVIII/722/2024 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu 300 zł (trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Dyrektor [...] (dalej: "skarżący", "dyrektor MPK") wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej Rucianego-Nidy nr LXXVIII/722/2024 z dnia 25 marca 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Skarżący podał, że teren objęty zaskarżoną uchwałą znajduje się w całości w granicach [...] Parku Krajobrazowego (dalej również: "MPK") i obszarów Natura 2000. Zaznaczył, że na etapie procedury planistycznej składał wnioski i uwagi do projektu planu. Stwierdził, że [...] Park Krajobrazowy, jako wojewódzka samorządowa jednostka organizacyjna, ma zdolność sądową i ma interes prawny w sprawie dotyczącej uchwalenia panu miejscowego gminy położonej na obszarze jego działania. Interes prawny dyrektora parku w zaskarżeniu uchwał niezgodnych z Planem Ochrony MPK wynika z: art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1 pkt 3, art. 20 ust. 4 pkt 6, art. 30 ust. 1 w zw. z art. 105 i art. 107 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2026 r. poz. 13, z późn. zm., dalej: "u.o.p."). Organ zobowiązany do tworzenia planu ochrony parku krajobrazowego, identyfikacji i oceny istniejących i potencjalnych zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych parku, ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały w sprawie planu miejscowego, która jest niezgodna z uchwałą o MPK, Planem Ochrony MPK, Planem Zadań Ochronnych Obszarów Natura 2000 zlokalizowanych na obszarze tego parku. Skarżący powołał się na pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2019 r. II OSK 252/19, że skoro do kompetencji dyrektora parku krajobrazowego należy składanie wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących zagospodarowania przestrzennego obszarów wchodzących w skład parku krajobrazowego, to konsekwentnie musi mieć też uprawnienie do wystąpienia w imieniu parku krajobrazowego ze skargą w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 z późn. zm., dalej: "u.s.g."), w sytuacji gdy organ gminy nie uwzględni złożonych wniosków w ramach procedury planistycznej w celu zweryfikowania, czy przyjęta treść uchwały w sprawie planu miejscowego narusza ustalenia planu ochrony parku krajobrazowego, wbrew wymogom wynikającym z art. 20 ust. 4 pkt 6 u.o.p. i art. 73 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. Skarżący wskazał też na rozbieżności w orzecznictwie w zakresie statusu strony parku krajobrazowego lub dyrektora, jako kierującego parkiem krajobrazowym w ramach postępowań administracyjnych i sądowych w sprawach inwestycji planowanych i realizowanych na obszarze parku krajobrazowego. Zdaniem skarżącego, przyznanie dyrektorowi parku uprawnień tylko w sferze sygnalizacji lub współpracy z innymi organami administracji może być niewystarczające dla zapewnienia realizacji celów ochrony przyrody, zwłaszcza w aspekcie spójności pomiędzy planem ochrony parku a planem miejscowym. Zasadne jest zatem uznanie jego legitymacji skargowej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., gdyż zaskarżony plan nie respektuje ustaleń planu ochrony MPK. Skarżący rozwinął ponadto zarzuty naruszenia prawa przez postanowienia zaskarżonej uchwały. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały, przeprowadzenie dowodu z pisma Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 28 maja 2024 r. i o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska Ruciane-Nida wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. Rada zarzuciła, że skarżący nie wykazał istnienia interesu prawnego, który dawałby mu legitymację do zaskarżenia przedmiotowego aktu. Zauważyła, że zgodnie z art. 25 p.p.s.a. tylko osoba fizyczna, osoba prawna lub organ administracji publicznej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz organizacje społeczne nieposiadające osobowości prawnej mają zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona. Dyrektor MPK nie jest organem administracji publicznej i nie jest wymieniony w art. 91 u.o.p. jako organ ochrony przyrody. Treść art. 105 u.o.p., Statut MPK, jego regulamin organizacyjny i uchwała [...] z 28 kwietnia 2015 r. wskazują natomiast, że dyrektor parku krajobrazowego to stanowisko osoby zarządzającej jednostką budżetową samorządu województwa. Analogicznie jak inni kierownicy jednostek budżetowych, dyrektor parku krajobrazowego nie jest "jednostką organizacyjną" i nie jest, bez odrębnego pełnomocnictwa, umocowany do składania oświadczeń woli w imieniu podmiotu, w którego strukturze działa dana jednostka budżetowa, korzystając z osobowości prawnej tego podmiotu. Rada zauważyła, że choć dyrektor parku krajobrazowego, np. sporządza projekt planu ochrony parku, to uchwala go sejmik województwa. Wykonywanie zaś uchwały w sprawie ustanowienia Planu Ochrony MPK powierzono zarządowi województwa, a nie dyrektorowi MPK czy parkowi. Na organizacyjno-zarządczą funkcję Dyrektora MPK wskazuje również § 6 ust. 1 statutu MPK. Podniosła, że ze statutu i regulaminu organizacyjnego MPK wynika, że dyrektor nie wchodzi w skład Służby Parku Krajobrazowego. Zadania dyrektora parku krajobrazowego zostały określone w art. 105 ust. 4 u.o.p. i ukierunkowane są na działania o charakterze społeczno-organizatorskim. Dyrektora MPK nie można więc uznać za organ administracji publicznej w rozumieniu art. 25 § 1 p.p.s.a. ani za jednostkę organizacyjną w rozumieniu art. 25 § 2 p.p.s.a. Rada wywiodła ponadto, że skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień skarżącego przed rzeczywistym nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia organu gminy wydającego akt generalny z zakresu administracji publicznej. Uchwała, o jakiej mowa w art. 101 u.s.g., powinna więc rozstrzygać o jakimś elemencie sytuacji materialnoprawnej adresatów, inaczej bowiem nie dochodzi do naruszenia interesów prawnych i uprawnień. Dodała, że interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie legitymacji skargowej na podstawie art. 101 u.s.g., powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej skarżącego, gdyż skarga z art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis i nie można jej wnieść tylko na tej podstawie, że w przekonaniu skarżącego kwestionowany akt narusza prawo. Rada zauważyła również, że interes prawny nie może być wywodzony z wzajemnego przeciwstawiania władczych kompetencji różnych podmiotów publicznoprawnych. Wskazała ponadto, że w orzecznictwie sądów administracyjnych powstałym na tle spraw o warunki zabudowy wyrażono pogląd, według którego park krajobrazowy nie ma statusu strony w postępowaniach wszczętych na wniosek innego podmiotu o ustalenie warunków zabudowy na nieruchomości znajdującej się w granicach danego parku, chyba że parkowi przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Możliwe jest więc dopatrywanie się interesu parku w przypadku zaskarżenia planu miejscowego dotyczącego nieruchomości będących w trwałym zarządzie parku i wykorzystywanych na siedzibę parku i jego jednostek. Rada miejska odniosła się ponadto szczegółowo do zarzutów merytorycznych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Podstawę prawną wniesionej skargi stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 z późn. zm., dalej: "u.s.g."), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Cytowany przepis jest unormowaniem szczególnym w stosunku do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), gdyż reguluje w sposób odrębny kwestię legitymacji skargowej w odniesieniu do skarg na uchwały lub zarządzenia podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, w tym skarg na uchwały w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Legitymację skargową przyznaje tylko podmiotom, których indywidualny interes prawny, uprawnienie lub kompetencja zostały naruszone zapisami takiej uchwały (zob. wyrok NSA z 10 stycznia 2024 r. II OSK 1935/22 – wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis i warunkiem jej wniesienia jest naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 7.03.2003 r. III RN 42/02, OSNP 2004, nr 7, poz. 114). Konsekwentnie, do jej wniesienia nie legitymuje ani sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (zob. wyrok TK z 4.11.2003 r. SK 30/02, OTK-A 2003 nr 8, poz. 4). Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z 1.03.2005 r., OSK 1437/04), a naruszenie interesu prawnego winno mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach (por. wyrok NSA z 14.03.2002 r. II SA 2503/01). W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interes prawny musi być ponadto bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. Bezpośredniość i realność interesu dotyczy związku sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialnoprawną, z której ten interes się wywodzi (zob. wyrok NSA z 23.11.2005 r., I OSK 715/05). Naruszenie interesu prawnego lub ma więc miejsce, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie przez stronę, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kontestowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną strony skarżącej. Zaznaczyć również należy, że podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2026 r. poz. 538, dalej: u.p.z.p.), która w art. 3 ust. 1 powierzyła gminie, jako zadanie własne, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego. Z tego względu, co do zasady, prawo do zaskarżania na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. uchwał wprowadzających do obrotu prawnego ustalenia planów miejscowych przyznaje się właścicielom nieruchomości położonych na terenie objętym tymi planami. Ustalenia planu miejscowego co do przeznaczenia konkretnych nieruchomości i sposobu zagospodarowania terenu pozostają bowiem w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości (por. wyrok NSA z 27.07.2022 r. II OSK 2336/19). Nie wyklucza to jednak możliwości zaskarżenia uchwał w sprawie planu miejscowego podmiotom niebędącym właścicielami nieruchomości położonych na terenie objętym ustaleniami planu w dniu wniesienia skargi bądź podmiotom, których interes prawny wywodzi się z innego niż tytuł własności źródła (zob. postanowienie NSA z 4.09.2024 r. II OSK 1429/24). Z treści skargi wynika, że skarżący wywodzi istnienie swojego interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały wyłącznie z własnej oceny niezgodności tego aktu z przepisami prawa. Jak już wyjaśniono, okoliczność, że w ocenie podmiotu wnoszącego skargę zaskarżony plan miejscowy jest niezgodny z prawem nie przesądza o skuteczności wniesienia skargi na uchwałę organu gminy w tym przedmiocie. Skarżący wskazał wprawdzie, że jego interes prawny wynika z art. 18 ust. 1, art. 19 ust. 1 pkt 3, art. 20 ust. 4 pkt 6, art. 30 ust. 1 oraz art. 105 i art. 107 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2026 r. poz. 13 z późn. zm., dalej: "u.o.p."), lecz nie wskazał na naruszenie interesu prawnego, który ma wynikać z ww. przepisów, i nie wyjaśnił, na czym miałoby ono polegać. Zgodnie z art. 18 ust. 1 u.o.p. dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych sporządza się i realizuje plan ochrony. W art. 19 ust. 1 pkt 3 u.o.p. przewidziano, że projekt planu ochrony sporządza dla parku krajobrazowego dyrektor parku krajobrazowego lub dyrektor zespołu parków krajobrazowych. W art. 20 ust. 4 określono elementy niezbędne planu ochrony dla parku krajobrazowego. Natomiast art. 30 ust. 1 u.o.p. stanowi, że plan ochrony ustanowiony dla parku narodowego, rezerwatu przyrody lub parku krajobrazowego położonego w granicach obszaru Natura 2000, uwzględniający zakres, o którym mowa w art. 29, staje się planem ochrony dla tej części obszaru Natura 2000. Wbrew stanowisku skarżącego, z ww. przepisów nie wynika interes prawny dyrektora MPK w zaskarżeniu planu miejscowego. W szczególności nie przesądza o tym okoliczność sporządzenia projektu planu ochrony dla parku krajobrazowego. Zaznaczyć należy, że stosownie do art. 19 ust. 6a zd. pierwsze u.o.p. to sejmik województwa ustanawia, w drodze uchwały, plan ochrony dla parku krajobrazowego w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania projektu planu albo odmawia jego ustanowienia, jeżeli projekt planu jest niezgodny z celami ochrony przyrody. Uprawnienia tego nie można też wywieść z art. 105 ustawy, zgodnie z którym parkiem krajobrazowym kieruje dyrektor parku krajobrazowego (ust. 1), powoływany przez zarząd województwa lub zarząd województwa właściwy ze względu na siedzibę parku, w porozumieniu z pozostałymi zarządami województw, po zasięgnięciu opinii regionalnej rady ochrony przyrody (ust. 2 i 3). W ust. 4 wymieniono zadania dyrektora parku krajobrazowego: ochrona przyrody, walorów krajobrazowych oraz wartości historycznych i kulturowych (pkt 1); organizacja działalności edukacyjnej, turystycznej oraz rekreacyjnej (pkt 2); współdziałanie w zakresie ochrony przyrody z jednostkami organizacyjnymi oraz osobami prawnymi i fizycznymi (pkt 4); składanie wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących zagospodarowania przestrzennego obszarów wchodzących w skład parku krajobrazowego (pkt 5). Podkreślić trzeba, że uprawnienie wymienione w art. 105 ust. 4 pkt 5 ogranicza się wyłącznie do składania wniosków do planów miejscowych, które dotyczą zagospodarowania przestrzennego obszarów wchodzących w skład parku krajobrazowego. Ustawodawca nie rozszerzył tej prerogatywy na możliwość zaskarżania danego planu miejscowego przez dyrektora parku krajobrazowego. Zaznaczyć należy, że zawarta w art. 7 Konstytucji RP zasada legalizmu obliguje organy administracji publicznej do działania wyłącznie w granicach i na podstawie przepisów prawa. Przepis ten stanowi ważną dyrektywę interpretacyjną, która nakazuje m.in. ścisłą wykładnię przepisów kompetencyjnych i domniemywania kompetencji organów władzy publicznej (por. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 27.05.2002 r., K 20/01, OTK-A 2002, nr 3, poz. 34 i M. Zubik, W. Sokolewicz [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom I, wyd. II, red. L. Garlicki, Warszawa 2016, art. 7). Ten ostatni zakaz wyklucza działania organów władz publicznych bez odpowiedniego przyzwolenia przez prawo. Realizując kompetencję, organ musi uwzględniać treść normy upoważniającej i nie może poszukiwać analogii w innych przepisach prawa odnoszących się do innych czy nawet podobnych regulacji w ramach przyznanych mu przez ustawodawcę kompetencji. Powyższe należy odnieść do uprawnienia dyrektora parku krajobrazowego w procedurze planistycznej gminy. Skoro ustawodawca precyzyjnie ograniczył uprawnienia tego podmiotu tylko do składania wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących zagospodarowania przestrzennego obszarów wchodzących w skład parku krajobrazowego, to niedopuszczalne jest wywodzenie z tego dalej idącego uprawnienia – także do zaskarżenia uchwały podjętej w tym przedmiocie, wbrew jednoznacznej treści art. 101 ust. 1 u.s.g. Natomiast art. 107 ust. 2 u.o.p. określa zadania Służby Parku Krajobrazowego. Zgodnie z tym przepisem do zadań Służby Parku Krajobrazowego należy: 1) inwentaryzacja siedlisk przyrodniczych, stanowisk roślin, zwierząt i grzybów objętych ochroną gatunkową oraz ich siedlisk, a także zasługujących na ochronę tworów i składników przyrody nieożywionej; 2) identyfikacja i ocena istniejących i potencjalnych zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych parku krajobrazowego oraz wnioskowanie o podejmowanie działań mających na celu eliminowanie lub ograniczanie tych zagrożeń i ich skutków, a także innych działań w celu poprawy funkcjonowania i ochrony parku krajobrazowego; 3) gromadzenie dokumentacji dotyczącej przyrody oraz wartości historycznych, kulturowych i etnograficznych; 4) realizacja zadań związanych z ochroną innych form ochrony przyrody w granicach parku krajobrazowego; 5) informowanie o przepisach o ochronie przyrody osób przebywających na obszarach podlegających ochronie oraz w miejscach, w których znajdują się twory i składniki przyrody objęte formami ochrony przyrody; 6) prowadzenie edukacji przyrodniczej w szkołach i wśród miejscowego społeczeństwa, a także promowanie wartości przyrodniczych, historycznych, kulturowych i turystycznych parku krajobrazowego; 7) współpraca z samorządami, zarządcami obszarów parku krajobrazowego, organizacjami ekologicznymi i z innymi podmiotami, mającymi związek z ochroną parku krajobrazowego. Zadania Służby Parku Krajobrazowego dotyczą przede wszystkim czynności materialno-technicznych, polegających na dokumentowaniu stanu środowiska na terenie parku krajobrazowego i działań o charakterze społeczno-organizatorskim, polegających na prowadzeniu akcji informacyjnych i edukacyjnych (zob. wyroki WSA w Gdańsku z 7.05.2025 r. II SA/Gd 890/24 i z 20.11.2024 r., II SA/Gd 725/24 oraz przywołana tam literatura). Współpraca z samorządami, o której mowa w pkt. 7, nie może być rozumiana jako prawo do zaskarżenia uchwały podjętej w przedmiocie uchwalenia planu miejscowego niezależnie od wymogów formułowanych w art. 101 ust.1 u.s.g. Wśród wskazywanych przez skarżącego przepisów brak jest zatem unormowań, które wskazywałyby na posiadanie przez niego uprawnienia do zaskarżenia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Realizując obowiązki nałożone na ten organ, dyrektor ma natomiast możliwość sygnalizowania właściwemu miejscowo wojewodzie – jako organowi nadzorczemu nad działalnością gminy – zastrzeżeń i dostrzeżonych naruszeń prawa, w toku uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w ten sposób realizować nałożone na niego obowiązki. Wojewoda jako organ nadzorczy posiada bowiem uprawnienia do kontrolowania takich uchwał w trybie nadzorczym, co wynika wprost z art. 91 ust. 1 u.s.g. Po upływie 30 dniowego terminu od otrzymania uchwały wojewoda posiada uprawnienie do złożenia skargi do sądu administracyjnego (zob. wyrok NSA z 4.12.2012 r. II OSK 2237/12). Reasumując powyższe rozważania uznać należało, że skarżący nie wykazał, naruszenia przez wydanie zaskarżonej uchwały swojego interesu prawnego, a tym samym nie posiadał legitymacji skargowej określonej w art. 101 ust. 1 u.s.g. , co umożliwiałoby mu skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W tym stanie rzeczy, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Jednocześnie, wobec faktu, że skarga została odrzucona, stronie skarżącej przysługuje zwrot uiszczonego wpisu, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.