II SA/Ol 484/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 września 2025 r. sprawy ze skargi K. M. na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego oddala skargę. K.M. (dalej: "skarżący") pismem z 13 grudnia 2022 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie (dalej: "organ" lub "Komendant Wojewódzki") o przyjęcie do służby w Komendzie Miejskiej Policji w O. Komendant Wojewódzki aktem z [...] r., wydanym z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie przez Kierownika Sekcji Doboru i Rezerwy Kadrowej Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w Olsztynie, poinformował skarżącego, że 28 lutego 2023 r. przełożony właściwy w sprawie postępowania kwalifikacyjnego odstąpił od prowadzenia w stosunku do niego postępowania kwalifikacyjnego z powodu niespełnienia wymagań określonych w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2023 r. poz. 171 z późn. zm., dalej: "ustawa o Policji"), tj. nieposzlakowanej opinii. Na powyższy akt skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarzucając, że nie zawiera on uzasadnienia pozwalającego na poznanie okoliczności, dla których odstąpiono w stosunku do niego od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt. II SA/Ol 472/23, oddalił ww. skargę. Skarżący, nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 stycznia 2025 r. uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżony akt. W motywach rozstrzygnięcia NSA wskazał, że istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych sprowadzała się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który uznał, że Komendant Wojewódzki zasadnie odstąpił od prowadzonego w stosunku do skarżącego postępowania kwalifikacyjnego na podstawie art. 25 ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji, nie zauważając przy tym, że zaskarżony akt powinien zawierać uzasadnienie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 107 § 3 k.p.a.), czym WSA w Olsztynie usankcjonował naruszenie przez organ zasad określonych w art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a. NSA wywiódł, że procedura kwalifikacyjna dotycząca przyjęcia do służby w Policji posiada przymiot postępowania o charakterze administracyjnym. NSA zaznaczył, że obowiązek uzasadnienia przedmiotowego aktu można wyprowadzić z jego charakteru, zbliżonego do decyzji administracyjnej wymagającej uzasadnienia w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przerwanie postępowania kwalifikacyjnego uniemożliwia bowiem kandydatowi nawiązanie stosunku służbowego o charakterze publicznoprawnym. Do takiego wniosku – w opinii NSA - prowadzi skorzystanie w drodze analogii z regulacji zawartej w Kodeksie postępowania administracyjnego. Sąd wywiódł dalej, że skoro Kodeks postępowania administracyjnego wprowadza w art. 107 § 3 obowiązek należytego uzasadnienia decyzji, to per analogiam wyprowadzić należy obowiązek należytego uzasadnienia władczego aktu z zakresu administracji publicznej niebędącego decyzją, który dotyczy uprawnień indywidualnego podmiotu. Bez wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia, akty administracyjne uchylają się od kontroli sądowoadministracyjnej, co nie jest do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (art. 2 i 7 Konstytucji RP) oraz konstytucyjnego prawa do sądu (art. 45 Konstytucji RP) i sądowej kontroli działalności administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP). NSA jasno stanął na stanowisku, że zaskarżony akt powinien zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.). NSA zwrócił także uwagę, że Sąd pierwszej instancji w swym rozstrzygnięciu skupił się na merytorycznej ocenie sprawy w oparciu o zgromadzoną w aktach dokumentację, nie dostrzegając przy tym, że zaskarżonym aktem organ poinformował skarżącego o odstąpieniu od prowadzenia wobec niego postępowania kwalifikacyjnego, podając jedynie podstawę prawną, bez jej wyjaśnienia i podania uzasadnienia faktycznego. Tym samym pozbawił skarżącego jako kandydata do służby w Policji prawa do uzyskania szczegółowych wyjaśnień przyczyn, dla których w jego przypadku odstąpiono od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego treść zaskarżonego aktu w sposób oczywisty sygnalizowała nie spełnienie wymogów należytego uzasadnienia, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie aktu nie zawierało bowiem wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie, ponadto ze względu na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów nie pozwalało na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyniło w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Ponownie rozpoznając sprawę Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie, rozstrzygnięciem z [...] r. poinformował skarżącego, że 21 maja 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie odstąpił od prowadzenia w stosunku do skarżącego postępowania kwalifikacyjnego z powodu niespełnienia wymagań określonych w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, tj. posiadania nieposzlakowanej opinii. W motywach rozstrzygnięcia po skrótowym przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postepowania organ wskazał, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w tej formacji, może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której jest gotów się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Organ dokonując wykładni pojęcia, "osoba o nieposzlakowanej opinii" wywiódł, że przymiot taki posiada człowiek, któremu nie można nic zarzucić, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia prywatnego, jak i zawodowego. Organ podkreślił, że na opinię o kandydacie do służby wpływ mają zdarzenia obecne jak i te, które miały miejsce w przeszłości, mogące stwarzać wątpliwości w kontekście sprawowania szczególnej roli społecznej przypisanej funkcjonariuszom Policji. Organ dodał również, że zatarcie skazania nie oznacza, że przestępstwo nie zostało popełnione, a jedynie to, że od chwili zatarcia skazania (a więc na przyszłość) skazany ma status osoby niekarnej, a to z kolei nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem posiadania nieposzlakowanej opinii. W nawiązaniu do powyższego organ wskazał, że w toku postepowania kwalifikacyjnego dokonano sprawdzeń w ewidencjach, rejestrach (Krajowy System Informacyjny Policji, System Poszukiwawczy Policji, Elektroniczny Rejestr Czynności Dochodzeniowo - Śledczych) i kartotekach. Dodatkowo, w celu pozyskania dodatkowych informacji o kandydacie zwrócono się z wnioskiem do Komendy Miejskiej Policji w O. o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Organ wskazał, że analiza materiałów zgromadzonych w trakcie postępowania kwalifikacyjnego ujawniła, że skarżący był wielokrotnie notowany przez Policję oraz toczyły się wobec niego postępowania karne. Dwukrotnie zastosowano wobec skarżącego środek wychowawczy w postaci kary upomnienia na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Olsztynie III Wydział Rodzinny i Nieletnich z 14 lutego 2014 r., za czyn karalny określony w art. 284§ 3 k.k. oraz na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Olsztynie III Wydział Rodzinny i Nieletnich z 18 maja 2015 r., za czyn karalny określony w art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń. Z kolei wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydział Karny z 31 października 2017 r., [...]warunkowo umorzono postępowanie na okres próby 2 lat. Organ zauważył, że przesłanką warunkowego umorzenie postępowania karnego jest stwierdzenie winy oraz faktu popełnienia przestępstwa, ale bez konsekwencji w postaci skazania i wymierzenia kary. Ponadto na podstawie przeprowadzonego wywiadu, uzyskano informację, skarżący był zatrzymany w 2017 r. za czyn z art 160 kk. Potwierdzono informacje dotyczące postępowań karnych z art. 278 §1 k.k., art. 284 § 3 k.k., a także ujawniono dwa związki przestępcze. Dodatkowo skarżący był notowany jako sprawca wykroczeń w ruchu drogowym. Organ zaznaczył, że w ocenie osoby sporządzającej wywiad środowiskowy skarżący nie posiada nieposzlakowanej opinii. Organ podkreślił również, że w przypadku niespełnienia przez kandydata wymogów art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, na organie ciąży prawny obowiązek odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. Podstawę prawną odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego z powodu nieposiadania nieposzlakowanej opinii jest art. 25 ust. 19 pkt. 2 ustawy o Policji. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na ww. akt z [...]r., skarżący podniósł zarzuty naruszenia: I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 25 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 19 pkt 2 ustawy o Policji poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że skarżący nie spełnia wymagań do dalszego prowadzenia w stosunku do niego postępowania kwalifikacyjnego na kandydata do służby w Policji z powodu braku tzw. nieposzlakowanej opinii, w sytuacji gdy postawa Skarżącego po dopuszczeniu się wybryków młodzieńczych, dotychczasowy sposób jego postępowania, wybitne osiągnięcia sportowe na szczeblu krajowym, europejskim i światowym potwierdzają, iż skarżący posiada nieposzlakowaną opinię w rozumieniu tego przepisu, a w konsekwencji niezasadne było odstąpienie od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do Skarżącego, - art. 2 Konstytucji RP (zasady demokratycznego państwa prawa), art. 7 Konstytucji RP (zasady praworządności i legalności) - poprzez brak wystarczającego uzasadnienia do wykazania podstaw do odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do skarżącego II. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) poprzez brak podjęcia wszelkich czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, czyli poprzez wybiórcze zgromadzenie materiału dowodowego oraz niepodjęcie czynności niezbędnych do ustalenia, czy Skarżący spełnia kryteria do dalszego prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego do przyjęcia do służby w Policji (tj. status osoby niekaralnej, dobra opinia w środowisku, pełnienie służby wojskowej, posiadanie wybitnych osiągnięć sportowych), a sprowadzenie jedynie wskazanych czynności do weryfikacji w ewidencjach oraz poprzez przeprowadzenie wywiadu środowiskowego sprowadzającego się jedynie do ustalenia popełnionych w przeszłości wykroczeń i przestępstw, bez ustalenia dotychczasowego postępowania Skarżącego i jego obecnego trybu życia; - zasady zaufania uczestników postępowania do organów państwowych wyrażonej w art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. oraz w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego do wydanego aktu i wyjaśnienia powodów faktycznego odstąpienia organu od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego, które de facto sprowadziło się jedynie do wskazania, iż Skarżący dopuścił się w przeszłości wykroczeń i popełnił przestępstwo, które zostało warunkowo umorzone, brak zaś odniesienia do aktualnej sylwetki Skarżącego i jego postawy w sferze prywatnej jak i zawodowej, by móc zrozumieć stanowisko Komendanta; Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu, a ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj.: - opinii służbowej z dnia 9 września 2021 r., - świadectwa pracy z dnia 31 stycznia 2023 r., - pisma Związku Zawodowego [...] z dnia 6 czerwca 2025 r., - rekordu mężczyzn w [...], - rankingu [...] dotyczący skarżącego, - 2 wydruków ze strony internetowej Zespołu Szkół w [...] informujących o przeprowadzonych zawodach w wyciskaniu sztangi (z udziałem Skarżącego jako ucznia szkoły); - 2 wydruków ze strony internetowej Zespołu Szkół [...] informujących o wybitnych osiągnięciach skarżącego jako absolwenta szkoła wraz z komentarzami do postu; - 8 wydruków ze strony internetowej danych jednostek wojskowych, w tym 5 ze strony internetowej [...] Batalionu Dowodzenia, do którego przynależał skarżący oraz 3 ze stron internetowych innych sekcji; - 4 artykułów z lokalnych gazet oraz 2 fragmentów artykułów z "G." w wydaniu papierowym informujących o wybitnych osiągnięciach skarżącego w [...]. W motywach skargi wskazano, że uzasadnienie odstąpienia od prowadzenia w stosunku do skarżącego postępowania kwalifikacyjnego ograniczone zostało do stwierdzenia, że ten nie spełnia przesłanki "nieposzlakowanej opinii". Komendant co prawda wyjaśnił definicję tego przymiotu oraz powołał się na widnienie skarżącego w rejestrach, m.in. w Krajowym Systemie Informacji Policji, jednakże w rzeczywistości nie sposób wywnioskować z uzasadnienia, jakie obecne okoliczności wykluczają skarżącego z postępowania kwalifikacyjnego na kandydata do Policji. W dalszej części argumentacji podkreślono że zaskarżony akt nie zawiera faktycznego odniesienia do aktualnej sytuacji życiowej i zawodowej skarżącego, zaś samo powołanie się przez Organ na przepis art. 25 ust. 19 pkt 2 ustawy o Policji nie spełnia wymogu należytego uzasadnienia prawnego. Zdaniem skarżącego Organ powinien był wskazać konkretne okoliczności wskazujące na niespełnienie wymogu "nieposzlakowanej opinii", albowiem uzasadnienie aktu powinno być sporządzone w taki sposób, aby motywy odstąpienia były oczywiste i znajdowały oparcie w opisanych faktach przemawiających na rzecz odpowiedniej kwalifikacji prawnej. Nie jest zadaniem odbiorcy aktu domyślanie się, jakie powody legły u podstaw jego wydania przez organ. Takich bowiem okoliczności Organ nie wykazał, nie odniósł się w żadnym zakresie do obecnej sfery życia prywatnego i zawodowego. W treści uzasadnienia skargi zwrócono uwagę, że w okresie od 9 listopada 2020 r. do 31 stycznia 2023 r. (w tym w okresie od 29 grudnia 2020 r. do 31 stycznia 2023 r. jako służba zawodowa) skarżący był żołnierzem [...] Dywizji Zmechanizowanej i posiadał tam dobrą opinię. Podkreślono, że pomimo dopuszczenia się w przeszłości wybryków młodzieńczych, skarżący został przyjęty do zawodowej służby wojskowej, gdzie wymogiem jest posiadanie nieposzlakowanej opinii, co potwierdza art. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (obecnie ustawa uchylona). Aktualnie obowiązujący w tym zakresie art. 83 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny również wymaga od kandydata przymiotu "nieposzlakowanej" opinii. Skarżący stanął na stanowisku, że skoro pełnił zawodową służbę wojskową to jego ocena kryminologiczna powinna być pozytywna i nie ma przesłanek by podważać jego nieposzlakowaną opinię, skoro taką posiadał już w 2020 r. Podkreślono również, że popełnione przez skarżącego czyny nie były ciężkimi przestępstwami, a ich szkodliwość społeczna była znikoma. Dodatkowo dwa czyny zostały popełnione przez skarżącego przed osiągnięciem pełnoletności. Fakt natomiast popełnienia czynu z art. 160 § 1 w zw. z art. 157 § 2 i w zw. z art. 11 § 2 KK należy zaliczyć do nieszczęśliwego wypadku. Skarżący zaznaczył, że Organ nie podjął żadnych innych czynności celem ustalenia, czy w świetle aktualnego trybu życia i swojego postępowania skarżący posiada przymiot "nieposzlakowanej opinii". Podkreślono, że postawa skarżącego po dopuszczeniu się czynów karalnych uległa zmianie i obecnie zasługuje na uznanie. Skarżący pełnił służbę wojskową niezawodową i zawodową, równocześnie podejmował wyzwania sportowe w ramach, których odnosił duże sukcesy. Postawa i osiągniecia skarżącego doceniane są również w jego obecnym miejscu pracy – ten jest kierowcą. Przewodniczący Związku Zawodowego [...] wystąpił do pracodawcy skarżącego o przyznanie nagrody na jego rzecz z uwagi na szczególne osiągnięcia w [...] (w tym w szczególności zdobycie [...]). Z pisma z dnia 6 czerwca 2025 r. wynika dodatkowo, że skarżący jest sumiennym i odpowiedzialnym kierowcą. W ocenie skarżącego fakt toczącego się wobec niego postępowania karnego zakończonego warunkowym umorzeniem postępowania nie może automatycznie powodować, że każdorazowo nie będzie spełniał wymogu określonego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 2 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu jest akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olszynie z [...] r., w przedmiocie odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następstwie uchylenia poprzedniego aktu Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] r. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 3211/23. Rozstrzygnięciem tym NSA uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 472/23 jak również zaskarżony akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie Sąd, przeprowadzając kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego aktu, działał w warunkach związania, o których mowa w art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z kolei jak stanowi art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy. Kwestia, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej stanowi główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 729/10 - powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 i art. 170 p.p.s.a., oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. W związku z powyższym "granice sprawy" podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznano skargę poprzednio i wydano orzeczenie. Oznacza to, że w przypadku wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika zaś w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (por. wyroki NSA: z 10 września 2024 r. sygn. akt III OSK 3266/23; z 24 października 2022 r. sygn. akt I OSK 2101/21; z 5 października 2022 r. sygn. akt III OSK 6512/21; z 28 września 2022 r. sygn. akt II OSK 2780/19). Wyrażona w wyroku sądu administracyjnego ocena prawa traci moc wiążącą w przypadku zmiany przepisów prawa mających znaczenie dla rozstrzygania danej sprawy (por. wyroki NSA: z 7 września 2022 r. sygn. akt III FSK 920/21; z 1 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 5044/21). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w ww. przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) (tak A. Kabat (w:) B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, WKP, Warszawa 2024, art. 153). Należy również wskazać, że przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2523/12). Natomiast art. 170 p.p.s.a. wyraża istotę mocy wiążącej prawomocnych orzeczeń, która sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Innymi słowy, moc wiążąca orzeczenia oznacza, że wskazane podmioty muszą przyjąć, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu - a co za tym idzie nie może być już ponownie badana w następnych postępowaniach. Związanie wyrokiem nie dotyczy jednak wyłącznie prawa, ale rozciąga się również na ocenę stanu faktycznego sprawy (por.: M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2013 r., s. 625; B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 889-891). Wartości, które stanowią podstawę tej instytucji opierają się na założeniach pewności i stabilności decyzji sądowych, a tym samym bezpieczeństwa prawnego jednostki. Ponadto ratio legis tego przepisu polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt I FSK 141/20; z dnia 3 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4400/21; z dnia 12 maja 2021 r., sygn. akt III FSK 3060/21; z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2588/18; z dnia 1 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2428/15; z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 1474/15). Dostrzec przy tym również należy, że wynikająca z art. 171 p.p.s.a. powaga rzeczy osądzonej obejmuje nie tylko sentencję wyroku, ale również jego uzasadnienie w takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia. Rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny musi zatem rozpoczynać się od kontroli, czy organ lub organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że organ zastosował się do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 3211/23, które w przedmiotowej sprawie sprowadzały się do wskazania na obowiązek zaopatrzenia aktu komendanta wojewódzkiego policji w uzasadnienie odpowiadające wymogom art. 107 § 3 k.p.a NSA wskazał, że uzasadnienie uchylonego aktu Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z [...] r. w przedmiocie odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego nie zawierało wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie, a ze względu na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów nie pozwalało na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy. Uchybienie to czyniło wątpliwym poprawność przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie. Jednocześnie NSA wskazał, że skoro w przedmiotowej sprawie do wydania rozstrzygnięć doszło w warunkach naruszenia przepisów postępowania, to w postępowaniu kasacyjnym nie mogło dojść do oceny prawidłowości zastosowania norm prawa materialnego. Wydany w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy akt Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z [...]r. zawiera uzasadnienie odpowiadające wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organ w sposób wyczerpujący przedstawił motywy faktyczne swojego działania jak również odniósł je do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych. Organ przedstawił przy tym zarówno przepisy w oparciu, o które skonstruował mająca zastosowanie w sprawie normę prawną jak również ich wykładnię. Organ odniósł również kluczowe z jego punktu widzenia ustalenia faktyczne do brzmienia przepisów. Ponadto organ wyraźnie przedstawił sposób dokonania ustaleń faktycznych przez indywidualizację poszczególnych źródeł dowodowych. W przedmiotowej sprawie były to Krajowy System Informacyjny Policji, System Poszukiwawczy Policji, Elektroniczny Rejestr Czynności Dochodzeniowo – Śledczych oraz przeprowadzony na zlecenie organu wywiad środowiskowy. W kontekście kontroli aktu Komendanta Wojewódzkiego Policja wskazać należy, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której jest gotów się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. W myśl art. 25 ust. 2 ustawy o Policji przyjęcie kandydata do służby w Policji, zwanego dalej "kandydatem", następuje po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego mającego na celu ustalenie czy kandydat spełnia warunki przyjęcia do służby w Policji, oraz określenie jego predyspozycji do pełnienia tej służby. Postępowanie kwalifikacyjne składa się z następujących etapów: 1) złożenia podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego kandydata do służby w Policji, a także dokumentów stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje zawodowe oraz zawierających dane o uprzednim zatrudnieniu; 2) testu wiedzy; 3) testu sprawności fizycznej; 4) badania psychologicznego w tym testu psychologicznego; 5) rozmowy kwalifikacyjnej; 6) ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji; 7) sprawdzenia w ewidencjach, rejestrach i kartotekach, w tym w policyjnych zbiorach danych, prawdziwości danych zawartych w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby w Policji; 8) postępowania sprawdzającego, które jest określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Z treści art. 25 ust. 19 pkt 2 ustawy o Policji wynika natomiast, że między innymi Komendant Wojewódzki Policji odmawia objęcia kandydata postępowaniem kwalifikacyjnym albo odstępuje od jego prowadzenia w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1. Tym samym w przypadku niespełnienia przez kandydata wymogów określonych w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, na organie ciąży obowiązek odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. Powyższe wynika z wykładni językowej zastosowanego w przepisie art. 25 ust. 19 ustawy zwrotu "odstępują od jego prowadzenia". Ten jasno wskazuje na obowiązek, a nie możliwość, podjęcia takiego działania. Skoro w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym przyjmowany jest pogląd, że charakter postępowania kwalifikacyjnego prowadzonego na podstawie art. 25 ustawy o Policji zbliża je do postępowaniem administracyjnego (tak NSA w wyrokach z 20 stycznia 2023 r. III OSK 6651/21, z 4 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 3044/12, WSA w wyrokach z 15 kwietnia 2021 r. III SA/Gl 80/21; z 24 marca 2022 r. IV SA/Wr 862/21, z 31 sierpnia 2023 r. II SA/Ol 472/23), przenieść można również na jego grunt instytucję "aktów związanych" stanowiących przeciwieństwo "aktów uznaniowych". Organ w razie ziszczenia się przesłanki negatywnej (braku spełnienia wymagań określonych w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji) zobligowany jest do odstąpienia od prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego i nie ma w tym zakresie marginesu swobody. Pierwiastek dyskrecjonalny do działania organu wprowadza zaś konstrukcja przesłanek jakie oceniane są na gruncie art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Sposób określenia kryteriów jakie spełniać musi kandydat do służby, poprzez zastosowanie pojęć niedookreślonych oraz ocennych takich jak "nieposzlakowana opinia" doprowadziło do uelastycznienia kryteriów oceny kandydata do służby. Zaznaczenia wymaga również, że w ramach jednej jednostki redakcyjnej art. 25 ust.1 ustawy, prawodawca sformułował w sposób odrębny dwie przesłanki: wymóg poosiadania "nieposzlakowanej opinii" oraz warunek braku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Z powyższego wynika zatem (wobec fundamentalnego zakazu wykładni synonimicznej) że znaczenie obu przesłanek jest różne. Ponadto przyjąć można że ustawodawca różnicując w ten sposób przesłanki oceny kandydata wprowadza ostry i jednoznacznie weryfikowalny wymóg niekaralności oraz ocenną i elastyczną przesłankę "nieposzlakowanej opinii" stanowiącą formę uzupełnienia i zaostrzenia rygoru niekaralności. Utożsamienie "nieposzlakowanej opinii" z faktem niekaralności (także na skutek zatarcia skazania) było by sprzeczne z zasadami wykładni oraz redakcji tekstu prawnego sformułowanych w Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 283). Zgodnie z zakazem wykładni per non est, wykluczona jest interpretacja przepisu w sposób pozbawiający ich części znaczenia, czyli traktowania jakichkolwiek fragmentów tekstu prawnego jako zbędnych. Z tego względu przesłanki "nieposzlakowanej opinii" oraz "niekaralności" traktowane muszą być odrębnie. Warto zwrócić także uwagę, iż ustawodawca nadaje nieposzlakowanej opinii szczególne znaczenie. Widać to wyraźnie w budowie normy. Nieposzlakowana opinia została wymieniona jako pierwsza, a więc można przypuszczać, że jest to najistotniejsza okoliczność umożliwiająca służbę w Policji. Nieposzlakowana opinia stanowi najbardziej ogólną i ocenną przesłankę, gdyż dotyczy sposobu życia i postępowania osoby. Należy zgodzić się z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 30 maja 2023 r. w sprawie o sygn. akt III OSK 6314/21. Sąd ten stwierdził, że służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy, kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji, musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z przywilejami, ale i z pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Powyższe rozważania choć czynione w odniesieniu do funkcjonariusza będącego w służbie odnieść można również do kandydata aspirującego do tej służby. Winien on zdawać sobie sprawę, że postawa oraz działania poprzedzające akces do służby, które sprzeczne są z przyjętymi normami społecznymi lub podważające zaufanie do kandydata jako funkcjonariusza policji stanowią okoliczności dyskwalifikujące. Policja jest wszak uzbrojoną, umundurowaną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art.1 ust.1 ustawy o Policji). Zachowania sprzeczne z wartościami który chronić ma Policja nie mogą być akceptowane nie tylko u funkcjonariuszy, ale w szczególności u osób do służby dopiero aspirujących. Zaznaczyć należy, że nieposzlakowana opinia ma charakter klauzuli generalnej, tj. takiej wartości, która nie została zdefiniowana ustawowo. Nie jest bowiem możliwe, aby udało się w sposób chociażby przybliżony wymienić te sytuacje, które mogą pozbawić człowieka nieposzlakowanej opinii. Można jednak wskazać ogólne ramy, w których zamyka się omawiane pojęcie. Rdzeń wykładni doktrynalnej klauzuli generalnej nieposzlakowanej opinii obejmuje swym zakresem trzy zasadnicze aspekty. Po pierwsze, poszanowanie porządku prawnego, w tym w szczególności niekaralność, sensu largo. Po drugie, charakter osoby, której dotyczy, który winien wyróżniać się odpowiednimi cechami – takimi, które w ogólnym ujęciu pozwolą uznać ją za osobę o "nieskazitelnym" charakterze. Po trzecie, sposób, w jaki postępują ludzie, czyli "zachowanie", które zawsze powinno być "odpowiednie", czy jak nazywa to ustawodawca – "godne", z punktu widzenia opinii publicznej (por. A. Leja, Utrata nieposzlakowanej opinii versus niegodne zachowanie w służbie oraz poza nią na przykładzie urzędnika służby cywilnej, RAiP 2013, nr 1, s. 263-274.) Wobec powyższego organ dokonał prawidłowej wykładni pojęcia "nieposzlakowanej opinii" akcentując, że jest to szczególnie ostry wymóg i należy go wiązać z przymiotnikiem "nieskazitelny". Organ słusznie również wywiódł, że na ocenę spełnienia tego kryterium wpływ mają zdarzenia obecne jak i te, które miały miejsce w przeszłości, mogące stwarzać wątpliwości w kontekście sprawowania szczególnej roli społecznej przypisanej funkcjonariuszom Policji. Zaakcentowania i rozwinięcia wymaga ostatnia z kwestii. Wymóg "nieposzlakowanej opinii" nie stanowi bowiem warunku abstrakcyjnego i zupełnie autonomicznego. Wręcz przeciwnie wiązać należy go z charakterem służby w Policji, etosem tej formacji i koniecznością budowy pozytywnego wizerunku Policji w społeczeństwie. Zgodnie z § 2 Zasad etyki zawodowej policjanta w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach policjant powinien kierować się regułami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Z kolei art. 27 ust. 1 ustawy o Policji formułuje rotę ślubowania: ,,Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, świadom podejmowanych obowiązków policjanta, ślubuję: służyć wiernie Narodowi, chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia. Wykonując powierzone mi zadania, ślubuję pilnie przestrzegać prawa, dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubuję strzec tajemnic związanych ze służbą, honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej". Rota ślubowania choć składana przez funkcjonariuszy już do służby przyjętych, stanowić może, a wręcz powinna zestaw wskazówek lub punktów odniesienia w oparciu o które interpretować można pojęcie "nieposzlakowanej opinii" wymienione w art. 25 ustawy o Policji. Uzasadnione jest oczekiwanie by kandydat do służby podzielał i akceptował zestaw aksjomatów istotny dla formacji, a wynikający z roty ślubowania. Z powyższych przepisów wynika zatem że nieposzlakowana opinia ma konotacje m.in. z takimi wartościami, jak godność, honor, przestrzeganie porządku prawnego i społecznego, zasady współżycia społecznego. Wartości te winny być respektowane tak przez funkcjonariuszy jak osoby aspirujące do służby w formacji. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że jeśli w toku postępowania kwalifikacyjnego organ powziął informacje stawiające pod znakiem zapytania lub wręcz wykluczające możliwość przypisania kandydatowi do służby cechy "nieposzlakowanej opinii" zobligowany jest odstąpić od prowadzenia procedury kwalifikacyjnej. W zakresie oceny i wartościowania zdarzeń wpływających on ocenę postawy kandydata do służby prawodawca pozostawił organowi szeroki margines uznaniowości. Inaczej rzecz ujmując wskazać należy, ze sama ocena spełnienia przez kandydata do służby warunku "nieposzlakowanej opinii", dokonywana jest z zachowaniem pewnego luzu decyzyjnego po stronie organu, który wynika z zastosowanych przez ustawodawcę klauzul generalnych, pojęć nieostrych, a wręcz wartościujących. Reakcja na ewentualny brak predyspozycji do służby kandydata, (uchybienie warunkom z art., 25 ust. 1 ustawy) oparta jest już o schemat typowy dla decyzji związanych. Organ stwierdzając uchybienie którejkolwiek z przesłanek art. 25 ust. 1 zobligowany jest odstąpić od postępowania kwalifikacyjnego. W kontekście badania i oceny kryterium "nieposzlakowanej opinii" zastrzec należy, że organ nie ma obowiązku badać i odnosić się do wszystkich zdarzeń z życia kandydata. Już wystąpienie jednego zdarzenia lub faktu, który stoi w jaskrawej sprzeczności z istotnymi dla etosu służby w policji wartościami może być czynnikiem eliminującym. Podważa to bowiem zaufanie do kandydata. Wówczas wystarczające jest zasygnalizowanie nawet tej pojedynczej okoliczności i brak jest potrzeby analizy innych, nawet godnych pochwały, epizodów z życia kandydata. Już sama analiza językowa zwrotu "nieposzlakowana opinia" wskazuje, że cechę tą można posiadać lub utracić. Utrata zaś może być skutkiem nawet pojedynczego nagannego zachowania podważającego zaufanie do danej osoby lub stawiającego taką osobę w złym świetle. Z samej swej istoty postępowanie kwalifikacyjne służy eliminowaniu spośród kandydatów do służby w Policji osób, które z różnych przyczyn nie dają rękojmi prawidłowej realizacji obowiązków służbowych lub mogą negatywnie wpłynąć na wizerunek formacji i budowę zaufania do Policji. Kryteria postępowania wyjaśniającego, a w szczególności realizacji zasady prawdy obiektywnej, muszą być dostosowane do specyficznego charakteru i celu postępowania kwalifikacyjnego. Rola organu jest tu w istocie sprawdzenie, czy po stronie kandydata nie występują okoliczności które stanowiłyby negatywną przesłankę dla możliwości pełnienia służby w Policji. Zwrócić należy zatem uwagę ze organ wskazał, że wobec skarżącego dwukrotnie zastosowano środek wychowawczy jak również wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydział Karny z 31 października 2017 r., [...]warunkowo umorzono postępowanie na okres próby 2 lat. Postępowanie to ,co należy podkreślić dotyczyło czynu z art. 160 k.k. (czego sam skarżący nie neguje, a w treści skargi na str. 9 potwierdza). Przepisy art. 160 k.k. penalizują narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Zachowanie takie, niezależnie od wyjaśnień skarżącego, wskazujących, że to było konsekwencją nieszczęśliwego wypadku, stanowi jaskrawe odstępstwo od wzorca legalistycznej postawy społecznej i stoi w sprzeczności z "nieposzlakowana opinią". Z wzorcem postawy legalistycznej i poszanowaniem porządku prawnego i społecznego, stoją również w sprzeczności zachowania skarżącego które doprowadziły do zastosowania wobec niego środków wychowawczych. Organ wskazując że dwukrotnie zastosowano wobec skarżącego środek wychowawczy w postaci kary upomnienia (postanowienie Sądu Rejonowego w Olsztynie III Wydział Rodzinny i Nieletnich z 14 lutego 2014 r., za czyn karalny określony w art. 284§ 3 k.k. oraz postanowienie Sądu Rejonowego w Olsztynie III Wydział Rodzinny i Nieletnich z 18 maja 2015 r., za czyn karalny określony w art. 119§ 1 Kodeksu wykroczeń), jak również wskazując na wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydział Karny z 31 października 2017 r., którym warunkowo umorzono postępowanie wobec skarżącego, w sposób wystarczający wykazał zaistnienie przesłanek podważających nieposzlakowaną opinię skarżącego. Powtórzyć należy, że nawet jeśli później skarżący żył w sposób zgodny z prawem, to organ uprawniony był do uwzględnienia w swojej ocenie faktu, że skarżący kilkukrotnie naruszały nie tylko normy społeczne, ale i porządek prawny. Wystąpił zatem wielokrotnie przeciw wartościom i normom społecznym do których ochrony zobowiązana jest Policja. Organ dokonując autonomicznej i dyskrecjonalnej oceny wypełnienia przesłanki "nieposzlakowanej opinii" uprawniony był do stwierdzenia, że postawa skarżącego nie licuje z etosem służby w policji. Skarżący podnosił w kontekście zanegowania przez organ spełnienia przez niego warunku "nieposzkalowanej opinii, że wcześniej pełnił zawodową służbę wojskową, co powinno wpłynąć na ocenę spełnienia przesłanki "nieposzlakowanej opinii". Istotnie, warunkiem wejścia w skład korpusu żołnierzy zawodowych (tak pod rządami Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jak i Ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny) jest posiadanie przymiotu "nieposzlakowanej opinii", a sama służba wojskowa jest aktywnością o niewątpliwie pozytywnych konotacjach. Podkreślić należy jednak, że przymiot "nieposzlakowanej opinii" oceniany jest każdorazowo w sposób odrębny, a sama cecha oceniana jest w kontekście przepisów formułujących takie wymaganie. Tym samym organ Policji uprawniony był do własnej autonomicznej oceny kandydata, której elementem było powiązanie warunku "nieposzlakowanej opinii" z potrzebami, i etosem danej formacji. Przypisanie skarżącemu przez organ prowadzący kwalifikacje do służby wojskowej cechy "nieposzlakowanej opinii" nie było wiążące dla organu Policji. Wprost odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów przyjąć należy, że organ wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa materialnego tj. art. 25 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 19 pkt 2 ustawy o Policji jak również art. 2 i 7 Konstytucji RP. Postepowanie organu nie naruszało również art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a zaskarżony akt komendanta wojewódzkiego Policji nie stał w sprzeczności z art. 8, 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające i dążył do ustalenia w sposób transparentny istotnych dla sprawy okoliczności prawnokształtnych. Motywy organu zostały przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego aktu które odnosiło się zarówno do ustaleń faktycznych jak i wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów. Organ starał się wyjaśnić skarżącemu przyczyny odstąpienia od postępowania kwalifikacyjnego. Fakt, ze argumenty organu nie zostały przez skarżącego przyjęte nie świadczy o wadliwości zaskarżonego aktu. Finalnie odnosząc się do wniosków dowodowych zawartych w skardze, wskazać należy, że Sąd wziął pod uwagę załączone do skargi materiały. Informacje jakich nośnikiem były ww. źródła nie mogły jednak wpłynąć na rozstrzygniecie. Po pierwsze Sąd nie może wkraczać w zakres uznania administracyjnego, a interpretacja "nieposzlakowanej opinii" odbywa się w tych ramach. Po wtóre osiągniecia sportowe, których dotyczyły liczne z wskazanych źródeł, nie mogą stanowić argumentu w zakresie spełnienie określonego w art. 25 ust.1 ustawy o Policji warunku "nieposzlakowanej opinii". Ta jest pochodną etycznej, a wręcz legalistycznej postawy w życiu. Osiągniecia na niwie sportowej owszem świadczyć mogą o pewnych cechach charakteru, które warunkują zaangażowanie w sportową rywalizację, ale nie mogą być bezpośrednio odnoszone do przesłanki "nieposzlakowanej opinii". Z uwagi na przedstawione wyżej argumenty, nie dopatrując się nieprawidłowego, mającego wpływ na wynik sprawy stosowania wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego ani nie dostrzegając innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd skargę oddalił, o czym orzeczono w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.