II SA/Ol 358/13

Dnia 4 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2013 roku sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]". nr "[...]" Dyrektor Wydziału Komunikacji w Urzędzie Miasta, działając z upoważnienia Prezydenta, w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. nr 108, poz. 908 ze zm., dalej jako: "Prawo o ruchu drogowym", "ustawa") oraz na podstawie wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 30 listopada 2011r., orzekł o poddaniu J. R. sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie posiadanego prawa jazdy kategorii T, D+E, C+E, B+E, D, C, B, A w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego z powodu przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 wskazanej ustawy. W uzasadnieniu, odnosząc się do wniosku strony o umorzenie postępowania w sprawie w związku z odbyciem w dniu 9 maja 2012r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, powodującego, zdaniem strony, usunięcie sześciu punktów, organ wyjaśnił, że nie jest właściwy do weryfikacji wymierzonych przez uprawniony organ punktów przypisanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Obowiązany jest natomiast rozstrzygać na podstawie okoliczności stwierdzonych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji, z którego wynika, że J. R. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, tj.: w dniu 28 października 2010r., jadąc samochodem osobowym, nie stosował się do znaków B-21 "zakaz skręcania w lewo" lub B-22 "zakaz skręcania w prawo", za co otrzymał 5 punktów karnych; w dniu 22 marca 2011r., jadąc samochodem ciężarowym, nie zastosowała się do sygnałów świetlnych oraz naruszył obowiązek używania pasów bezpieczeństwa, za co otrzymał 8 punktów karnych oraz w dniu 14 czerwca 2011r. wymierzonych zostało mu 12 punktów za spowodowanie samochodem ciężarowym zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego (kolizja drogowa) - niezastosowanie się do sygnałów i poleceń dawanych przez osoby uprawnione do kontroli ruchu drogowego. Organ wskazał, że zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998) odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. W odwołaniu od tej decyzji J. R. podniósł zarzut naruszenia art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 130 ust. 3 powołanej ustawy oraz § 6 ust. 1 pkt 4 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, poprzez poddanie odwołującego sprawdzeniu kwalifikacji, w sytuacji, gdy nie nastąpiło przekroczenie 24 punktów, a brak usunięcia z ewidencji kierowców sześciu punktów po przebyciu przez kierowcę szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, wynikało z naruszenia tegoż przepisu. W związku z tym odwołujący wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie oraz zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie usunięcia punktów z ewidencji kierowców. W uzasadnieniu odwołujący wyjaśnił, że nie domaga się weryfikacji prawomocnie przypisanych punktów, ale uwzględnienia zdarzenia mającego miejsce już po przyznaniu tych punktów, tj. odbycia szkolenia powodującego zmniejszenie liczby punktów. Podniósł, że przyjęta przez organ I instancji interpretacja cytowanego § 8 ust. 6 rozporządzenia jest sprzeczna z art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, który stanowi, że odbycie szkolenia powoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Stwierdził, że ustawodawca nie wymienił żadnych ograniczeń, które mogłyby wpływać na brak możliwości wykreślenia punktów w związku z odbyciem szkolenia. Zdaniem odwołującego treść § 8 ust. 6 rozporządzenia przekracza także zakres delegacji ustawowej z art. 130 ust. 4 omawianej ustawy. Wskazał, że powyższe stanowisko znajduje oparcie w aktualnym orzecznictwie, np.: wyroku NSA z dnia 15 lipca 2010r., sygn. akt I OSK 885/09 oraz wyroku WSA w Olsztynie z dnia 7 października 2010r., sygn. akt II SA/Ol 786/10. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze najpierw rozstrzygnęło o odmowie zawieszenia postępowania (ostateczne postanowienie z dnia 29 grudnia 2012r.), a następnie decyzją z dnia "[...]" orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 19 stycznia 2013r. na mocy ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.) zmienione zostały przepisy dotyczące sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami. W niniejszej sprawie jednak, na zasadzie art. 136 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, zastosowanie będą miały przepisy dotychczasowe, w tym art. 114 ust. 1 pkt 1 litera b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. W ocenie Kolegium w opisanej sytuacji organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny przesłanek obligujących do skierowania J. R. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem, bowiem w okresie jednego roku od dnia 28 października 2010r. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 25 punktów, a do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji inicjujący niniejsze postępowanie. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu Kolegium podniosło, iż zgodnie z art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja (stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych). W konsekwencji do kompetencji Policji, nie zaś starosty jako organu administracji publicznej, należy przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. Także Policja usuwa punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym (§ 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia). Czynności te nie mogą być zatem dokonane przez starostę, nie jest on także uprawniony do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. W konsekwencji nie jest on władny dokonać samodzielnego odliczenia punktów z racji odbycia przez skarżącego szkolenia, dopóki bowiem takiego usunięcia nie dokona Policja, jako organ prowadzący ewidencję, dopóty starosta jest związany wskazaną przez Policję liczbą punktów przypisaną mu zgodnie z ewidencją z racji naruszeń, których się dopuścił. Kolegium wywiodło dodatkowo, że wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest czynnością materialno-techniczną podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej. Strona zainteresowania wykreśleniem punktów z ewidencji może zatem zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie, w zależności od tego, czy i jakie organ ten zajmie stanowisko, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 lub pkt 8 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2006r. I OSK 1087/05). Kwestia ta nie może natomiast być rozpatrywana w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, jest przesłanką rozstrzygnięcia zatrzymania prawa jazdy. Ponadto Kolegium zauważyło, że zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyrokach w sprawach I OSK 275/10 oraz I OSK 723/10 właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych (ust. 3 i 4 art. 130 Prawa o ruchu drogowym), przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej, prowadzi do wniosku, iż wydany akt podustawowy (§ 8 ust. 6 rozporządzenia MSW i A z 20 grudnia 2002r.) nie jest sprzeczny z delegacją ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie J. R. powtórzył argumenty powołane w odwołaniu, wnosząc o uchylenie decyzji organu II instancji, wstrzymanie jej wykonania oraz zawieszenie postępowania w sprawie z uwagi na trwające postępowanie przed tutejszym Sądem w przedmiocie bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji (sygn. akt II SAB/Ol 74/12). Dodatkowo skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 8 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przed uprawomocnieniem się postanowienia SKO w przedmiocie zawieszenia postępowania, które jest przedmiotem odrębnego postępowania przed WSA w Olsztynie w sprawie o sygn. II SA/Ol 185/13, co powoduje, że zaskarżona decyzja wydana została bez prawidłowej wykładni wymienionych przepisów prawa materialnego. Zdaniem skarżącego stanowisko organów jest błędne, bowiem w dacie wydania decyzji nie miał on przekroczonych 24 punktów karnych a jedynie 19, gdyż odbycie szkolenia spowodowało zmniejszenie ich liczby. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Z mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest jedynie pod względem legalności czyli kontroli zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowana decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wyrokiem z dnia 6 listopada 2012r. tutejszy Sąd oddalił skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie o sygn. II SAB/Ol 74/12. Skarga kasacyjna wniesiona od tego orzeczenia została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013r., sygn. akt I OSK 127/13. W orzeczeniach tych wyjaśniono skarżącemu, że Komendant Wojewódzki Policji nie pozostaje w bezczynności, albowiem pismami z dnia 11 czerwca 2012 r. oraz 26 czerwca 2012 r. poinformował skarżącego o braku podstaw do usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców w związku z odbyciem szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego. Tym samym wniosek J. R. został załatwiony w formie prawnie określonej, przy czym Sąd rozpoznając skargę na bezczynność nie był uprawniony do merytorycznej oceny pisma organu. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że skarga na bezczynność nie jest właściwym trybem kwestionowania zasadności odmowy usunięcia punktów z ewidencji kierowców. Zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podlegać może bowiem pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych, które jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy w rozpatrywanym przypadku nie może budzić wątpliwości, że podnoszona w skardze kwestia bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji nie stanowi prejudykatu dla rozstrzygnięcia wniosku tego organu w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Zgodzić należy się też z organami, że co do zasady wniosek komendanta Policji wiąże organ, w tym sensie, że nie jest on uprawniony do weryfikowania naruszeń, za które przypisano punkty karne. Kierowca bowiem może wystąpić do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji prowadzącego ewidencję (§ 3 ust. 1 i § 6 ust. 1 rozporządzenia) o usunięcie bądź skorygowanie wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Odpowiedź komendanta wojewódzkiego Policji w tym względzie stanowi akt administracyjny w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlegający odrębnemu zaskarżeniu. Nie wyklucza to jednak możliwości poddania ocenie w niniejszym postępowaniu, prowadzonym na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, podnoszonej przez stronę kwestii odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 i rozważenia, czy rzeczywiście w zestawieniu z danymi wynikającymi z wniosku, w sprawie mogły zaistnieć skutki określone tym przepisem. Podstawa materialnoprawna z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy uprawnia do tego, skoro uzależnia podjęcie działania organu orzekającego w przedmiotowej sprawie od przekroczenia 24 punktów, a strona podnosi, że wypełniła warunek określony w innym przepisie tej samej ustawy, skutkujący zmniejszeniem ilości punktów. Słusznie strona skarżąca argumentuje, że nie chodzi w takim przypadku o badanie prawidłowości przypisania punktów karnych, do czego starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) nie jest uprawniony, ale ocena spełnienia warunku zastrzeżonego przez samego ustawodawcę, umożliwiającego zmniejszenie przypisanych już punktów. Przypomnieć ponadto należy, że organy administracji publicznej zgodnie z wymogami art. 7, 8 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze. zm.) mają obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym, w tym odnieść się do podnoszonych zarzutów strony, tak aby stronę przekonać co do prawidłowości rozstrzygnięcia, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja nie do końca odpowiada tym wymogom, gdyż podnoszona przez skarżącego kwestia odbycia szkolenia potraktowana została przez Kolegium marginalnie. Niezależnie od tego organy orzekające dokonały prawidłowej subsumcji ustaleń faktycznych, zasadnie zobowiązując skarżącego do poddania się sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami w związku z przekroczeniem 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W takiej sytuacji właściwy starosta wydaje decyzję o poddaniu się sprawdzeniu kwalifikacji na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji. Kwestia ta nie jest pozostawiona uznaniu organu. Wynika to jednoznacznie z treści art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b cytowanej ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na podstawie tego przepisu obligatoryjnemu, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, która przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych zgodnie z art. 130 ust. 1 cytowanej ustawy. Ten ostatni przepis upoważnia Policję do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 10 i wpisuje do tej ewidencji. W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że skarżącemu przypisano 25 aktywnych punktów karnych za wykroczenia drogowe, co wynika jednoznacznie z przytoczonego w uzasadnieniu decyzji organu I instancji opisu zdarzeń. Sam skarżący przyznał, że przypisanych prawomocnie punktów nie kwestionuje. Na dzień 9 maja 2012r., w którym to skarżący odbył na własny koszt szkolenie, miał zarejestrowanych w ewidencji kierowców 25 punktów. Zatem łączna suma punktów przed odbyciem szkolenia przekroczyła liczbę 24 punktów. Tym samym stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 2012 poz. 488, dalej jako: "rozporządzenie"), który stanowi wprost, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Zauważyć trzeba w tym miejscu, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd o konstytucyjności tego przepisu rozporządzenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10 - Lex nr 745196, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10 - Lex nr 990279, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10 - Lex nr 1069603 oraz z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11 - nie publ., z dnia 15 marca 2012r., sygn. akt I OSK 413/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2012r.., sygn. akt VII SA/Wa 1348/12, oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 29 stycznia 2009r. sygn. akt II SA/Ol 878/08, publ. w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl). Skład orzekający w niniejszej sprawie również podziela stanowisko prezentowane w tych orzeczeniach, iż przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia odpowiada unormowaniom zawartym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 130 ust. 2 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4. Zgodnie z art. 130 ust. 1 Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty (ust. 2). Kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy (ust. 3). Stosownie zaś do ust. 4 tego artykułu minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1. ` Rozumienie znaczenia przepisu art. 130 ust. 3 cytowanej ustawy uwzględniać musi wykładnię systemową, a więc treść pozostałych przepisów tej ustawy oraz cel tych regulacji. Z tego powodu zważyć trzeba, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym przesłanką obligującą organ do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest przekroczenie liczby 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. W tym ostatnim przepisie jest mowa o przypisywaniu odpowiedniej liczby punktów w skali od 0 do 10 i wpisywaniu ich do odpowiedniej ewidencji. Na mocy cytowanego art. 130 ust. 4 ustawy, kwestię sposobu punktowania, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji oraz liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia ustawodawca przekazał właściwemu ministrowi do uregulowania w drodze rozporządzenia. Realizując delegację ustawową Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w powoływanym rozporządzeniu z dnia 25 kwietnia 2012r ustalił w § 4 ust. 1 i 2, że do ewidencji dokonuje się wpisów ostatecznych za naruszenia stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym, jak również wpisów tymczasowych. Wpis tymczasowy wprowadza się niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia i zawiera on informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia. Zatem punktowaniu podlega każde stwierdzone przez Policję naruszenie przepisów ruchu drogowego, bez względu na ich potwierdzenie przez sąd lub inny uprawniony organ. Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia oraz art. 130 ust. 2 dokonane wpisy podlegają usunięciu po upływie roku od dnia popełnienia naruszenia, ale tylko wówczas, gdy przed upływem tego okresu kierowca nie dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby 24 punkty. Zatem zgodnie z tymi unormowaniami, jeżeli przed upływem roku od popełnienia wykroczenia drogowego kierowca popełnia kolejne punktowane naruszenia to te wcześniejsze mogą podlegać usunięciu tylko, gdy liczba przypisanych punktów nie przekracza w tym czasie 24. Okoliczności tej nie można również pomijać przy interpretacji art. 130 ust. 3. Gdyby, tak jak chciałby tego skarżący, możliwe było stosowanie art. 130 ust. 3 w każdym czasie, niezależnie od liczby przypisanych już punktów, to niemożliwe byłoby korzystanie ze środka z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, a zatem osiągnięcie celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy. Wykluczone byłoby też stosowanie art. 130 ust. 2 ustawy. Nie zostałaby także spełniona funkcja prewencyjna tych regulacji, które, w myśl założenia ustawodawcy, winny zapobiegać wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Powyższe prowadzi do wniosku, że kierowca, który za naruszenie przepisów ruchu drogowego uzyskał więcej niż 24 punkty, ma bezwzględny obowiązek poddania się sprawdzeniu kwalifikacji i nie może skorzystać z uprawnienia o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, jeżeli przed przystąpieniem do szkolenia miał już przypisane więcej niż 24 punkty. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.