II SA/Ol 607/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2017 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej jako: k.p.a.) w związku z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 978, dalej jako: u.k.p.), po rozpatrzeniu odwołania K. C. od decyzji Prezydenta Miasta "[...]", z upoważnienia którego działał Kierownik Referatu Obsługi Kierowców w Departamencie Spraw Obywatelskich, z dnia "[...]", w sprawie skierowania na badanie lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia "[...]" Prezydent Miasta "[...]" (z upoważnienia którego działał Kierownik Referatu Obsługi Kierowców w Departamencie Spraw Obywatelskich) orzekł o skierowaniu K. C. na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W odwołaniu od tej decyzji K. C. wskazał zakwestionował, aby kolizja drogowa była skutkiem jego zawinionego zachowania. Dodał, że skierowanie na badania lekarskie w WOMP narazi go na dodatkowe, wysokie koszty, których nie jest w stanie opłacić, gdyż nie pracuje i utrzymuję się tylko i wyłącznie z zasiłku MOPS. Nadmienił, że prawo jazdy posiada od 1987 r. a nie od lipca 2016 r. Natomiast decyzja policjantów podyktowana była tym, że odmówił przyjęcia mandatu. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Kolegium, przytaczając treść art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. wskazało, że w dniu 24 kwietnia 2017 r. do Urzędu Miejskiego w "[...]" wpłynęło pismo Komendy Miejskiej Policji w "[...]" w sprawie skierowania kierowcy – K. C. na badania lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi wraz z notatką urzędową z dnia 18 kwietnia 2017 r. sporządzoną przez pełniących czynności służbowe policjantów. Z treści tej notatki wynika, że w dniu 18 kwietnia 2017r. policjanci pełniący służbę patrolową wezwani zostali na ul. "[..]" gdzie doszło do kolizji. Policjanci ustalili, że sprawcą zdarzenia jest K. C., wykonali badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z wynikiem negatywnym. Na miejscu zdarzenia okazało się, że K. C. ma problemy z poruszaniem się, tzn. utyka na lewą nogę, "ciągnąc ją za sobą", co według policjantów mogło być przyczyną spowodowania zagrożenia w ruchu drogowym, a reakcja kierowcy była opóźniona podczas gwałtownego hamowania. Wskazano ponadto, że w październiku 2016 r. K. C. był sprawcą zdarzenia drogowego z art. 86 § 1 Kodeksu wykroczeń , a stan jego zdrowia stwarza zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego. Pismem z dnia 25 kwietnia 2017 r. organ I instancji zawiadomił K. C. o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania go na badanie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. W dniu 2 maja 2017 r. do Urzędu Miejskiego wpłynęło pismo K. C., w którym wyjaśnia, że "dnia 18 kwietnia 2017 r. doszło do kolizji drogowej nie z mojej winy, dlatego też mandatu nie przyjąłem. Sąd rozstrzygnie o winie i w tym miejscu stwierdzenie policjantów, że sprawcą kolizji byłem ja - jest nie na miejscu. Natomiast mój stan zdrowia jest odpowiedni. Panuję nad samochodem, mam podzielną uwagę i refleks. Nie zagrażam bezpieczeństwu sobie, a tym samym innym użytkownikom". W następstwie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie organ pierwszej instancji wydał w dniu "[...]" decyzję o skierowaniu na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Kolegium podniosło, że ustalenia organu pierwszej instancji oparte zostały na notatce policyjnej z dnia 18 kwietnia 2017 r. która zawierała informacje, na jakiej podstawie dopatrzono się zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy. Według policjantów obecnych na miejscu zdarzenia, K. C. ma problemy z poruszaniem się tzn. utyka na lewą nogę, w następstwie czego reakcja kierowcy mogła być opóźniona podczas gwałtownego hamowania. W konsekwencji kierowanie przez niego pojazdem może stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego. Konkludując wskazano, że poddanie się badaniu lekarskiemu ma na celu ochronę zdrowia i życia uczestników ruchu drogowego przed następstwami złego stanu zdrowia kierującego pojazdem. Samo skierowanie na badania nie przesądza w żadnym wypadku, że weryfikacja stanu zdrowia kierowcy będzie negatywna, a w konsekwencji dojdzie do pozbawienia go uprawnień do kierowania pojazdami. Niemniej jednak w razie wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy ewentualne przeciwwskazania powinny zostać zweryfikowane podczas badania lekarskiego. W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję Kolegium K. C. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że prawo jazdy posiada od 1986 r. i nie miał żadnych kolizji drogowych, które by zagrażały innym uczestnikom w myśl cytowanych artykułów przez policjanta, jak również powtarzanych w pismach przez urzędników. Podał, że w lipcu 2016 r. kiedy wymieniał prawo jazdy (ze względu na zniszczenia) był poddany badaniom lekarskim do spraw kierowców, gdzie nie stwierdzono u niego żadnych przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zaistniała sytuacja uwidacznia złośliwość funkcjonariusza co do jego stanu zdrowia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Na rozprawie skarżący podał, że w 2016 r. poddał się badanom lekarskim w związku z koniecznością uzyskania prawa jazdy, które zagubił i że badania potwierdziły jego przydatność do prowadzenia pojazdów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. Skarga w niniejszej sprawie okazała się zasadna. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Materialnoprawną podstawą wydanych w niniejszej sprawie decyzji były przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie z przepisem art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, z zastrzeżeniem ust. 4 osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. określa zaś, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W myśl art. 99 ust. 2 u.k.p. starosta wydaje decyzję o skierowaniu na badania z urzędu, na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych - art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a, lub na podstawie zawiadomienia właściwych organów orzekających o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy - art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. c u.k.p. Z unormowań tych wynika, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ znajdzie się w posiadaniu informacji nasuwających zastrzeżenia co do warunków zdrowotnych kierowcy, zaś źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem słowo "zastrzeżenie" oznacza "krytyczną uwagę, wątpliwość" (por. "Wielki Słownik Poprawnej Polszczyzny", Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2006, str. 1455). Należy również mieć na uwadze, że w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. mowa jest o "uzasadnionych", a w art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. o "uzasadnionych i poważnych" zastrzeżeniach co do stanu zdrowia kierującego pojazdem. Oba te sformułowania są dość ogólne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. I OSK 1699/16, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W literaturze wskazuje się, że chodzi o przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem i że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do jego dalszego udziału w ruchu w takim charakterze. Wątpliwości te muszą być poparte ustaleniami na okoliczność ewentualnych schorzeń lub wad zdrowia kierującego pojazdami (por. wyroki NSA: z dnia 28 stycznia 2015 r., I OSK 1476/13 oraz z 4 marca 2016 r., I OSK 1346/14, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Może to być np. pochodząca z różnych źródeł informacja o pogarszającym się stanie zdrowia, objawy chorobowe świadczące o zaistnieniu przeciwwskazań do wydania prawa jazdy (tak: Wojciech Kotowski, Komentarz do art. 122 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, System Informacji Prawnej Lex Omega, aktualny na gruncie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierującymi pojazdami z uwagi na przejście regulacji do tej ustawy). Celem badań jest jedynie weryfikacja powziętych przez organ wątpliwości (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt I OSK 584/13 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując należy stwierdzić, że użytkownicy dróg publicznych powinni pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że organ administracji publicznej, który posiada do tego ustawowe uprawnienia, podejmuje działania mające na celu wyeliminowanie zagrożeń, jakie mogą stwarzać kierowcy posiadający prawo prowadzenia pojazdów, pomimo iż stan ich zdrowia nie daje gwarancji bezpiecznego kierowania pojazdem (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. I OSK 509/15 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga zatem, aby organ wydający uprawnienia do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby uprawnienia te otrzymały osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także by kontrolował on, czy kierujący w późniejszym czasie nie utracił zdolności zdrowotnych do kierowania pojazdami. Temu celowi miała i ma służyć instytucja wprowadzona poprzednio do ustawy Prawo o ruchu drogowym, a obecnie w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1699/16 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie nie posiadały materiału dowodowego, który pozwoliłby im stwierdzić, że istnieją uzasadnione – w powyższym rozumieniu - zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy – skarżącego. Po pierwsze należy wyjaśnić, że w zakończonym postępowaniu organy obu instancji związane były zasadami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym, w tym zasadą prawdy obiektywnej, zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasadą przekonywania. Winny zatem stojąc na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Powinny też prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.). Emanacją zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu wyjaśniającym jest norma zawarta w art. 77 § 1 k.p.a. nakazująca organom administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zasadę tę urzeczywistnia też przepis art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że organy powzięły uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy - skarżącego uzasadniające skierowanie go na badania lekarskie z powodu treści notatki policyjnej. Wskazać należy, że zgodnie z art. 72 § 1 k.p.a. czynności organu administracji publicznej, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych czynności. Jednocześnie przepis art. 75 § 1 k.p.a. określa, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Sąd podziela wyrażane w judykaturze stanowisko, zgodnie z którym w świetle art. 75 § 1 k.p.a. notatka służbowa nie jest tego rodzaju dokumentem, który służy wyjaśnieniu merytorycznemu sprawy. Jest formą adnotacji sporządzonej w trybie art. 72 k.p.a. Wobec powyższego do adnotacji tej nie stosuje się przepisów dotyczących dowodów (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 7 sierpnia 2012 r., II SA/Bd 360/12, Lex nr 1253410, wyrok NSA z dnia 23 września 2010 r., I OSK 1597/09, Lex nr 745094). Nadto stwierdzić należy, że organy czyniąc z treści notatki policyjnej główny dowód w sprawie na okoliczność istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego, faktycznie odstąpiły od samodzielnej oceny prawnej w zakresie ziszczenia się przesłanek z art. 75 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., dając pierwszeństwo ocenie wyrażonej w notatce. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 878/09 (publ. na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), który zachowuje aktualność na gruncie obecnie obowiązującej ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym samo uzyskanie wiarygodnej informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia osoby, stanowi podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, jednakże nie obliguje organu do podjęcia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Organ administracji, mając na uwadze treść art. 7 i 77 § 1 k.p.a., winien bowiem przeprowadzić postępowanie administracyjne zmierzające do uprawdopodobnienia istnienia przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów przez stronę ze względu na jej stan zdrowia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Prezydent był zobligowany do dokonania oceny, czy informacja uzyskana z Komendy Miejskiej Policji, zawarta w piśmie z dnia 20 kwietnia 2017 r. o istnieniu uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego jest wiarygodna i wystarczająca do wydania decyzji na podstawie art. 99 u.k.p. Prawidłowa wykładnia powołanego przepisu powinna prowadzić do uznania, że organ - Policja - jest zobowiązany wskazać przesłanki uzasadniające stwierdzenie o istnieniu zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy. Jeżeli w przesłanej informacji nie wskazano takich przesłanek, Prezydent winien zobowiązać do uzupełnienia wniosku o powyższe dane i dopiero wówczas dokonać oceny wskazanych okoliczności z punktu widzenia spełnienia przesłanek ustawowych do skierowania na badania lekarskie. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ l instancji nie podjął żadnych czynności zmierzających do potwierdzenia zasadności skierowania skarżącego na badania. Materiał dowodowy, którym dysponował organ I instancji nie uzasadniał wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie. Przede wszystkim należy podkreślić, że z okoliczności sprawy wynika, że skarżący od początku kwestionował swoją winę jakoby był sprawcą kolizji drogowej, odmówił przyjęcia mandatu i twierdził, że nie zgadza się z ustaleniami Policji. W szczególności organ nie ustalił etiologii deklarowanej dysfunkcji kończyny, tj. czy była ona (współ)przyczyną, czy też skutkiem kolizji, w której skarżący uczestniczył, a przede wszystkim nie wyjaśnił, czy owa spostrzeżona li tylko przez funkcjonariusza Policji "dolegliwość" – jeśli w ogóle w świetle wiedzy medycznej jest to jakakolwiek jednostka chorobowa – stanowi realne zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, co jest istotą art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., a w konsekwencji celem art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a u.k.p. Oczywiście należy stwierdzić, że nie jest wymagane , aby wniosek o skierowanie na badania lekarskie zawierał szczegółowe dane dotyczące stanu zdrowia kierowanego na badania, gdyż te dane podlegają ocenie dopiero w toku badania, jednakże skoro to Prezydent posiada uprawnienie do kierowania na badanie sprawdzające, a nie lekarze orzecznicy, to niezbędnym jest , aby decyzja w tym przedmiocie znalazła potwierdzenie w przedstawionym we wniosku – lub w innych dokumentach uzyskanych przez organ - uzasadnieniu zastrzeżeń dotyczących stanu zdrowia kierowanego na badania. W związku z powyższym należy stwierdzić, że organy obu instancji w sposób bezkrytyczny oparły się jedynie na informacji zawartej w notatce policyjnej, natomiast organy te pominęły twierdzenia skarżącego, który od początku kwestionował dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego przez ww. funkcjonariuszy. Podnieść należy, że z użytego przez ustawodawcę sformułowania co do istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia wynika, że otrzymawszy zawiadomienie organ jest obowiązany ową przesłankę ocenić. Oznacza to, że ma obowiązek ustalić, czy zawiadomienie jest na tyle uzasadnione, że wynikają z niego takie okoliczności, które uzasadniają skierowanie kierowcy na badania lekarskie, aby podczas nich można było stwierdzić istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Skierowanie kierowcy na badania lekarskie w związku z zawiadomieniem właściwego organu o stanie zdrowia kierowcy nie może być automatycznie skutkiem tego zawiadomienia. Konieczne jest stwierdzenie, że wynikają z niego uzasadnione zastrzeżenia, co do stanu zdrowia kierowcy (por. wyrok NSA z 21 października 2014 r., sygn. akt I OSK 564/13, publ. na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie organy wydając zaskarżone decyzje oparły się na niekompletnym i nieobiektywnym materiale dowodowym , a w konsekwencji dokonały błędnej oceny tego materiału skutkującej wydaniem wadliwych rozstrzygnięć. Podkreślić należy, że każda decyzja nakładająca na stronę jakikolwiek obowiązek , w tym obowiązek poddania się badaniom lekarskim, musi być w sposób rzetelny i przekonywujący uzasadniona, musi wskazywać nie tylko przepisy prawa stanowiące podstawę wydania decyzji, ale również musi wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i przesłanki, którymi organ się kierował. Przesłanki te, muszą być wskazane w uzasadnieniu decyzji. Reasumując stwierdzić należy, że organy administracji publicznej rozpatrujące przedmiotową sprawę naruszyły przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji powinien uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko Sądu, działając jednocześnie w poszanowaniu zasad postępowania administracyjnego określonych w k.p.a. Uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu l instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i postępowania w zakresie wyżej opisanym, które mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c, orzekł jak w sentencji.